Выполнение народно-хозяйственного плана ССРА за 1933 г.

Other Subjects

Հայաստանում «նոր գրքերի» մասին ինֆորմացիոն ցանկերը սովորաբար ներկայացվում են որպես մատենագիտական կամ գրադարանային տեղեկատուներ, որտեղ համակարգված ձևով ամփոփվում են տարբեր հրատարակչությունների նոր լույս տեսած աշխատությունները։ Այդպիսի ցանկերի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարաններին և հետազոտողներին տրամադրել արագ կողմնորոշվելու հնարավորություն ժամանակակից գրական հոսքերում՝ ընդգրկելով գիտական, գեղարվեստական, ուսումնական և տեղեկատու բնույթի հրատարակություններ։ Օրինակ՝ Հայաստանում ակտիվորեն գործում են պարբերական «Նոր գիրք» նախագծերը, որտեղ յուրաքանչյուր շաբաթ կամ ամիս ներկայացվում են նոր հրատարակություններ տարբեր ոլորտներից՝ գրականություն, պատմություն, հասարակագիտություն, արվեստ և գիտություն, ինչը թույլ է տալիս հետևել հրատարակչական գործընթացների ընթացիկ զարգացումներին և գրքային շուկայի միտումներին ։ Բացի այդ, մատենագիտական ցանկերի ավելի մասնագիտական ձևաչափերը, որոնք պատրաստվում են գրադարանային և գիտական հաստատությունների կողմից, ընդգրկում են նաև գրքերի ամբողջական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ և թեմատիկ դասակարգում, ինչը նպաստում է գիտական տեղեկատվության համակարգմանն ու որոնելիության բարձրացմանը ։ Նման տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն ազգային գրադարանային համակարգում՝ ապահովելով նոր գրականության մատչելիությունը և աջակցելով կրթական ու գիտական գործընթացներին, ինչպես նաև նպաստելով ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը Հայաստանում։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմագիտական ուսումնասիրության կարևոր և բազմաշերտ խնդիրներից մեկին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կայսերական Գերմանիայի դիրքորոշման, դերակատարության և պատասխանատվության հարցի ներկայացմանը հայ պատմագրության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոչ միայն 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանության և բնաջնջման փաստն է, այլև այն հարցը, թե ինչպես են հայ պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում գնահատել Օսմանյան կայսրության դաշնակից Գերմանիայի տեղեկացվածությունը, քաղաքական դիրքորոշումը, հնարավոր աջակցությունը և հանցագործությունների կանխման ուղղությամբ չձեռնարկված քայլերը։ Հայ պատմագրության մեջ Գերմանիայի մեղսակցության խնդիրը սովորաբար դիտարկվում է մի քանի փոխկապակցված մակարդակներում՝ դիվանագիտական և քաղաքական հարաբերություններ, գերմանա-թուրքական ռազմական համագործակցություն, գերմանացի զինվորականների ու դիվանագետների տեղեկացվածություն, հայերի տեղահանությունների և կոտորածների վերաբերյալ պաշտոնական հաղորդագրություններ, ինչպես նաև Գերմանիայի իշխանությունների կողմից այդ տեղեկությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունք։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է պատմագիտական տարբեր մոտեցումների համադրումը, քանի որ հարցի շուրջ գոյություն են ունեցել ինչպես Գերմանիայի պատասխանատվությունն ընդգծող, այնպես էլ դրա չափն ու բնույթը տարբեր կերպ մեկնաբանող տեսակետներ։ Արխիվային փաստաթղթերի հրապարակումը էապես ընդլայնել է այս թեմայի ուսումնասիրության հնարավորությունները․ մասնավորապես, Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության արխիվներից հավաքված բազմաթիվ դիվանագիտական հեռագրերն ու զեկույցները վկայում են, որ գերմանական պետական կառույցները տեղեկացված էին հայերի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների և զանգվածային ոչնչացման մասին։ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը նշում է, որ Վոլֆգանգ Գուստի հետազոտությունները կարևոր դեր են ունեցել այդ փաստաթղթերի հրապարակման և Գերմանիայի մեղսակցության վերաբերյալ պատմագիտական քննարկումների զարգացման գործում։ Հայ պատմագիտական աշխատություններում մեղսակցության հասկացությունը կարող է ներառել ինչպես հանցագործությունների հանդեպ հանդուրժողականությունը, այնպես էլ դաշնակցային հարաբերությունների պահպանման նպատակով դրանց նկատմամբ քաղաքական աջակցությունը կամ կանխարգելման հնարավորությունից հրաժարվելը։ Երևանի պետական համալսարանի հրապարակումներում ևս ընդգծվում է, որ Գերմանիայի մեղսակցության հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև դրա միջազգային քաղաքական համատեքստի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության արժեքը հատկապես մեծ է պատմագրության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոխվել Գերմանիայի դերակատարության վերաբերյալ գիտական գնահատականը՝ սկզբնական վկայություններից և խորհրդային շրջանի ուսումնասիրություններից մինչև անկախ Հայաստանի ժամանակակից պատմագիտությունը և նոր արխիվային նյութերի ներգրավումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև գերմանացի հետազոտողների աշխատանքները, որոնք ուսումնասիրել են Գերմանիայի քաղաքական և ռազմական կառույցների տեղեկացվածության աստիճանը։ Հետազոտությունների մի մասը ցույց է տալիս, որ գերմանական կողմը մանրամասն տեղեկություններ էր ստանում հայերի տեղահանության և բնաջնջման ընթացքի վերաբերյալ, ինչը Գերմանիայի քաղաքական պատասխանատվության հարցը դարձնում է պատմագիտական քննարկման առանցքային թեմա։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը հետագայում դուրս է եկել զուտ ակադեմիական շրջանակներից և դարձել քաղաքական ու հասարակական քննարկումների առարկա։ 2016 թվականին Գերմանիայի Բունդեսթագի բանաձևում արձանագրվեց Գերմանական կայսրության դաշնակցային կապը Օսմանյան կայսրության հետ և այդ իրադարձությունների նկատմամբ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը։ Այսպիսով, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմագրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ խնդիրը ներկայացնում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների նկարագրություն, այլ որպես պատմական պատասխանատվության, դաշնակցային քաղաքականության, արխիվային աղբյուրների մեկնաբանության և պատմագրական գնահատականների ձևավորման համալիր ուսումնասիրության թեմա։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Աստվածամոր կերպարի պատկերագրական նախադրյալների և վաղագույն նախատիպերի ուսումնասիրությանը՝ կերպարվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության և հնագույն մշակույթների գեղարվեստական ավանդույթների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն պատկերային և խորհրդանշական համակարգերի բացահայտումն է, որոնք նախորդել են քրիստոնեական արվեստում Մարիամի կայուն պատկերագրական տիպերի ձևավորմանը կամ կարող էին որոշակի ազդեցություն ունենալ դրանց զարգացման վրա։ Քննության են առնվում մայրության, պտղաբերության, պաշտպանության, սրբության և մոր ու մանկան փոխհարաբերության գաղափարները մարմնավորող հնագույն պատկերները՝ նպատակ ունենալով հասկանալ, թե տարբեր դարաշրջաններում ձևավորված գեղարվեստական մոտիվները ինչպես են վերաիմաստավորվել նոր կրոնական ու մշակութային միջավայրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախաքրիստոնեական քաղաքակրթությունների արվեստում հանդիպող մոր և մանկան պատկերային սխեմաներին։ Հին աշխարհի արվեստում մայրության գաղափարը հաճախ արտահայտվել է աստվածուհիների, պաշտպանող մայրական կերպարների և երեխային գրկած կամ կերակրող կանանց պատկերների միջոցով։ Նման ստեղծագործությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես քրիստոնեական պատկերագրության ուղղակի նույնական օրինակներ, այլ որպես համեմատական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել որոշ կոմպոզիցիոն ձևերի երկարատև գոյությունը և տարբեր մշակութային միջավայրերում դրանց իմաստային վերափոխումները։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ձևական նմանությունը պատմական շարունակականությունից տարբերակելը։ Երկու պատկերների արտաքին նմանությունը ինքնին բավարար չէ դրանց միջև անմիջական ազդեցություն հաստատելու համար, ուստի յուրաքանչյուր հնարավոր կապ դիտարկվում է տվյալ ստեղծագործության ժամանակագրության, տարածման աշխարհագրության, կրոնական նշանակության և մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հին Մերձավոր Արևելքի, Եգիպտոսի, հունահռոմեական աշխարհի և ուշ անտիկ շրջանի գեղարվեստական ավանդույթները կարող են ներկայացվել որպես այն լայն տեսողական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացավ քրիստոնեական արվեստը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստած կամ կանգնած կանացի կերպարին, երեխային գրկած մոր պատկերին, գահակալ կերպարի գաղափարին և մայրական պաշտպանության խորհրդանշական արտահայտություններին։ Այդ մոտիվների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն արտաքին նմանությունները, այլև տարբեր կրոնական համակարգերում դրանց բովանդակային տարբերությունները։ Նախաքրիստոնեական միջավայրում որոշ պատկերներ կարող էին կապված լինել պտղաբերության, արքայական իշխանության, աստվածային պաշտպանության կամ բնության վերարտադրողական ուժերի հետ, մինչդեռ քրիստոնեական արվեստում նմանատիպ կոմպոզիցիոն կառուցվածքները ստացան նոր աստվածաբանական նշանակություն։ Այս վերաիմաստավորումը կարևոր է պատկերագրական զարգացման գործընթացը հասկանալու համար, քանի որ քրիստոնեական արվեստը ձևավորվել է գոյություն ունեցող գեղարվեստական լեզվի պայմաններում, սակայն այդ լեզվի տարրերը հարմարեցրել է սեփական հավատաբանական պատկերացումներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում վաղ քրիստոնեական արվեստը, երբ նոր կրոնական գաղափարների համար աստիճանաբար ստեղծվում էր համապատասխան պատկերային լեզու։ Վաղ շրջանի պատկերներում Մարիամի կերպարը դեռևս կարող էր չունենալ հետագա դարերում հաստատված բոլոր պատկերագրական հատկանիշները։ Այդ պատճառով վաղ հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել կերպարի աստիճանական առանձնացմանը, նրա դերի հստակեցմանը և որոշ կոմպոզիցիոն սխեմաների կայունացմանը։ Քննության առարկա կարող են լինել որմնանկարները, սարկոֆագների պատկերաքանդակները, մանրարվեստի նմուշները, ձեռագրային պատկերները և այլ հուշարձաններ, որոնցում ներկայացված են Մարիամը, մանկան հետ կանացի կերպարը կամ քրիստոնեական պատմությունների համապատասխան տեսարանները։ Կարևոր ուղղություն է վաղ պատկերների նույնականացման խնդիրը։ Հնագույն արվեստում կանացի կերպարի առկայությունը միշտ չէ, որ հնարավորություն է տալիս այն անվերապահորեն նույնացնել Աստվածամոր հետ։ Պատկերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրա ընդհանուր կոմպոզիցիան, հարակից կերպարները, խորհրդանշանները, ստեղծման վայրը և տվյալ հուշարձանի կրոնական նշանակությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է վաղ քրիստոնեական արվեստի դեպքում, երբ պատկերագրական կանոնները դեռևս ամբողջությամբ չէին հաստատվել։ Աղբյուրագիտական և պատկերագրական զգուշավորությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել հիմնավորված նույնականացումները հետագա ենթադրություններից և խուսափել հնագույն պատկերներին ավելի ուշ ձևավորված իմաստների մեխանիկական վերագրումից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոր և մանկան կոմպոզիցիոն սխեմային։ Այս կառուցվածքը մարդկության արվեստում ունի հնագույն պատմություն և հանդիպում է տարբեր մշակույթներում։ Քրիստոնեական միջավայրում այն աստիճանաբար վերածվում է Մարիամի և Քրիստոսի փոխհարաբերությունը ներկայացնող կարևոր պատկերագրական ձևերից մեկի։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել կերպարների դիրքը, նրանց հայացքների ուղղությունը, երեխայի տեղադրությունը մոր նկատմամբ, ձեռքի շարժումները, գահի կամ նստարանի առկայությունը և այլ կոմպոզիցիոն հատկանիշներ։ Այս տարրերի փոփոխությունների հետևումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես է պարզ մայրական պատկերից աստիճանաբար ձևավորվում աստվածաբանական բարդ բովանդակություն ունեցող սրբապատկերային համակարգ։ Հատուկ նշանակություն ունի գահակալ կանացի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Գահը հին արվեստում կարող էր արտահայտել իշխանություն, բարձր կարգավիճակ և սրբազան հեղինակություն։ Քրիստոնեական պատկերագրության մեջ գահակալ Մարիամի կերպարը ստացավ նոր իմաստային բովանդակություն՝ կապված նրա առանձնահատուկ դերի և մանկան աստվածային բնույթի ընդգծման հետ։ Գահի, ճարտարապետական միջավայրի, ուղեկցող կերպարների և հանդիսավոր դիրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել պատկերագրական լեզվի այն փոփոխություններին, որոնց արդյունքում մայրական կերպարը ձեռք է բերում հանդիսավոր և աստվածաբանական ընդգծված բնույթ։ Հետազոտության մեկ այլ ուղղություն է կերակրող մոր պատկերային մոտիվի քննությունը։ Մոր և մանկան ֆիզիկական ու զգացմունքային կապը ներկայացնող այս տեսակը հայտնի էր տարբեր մշակութային ավանդույթներում և հետագայում իր առանձնահատուկ արտահայտությունն ունեցավ քրիստոնեական արվեստում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է բնական մայրության գաղափարը տարբեր կրոնական համակարգերում ստանում խորհրդանշական նշանակություն։ Միաժամանակ կարևորվում է տարբեր ժամանակաշրջանների պատկերների միջև ուղղակի ժառանգական կապեր հաստատելիս պատմական ապացույցների անհրաժեշտությունը։ Արտաքին նմանությունը դիտարկվում է որպես հետազոտության մեկնակետ, այլ ոչ թե ինքնուրույն ապացույց։ Առանձին տեղ է հատկացվում խորհրդանշական լեզվի զարգացմանը։ Վաղ քրիստոնեական արվեստը հաճախ օգտագործում էր նշաններ, ժեստեր և պայմանական պատկերներ, որոնց իմաստը հասկանալի էր համապատասխան կրոնական համայնքին։ Մարիամի կերպարի զարգացման հետ աստիճանաբար ձևավորվում էին նրան տարբերակող պատկերային առանձնահատկություններ։ Հագուստը, մարմնի դիրքը, ձեռքի շարժումները, մանկան հետ հարաբերությունը, ուղեկցող կերպարները և կոմպոզիցիայի կառուցվածքը դառնում էին իմաստակիր տարրեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերագրությունը դիտարկել որպես տեսողական լեզու, որտեղ յուրաքանչյուր տարր մասնակցում է ստեղծագործության գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Կարևոր է նաև կանոնական տեքստերի և պատկերային ավանդույթի հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեական արվեստի ձևավորումը կապված էր կրոնական պատմությունների, աստվածաբանական մեկնաբանությունների և եկեղեցական ավանդության զարգացման հետ։ Սակայն պատկերագրությունը միշտ չէ, որ կարելի է բացատրել միայն գրավոր աղբյուրների անմիջական վերարտադրությամբ։ Գեղարվեստական ստեղծագործությունը ձևավորվում էր նաև տվյալ ժամանակաշրջանի տեսողական մշակույթի, պատվիրատուի պահանջների, արվեստագետի մասնագիտական ավանդույթների և հասարակության ընկալումների ազդեցությամբ։ Հետևաբար տեքստային ու պատկերային աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջականորեն հասկանալ Մարիամի կերպարի զարգացման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել ուշ անտիկ աշխարհի մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեության տարածման ժամանակ Միջերկրածովյան աշխարհում գոյություն ունեին բազմազան գեղարվեստական դպրոցներ և կրոնական ավանդույթներ։ Արվեստագետները հաճախ օգտագործում էին իրենց ժամանակի ծանոթ տեխնիկաները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքները և պատկերային ձևերը՝ դրանք հարմարեցնելով նոր թեմաներին։ Այս գործընթացը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու քրիստոնեական արվեստի որոշ վաղ ձևեր արտաքին հատկանիշներով կարող են հիշեցնել ավելի հին պատկերներ, մինչդեռ դրանց բովանդակությունը և գործառույթը էապես տարբեր են։ Նման փոխակերպումները դիտարկվում են որպես մշակութային շարունակականության և նորարարության համատեղ դրսևորումներ։ Առանձին ուշադրության է արժանի Մարիամի կերպարի աստիճանական անհատականացումը։ Վաղ պատկերներում նա կարող էր հանդես գալ գլխավորապես ավետարանական պատմության որևէ դրվագի մասնակից, իսկ հետագա արվեստում նրա կերպարը ձեռք բերեց ինքնուրույն պատկերագրական նշանակություն։ Այս փոփոխությունը կապված էր քրիստոնեական աստվածաբանության, պաշտամունքային կյանքի և եկեղեցական արվեստի զարգացման հետ։ Կերպարի ինքնուրույնացման ընթացքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են աստվածաբանական գաղափարները փոխազդել գեղարվեստական ձևերի հետ և նպաստել նոր պատկերագրական տիպերի առաջացմանը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատկերագրական տիպաբանությունը։ Տարբեր հուշարձանների դասակարգումը ըստ կերպարների դիրքի, փոխհարաբերության, ժեստերի և կոմպոզիցիոն կառուցվածքի հնարավորություն է տալիս բացահայտել կրկնվող սխեմաները և դրանց զարգացման հաջորդականությունը։ Տիպաբանական վերլուծության միջոցով կարելի է ուսումնասիրել, թե որ պատկերային լուծումներն են պահպանվել երկար ժամանակ, որոնք են փոփոխվել, և ինչպես են որոշ ձևեր տարածվել տարբեր մշակութային կենտրոններում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ նմանատիպ պատկերագրական ձևերը տարբեր տարածաշրջաններում կարող էին զարգանալ տարբեր պատմական պայմաններում և ունենալ տեղական առանձնահատկություններ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատկերագրական, պատկերաբանական, պատմահամեմատական և ոճաբանական վերլուծության մեթոդները։ Պատկերագրական մեթոդը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել կերպարները, խորհրդանշաններն ու կոմպոզիցիոն տիպերը, իսկ պատկերաբանական մոտեցումը՝ բացահայտել դրանց գաղափարական և մշակութային բովանդակությունը։ Պատմահամեմատական ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների հուշարձանները դիտարկել փոխադարձ կապերի ու տարբերությունների տեսանկյունից։ Ոճաբանական վերլուծությունը կարող է օգտագործվել պատկերների ձևային առանձնահատկությունները, կատարողական տեխնիկան և գեղարվեստական դպրոցների ազդեցությունները հասկանալու համար։ Կարևորվում է նաև հնագիտական համատեքստը, քանի որ հուշարձանի գտնվելու վայրը և թվագրությունը հաճախ որոշիչ նշանակություն ունեն դրա պատկերագրական մեկնաբանության համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է քրիստոնեական արվեստի կարևորագույն կերպարներից մեկի ձևավորման նախապատմությունը տարբեր մշակութային ավանդույթների համեմատական ուսումնասիրության միջոցով բացահայտելու հնարավորությամբ։ Այն նպաստում է հասկանալու, որ պատկերագրական համակարգերը ձևավորվում են երկարատև պատմական գործընթացների ընթացքում՝ ներառելով ինչպես ժառանգված գեղարվեստական ձևեր, այնպես էլ դրանց նոր գաղափարական մեկնաբանություններ։ Հետազոտությունը միաժամանակ ընդգծում է պատմական զգուշավորության անհրաժեշտությունը՝ հնագույն մայրական պատկերները քրիստոնեական պատկերագրության հետ համեմատելիս, քանի որ ձևական նմանությունը պարտադիր չէ, որ նշանակի նույնական բովանդակություն կամ անմիջական ժառանգական կապ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրության հնագույն պատկերային ավանդույթների, վաղ քրիստոնեական հուշարձանների և հետագայում հաստատված մարիամյան պատկերագրության միջև առկա ձևաբանական ու գաղափարական հարաբերությունների արվեստաբանական ուսումնասիրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության, վաղ քրիստոնեական և բյուզանդական արվեստի, կրոնագիտության, հնագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, արվեստաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է հղիության ընթացքում զարգացող հիպերտենզիվ խանգարումների ժամանակին ախտորոշման և արդյունավետ բուժման ռազմավարությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով մոր և պտղի առողջության պահպանման կարևորությունը։ Վերլուծվում են հղիության հիպերտենզիայի, պրեեկլամպսիայի և էկլամպսիայի կլինիկական դրսևորումները, վաղ հայտնաբերման ռիսկային գործոնները և սկրինինգային մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արյան ճնշման մոնիթորինգի, լաբորատոր ցուցանիշների գնահատման և պտղի վիճակի վերահսկման ժամանակակից մեթոդներին՝ նպատակ ունենալով կանխել բարդությունների զարգացումը։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է դեղորայքային և ոչ դեղորայքային բուժման մոտեցումները, հղիության շարունակման կամ ավարտման որոշման կլինիկական չափանիշները և անհատականացված բուժման ռազմավարությունները։ Աշխատությունը ներկայացնում է միջազգային կլինիկական ուղեցույցների համադրություն և գործնական առաջարկություններ՝ ուղղված մայրական և պերինատալ մահացության նվազեցմանը և բժշկական օգնության որակի բարձրացմանը։

Tourism

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայկական ԽՍՀ տարածքում կազմակերպվող ճանաչողական և զբոսաշրջային երթուղիների ուղեցույց՝ ընթերցողին ծանոթացնելով հանրապետության պատմամշակութային ժառանգությանը, բնաշխարհին, քաղաքներին, բնակավայրերին և տեսարժան վայրերին։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարբեր շրջաններով իրականացվող էքսկուրսիաների կազմակերպմանը և այն վայրերին, որոնք առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում պատմության, ճարտարապետության, հնագիտության, մշակույթի և բնության տեսանկյունից։ Ներկայացվում են հնագույն բնակավայրեր, պատմական հուշարձաններ, եկեղեցիներ ու վանական համալիրներ, ճարտարապետական կառույցներ, թանգարաններ, մշակութային կենտրոններ և բնական տեսարժան վայրեր՝ դրանց վերաբերյալ տալով ճանաչողական տեղեկություններ և պատմական համատեքստ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Երևանին և հանրապետության մյուս քաղաքներին, դրանց զարգացման պատմությանը, քաղաքաշինական առանձնահատկություններին, հասարակական ու մշակութային կյանքին և խորհրդային ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած փոփոխություններին։ Երթուղիների նկարագրությունների միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում պատկերացում կազմելու Հայաստանի աշխարհագրական բազմազանության, լեռնային բնապատկերների, գետերի, լճերի, կիրճերի և այլ բնական առանձնահատկությունների մասին։ Պատմական և մշակութային հուշարձանների ներկայացումը միաժամանակ բացահայտում է տարբեր ժամանակաշրջաններում հայկական ճարտարապետության և արվեստի զարգացման առանձնահատկությունները։ Ուղեցույցային բնույթի նյութերը կարող են ներառել նաև ճանապարհների, այցելության հաջորդականության, բնակավայրերի միջև կապերի և ճանապարհին հանդիպող նշանակալի վայրերի վերաբերյալ գործնական տեղեկություններ՝ նպաստելով երթուղիների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև որպես խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանի զբոսաշրջային մշակույթն ու հանրապետության տեսարժան վայրերի այն ժամանակվա ներկայացման ձևերը պատկերող աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե պատմական ժառանգությունը, բնական հարստությունները և ժամանակակից քաղաքաշինական ձեռքբերումները ինչպես էին ներկայացվում այցելուներին և զբոսաշրջիկներին Հայկական ԽՍՀ ժամանակաշրջանում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել Հայաստանի պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և ճարտարապետությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև զբոսաշրջության պատմությունը, խորհրդային շրջանի Հայաստանը և պատմական ուղեցույցները ուսումնասիրող մասնագետներին։

Economics

Զբոսաշրջության մարքեթինգ աշխատությունը հանդիսանում է զբոսաշրջության ոլորտում մարքեթինգային գործունեության տեսական և կիրառական հիմունքներին նվիրված ուսումնական գիրք, որը նպատակ ունի ներկայացնել զբոսաշրջային ծառայությունների շուկայավարման առանձնահատկությունները, ռազմավարությունները և ժամանակակից մոտեցումները։ Հեղինակ Սելվինազյան Բ.-ն գրքում մանրամասն վերլուծում է զբոսաշրջության մարքեթինգի հիմնական հասկացությունները՝ սկսած շուկայի ուսումնասիրությունից, սպառողների վարքագծի վերլուծությունից և պահանջարկի ձևավորման գործոններից մինչև զբոսաշրջային ապրանքների և ծառայությունների դիրքավորման ու առաջխաղացման մեթոդները։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է զբոսաշրջային արդյունքի յուրահատկությունը՝ որպես ոչ նյութական ծառայություն, որի որակի ընկալումը մեծապես կախված է փորձից, սպասարկման մակարդակից և մշակութային միջավայրից։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարքեթինգային ռազմավարությունների մշակմանը, բրենդավորման գործընթացներին, գովազդային քաղաքականությանը, թվային մարքեթինգի գործիքների կիրառմանը և զբոսաշրջային ուղղությունների մրցունակության բարձրացման ուղիներին։ Հեղինակը նաև ներկայացնում է զբոսաշրջության միջազգային շուկաների առանձնահատկությունները, տարածաշրջանային մրցակցության գործոնները և զբոսաշրջային հոսքերի կառավարման մեթոդները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է արդյունավետորեն խթանել զբոսաշրջային պահանջարկը տարբեր թիրախային խմբերի համար։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին կիրառել մարքեթինգային գործիքները իրական զբոսաշրջային նախագծերում և բիզնես միջավայրում։ Այն հատկապես օգտակար է զբոսաշրջության, մարքեթինգի, հյուրանոցային և սպասարկման ոլորտների ուսանողների, ինչպես նաև ոլորտի մասնագետների և ձեռնարկատերերի համար։