Տեղեկատվական համակարգեր և տեխնոլոգիաներ

Տնտեսագիտություն

Ֆիրմայի ղեկավարման ճիշտ տարբերակի ընտրությունը կարևոր որոշում է, որը ուղղակիորեն ազդում է կազմակերպության արդյունավետության, կայունության և զարգացման վրա։ Ղեկավարման մոդելը պետք է ընտրվի՝ հաշվի առնելով ֆիրմայի չափը, գործունեության ոլորտը, աշխատակիցների մասնագիտական մակարդակը, շուկայի մրցակցային պայմանները և նպատակային ռազմավարությունը։ Գոյություն ունեն ղեկավարման տարբեր մոտեցումներ՝ կենտրոնացված, ապակենտրոնացված, ավտորիտար, դեմոկրատական և խառը մոդելներ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր առավելություններն ու սահմանափակումները։ Կենտրոնացված ղեկավարման դեպքում որոշումները կայացվում են վերևից, ինչը ապահովում է վերահսկողություն և կարգապահություն, սակայն կարող է դանդաղեցնել գործընթացները։ Ապակենտրոնացված համակարգը տալիս է ստորաբաժանումներին ավելի մեծ ինքնուրույնություն, ինչը բարձրացնում է ճկունությունը և արագ արձագանքելու ունակությունը շուկայի փոփոխություններին։ Դեմոկրատական մոտեցումը խթանում է աշխատակիցների ներգրավվածությունը և ստեղծագործականությունը, իսկ ավտորիտար մոդելը արդյունավետ է ճգնաժամային կամ խիստ կարգապահություն պահանջող իրավիճակներում։ Ճիշտ ընտրության համար անհրաժեշտ է նաև գնահատել մարդկային ռեսուրսների մոտիվացիան, հաղորդակցության համակարգը և վերահսկողության մեխանիզմները, որպեսզի ապահովվի աշխատանքի համակարգվածություն և նպատակների արդյունավետ իրականացում։ Ընդհանուր առմամբ, ֆիրմայի ղեկավարման ճիշտ տարբերակի ընտրությունը պետք է հիմնված լինի հավասարակշռված վերլուծության վրա՝ համադրելով արդյունավետությունը, ճկունությունը և երկարաժամկետ զարգացման հնարավորությունները։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է «հերքման банալություն» երևույթի ուսումնասիրությանը՝ այն ձևին, որով անհատներն ու հասարակությունները սովորաբար անտեսում կամ հերքում են փաստերը, դժվարությունների կամ պարտավորությունների առջև։ Գրքում վերլուծվում է denial-ի (հերքման) հոգեբանական հիմքը, սոցիալական և քաղաքական պայմանները, որոնք նպաստում են դրա լայն տարածմանը, ինչպես նաև իրազեկության և պատասխանատվության ընկալման խոցելիության մեխանիզմները։ Հեղինակը դիտարկում է առօրյա կյանքի օրինակները, քաղաքական հիերարխիաները, պատմական ու մշակութային երեւույթները, որտեղ հերքումը դառնում է սովորական, «բանալի» գործողություն՝ առանց ակնառու ռիսկերի կամ խղճի տագնապի։ Աշխատությունում ընդգրկվում են նաև սոցիոլոգիական և հոգեբանական ուսումնասիրությունների արդյունքները, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես անհատների և խմբերի ընկալումները ձևավորում են հերքումների հաստատուն, բայց վտանգավոր ձևեր։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է սոցիոլոգների, քաղաքական գիտությունների մասնագետների, հոգեբանների և էթիկայի հետազոտողների համար՝ նպաստելով denial-ի համապարփակ ըմբռնմանը և դրա սոցիալական ու քաղաքական հետևանքների գնահատմանը։

Գեղարվեստական հայ․

«Ատյան ողբերգությունը» Վահրամ Սահակյանի ստեղծագործությունն է, որը լուրջ բարոյահոգեբանական խորություն ունի և բարդ սոցիալական ու քաղաքական խնդիրներ է բարձրացնում։ Պատմվածքն իր մեջ ներառում է ինչպես փիլիսոփայական, այնպես էլ դրամատիկ տարրեր՝ ցուցադրելով, թե ինչպես հասարակական ճնշման, անհավասարության և անարդարության պայմաններում է մարդու հոգեբանությունը փոխվում, ինչպիսի ճգնաժամեր ու դաժանությունների բախումներ են տեղի ունենում։ Պատմությունը տեղի է ունենում մի համայնքում կամ դրվագում, որտեղ բնորոշվում են մարդկային հարաբերությունները՝ դրանք հղումներով, տեսանելի և անտեսանելի ուժերի ներգործությամբ։ «Ատյան ողբերգությունը» ներկայացնում է որոշակի ուժերի ճնշման ներքո մարդու անզորությունը, այն կետի հասնելը, երբ նա այլևս չի կարողանում գտնել իր իրական կամ բացարձակ արժանիքը։ Սահակյանը այս ստեղծագործության միջոցով անդրադառնում է մարդու ներքին մղումներին, բարոյականին, հարցերին, որոնք վերաբերում են ազնվության, ազնվազերծության ու հասարակության մեջ մարդու դերին։ Նաև, Սահակյանը չի վախենում ցույց տալու այն անարդարությունն ու ցավը, որոնք հաճախ ուղեկցում են մարդկանց դժվար ժամանակներում՝ ինչպես դա պատահում է շատ պատմություններում։ «Ատյան ողբերգության» միջոցով հեղինակը փորձում է հասկացողություն ձևավորել մարդու գոյության դժվարություններին ու հասարակական ձևերի ազդեցությանը, որոնք բախվում են արժեքների և բարոյականության հետ։ Այս ստեղծագործությունը շատ ավելի խորունկ է, քան պարզապես պատմություն է՝ այն ունի արտացոլման, դասախոսության և քննադատական միտք, որը շարունակում է խոսել անհատի, հասարակության ու աշխարհի մասին՝ հեռանկարային աղոտ ու միաժամանակ մութ կետերում։ «Ատյան ողբերգությունը» հաճախ այնպիսի գործ է, որը դատողության, համեմատության ու անխուսափելի առճակատման տեղում մնում է ժամանակի պահանջին համապատասխան, դարձնելով այն ավելի արդիական։ Հրատարակիչ - Հեղինակային հրատարակություն Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-78-030-6

Պատմություն

Սա պատերազմական թեմայով խորապես հուզական և փիլիսոփայական վեպ է, որի հեղինակը Էրիխ Մարիա Ռեմարկ է, և այն ներկայացնում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին փուլերի ընթացքում մարդու կյանքի, մահվան և գոյատևման սահմանային իրավիճակները՝ կենտրոնանալով անհատի հոգեբանական ապրումների և պատերազմական իրականության դաժան ազդեցության վրա։ Վեպի գործողությունները ծավալվում են կործանվող Գերմանիայում, որտեղ գլխավոր հերոսը՝ զինվոր Էռնստ Գրեբերը, վերադառնում է ռազմաճակատից կարճ արձակուրդի ընթացքում և բախվում է երկրի քայքայված վիճակին, մարդկային կորուստներին և բարոյական արժեքների փլուզմանը, ինչը ստիպում է նրան վերանայել իր պատկերացումները կյանքի և ապագայի մասին։ Ստեղծագործությունը ընդգծում է պատերազմական իրականության անիմաստությունը, անհատի միայնությունը և սիրո ու հույսի փխրունությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մարդիկ փորձում գտնել իմաստ կործանման և մահվան մշտական ներկայության պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ վեպը Ռեմարկի հակապատերազմական գրականության կարևոր օրինակներից է՝ խոր հոգեբանական վերլուծությամբ և մարդկային ճակատագրերի ցավոտ պատկերներով։

Գրականություն

Արմտանի Մեծ ընկուզենին աշխատությունը Հակոբ Մնձուրու արձակ ստեղծագործությունների ժողովածու է, որը ներկայացնում է արևմտահայ գյուղաշխարհի կյանքը, բնության հետ մարդու փոխհարաբերությունները և ավանդական հասարակության բարոյական ու հոգեբանական պատկերները, պատմությունները կառուցված են հուշագրական և պատկերավոր նրբությամբ, որտեղ առանձնահատուկ տեղ ունի Արմտանի մեծ ընկուզենու խորհրդանշական կերպարը՝ որպես հիշողության, արմատների և ժամանակի ընթացքի նշան, գիրքը բացահայտում է մարդկային ճակատագրերի պարզ, բայց խորքային դրամաները՝ միաժամանակ պահպանելով լեզվական ինքնատիպությունը և արևմտահայ խոսքի երաժշտականությունը, ստեղծելով կարոտի, անցյալի և կորցրած աշխարհի գեղարվեստական ամբողջական պատկեր։

Իրավաբանություն

Այս թեման վերաբերում է քրեական դատավարությունում պաշտպանի (փաստաբանի) դատավարական կարգավիճակին մինչդատական փուլում, որտեղ ուսումնասիրվում են նրա իրավունքները, պարտականությունները և ներգրավման իրավական երաշխիքները քրեական գործի նախաքննության ընթացքում։ Պաշտպանը մինչդատական փուլում հանդես է գալիս որպես կասկածյալի կամ մեղադրյալի պաշտպանության հիմնական սուբյեկտ, որի նպատակն է ապահովել անձի պաշտպանության իրավունքի լիարժեք իրականացումը և հավասարակշռել մեղադրող կողմի ու քննիչ մարմինների հնարավորությունները։ Այս փուլում պաշտպանը իրավունք ունի մասնակցելու քննչական գործողություններին, ներկայացնելու միջնորդություններ, հավաքելու և ներկայացնելու ապացույցներ, ծանոթանալու գործի նյութերին օրենքով սահմանված սահմանափակումների շրջանակում, ինչպես նաև բողոքարկելու քննիչի կամ դատախազի գործողությունները։ Միևնույն ժամանակ նրա գործունեությունը սահմանափակվում է գաղտնիության ռեժիմով, քննության շահերի պահպանման պահանջներով և դատավարական ընթացակարգերով, որոնք նպատակ ունեն ապահովելու նախաքննության արդյունավետությունն ու անաչառությունը։ Հիմնախնդիրների շարքում հաճախ ընդգծվում են պաշտպանի իրական մասնակցության սահմանափակ հնարավորությունները նախաքննության որոշ փուլերում, ապացույցների հասանելիության ուշացումը, ինչպես նաև պաշտպանական և մեղադրական կողմերի միջև փաստացի անհավասարակշռության ռիսկերը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է դատավարական երաշխիքների ամրապնդումը, պաշտպանական իրավունքների ընդլայնումը և իրավական օգնության մատչելիության բարձրացումը՝ որպես արդար դատաքննության հիմնարար բաղադրիչներ։