Գյուղատնտեսական գրականության պրոպադանդան գրադարաններում: (Մեթոդական ձեռնարկ)

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Ակսել Բակունցի պատմվածքների վիպական աշխարհի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա արձակի գեղարվեստական կառուցվածքը, թեմատիկ բազմաշերտությունը և կերպարային համակարգի առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են բնության և մարդու փոխհարաբերությունները, գյուղական կյանքի պատկերումները, սոցիալական ու բարոյական հակադրությունները, ինչպես նաև անհատի ներաշխարհի հոգեբանական խորքերը, որոնք ձևավորում են Բակունցի ստեղծագործական ինքնատիպ աշխարհը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա լեզվական վարպետությանը, պատկերավորման համակարգին, նրբերանգային ոճին և պատմողական ռիթմին, որոնք միասին ստեղծում են խիտ, լիրիկական և միաժամանակ սոցիալ-հոգեբանական արձակ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նաև նրա պատմվածքների տեղը հայ գրականության զարգացման գործընթացում՝ ընդգծելով նորարարական մոտեցումները և ավանդական պատկերացումների վերաիմաստավորումը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հետագա արձակ գրականության վրա։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը հանդիսանում է քննադատական արձագանք գիտական գրախոսությանը, որը նվիրված էր ժամանակակից հայերենի պատմական քերականության ուսումնասիրությանը և հրապարակվել էր Թիֆլիսում, մասնավորապես անդրադառնալով հայերեն լեզվի պատմական զարգացման, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և բարբառային շերտերի մեկնաբանությանը։ Նյութում հեղինակը պաշտպանում է իր լեզվաբանական մոտեցումները՝ մանրամասն վերլուծելով այն դիտողությունները, որոնք ներկայացվել էին հայտնի արևելագիտական դպրոցների ներկայացուցիչների կողմից, և փորձում է հիմնավորել իր տեսական դիրքորոշումները՝ կապված հնչյունական փոփոխությունների, ձևաբանական համակարգի զարգացման և շարահյուսական կառուցվածքների պատմական ձևավորման հետ։ Քննարկվում են նաև մեթոդաբանական տարբերությունները պատմահամեմատական լեզվաբանության մեջ, մասնավորապես այն հարցերը, թե ինչպես պետք է մեկնաբանել գրավոր աղբյուրները և կենդանի խոսքի տվյալները լեզվի զարգացման փուլերը վերակառուցելու համար։ Աշխատությունը միաժամանակ ընդգծում է լեզվաբանական վեճերի գիտական նշանակությունը՝ որպես գիտության զարգացման շարժիչ ուժ, և ցույց է տալիս հայերենագիտության ձևավորման շրջանում առկա տարբեր դպրոցների մոտեցումների հակադրությունը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է ոչ միայն կոնկրետ գրախոսության պատասխան, այլ նաև ավելի լայն գիտական դիսկուրսի մաս՝ կապված հայ լեզվի պատմական ուսումնասիրության մեթոդների և սկզբունքների հետ։

Արտասահմանյան գրականություն

«Ալյասկայի որոնումներում» (Ջոն Գրին) ռոման է, որը պատմում է պատանեկան ընկերության, սիրո և ինքնաճանաչման մասին՝ հետախուզական-ռոմանտիկ նրբերանգով։ Գիրքը կենտրոնանում է Մայլզ «Մայլզը» Հալտերի վրա՝ պատանու, ով սիրում է գրքեր, փիլիսոփայություն և ձգտում է գտնել կյանքի «մեծ բաները»։ Մայլզը սիրահարվում է Ալյասկա Յանգի՝ խորհրդավոր, խելացի և արտասովոր աղջկա, ով տեղափոխվում է իր դպրոց և անմիջապես գրավում է նրան։ Ալյասկան ունի իր գաղտնիքները և ցավը, և Մայլզը սկսում է հետևել նրան՝ հույս ունենալով հասկանալ նրա հոգին և գտնել պատասխաններ։ Գիրքը խոսում է այն մասին, որ մարդը երբեմն կորցնում է իր կյանքը, բայց ցանկանում է գտնել այն՝ ինչպես փնտրում են մի մեծ «փոքրիկ» իմաստ։ Մայրերի և ընկերների հետ հարաբերություններում գրքի հերոսները փորձում են գտնել իրենց տեղը աշխարհում՝ երբեմն սխալվելով, բայց շարունակում են առաջ շարժվել։ Ջոն Գրինը գրում է հումորով, բայց նաև խորը զգացմունքով՝ դարձնելով պատմությունը մոտ և անկեղծ։ Գիրքը բարձրացնում է թեմաներ՝ սիրո, մահվան, գայթակղության, ցավի և կյանքի իմաստի մասին։ «Ալյասկայի որոնումներում» կարևոր է նաև այն, որ ոչ միշտ է հնարավոր հասկանալ մյուսին, բայց հնարավոր է սիրել նրան՝ հենց այդ անհասկանալիության մեջ։ Այս վեպը հարմար է այն ընթերցողներին, ովքեր սիրում են պատանեկան հոգեբանությունը, կենսական հարցերը և ուժեղ, անկեղծ պատմությունները։ Հրատարակիչ - Էդիթ Պրինտ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-75-424-6

Մշակույթ

Գիրքը՝ «Մշակութաբանություն», հեղինակը Մելքումյան Գ., հանդիսանում է ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է մշակութաբանության որպես գիտական ոլորտի հիմնական հասկացությունների, տեսությունների և ուսումնասիրության մեթոդների ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է մշակույթի էությունը, կառուցվածքը և գործառույթները հասարակության զարգացման մեջ, ինչպես նաև մշակութային արժեքների ձևավորման, փոխանցման և պահպանման գործընթացները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են համաշխարհային և ազգային մշակույթների զարգացման հիմնական փուլերը, մշակութային համակարգերի բազմազանությունը և դրանց փոխազդեցությունները պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված մշակույթի և քաղաքակրթության փոխհարաբերություններին, մշակութային ինքնության ձևավորմանը, ավանդույթների և նորարարությունների դերին հասարակական կյանքում։ Ներառված են նաև մշակութային քաղաքականության, զանգվածային մշակույթի և գլոբալացման ազդեցության վերաբերյալ հիմնախնդիրներ։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, դասախոսների և մշակութաբանությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ նպաստելով մշակույթի երևույթների համակարգված և խորքային ընկալմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան իսլամական աշխարհում հայերի դիրքի, դերակատարության և մշակութային ազդեցության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրանց ինտեգրման և ինքնության պահպանման գործընթացները տարբեր քաղաքական և սոցիալական համակարգերում։ Վերլուծվում են հայ համայնքների ներկայությունը Աբբասյան խալիֆայությունում, սելջուկյան և մամլուքյան տիրապետության շրջաններում, ինչպես նաև տեղական իշխանությունների հետ նրանց տնտեսական, վարչական և մշակութային փոխհարաբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի ներգրավվածությանը առևտրի, արհեստների, վարչական ծառայության և գիտական գործունեության ոլորտներում՝ որպես միջմշակութային կապերի կարևոր միջնորդների։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է կրոնական փոքրամասնության կարգավիճակը իսլամական իրավական համակարգերում, համայնքային ինքնակազմակերպման ձևերը և մշակութային փոխազդեցությունները հայկական և իսլամական աշխարհների միջև։ Աշխատությունը ներկայացնում է պատմական աղբյուրների և ժամանակակից հետազոտությունների համադրություն՝ բացահայտելով միջնադարյան իսլամական քաղաքակրթության մեջ հայերի բազմակողմանի դերակատարությունը։

Մշակույթ

Վարդան Մախոխյանը (1869–1937) հայ նշանավոր ծովանկարիչ է, որի ստեղծագործական գործունեությունը կարևոր տեղ ունի հայ կերպարվեստի պատմության մեջ։ Նա ծնվել է Տրապիզոնում, կրթություն ստացել է Կարինի Սանասարյան վարժարանում, ապա շարունակել ուսումը Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայում։ Հետագայում կատարելագործվել է նաև Հովհաննես Այվազովսկու արվեստանոցում, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա ծովանկարչական ոճի ձևավորման վրա ։ Մախոխյանը երկար տարիներ ապրել և ստեղծագործել է Եվրոպայում՝ Բեռլինում, Լոնդոնում, Մարսելում և Նիցցայում՝ մասնակցելով բազմաթիվ միջազգային ցուցահանդեսների։ Նրա արվեստի հիմնական թեման ծովն է՝ փոթորկոտ, դինամիկ, լուսային ու գունային նուրբ անցումներով ներկայացված, որտեղ բնությունը հաճախ ստանում է հուզական և խորհրդանշական արտահայտություն։ Նա համարվում է հայ ծովանկարչության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը, որի աշխատանքներում համադրվում են ռեալիստական դիտարկումը և ռոմանտիկական զգացմունքայնությունը։ 1904 թվականին դարձել է Բեռլինի արվեստագետների միության անդամ, իսկ 1925 թվականին Ֆրանսիայում արժանացել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի՝ իր արվեստագիտական ներդրման համար ։ Նրա կտավները պահպանվում են տարբեր երկրների թանգարաններում, այդ թվում՝ Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, ինչպես նաև Եվրոպայի մի շարք մշակութային կենտրոններում։ Մախոխյանի արվեստը առանձնանում է ծովի շարժման և լույսի նուրբ ընկալմամբ, ինչը նրան դարձրել է միջազգային ճանաչում ունեցող նկարիչ, որի ստեղծագործությունները մինչ այսօր ուսումնասիրվում են արվեստաբանների կողմից։