Պատմաժողովրդագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Փոքր Ասիայի հայկական բնակչության թվաքանակի, տարածքային բաշխման և ժողովրդագրական պատկերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր վարչական միավորներում և բնակավայրերում հայ բնակչության վերաբերյալ առկա վիճակագրական տեղեկությունները, դրանց հավաքագրման սկզբունքներն ու համադրման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտոնական տվյալների, հայկական հաստատությունների տեղեկությունների և այլ վիճակագրական աղբյուրների միջև առկա տարբերություններին ու դրանց գնահատման խնդիրներին։ Վերլուծվում են հայ բնակչության թվաքանակը և բնակեցման աշխարհագրությունը՝ տարածաշրջանի ընդհանուր ժողովրդագրական կառուցվածքի համատեքստում։ Քննարկվում են նաև վիճակագրական տվյալների արժանահավատության, հաշվառման մեթոդների և տարբեր աղբյուրներում ներկայացված ցուցանիշների համեմատության հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Փոքր Ասիայի հայ բնակչության ժողովրդագրական վիճակի և տարածքային տեղաբաշխման վերաբերյալ՝ համապատասխան պատմական ժամանակաշրջանի շրջանակներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմական ժողովրդագրության, պատմական աշխարհագրության և Օսմանյան կայսրության բնակչության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։
