Զապել Եսայան

Literature

Ստեղծագործությունը նվիրված է մարդկային շնորհների, անհատական ընդունակությունների, բնավորության դրական հատկանիշների և հասարակության մեջ մարդու արժանիքների բացահայտմանն ու արժևորմանը։ Այն անդրադառնում է շնորհալի մարդու կերպարի տարբեր կողմերին՝ կարևորելով ոչ միայն բնատուր տաղանդն ու մտավոր կարողությունները, այլև գիտելիքը, աշխատասիրությունը, ստեղծագործական մտածողությունը, բարոյական նկարագիրը և սեփական ընդունակությունները հասարակության օգտին ծառայեցնելու պատրաստակամությունը։ Աշխատության գաղափարական հիմքում մարդու անհատական հնարավորությունների ճանաչման և զարգացման կարևորությունն է, ինչպես նաև այն համոզմունքը, որ իսկական արժանիքը պայմանավորված չէ միայն բնատուր շնորհներով, այլև դրանց նպատակային կիրառմամբ, շարունակական աշխատանքով, ինքնակատարելագործմամբ և պատասխանատու վարքագծով։ Շնորհալի մարդկանց ներկայացման միջոցով ընդգծվում է անհատական կարողությունների և հասարակական առաջընթացի փոխկապակցվածությունը․ յուրաքանչյուր մարդ իր գիտելիքներով, հմտություններով, ստեղծագործական ներուժով և մարդկային արժանիքներով կարող է նպաստել շրջապատի զարգացմանը և հասարակական կյանքի հարստացմանը։ Այս համատեքստում կարևորվում են կրթության, դաստիարակության, մտավոր աշխատանքի և բարոյական արժեքների դերը՝ որպես մարդու ընդունակությունները բացահայտելու և դրանք լիարժեք զարգացնելու անհրաժեշտ պայմաններ։ Ստեղծագործության թեմատիկ ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև մարդկային տարբեր կարողությունների բազմազանությանը՝ մտավոր, գեղարվեստական, ստեղծագործական, գործնական և հասարակական գործունեության ոլորտներում դրսևորվող շնորհներին։ Դրանց գնահատումը ենթադրում է անհատական առանձնահատկությունների նկատմամբ հարգանք, ուրիշների հաջողությունների արժևորում և այն գիտակցումը, որ հասարակության զարգացումը մեծապես պայմանավորված է իր անդամների ընդունակությունների խրախուսմամբ։ Աշխատության բարոյադաստիարակչական նշանակությունն արտահայտվում է նաև այն գաղափարի մեջ, որ տաղանդը պետք է զուգակցվի համեստության, ազնվության, աշխատասիրության և պարտքի գիտակցության հետ, քանի որ առանց բարոյական հիմքի նույնիսկ մեծ ընդունակությունները կարող են կորցնել իրենց հասարակական արժեքը։ Գաղափարական այս մոտեցումը շնորհալի մարդու կերպարը ներկայացնում է ոչ միայն որպես անձնական հաջողության օրինակ, այլև որպես հասարակական պատասխանատվություն կրող անհատ, որի գործունեությունը կարող է դրական ազդեցություն ունենալ կրթության, մշակույթի, գիտության և հանրային կյանքի տարբեր բնագավառների վրա։ Գրական առումով ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես մարդու անհատական հատկանիշների և հասարակական արժանիքների ներկայացմանն ուղղված գեղարվեստական ու դաստիարակչական բնույթի երկ, որի թեմատիկ առանցքում մարդն է՝ իր ընդունակություններով, ներքին հնարավորություններով և ինքնադրսևորման ձգտմամբ։ Այն առնչվում է նաև 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական ու կրթական մտքի կարևոր ուղղություններին, երբ մեծ նշանակություն էր տրվում անհատի զարգացմանը, կրթության տարածմանը, գիտելիքի ձեռքբերմանը և հասարակության լուսավորությանը։ Այդ ժամանակաշրջանի հայ մտավոր ու մշակութային միջավայրում մարդու ընդունակությունների ճանաչումն ու խրախուսումը դիտարկվում էին որպես ազգային առաջընթացի կարևոր նախապայմաններ, իսկ գրականությունը հաճախ ծառայում էր որպես դաստիարակության, օրինակելի վարքի ներկայացման և հասարակական արժեքների տարածման միջոց։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն իր անմիջական թեմայով, այլև ժամանակաշրջանի կրթական, բարոյական և մշակութային պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, հասարակական մտքի, մանկավարժության և բարոյական դաստիարակության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նպաստելով մարդու շնորհների, անհատական արժանիքների և հասարակական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների շուրջ մտորումներին։