Սողոմոնյան, Զարուհի Ռաֆիկի

Linguistics

Գիտական աշխատանքը նվիրված է «ընտանիք» գերհասկացույթի ուսումնասիրությանը անգլիական, հայկական և իսպանական լեզվամշակույթներում՝ բացահայտելով, թե ինչպես է ընտանիքի գաղափարը արտացոլվում տարբեր ժողովուրդների լեզվի, մշակույթի, մտածողության և արժեքային համակարգի մեջ։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ լեզուն ոչ միայն հաղորդակցության միջոց է, այլև տվյալ հասարակության մշակութային փորձի և աշխարհընկալման արտահայտություն։ Այդ պատճառով նույն համամարդկային հասկացությունը տարբեր լեզվամշակույթներում կարող է ունենալ տարբեր իմաստային շեշտադրումներ, ասոցիացիաներ և պատկերային դրսևորումներ։ Աշխատանքի շրջանակում «ընտանիք» գերհասկացույթը կարող է դիտարկվել որպես փոխկապակցված իմաստային բաղադրիչների լայն համակարգ, որի մեջ ներառվում են ազգակցությունը, ծնող-երեխա հարաբերությունները, ամուսնությունը, սերը, հոգատարությունը, տունը, հարազատությունը, պատկանելությունը, ընտանեկան պարտականությունները և սերունդների միջև կապը։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե այս բաղադրիչներից որոնք են առավել ընդգծված յուրաքանչյուր լեզվամշակույթում և ինչ լեզվական միջոցներով են դրանք արտահայտվում։ Անգլիական լեզվամշակույթի ուսումնասիրության ժամանակ կարող են վերլուծվել family հասկացության հետ կապված բառային միավորները, դարձվածքները, առածները, ասույթները և այլ լեզվական արտահայտություններ, որոնք արտացոլում են ընտանիքի, ազգակցության և անձնական հարաբերությունների վերաբերյալ մշակութային պատկերացումները։ Հայկական լեզվամշակույթում «ընտանիք» հասկացությունը կարող է ուսումնասիրվել ազգակցական լայն բառապաշարի, ընտանեկան ավանդույթների, առածների, դարձվածքների և խոսքային վարքագծի միջոցով՝ հաշվի առնելով ընտանիքի և ընդարձակ ազգակցական կապերի կարևորությունը հայկական մշակութային պատկերացումներում։ Իսպանական լեզվամշակույթի դեպքում նույնպես հնարավոր է ուսումնասիրել familia հասկացության շուրջ ձևավորված բառապաշարը, դարձվածքները, ժողովրդական արտահայտությունները և մշակութային ասոցիացիաները՝ ուշադրություն դարձնելով ընտանեկան կապերի, հարազատության և սոցիալական փոխհարաբերությունների արտահայտմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գերհասկացույթի կառուցվածքի համեմատական վերլուծությունը։ Այդ նպատակով կարող են առանձնացվել դրա միջուկային և ծայրամասային բաղադրիչները, ուսումնասիրվել դրանց հաճախականությունը, փոխկապակցվածությունը և մշակութային առանձնահատկությունները։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ հատկանիշներն են երեք լեզվամշակույթներում համընդհանուր, իսկ որոնք են պայմանավորված տվյալ ժողովրդի պատմությամբ, ավանդույթներով, սոցիալական կառուցվածքով և ազգային արժեքներով։ Հետազոտության մեջ կարևոր դեր կարող է ունենալ նաև դարձվածաբանական և առածաբանական նյութը, քանի որ ժողովրդական իմաստությունն առավել հստակորեն արտացոլում է հասարակության վերաբերմունքը ընտանիքի, ծնողների, երեխաների, ամուսնության և ազգակցական հարաբերությունների նկատմամբ։ Միաժամանակ ժամանակակից հասարակության փոփոխությունները կարող են հանգեցնել «ընտանիք» հասկացույթի որոշ իմաստային բաղադրիչների վերաիմաստավորմանը։ Գլոբալացումը, միգրացիան, միջմշակութային հաղորդակցությունը և սոցիալական փոփոխությունները նպաստում են ընտանիքի ավանդական պատկերացումների ընդլայնմանը և նոր ընտանեկան մոդելների լեզվական արտացոլմանը։ Այս հանգամանքը համեմատական ուսումնասիրությանը հաղորդում է նաև արդիական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու «ընտանիք» գերհասկացույթի ազգային-մշակութային յուրահատկությունները երեք լեզվամշակույթներում և ցույց տալու, թե ինչպես են համընդհանուր մարդկային արժեքները տարբեր լեզուներում ստանում յուրահատուկ իմաստային և լեզվական արտահայտություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել լեզվաբանների, թարգմանիչների, մշակութաբանների, օտար լեզուների մասնագետների և միջմշակութային հաղորդակցությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, քանի որ տարբեր լեզվամշակույթների ընտանեկան պատկերացումների համադրությունը նպաստում է ոչ միայն լեզվական տարբերությունների, այլև ժողովուրդների աշխարհընկալման առանձնահատկությունների ավելի խոր ըմբռնմանը։