Հռետորիկա․ Շատերի և յուրաքանչյուրի համար - Վարդումյան Ատոմ

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը ներկայացնում է «Նոր գրքեր» թեմատիկ տեղեկատվական մատենագիտական ցանկ, որը ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների, բանասիրական գիտությունների, գրականագիտության, լեզվաբանության, պատմության, պատմական գիտությունների, աշխարհագրության, հնագիտության և ազգագրության ոլորտներում հրատարակված նորագույն աշխատությունները՝ նպատակ ունենալով ապահովել գիտական հանրությանը արդիական և համակարգված տեղեկություն նոր գրականության վերաբերյալ։ Նման տեղեկատու ցանկերը սովորաբար ունենում են համակարգված կառուցվածք, որտեղ յուրաքանչյուր գրքի վերաբերյալ ներկայացվում են հիմնական մատենագիտական տվյալները՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր և տարեթիվ, ծավալ, երբեմն նաև կարճ անոտացիա, որը բացահայտում է աշխատանքի բովանդակային ուղղվածությունը և գիտական նշանակությունը։ Հասարակական-քաղաքական գիտությունների բաժինը ներառում է պետական կառավարման, քաղաքական համակարգերի, սոցիոլոգիայի և միջազգային հարաբերությունների վերաբերյալ նոր ուսումնասիրություններ, որոնք կարևոր են ժամանակակից հասարակական գործընթացների վերլուծության համար։ Բանասիրական գիտությունների, գրականագիտության և լեզվաբանության բաժիններում ներկայացվում են լեզվի կառուցվածքի, զարգացման, բարբառագիտության, ինչպես նաև հայ և համաշխարհային գրականության ուսումնասիրությունների նոր արդյունքներ, որոնք նպաստում են լեզվամշակութային ժառանգության խորացված ուսումնասիրությանը։ Պատմության և պատմական գիտությունների բաժինները ընդգրկում են պատմական աղբյուրների վերլուծություններ, պատմագրական նոր մոտեցումներ և տարբեր ժամանակաշրջանների ուսումնասիրություններ, իսկ աշխարհագրության, հնագիտության և ազգագրության բաժիններում ներկայացվում են բնական միջավայրի, բնակավայրերի զարգացման, հնագիտական պեղումների և ժողովրդական մշակույթի վերաբերյալ նոր տվյալներ։ Այս տեղեկատվական ցանկը ծառայում է որպես կարևոր գիտական հղումային աղբյուր, որը նպաստում է գիտական հաղորդակցության զարգացմանը, հետազոտական աշխատանքի արդյունավետությանը և տարբեր գիտական ոլորտներում նոր գիտելիքի տարածմանը։

Գրականություն

Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանավարների համար և ներկայացնում է մեթոդական ցուցումներ՝ նվիրված Դանիել Վարուժանի ծննդյան 100-ամյակի շրջանակում մշակութային և գրական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Ձեռնարկում առաջարկվում են գրքային ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողական քննարկումների, հոբելյանական ցերեկույթների և թեմատիկ դասախոսությունների կազմակերպման ձևաչափեր՝ նպաստելով բանաստեղծի կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության մեջ ունեցած նշանակալի ավանդի առավել ամբողջական ներկայացմանը։ Այն ներառում է մատենագիտական նյութեր, գրականության առաջարկվող ցանկեր, միջոցառումների սցենարային գաղափարներ և մեթոդական խորհուրդներ, որոնք կարող են կիրառվել հանրային, դպրոցական և այլ տեսակի գրադարաններում։ Ձեռնարկը նպատակ ունի աջակցել գրադարանների մշակութալուսավորչական գործունեությանը և խթանել ընթերցողների հետաքրքրությունը հայ դասական գրականության ու ազգային մշակութային ժառանգության նկատմամբ։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Աբադեի բարբառի լեզվաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրա ձևաբանական, հնչյունաբանական և բառապաշարային համակարգը ընդհանուր հայերենի բարբառային բազմազանության համատեքստում։ Նյութում վերլուծվում են բարբառի ծագման և ձևավորման հնարավոր պատմական պայմանները, այլ բարբառների և գրական հայերենի հետ ունեցած կապերը, ինչպես նաև արտաքին լեզվական ազդեցությունները, որոնք ձևավորել են նրա յուրահատուկ լեզվական շերտերը։ Աշխատությունը ներկայացնում է հնչյունական փոփոխությունների հիմնական օրինաչափությունները, բառերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և քերականական ձևերի կիրառության յուրահատկությունները՝ ընդգծելով բարբառի պահպանողական և նորարարական տարրերի համադրությունը։ Քննարկվում է նաև բարբառի սոցիոլինգվիստիկ նշանակությունը՝ նրա գործածությունը առօրյա հաղորդակցության մեջ, համայնքային ինքնության պահպանման գործում և լեզվական ժառանգության ուսումնասիրության համար ունեցած արժեքը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը կարևոր ներդրում է հայ բարբառագիտության մեջ՝ ապահովելով տվյալ բարբառի համակարգված նկարագրություն և դրա տեղադրումը հայ լեզվական քարտեզում։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է լրագրային տեքստի կառուցվածքային առանձնահատկությունները հաղորդակցական լեզվաոճաբանության տեսանկյունից՝ ժամանակակից անգլալեզու մամուլի փաստական նյութի հիման վրա՝ ընդգծելով տեղեկատվության կազմակերպման, լեզվական միջոցների և հաղորդակցական ռազմավարությունների փոխկապակցվածությունը։ Նշվում է, որ լրագրային տեքստը կառուցվածքային առումով բնութագրվում է հստակ հիերարխիկ կազմակերպմամբ, որտեղ վերնագիրը, ենթավերնագիրը և առաջատար պարբերությունը (lead) ապահովում են հիմնական տեղեկատվության արագ փոխանցումը, իսկ հիմնական մարմինը զարգացնում է փաստական նյութը՝ պահպանելով տրամաբանական հաջորդականություն։ Վերլուծվում է, որ ժամանակակից անգլալեզու մամուլում կարևոր դեր են խաղում տեղեկատվության սեղմ և դինամիկ ներկայացման ձևերը, ինչպես նաև նախադասությունների պարզ կառուցվածքը, որն ուղղված է ընթերցողի արագ ընկալմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հաղորդակցական նպատակադրմանը, որտեղ լրագրային տեքստը միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական, ազդեցական և մեկնաբանողական գործառույթներ՝ կախված ժանրային ենթատեսակից (նորություն, վերլուծություն, մեկնաբանություն)։ Նշվում է նաև, որ լեզվաոճական միջոցները՝ չեզոք բառապաշարը, գնահատական արտահայտությունները, մեջբերումները և փաստական հղումները, նպաստում են տեքստի վստահելիության և հաղորդակցական արդյունավետության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից անգլալեզու լրագրային տեքստը կառուցվածքային և հաղորդակցական բազմաշերտ համակարգ է, որը համադրում է տեղեկատվության ճշգրտությունը և ազդեցության ապահովման լեզվական միջոցները։

Տնտեսագիտություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է արժութային կարգավորման համակարգի արդիականացման հիմնախնդիրներին՝ Հայաստանի Հանրապետությունում, որտեղ վերլուծվում են ֆինանսական կայունության ապահովման, դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետության և արտաքին տնտեսական ազդեցությունների փոխազդեցության հարցերը։ Նյութում դիտարկվում է ազգային արժույթի կայունության պահպանման մեխանիզմների կատարելագործումը, արտարժույթի շուկայի կարգավորման գործիքների զարգացումը և կենտրոնական բանկի դերակատարությունը փոխարժեքի տատանումների վերահսկման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կապիտալի հոսքերի կարգավորմանը, ֆինանսական շուկաների լիբերալացման աստիճանին և միջազգային ֆինանսական ինտեգրման պայմաններում առաջացող ռիսկերին։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է օրենսդրական դաշտի բարեփոխման անհրաժեշտությունը, ֆինանսական վերահսկողության գործիքների արդիականացումը և մակրոտնտեսական քաղաքականության համադրելիությունը արժութային կայունության նպատակների հետ։ Միաժամանակ քննարկվում են միջազգային փորձի կիրառելիության հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել համակարգի ճկունությունը և դիմակայունությունը արտաքին շոկերի նկատմամբ։

Այլ առարկաներ

«Լազարևների հայկական ուսումնական հաստատությունը երիտասարդության կրթության համար» անվանումով կրթական հաստատությունը (հայտնի որպես Լազարյան/Լազարևյան ուսումնարան կամ հետագայում՝ Լազարյան ճեմարան) հիմնադրվել է 1815 թվականին Մոսկվայում՝ Լազարևների (Լազարյանների) հարուստ և ազդեցիկ հայ ընտանիքի բարեգործական միջոցներով։ Այն ստեղծվել է որպես հատուկ կրթական կենտրոն՝ նպատակ ունենալով ապահովել հայ երիտասարդության կրթությունը Ռուսական կայսրության միջավայրում, միաժամանակ ծառայելով նաև որպես արևելյան լեզուների և մշակույթների ուսումնասիրման կարևոր օջախ։ Հաստատության հիմնադիրների նախաձեռնությամբ ուսումնարանը սկզբնական փուլում գործել է որպես հայկական ուսումնական հաստատություն, որտեղ կրթություն են ստացել ինչպես հայ, այնպես էլ այլ ազգերի պատանիներ՝ հիմնականում ազնվական և պետական ծառայության համար պատրաստվող ընտանիքներից։ Ուսումնական ծրագրում ընդգրկված են եղել ընդհանուր կրթական առարկաներ, ինչպես նաև արևելյան լեզուներ՝ հայերեն, պարսկերեն, թուրքերեն և արաբերեն, ինչը պայմանավորված էր Ռուսաստանի պետական հետաքրքրություններով Արևելքի հետ հարաբերություններում։ Ժամանակի ընթացքում հաստատությունը զարգացել և ստացել է ավելի բարձր կարգավիճակ՝ վերածվելով Լազարյան ճեմարանի, որը համարվել է Ռուսաստանի լավագույն ուսումնական հաստատություններից մեկը իր ժամանակի համար և կարևոր դեր է խաղացել ինչպես հայ մտավորականության ձևավորման, այնպես էլ արևելագիտության զարգացման գործում։ Այն միաժամանակ եղել է կրթական, մշակութային և գիտական կենտրոն, որտեղ ձևավորվել են ռուս-հայկական մշակութային կապերը, և որտեղ ուսանողները պատրաստվել են պետական ծառայության, թարգմանչական աշխատանքի և ուսուցչական գործունեության համար։ Հաստատությունը հետագայում շարունակել է գործել տարբեր անվանումներով և կարգավիճակներով՝ պահպանելով իր գիտակրթական նշանակությունը մինչև XX դարի սկիզբը՝ դառնալով կարևոր հուշարձան հայ կրթության պատմության մեջ։