Ընդհանուր գիտելիքներ․ Հանճար

Պատմություն

Հայկական տեղեկատվական համայնքային ռեսուրսները հետխորհրդային երկրներում աշխատությունը վերլուծական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է հետխորհրդային տարածքում ձևավորված հայկական տեղեկատվական և համայնքային ռեսուրսների վրա՝ դիտարկելով դրանց զարգացումը նոր քաղաքական և սոցիալական իրականության պայմաններում, որտեղ խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո հայկական համայնքները տարբեր երկրներում բախվել են ինքնակազմակերպման, տեղեկատվության փոխանցման և մշակութային կապերի պահպանման նոր մարտահրավերների, իսկ աշխատանքը անդրադառնում է լրատվամիջոցների, համայնքային կառույցների, կրթական և մշակութային հարթակների դերին՝ որպես հայկական ինքնության պահպանման և համայնքային կապերի ամրապնդման գործիքների, միաժամանակ վերլուծելով դրանց արդյունավետությունը, սահմանափակումները և փոխազդեցությունը տեղական հասարակությունների ու պետական համակարգերի հետ՝ ստեղծելով համապարփակ պատկեր տեղեկատվական միջավայրի և հայկական սփյուռքի գործունեության վերաբերյալ։

Գեղարվեստական ռուս․

«12 աթոռները» (ռուս.՝ 12 стульев) — ԽՍՀՄ-ի խորհրդային գրականության ամենահայացուն ու հումորային վեպերից մեկն է, որտեղ խելամիտ և ծիծաղելի կերպարներով ցույց է տրվում նոր խորհրդային հասարակության կյանքի կատակերգությունը։ Գլխավոր հերոսը՝ Օստապ Բենդերը, խելացի ու շռայլ «մագնատ» է, ով սևեռվում է մի գործի վրա՝ գտնել 12 աթոռների մեջ թաքնված ոսկե ծածկագրով գանձը։ Այս պատմության հիմքում կանգնած է մի հին ընտանիքի անդամների պատմությունը, որոնց մի հարուստ ժառանգություն՝ ոսկե զարդեր, արվել է հենց այս աթոռների մեջ։ Բենդերի և նրա զուգընկերների որոնումները բերում են բազմաթիվ զավեշտալի իրավիճակների, որոնց միջոցով հեղինքը ծաղրում է և քննադատում է հասարակական կարգը, մարդկանց ագահությունը, թեթևամտությունը և նոր տնտեսական հարաբերությունները։ Գիրքը համարվում է սթափ, սուր և շատ խելացի հումոր, որտեղ հերոսների արկածները միաժամանակ շնչում են «կոմիկ դետեկտիվ» ժանրով։ «12 աթոռները» ընթերցողին հիշեցնում է, որ մարդու իրական արժեքը ոչ թե նյութական հարուստությունն է, այլ խելքը, բարոյականությունը և հումորը։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-5-17-092624-4

Տնտեսագիտություն

Այս ռեֆերատը վերաբերում է պետական վարկի էությանը և անհրաժեշտությանը, որը հանդիսանում է պետության կողմից ներգրավվող փոխառու միջոցների համակարգ և կարևոր դեր է խաղում պետական բյուջեի ֆինանսավորման, տնտեսական կայունության ապահովման և սոցիալ-տնտեսական ծրագրերի իրականացման գործընթացներում։ Պետական վարկը ձևավորվում է, երբ պետությունը ֆինանսական միջոցների պակասի դեպքում դիմում է ներքին կամ արտաքին աղբյուրներին՝ թողարկելով պետական պարտատոմսեր կամ ստանալով միջազգային վարկեր։ Այս գործընթացի էությունը կայանում է նրանում, որ պետությունը ժամանակավորապես ներգրավում է միջոցներ՝ հետագայում դրանք վերադարձնելու պարտավորությամբ և տոկոսների վճարմամբ։ Պետական վարկի անհրաժեշտությունը պայմանավորված է բյուջետային դեֆիցիտի ծածկմամբ, խոշոր ներդրումային ծրագրերի իրականացմամբ, տնտեսական ճգնաժամերի հաղթահարմամբ և ենթակառուցվածքների զարգացման ֆինանսավորմամբ։ Այն նաև օգտագործվում է արտակարգ իրավիճակներում, օրինակ՝ պատերազմների, բնական աղետների կամ տնտեսական անկումների ժամանակ, երբ պետական եկամուտները բավարար չեն ծախսերը ծածկելու համար։ Պետական վարկը կարող է լինել ներքին, երբ միջոցները ներգրավվում են երկրի ներսում, կամ արտաքին, երբ վարկը տրամադրվում է միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունների կամ այլ պետությունների կողմից։ Թեև պետական վարկը կարևոր գործիք է տնտեսության զարգացման համար, այն միաժամանակ կապված է պետական պարտքի աճի և ֆինանսական բեռի ավելացման հետ, ինչը պահանջում է արդյունավետ կառավարում և վերահսկողություն։ Այսպիսով, պետական վարկը հանդիսանում է ժամանակակից ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որը թույլ է տալիս պետությանը ապահովել տնտեսական կայունություն և իրականացնել ռազմավարական նշանակության ծրագրեր։

Հոգեբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ հոգեբանական հետազոտության պլանավորման փուլերը, հետազոտական խնդիրների ձևակերպման և վարկածների կառուցման մեթոդաբանությունը, փորձարարական և ոչ փորձարարական հետազոտական մեթոդները, տվյալների հավաքագրման և մշակման հիմնական եղանակները, հետազոտության արդյունքների վերլուծության և ներկայացման կանոնները։ Այն օգտակար է՝ հոգեբանության և սոցիալական գիտությունների ուսանողների համար, սկսնակ հետազոտողների և ասպիրանտների համար, դասախոսների և գիտական աշխատողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր զբաղվում են գիտական հետազոտությունների պլանավորմամբ և իրականացման մեթոդաբանությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է հոգեբանական հետազոտությունների կազմակերպման համակարգված ուղեցույց՝ ընդգծելով գիտական աշխատանքի ճշգրիտ և փուլային կառուցվածքը։

Lեզվաբանություն

Շարունակելով շարքի առաջին հատորի գաղափարական ուղղությունը՝ խորությամբ ներկայացնում է խոսքի մշակույթի և ոճագիտության տեսական հիմքերը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով խոսքի կառուցվածքային, գործառական և հաղորդակցական կողմերին։ Գիրքը քննարկում է լեզվի և խոսքի փոխհարաբերությունը, խոսքի մշակույթի հիմնական չափանիշները՝ ճշտություն, հստակություն, արտահայտչականություն և համապատասխանություն հաղորդակցական իրավիճակին, ինչպես նաև ոճական համակարգի ձևավորման սկզբունքները տարբեր գործառական ոլորտներում։ Հեղինակը վերլուծում է նաև խոսքի տեսության հիմնարար հասկացությունները՝ ներառյալ տեքստի կառուցվածքը, իմաստային կապերը, ոճական շերտավորումը և լեզվական միջոցների ընտրության տրամաբանությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք ազդում խոսքի արդյունավետության վրա։ Աշխատությունում հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրական, գիտական, պաշտոնական և խոսակցական ոճերի տարբերակմանն ու կիրառական առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով դրանց գործնական նշանակությունը հանրային հաղորդակցության մեջ։ Գիրքը նախատեսված է բանասերների, լեզվաբանների, ուսանողների, լրագրողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր զբաղվում են խոսքի մշակմամբ և լեզվական հաղորդակցության կատարելագործմամբ՝ ծառայելով որպես տեսական և գործնական կարևոր ուղեցույց։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական գրականության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Րաֆֆուն, որի իրական անունն է Հակոբ Մելիք-Հակոբյան։ Նա ծնվել է 1835 թվականին Պարսկաստանի Փայաջուկ գյուղում և ստանալով կրթություն ինչպես հայկական, այնպես էլ ռուսական միջավայրերում՝ ձևավորել է իր լայն աշխարհայացքն ու գրական մտածողությունը։ Րաֆֆին համարվում է հայ ազգային-ազատագրական գաղափարների ամենաազդեցիկ գրողներից մեկը, քանի որ իր ստեղծագործություններում նա բարձրացրել է հայրենիքի ազատության, ազգային ինքնագիտակցության և սոցիալական արդարության հարցերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները հիմնականում պատմական և հասարակական թեմաներով են, որոնցում նա պատկերել է հայ ժողովրդի պայքարը օտար լծի դեմ և ազգային միասնականության անհրաժեշտությունը։ Րաֆֆու ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Խենթը», «Կայծեր», «Սամվել» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ ազգային մտածողության ձևավորման վրա։ Նրա գրական ոճը առանձնանում է դրամատիկ սյուժեով, գաղափարական խորությամբ և հայրենասիրական ուժեղ շեշտադրումներով։ Րաֆֆին իր ստեղծագործություններով փորձել է ոչ միայն նկարագրել պատմական իրադարձությունները, այլ նաև ոգեշնչել ընթերցողին ազգային ինքնության պահպանման և պայքարի գաղափարներով։ Նա երկար տարիներ ապրել և աշխատել է Թիֆլիսում, որտեղ ակտիվորեն համագործակցել է հայկական մամուլի հետ և նպաստել գրական կյանքի զարգացմանը։ Րաֆֆին մահացել է 1888 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մինչ այսօր համարվում է հայ գրականության և ազգային գաղափարախոսության կարևոր հիմքերից մեկը։