CO2-ի երկարաժամկետ կորզման պրոցեսում տարբեր բիոցենոզների դերը

Գրականություն

Ժողովածուն ընդգրկում է արևմտահայ գրականության ամենանշանավոր վիպագրական և պատմվածքային ստեղծագործությունները, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի արևմտահայ հասարակության կյանքի բազմաշերտ պատկերը։ Զոհրապը համարվում է հայ կարճ պատմվածքի վարպետներից մեկը, և այս ժողովածուում ընդգրկված գործերում առանձնանում են մարդկային հոգեբանության խոր վերլուծությունը, իրական կյանքի ճշգրիտ պատկերումը և բարոյական խնդիրների նուրբ արծարծումը։ Նրա պատմվածքներում հաճախ ներկայացվում են հասարակ մարդկանց ճակատագրերը՝ սիրո, հիասթափության, սոցիալական անարդարության, ընտանեկան հարաբերությունների և ներքին պայքարի թեմաներով։ Հեղինակը մեծ վարպետությամբ բացահայտում է իր հերոսների ներաշխարհը՝ ցույց տալով նրանց հոգեբանական հակասությունները, ընտրությունների դժվարությունները և կյանքի իրական բարդությունները։ Զոհրապի արձակը աչքի է ընկնում պարզ, բայց արտահայտիչ լեզվով, ճշգրիտ դիտարկումներով և հումանիստական մոտեցմամբ, որտեղ կարեկցանքը մարդու նկատմամբ կարևոր տեղ ունի։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ նկատվում է նաև քննադատական վերաբերմունք հասարակական անարդարությունների, սոցիալական անհավասարության և բարոյական անկումների նկատմամբ։ «Արձակ» ժողովածուն կարևոր տեղ ունի հայ դասական գրականության մեջ, քանի որ այն ներկայացնում է արևմտահայ ռեալիստական արձակի բարձրագույն օրինակներից մեկը և հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալ Զոհրապի գրական աշխարհայացքը։

Պատմություն

Հետադարձ հայացք. 1915, 1918–1921 աշխատությունը նվիրված է Հայոց պատմության ողբերգական և վճռորոշ ժամանակաշրջաններին՝ 1915 թ. Հայոց ցեղասպանությունից մինչև 1918–1921 թթ. Հայաստանի Հանրապետության պայքարը և վերականգնման փորձերը, ներկայացնելով այդ ժամանակահատվածի քաղաքական, ռազմական, սոցիալական և մշակութային իրադարձությունները ամբողջական և վերլուծական տեսանկյունից։ Գրքում մանրամասնորեն լուսաբանվում են ցեղասպանության ողբերգության հետևանքները, հայ ժողովրդի ինքնապաշտպանական շարժումները, Հայկական առաջին Հանրապետության ստեղծման փորձերը, արտաքին և ներքին մարտահրավերները, ինչպես նաև պետականության պահպանման դժվարությունները։ Հեղինակը օգտագործում է փաստաթղթեր, ակնառու վկայություններ և ժամանակաշրջանի անձանց հիշատակությունները՝ ընթերցողին տրամադրելով ամբողջական ու խորացված պատկերացում այդ տարիների բարդ պատմական իրողությունների մասին։ Աշխատությունը միաժամանակ պատմական վերլուծություն է և հիշողությունների գրառում, ընդգծելով հայ ժողովրդի տոկունությունն ու պայքարը՝ ազգային ինքնության պահպանման համար։ Գիրքը նախատեսված է թե պատմաբանների, թե ուսանողների, թե լայն հանրության համար, ովքեր ցանկանում են հասկանալ հայ ժողովրդի ողբերգական անցյալը, դրա պատճառներն ու հետևանքները, ինչպես նաև ստեղծված ժամանակակից հայկական պետության հիմքերը։

Գրականություն

Վիկտոր Համբարձումյանը հայ և համաշխարհային գիտության խոշորագույն աստղագետներից և աստղաֆիզիկոսներից է, ով մեծ ներդրում է ունեցել տիեզերքի կառուցվածքի և զարգացման ուսումնասիրության մեջ։ Նա ծնվել է 1908 թվականին և համարվում է տեսական աստղաֆիզիկայի և աստղային համակարգերի ուսումնասիրության հիմնադիրներից մեկը Խորհրդային Միությունում։ Համբարձումյանի գիտական գործունեությունը հատկապես կապված է աստղային համակարգերի, գալակտիկաների և աստղերի էվոլյուցիայի ուսումնասիրության հետ։ Նրա կարևորագույն գաղափարներից է այն, որ տիեզերքում աստղային համակարգերը կարող են ձևավորվել ակտիվ գործընթացների արդյունքում, և ոչ միայն աստիճանական էվոլյուցիայի միջոցով, ինչպես ընդունված էր նախկինում։ Այս մոտեցումը մեծ ազդեցություն է ունեցել աստղագիտության զարգացման վրա և նոր ուղղություն է տվել տիեզերքի ուսումնասիրությանը։ Նա նաև հիմնադրել է Բյուրականի աստղադիտարանը Հայաստանում, որը դարձել է միջազգային ճանաչում ունեցող գիտական կենտրոն։ Այդ աստղադիտարանը կարևոր դեր է խաղացել աստղերի, գալակտիկաների և տիեզերական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։ Համբարձումյանը զբաղեցրել է նաև գիտական և պետական բարձր պաշտոններ, եղել է Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի նախագահ և մեծապես նպաստել գիտության զարգացմանը երկրում։ Նրա աշխատանքները ճանաչվել են միջազգային մակարդակով, և նա արժանացել է բազմաթիվ գիտական պարգևների ու կոչումների։ Վիկտոր Համբարձումյանը համարվում է 20-րդ դարի ամենանշանավոր գիտնականներից մեկը, որի գիտական ժառանգությունը շարունակում է մնալ արդիական և կարևոր աստղաֆիզիկայի զարգացման համար։ Այսպիսով, նա մեծ ավանդ ունի տիեզերքի ուսումնասիրության, գիտական մտածողության զարգացման և հայկական գիտության միջազգային ճանաչման գործում։

Արտասահմանյան գրականություն

Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերիի ամենահայտնի ու սիրելի գրքերից մեկն է, որը ներկայացնում է փոքրիկ մի արքայազնի՝ «Փոքրիկ իշխանի» պատմությունը, ով ապրում է հեռավոր մոլորակում և սկսում է իր ուղևորությունը Երկիր՝ մարդու և կյանքի իմաստը որոնելու համար։ Գրքում մանրամասնորեն նկարագրված է նրա հանդիպումը տարբեր բնույթի անձանց հետ՝ թանկարժեք դասեր և ուսմունքներ ստանալով, որոնք վերաբերում են սիրո, ընկերության և մարդկային հարաբերությունների կարևորությանը։ Գրքի թեմաներից մեկը մարդու «տեսնելու» կարողությունն է՝ ինչպես կարելի է դիտել աշխարհը՝ առանց չափանիշների ու նախապաշարմունքների, ինչպես երեխան տեսնում է աշխարհը՝ անմեղ, պարզ ու անկեղծ։ Ուսուցանող ու սրտաբուխ մոտեցումը «Փոքրիկ իշխանը» դարձնում է համաշխարհային դասական՝ ոգեշնչելով ինչպես մեծերին, այնպես էլ երեխաներին։ Սենտ-Էքզյուպերին քառասուն տարուց ավելի առաջ գրած այս պատմությունը, որտեղ խառնված են խորաթափանց filosofիական ուղերձներ և մանկական պատկերներ, մնում է մեկի բոլոր ժամանակների սիրելի գիրքը՝ խոսելով աշխարհի մասին, որտեղ մոռացված են արժեքներ, սակայն պահպանվում է անպարտելի սիրո և բարիքի մղում։ **«Փոքրիկ իշխանը»** անկեղծ ու սրտում զետեղված ստեղծագործություն է, որն ունի աստվածաշնորհ խորը իմաստ՝ ճանաչելով իրական մեծությունը ոչ թե արտաքինում, այլ սրտում։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-76-198-5

Գրականություն

Իսպանական արձակն իր հարուստ պատմության ընթացքում անցել է մի քանի գլխավոր փուլերով, որոնք արտացոլում են հասարակության, քաղաքականության և մշակութային զարգացման փոփոխությունները։ Միջնադարում առաջացել են ավանդական պատմվածքներ, գեղարվեստական վիպերգություններ և եկեղեցական թեմաներով գրական ստեղծագործություններ, որտեղ գերիշխում էին բարոյականության, հերոսության և կրոնական արժեքների թեմաները։ 16–17-րդ դարերում ոսկե դարաշրջանը (Siglo de Oro) բերեց իսպանական գրականության զարթոնքը, երբ առաջացան հայտնի վեպեր, պիեսներ և պատմվածքներ՝ հասուն գեղարվեստական ձևով, որտեղ խորքային կերպարները և սոցիալական քննադատությունը սկսեցին կարևոր դեր խաղալ։ 18–19-րդ դարերում արձակը զարգացավ դեպի ռեալիզմ և նատուրալիզմ՝ ավելի շատ ուշադրություն դարձնելով հասարակական խնդիրներին, միջին խավի կյանքի մանրամասներին և մարդկային հոգեբանությանը, ինչպես վկայում են Բենիտո Պերես Գալդոսի և Մարիա Ասունսիոնի ստեղծագործությունները։ 20-րդ դարում իսպանական արձակը նորանոր ձևեր է ընդունել, ներառելով մոդեռնիզմի և հետմոդեռնիզմի տարրեր, խորհրդանշական ու հոգեբանական մոտեցումներ, ինչպես նաև փորձարարական լեզու ու կառուցվածք՝ արտացոլելով անհատի ներքին աշխարհը, ժամանակակից հասարակության մարտահրավերները և մշակութային ինքնությունը, որի լավագույն օրինակներն են Խուան Ռամոն Խիմենեսի, Միգել դե Ունամունոյի և Կարլոս Ֆուենտեսի ստեղծագործությունները։ Այս կերպ, իսպանական արձակը կարելի է դիտարկել որպես հարուստ, բազմաշերտ մշակույթ, որի հիմնական փուլերը արտացոլում են միջնադարյան ավանդույթները, ոսկե դարաշրջանի վարպետությունը, ռեալիստական մոտեցումները և 20-րդ դարի ժամանակակից փորձարարությունը, ինչը թույլ է տալիս հասկանալ իսպանական հասարակության, հոգեբանության և մշակութային արժեքների փոփոխությունը գրականության լեզվով։

Գրականություն

Լաուրան՝ Պետրարկայի բանաստեղծական ստեղծագործությունների կենտրոնական կերպարը, ներկայացնում է իտալական ռենեսանսի սիրված թեման՝ սիրո, հոգևոր կատարելության և իդեալական գեղեցկության մարմնացումը։ Պետրարկայի համար Լաուրան եղել է իրական անձ, ով, ըստ պատմական տեղեկությունների, եղել է Ֆլորենցիայից, և որի նկատմամբ բանաստեղծը զգացել է վեհ և կրքոտ հիացմունք՝ կյանքի, գեղեցկության և հոգևոր բարոյականության նկատմամբ։ Նրա ոգեշնչումն արտացոլված է «Կանզոներո» ստեղծագործության բազմաթիվ սոնետներում, որտեղ Լաուրա դառնում է սիրո, ներքին տառապանքի և հոգևոր մաքրության խորհրդանիշ։ Լաուրան ոչ միայն առարկա է երկրային սիրո, այլև հոգևոր հասունության ու բարոյական կատարյալության խորհրդանիշ՝ պոետի համար դառնալով հավերժական ոգեշնչման աղբյուր։ Պետրարկայի գրական ոճը՝ նրբագեղ, զգացմունքային ու խորհրդանշական, թույլ է տալիս ընթերցողին զգալ Լաուրայի կերպարի բարդությունը՝ միաժամանակ արտահայտելով մարդու երազանքները և հոգու ներքին պայքարը։ Լաուրա դարձել է ոչ միայն Պետրարկայի ստեղծագործությունների լիրիկական հենասյունը, այլև ողջ եվրոպական պոեզիայի վրա ազդած իդեալական սիրո խորհրդանիշ, որտեղ սիրո, գեղեցկության և հոգևոր արժեքների միասնությունը ցուցաբերում է մարդու ներքին իդեալների հասնելու հավերժական ձգտումը։ Պետրարկայի համար Լաուրա ներառում է իրականության և իդեալի միասնություն, ինչն էլ դարձնում է նրա բանաստեղծությունները ժամանակակից ընթերցողին նույնքան ազդեցիկ և ուսուցողական։