Ղազարոս Աղայան

Literature

«Երկու քույր» վերնագրով ստեղծագործությունը պատկանում է հայերեն գեղարվեստական գրականության ժառանգությանը և իր թեմատիկ կենտրոնում ունի քույրերի կերպարներն ու նրանց փոխհարաբերությունների հնարավոր զարգացումները։ Քույրերի հարաբերությունները գրականության մեջ հաճախ ներկայացվում են որպես ընտանեկան կապերի, սիրո, հոգատարության, փոխըմբռնման, խանդի կամ տարաձայնությունների բացահայտման միջոց։ Նման թեմաները հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու ընտանիքի ներսում ձևավորվող արժեքներին, անհատական բնավորությունների տարբերություններին և այն հանգամանքներին, որոնք ազդում են մարդկանց փոխհարաբերությունների վրա։ 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական գրականության մեջ ընտանեկան և բարոյական հարցերը կարևոր տեղ էին զբաղեցնում՝ ծառայելով ոչ միայն ընթերցողին հետաքրքրող պատմությունների ստեղծմանը, այլև հասարակական վարքագծի, դաստիարակության և մարդկային պարտականությունների շուրջ մտորումների խթանմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է դիտարկվել այդ գրական միջավայրի համատեքստում՝ որպես ընտանեկան թեմաներով հայերեն արձակի ուսումնասիրության նյութ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթով և ընտանեկան հարաբերությունների գեղարվեստական ներկայացմամբ զբաղվողների համար։ Գիրքը նաև մատենագիտական արժեք ունի՝ որպես ժամանակաշրջանի հայերեն գեղարվեստական հրատարակությունների օրինակ։

Linguistics

Հրատարակությունը մայրենի լեզվի ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որի վերնագիրը ցույց է տալիս, որ այն կազմված է ուսումնական հաջորդականության երկրորդ տարվա համար։ Աշխատության հիմնական նպատակն է սովորողների լեզվական գիտելիքների ամրապնդումը, մայրենի լեզվի կառուցվածքի աստիճանական յուրացումը և բանավոր ու գրավոր խոսքի զարգացմանը նպաստելը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարրական կրթության մեջ, քանի որ այն հիմք է ստեղծում ընթերցանության, գրավոր արտահայտման, մտքերի հստակ ձևակերպման և հետագա ուսումնական առարկաների յուրացման համար։ Լեզվի միջոցով երեխաները սովորում են ընկալել ու մեկնաբանել շրջապատող աշխարհի մասին տեղեկությունները, նկարագրել իրադարձությունները, արտահայտել իրենց կարծիքները և հաղորդակցվել տարբեր իրավիճակներում։ Ուսումնական հաջորդականության երկրորդ տարվա դասագիրքը սովորաբար նախատեսված է նախորդ փուլում ձեռք բերված հմտությունների զարգացման և ավելի բարդ լեզվական առաջադրանքների աստիճանական ներմուծման համար։ Այդպիսի ձեռնարկներում կարող են ներառվել ընթերցանության նյութեր, բառապաշարի հարստացման առաջադրանքներ, նախադասությունների կազմման վարժություններ, գրավոր խոսքի զարգացնող աշխատանքներ և լեզվական կանոնների գործնական կիրառության օրինակներ։ Ընթերցանության միջոցով սովորողները հնարավորություն են ստանում ընդլայնելու իրենց բառապաշարը, հասկանալու տարբեր տեսակի տեքստերի բովանդակությունը, ճանաչելու պատմողական ու նկարագրական խոսքի առանձնահատկությունները և զարգացնելու ընթերցածը վերարտադրելու կարողությունը։ Բառերի ու նախադասությունների հետ տարվող աշխատանքը կարող է օգնել երեխաներին տարբերակելու բառերի իմաստային կապերը, ճիշտ կիրառելու լեզվական ձևերը և կառուցելու տրամաբանական ու քերականորեն ճիշտ արտահայտություններ։ Գրավոր վարժությունները կարևոր են տառերի, բառերի և նախադասությունների ճիշտ գրության, ուղղագրական հմտությունների և ինքնուրույն շարադրելու կարողության ձևավորման համար։ Մայրենի լեզվի դասագրքերը կարող են նաև ներառել փոքր պատմություններ, առակներ, բանաստեղծական հատվածներ կամ առօրյա կյանքին վերաբերող տեքստեր, որոնց միջոցով երեխաները ծանոթանում են լեզվական տարբեր կառուցվածքների և միաժամանակ ընդլայնում իրենց ճանաչողական ու մշակութային գիտելիքները։ Այդպիսի նյութերը կարող են նպաստել ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը, երևակայության զարգացմանը և տարբեր իրավիճակներում մարդկանց վարքագծի ու փոխհարաբերությունների ընկալմանը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը միայն քերականական կանոնների յուրացում չէ. այն ներառում է նաև լեզվական զգացողության զարգացում, բառերի իմաստների ճիշտ ըմբռնում, մտքերի հաջորդական ներկայացում և խոսքի համապատասխանեցում հաղորդակցական նպատակին։ Այս տեսանկյունից դասագիրքը կարող էր ծառայել որպես ուսուցչի և աշակերտի համատեղ աշխատանքի հիմնական նյութ՝ ապահովելով դասերի ընթացքում ընթերցանության, բացատրության, հարցուպատասխանի և գրավոր վարժությունների կազմակերպումը։ XX դարի սկզբին հայերեն ուսումնական գրականության զարգացումը սերտորեն կապված էր հայկական դպրոցների գործունեության և մայրենի լեզվով կրթության տարածման հետ։ Հայկական կրթական միջավայրում դասագրքերը կարևոր միջոց էին լեզվական գիտելիքների համակարգման, ուսուցման ծրագրերի իրականացման և դպրոցական կրթության շարունակականության ապահովման համար։ Թիֆլիսը տվյալ ժամանակաշրջանում հայ մշակութային, կրթական և հրատարակչական կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր։ Քաղաքում գործող տպարանները կարևոր դեր ունեին հայերեն գրքերի, դասագրքերի, պարբերականների և այլ կրթական նյութերի հրատարակման գործում։ Այդ միջավայրում ստեղծված ուսումնական գրականությունը նպաստում էր մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների տարածմանը և հայերեն գրավոր մշակույթի պահպանմանը։ Հին դասագրքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես էին տարբեր ժամանակաշրջաններում կազմակերպվում լեզվի դասավանդումը, ինչպիսի վարժություններ էին կիրառվում և ինչ տեղ էր հատկացվում ընթերցանությանը, ուղղագրությանը, քերականությանը և շարադրանքին։ Դրանք կարող են արժեքավոր աղբյուր լինել նաև հայերենի պատմական ուղղագրության, ուսումնական բառապաշարի, լեզվական նորմերի և մանկավարժական մոտեցումների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, հայ մանկավարժությամբ, հին դպրոցական դասագրքերով և XX դարի սկզբի հայ գրատպությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև դիտարկվել որպես հայկական կրթական ժառանգության մաս, որն արտացոլում է մայրենի լեզվի ուսուցման կարևորությունը դպրոցական կրթության և ազգային մշակութային կյանքի համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել դասագրքի կոնկրետ բաժինները, ընթերցանության նյութերի ցանկը, քերականական թեմաները կամ հեղինակի կիրառած ուսուցման մեթոդները։ Ուստի նկարագրությունը ներկայացնում է գրքի վերնագրից բխող հիմնական կրթական նշանակությունը՝ առանց դրա բովանդակության մասին չստուգված մանրամասներ վերագրելու։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի հնչյունների ուսումնասիրությանը և վերաբերում է հայ լեզվաբանության կարևորագույն ոլորտներից մեկին՝ լեզվի հնչյունային համակարգի բնութագրմանն ու օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Հայերենի հնչյունները լեզվի կառուցվածքի հիմնարար բաղադրիչներն են, որոնց առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես ճիշտ արտասանության և բանավոր խոսքի մշակույթի, այնպես էլ գրավոր լեզվի և լեզվական համակարգի ընդհանուր ըմբռնման համար։ Հնչյունաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ձայնավորների և բաղաձայնների տարբերակմանը, դրանց արտաբերման առանձնահատկություններին, հնչյունների փոխազդեցությանը, բառերի հնչյունական կազմին և խոսքի հնչյունային կազմակերպմանը։ Հայերենի հնչյունային համակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գրի և արտասանության փոխհարաբերությունների, ուղղագրական ավանդույթների, լեզվական փոփոխությունների և բարբառային տարբերությունների հետազոտման համար։ Տասնիններորդ դարի հայ լեզվաբանական մտքի զարգացման համատեքստում նման թեմայով աշխատությունները վկայում են հայերենի կառուցվածքը գիտականորեն նկարագրելու, լեզվական երևույթները դասակարգելու և մայրենի լեզվի ուսումնասիրությունը համակարգված հիմքերի վրա դնելու հետաքրքրության մասին։ Հնչյունների ուսումնասիրությունը նաև անմիջական կապ ունի լեզվի ուսուցման հետ, քանի որ նպաստում է արտասանության հմտությունների զարգացմանը, լեզվական գիտելիքների խորացմանը և հայերեն խոսքի առանձնահատկությունների գիտակցված ընկալմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հնչյունաբանությամբ, հայ լեզվաբանական մտքի ձևավորմամբ և հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններով զբաղվող մասնագետներին։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, բանասերների, ուսուցիչների, հայերենը խորությամբ ուսումնասիրող ուսանողների և հին հայերեն գիտական գրականությամբ հետաքրքրվողների համար։ Որպես պատմական լեզվաբանական հրատարակություն՝ այն կարևոր է հայերենի գիտական ուսումնասիրության ավանդույթների, լեզվական հարցերի շուրջ ձևավորված մասնագիտական հետաքրքրությունների և հայերեն լեզվաբանական գրականության զարգացման ընթացքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Literature

«Հարություն և Մանուել» վերնագրով հրատարակությունը ներկայացնում է երկու անձնավորությունների անուններով բնորոշվող գրական երկ, որի առաջին հատորը հայ ընթերցողին է ներկայացնում ստեղծագործության սկզբնական մասը։ Վերնագիրը թույլ է տալիս ենթադրել, որ պատմողական նյութի կենտրոնում Հարություն և Մանուել կերպարներն են, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել նրանց հարաբերությունները, պատմության ժամանակաշրջանը կամ ստեղծագործության ժանրային առանձնահատկությունները։ Հատորային կառուցվածքը վկայում է երկի շարունակական բնույթի մասին և առաջին մասը դիտարկելու հնարավորություն է տալիս որպես ավելի ընդարձակ գրական ամբողջության բաղադրիչ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական արձակի, ընթերցանության մշակույթի և Թիֆլիսի հայ տպագրական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այդ ժամանակաշրջանում Թիֆլիսը հայ գրական ու մշակութային կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվում էին տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ և տարածվում հայալեզու ընթերցանության նյութեր։ Գիրքը հայ տպագիր ժառանգության պահպանման և մատենագիտական ուսումնասիրության համար արժեքավոր առանձին միավոր է։