Books by this author (3)
History
Пребывание императора Николая I в Эчмиадзине и в Тифлисе по данным армянского археолога
Աշխատությունը նվիրված է Ռուսական կայսրության կայսր Նիկոլայ I-ի՝ Էջմիածին և Թիֆլիս կատարած այցերի ու այնտեղ գտնվելու պատմական հանգամանքների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով հայ հնագետի և պատմական աղբյուրների տվյալների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են կայսեր այցելությունների ժամանակագրությունը, ուղևորությունների հնարավոր քաղաքական և վարչական նպատակները, ինչպես նաև դրանց կապը XIX դարի առաջին կեսի տարածաշրջանային իրադարձությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Էջմիածնի՝ որպես Հայոց եկեղեցական և մշակութային կարևոր կենտրոնի, և Թիֆլիսի՝ որպես Կովկասում Ռուսական կայսրության վարչական ու քաղաքական կենտրոնի նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել կայսեր ներկայությունը ոչ միայն որպես առանձին պատմական դրվագ, այլև այն ժամանակաշրջանի ավելի լայն քաղաքական ու հասարակական գործընթացների համատեքստում։ Քննարկվում են տեղի իշխանությունների, հոգևորականության և հասարակության հետ ունեցած հնարավոր շփումները, պաշտոնական ընդունելությունները, այցելությունների հետ կապված արարողակարգային և կազմակերպչական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կայսեր այցերի արձագանքը ժամանակի հայկական միջավայրում։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է աղբյուրագիտական մոտեցումը, որի միջոցով պատմական տեղեկությունները համադրվում են հնագիտական, պատմական և տեղագրական տվյալների հետ՝ իրադարձությունների հնարավորինս ամբողջական պատկերը վերականգնելու նպատակով։ Էջմիածնի և Թիֆլիսի օրինակով ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ XIX դարի Կովկասի քաղաքական ու մշակութային միջավայրին, Ռուսական կայսրության վարչական ներկայությանը և տարածաշրջանի հայկական հասարակության հետ ունեցած հարաբերություններին։ Աշխատանքում պատմական անձի այցելությունները կարող են դիտարկվել նաև մշակութային ժառանգության պահպանության և պատմական հիշողության տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով այն վայրերի նշանակությունը, որոնք կապված են տվյալ ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձությունների հետ։ Նյութը արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ համադրում է քաղաքական պատմության փաստերը, տեղական պատմական հիշողությունը և հնագիտական ուսումնասիրության տվյալները՝ ստեղծելով XIX դարի տարածաշրջանային պատմության որոշակի դրվագների ավելի ամբողջական պատկեր։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, Կովկասի պատմությամբ, Ռուսական կայսրության պատմությամբ, հնագիտությամբ և հայ-ռուսական պատմական հարաբերություններով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։
Updated: 2026-09-06
History
Граф Иван Феодорович Паскевич-Эриванский и его деятельность на Кавказе в очерках армянского историка. 1782-1912
Աշխատանքը նվիրված է Իվան Ֆեոդորովիչ Պասկևիչ-Էրիվանսկու գործունեության և Կովկասում նրա ունեցած դերի ուսումնասիրությանը՝ հայ պատմաբանի աշխատությունների և պատմական ակնարկների համատեքստում։ Հետազոտությունը դիտարկում է Պասկևիչի ռազմական, վարչական և քաղաքական գործունեությունը, նրա մասնակցությունը Կովկասյան տարածաշրջանի կարևորագույն իրադարձություններին և այդ գործունեության ազդեցությունը տարածաշրջանի ժողովուրդների, մասնավորապես՝ հայերի պատմական ճակատագրի վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է 18-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբի պատմական գործընթացների ներկայացումը, որի ընթացքում ձևավորվեցին Ռուսական կայսրության կովկասյան քաղաքականության հիմնական ուղղությունները և փոխվեցին տարածաշրջանի քաղաքական սահմաններն ու ուժերի հարաբերակցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Պասկևիչի ռազմական արշավներին, ռուս-պարսկական և ռուս-թուրքական պատերազմների ընթացքում նրա գործունեությանը, ինչպես նաև Էրիվանի խանության գրավման և Արևելյան Հայաստանի տարածքների՝ Ռուսական կայսրության կազմում ընդգրկման գործընթացներին։ Աշխատանքը կարևորում է նաև պատմական անձի գործունեության գնահատման հարցը՝ համադրելով նրա ռազմական հաջողությունները, վարչական քաղաքականությունը և կայսերական շահերը հայկական պատմական իրադարձությունների ու հասարակական կյանքի վրա ունեցած հետևանքների հետ։ Հայ պատմաբանի տեսանկյունից ներկայացվող նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն Պասկևիչի կենսագրությունն ու գործունեությունը, այլև այն պատմագրական մոտեցումները, որոնց միջոցով գնահատվել են նրա գործողությունները և դրանց նշանակությունը Հայաստանի ու Կովկասի պատմության համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական իրավիճակին, բնակչության տեղաշարժերին, վարչական վերափոխումներին և տարածաշրջանում ռուսական իշխանության հաստատման գործընթացներին։ Աշխատանքը արժեքավոր է Կովկասի նոր պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, ռուսական կայսերական քաղաքականության և պատմագրության զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով տարբերակել պատմական փաստերը, քաղաքական գնահատականներն ու հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունները։
Updated: 2026-09-11
History
Идеологи освобождения турецких армян: романист Раффи, бытописатель Дзеренц, поэт Р. Патканьян и публицист Гр. Арцруни
Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ գրականության և հասարակական մտքի մի շարք նշանավոր ներկայացուցիչների գաղափարական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ազգային ինքնագիտակցության, արևմտահայության դրության, հասարակական վերափոխումների և ազգային-ազատագրական գաղափարների ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Րաֆֆու, Ծերենցի, Ռափայել Պատկանյանի և Գրիգոր Արծրունու գրական ու հրապարակախոսական գործունեությունն է՝ որպես նույն ժամանակաշրջանի հասարակական խնդիրներին տարբեր ժանրերով արձագանքող մտավորականների։ Նրանց ստեղծագործական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին գեղարվեստական արձակը, պատմավեպը, պոեզիան և հրապարակախոսությունը ներգրավվում ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, կրթության, հասարակական կազմակերպման և ժողովրդի ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Րաֆֆու վիպական աշխարհում պատմական և հասարակական թեմաների փոխհարաբերությանը, Ծերենցի պատմական արձակում անցյալի իրադարձությունների գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը, Պատկանյանի պոեզիայի ազգային ու հասարակական շեշտադրումներին և Արծրունու հրապարակախոսական գործունեության գաղափարական նշանակությանը։ Կարևորվում է նրանց հայացքների ոչ միայն ընդհանրությունների, այլև տարբերությունների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր հեղինակի ստեղծագործական մեթոդը, հասարակական գործունեությունը և գաղափարների արտահայտման ձևերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել պատմական հիշողության և ժամանակակից իրականության հարաբերակցությունը, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման միջոցները, կրթության և մշակույթի դերի վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև հասարակական առաջընթացի և ինքնակազմակերպման շուրջ ձևավորված մոտեցումները։ Առանձին ուղղություն է գրականության և մամուլի ազդեցության ուսումնասիրությունը հասարակական գաղափարների տարածման գործում, քանի որ XIX դարում գեղարվեստական ստեղծագործությունն ու պարբերական մամուլը կարևոր հարթակներ էին հանրային քննարկումների և մտավոր շարժումների զարգացման համար։ Այս գործիչների ժառանգության համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի հայ հասարակական մտքի գաղափարական բազմազանության և գրականության ու հրապարակախոսության փոխազդեցության մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ գրականության պատմության, հասարակական մտքի պատմության, հրապարակախոսության և գաղափարների պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով նշված հեղինակների ներդրումը XIX դարի հայ ազգային և հասարակական մտքի զարգացման գործընթացներում։
Updated: 2026-09-27