Биологическая и хозяйственная характеристика сортов сои в весеннем и летнем посевах в условиях араратской равнины

Law

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մարդու բժշկական օգնություն և սպասարկում ստանալու սահմանադրական իրավունքի իրացման ներպետական իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել առողջության պահպանման և բժշկական օգնություն ստանալու իրավունքի սահմանադրաիրավական հիմքերը, դրա իրականացման մեխանիզմները և այն իրավական խնդիրները, որոնք կարող են առաջանալ այդ իրավունքի գործնական իրացման ընթացքում։ Աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում են մարդու առողջության պահպանման իրավունքի սահմանադրական երաշխիքները, բժշկական օգնության և սպասարկման ոլորտը կարգավորող օրենսդրությունը, պետության և առողջապահական ծառայություններ մատուցող անձանց պարտականությունները, ինչպես նաև պացիենտների հիմնական իրավունքներն ու օրինական շահերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական օգնության հասանելիության, հավասարության, որակի և ժամանակին տրամադրման իրավական երաշխիքներին, ինչպես նաև բժշկական ծառայությունների կազմակերպման և ֆինանսավորման հետ կապված իրավական հարաբերություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բժշկական օգնություն ստանալու իրավունքի սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորման համադրությունը՝ բացահայտելու իրավական նորմերի միջև հնարավոր անհամապատասխանությունները, կարգավորման բացերը և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև բժշկական գաղտնիության, տեղեկացված համաձայնության, բժշկական միջամտությունից հրաժարվելու, անձնական տվյալների պաշտպանության և բժշկական ծառայությունների վերաբերյալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն ստանալու հետ կապված իրավական հարցերը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել մարդու խախտված իրավունքների պաշտպանության ներպետական մեխանիզմները, այդ թվում՝ վարչական և դատական պաշտպանության հնարավորությունները, ինչպես նաև առողջապահության ոլորտում պետական վերահսկողության և պատասխանատվության միջոցները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բժշկական օգնություն և սպասարկում ստանալու սահմանադրական իրավունքի պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմների կատարելագործմանը, օրենսդրական բացերի բացահայտմանը և առողջապահական իրավահարաբերությունների առավել արդյունավետ կարգավորմանը։

Economics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական զարգացման հիմնախնդիրներին՝ դիտարկելով դրանք միջազգային և տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության համատեքստում։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ երկրի տնտեսական աճի վրա ազդող հիմնական գործոնները պայմանավորված են արտաքին շուկաների ինտեգրման մակարդակով, ներդրումային միջավայրի կայունությամբ և արտահանման կառուցվածքի մրցունակությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման հնարավորություններին՝ ներառյալ առևտրային համաձայնագրերը, տարածաշրջանային ինտեգրացիոն գործընթացները և օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ներգրավումը, որոնք կարող են նպաստել տնտեսության դիվերսիֆիկացմանը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև կառուցվածքային խնդիրները՝ կապված արտադրողականության ցածր մակարդակի, արդյունաբերական հատվածի սահմանափակ զարգացման և տեխնոլոգիական հետամնացության հետ, որոնք խոչընդոտում են երկարաժամկետ կայուն աճին։ Միաժամանակ վերլուծվում են տնտեսական քաղաքականության բարեփոխումների անհրաժեշտությունը, պետական կարգավորման արդյունավետությունը և մասնավոր հատվածի մրցունակության բարձրացման ուղիները՝ որպես տնտեսական համագործակցության առավել արդյունավետ օգտագործման պայմաններ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի տնտեսական զարգացման հեռանկարները մեծապես կախված են արտաքին համագործակցության արդյունավետ ինտեգրումից և ներքին կառուցվածքային բարեփոխումների հաջող իրականացումից:

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է ցինիզմի սոցիոմշակութային բնույթի ուսումնասիրությանը և դրա դրսևորմանը զանգվածային հասարակության պայմաններում ձևավորվող անհատի վարքագծում, մտածողության մեջ ու արժեքային համակարգում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ցինիզմի՝ որպես հասարակական միջավայրին հարմարվելու, սեփական դիրքորոշումը թաքցնելու կամ սոցիալական իրականության նկատմամբ որոշակի վերաբերմունք արտահայտելու ձևի վերլուծության վրա։ Այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական բնավորության գիծ կամ բարոյական դիրքորոշում, այլև որպես մշակութային և սոցիալական երևույթ, որի ձևավորումը պայմանավորված է հասարակական հարաբերությունների, արժեքային համակարգերի և զանգվածային գիտակցության փոփոխություններով։ Քննության է առնվում ամբոխի մարդու գաղափարը՝ որպես զանգվածային հասարակության մեջ անհատի ինքնության, ինքնուրույն դատողության և պատասխանատվության խնդիրները հասկանալու տեսական միջոց։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է անհատը խմբային միջավայրում աստիճանաբար ընդունել գերիշխող կարծիքները, վարքային ձևերը և գնահատականները՝ սահմանափակելով սեփական քննադատական ու ինքնուրույն դիրքորոշումը։ Այս համատեքստում ցինիկ վերաբերմունքը կարող է հանդես գալ որպես սոցիալական դիմակ, որի միջոցով մարդը փորձում է պաշտպանվել հասարակական հակասություններից, հիասթափությունից, արժեքների նկատմամբ անվստահությունից կամ սեփական դիրքի անորոշությունից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում «դիմակ» հասկացության սոցիոմշակութային նշանակությանը։ Դիմակը մեկնաբանվում է որպես այն դերային կերպարը, որը մարդը ներկայացնում է հասարակությանը՝ երբեմն տարբերելով այն իր ներքին համոզմունքներից և իրական ապրումներից։ Հասարակական միջավայրում ընդունված վարքականոնները, հեղինակության պահպանման անհրաժեշտությունը, խմբային ճնշումը և հասարակական գնահատականից կախվածությունը կարող են նպաստել նման դերային վարքագծի ձևավորմանը։ Ցինիզմն այս դեպքում կարող է ծառայել որպես հեռավորություն պահպանելու միջոց, երբ անհատը կասկածի տակ է դնում բարոյական սկզբունքները, հասարակական իդեալները կամ այլ մարդկանց գործողությունների անկեղծ շարժառիթները։ Քննության է առնվում դասական ցինիզմի և ժամանակակից ցինիկ գիտակցության տարբերությունը։ Հին փիլիսոփայական ավանդույթի որոշ ձևերում հասարակական պայմանականությունների քննադատությունը կապված էր ազատության, պարզության և կեղծ արժեքներից հրաժարվելու ձգտման հետ, մինչդեռ ժամանակակից սոցիոմշակութային միջավայրում ցինիզմը կարող է արտահայտվել ընդհանուր անվստահությամբ, հեգնական վերաբերմունքով և արժեքների իրական նշանակության նկատմամբ կասկածով։ Այս տարբերակումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասկացության պատմական վերափոխումները և հասկանալ, թե ինչու նույն եզրույթը տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող է ունենալ էապես տարբեր բովանդակություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում զանգվածային մշակույթի ազդեցությանը։ Զանգվածային հաղորդակցությունը, հանրային կարծիքի ձևավորման մեխանիզմները, սպառողական մշակույթը և հասարակական վարքի ստանդարտացումը կարող են նպաստել անհատականության որոշ դրսևորումների միօրինակացմանը։ Ուսումնասիրվում է այն հակասությունը, երբ մարդը մի կողմից ձգտում է առանձնանալ զանգվածից, իսկ մյուս կողմից՝ իր վարքով և գնահատականներով հաճախ հետևում է նույն զանգվածի կողմից ընդունված ձևերին։ Ցինիկ կեցվածքը կարող է այդ պայմաններում ստեղծել ինքնուրույնության արտաքին տպավորություն՝ առանց իրական քննադատական ինքնուրույնության ձևավորման։ Քննության են առնվում նաև հասարակական արժեքների արժեզրկման գործընթացները։ Երբ բարոյական, քաղաքական կամ մշակութային գաղափարների և հասարակական իրականության միջև առաջանում է նկատելի հակասություն, անհատի մոտ կարող է ձևավորվել անվստահություն ոչ միայն կոնկրետ հաստատությունների, այլև ընդհանուր արժեքային համակարգի նկատմամբ։ Այդ պայմաններում հեգնանքը, կասկածամտությունը և ցուցադրական անտարբերությունը կարող են դառնալ հասարակական վարքի տարածված ձևեր։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ նման վերաբերմունքը երբեմն համատեղվում է հենց այն համակարգին հարմարվելու հետ, որը մարդը քննադատում է։ Այս հակասությունը հնարավորություն է տալիս ցինիզմը դիտարկել որպես ժամանակակից հասարակության բարդ ինքնապաշտպանական և հարմարվողական մեխանիզմներից մեկը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոնֆորմիզմի խնդրին և դրա հարաբերակցությանը ցինիզմի հետ։ Անհատը կարող է գիտակցել հասարակական հարաբերությունների որոշ թերություններ, քննադատել դրանք խոսքային մակարդակում, սակայն միաժամանակ շարունակել գործել ընդունված կանոնների համաձայն։ Այդպիսի իրավիճակում քննադատական խոսքը դեռևս չի նշանակում իրական ինքնուրույնություն կամ հասարակական պատասխանատվություն։ Հետազոտվում է նաև անանունության և պատասխանատվության թուլացման ազդեցությունը զանգվածային վարքագծի վրա։ Խմբի մաս կազմող մարդը որոշ իրավիճակներում կարող է սեփական գործողությունների պատասխանատվությունը վերագրել ընդհանուր միջավայրին՝ իր ընտրությունը ներկայացնելով որպես բոլորի կողմից ընդունված վարք։ Ցինիկ վերաբերմունքը կարող է լրացուցիչ արդարացման միջոց դառնալ՝ ստեղծելով այն պատկերացումը, թե հասարակական կյանքում բոլոր գործողություններն ի վերջո պայմանավորված են միայն անձնական շահերով։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատի ինքնության խնդիրը։ Սոցիալական դերերի բազմազանությունը և հասարակության տարբեր խմբերի պահանջները կարող են ստեղծել իրավիճակ, երբ մարդու արտաքին վարքագիծը զգալիորեն տարբերվում է նրա անձնական համոզմունքներից։ Այդ հակասության երկարատև պահպանությունը կարող է նպաստել սեփական արժեքների նկատմամբ անվստահության և սոցիալական հարաբերությունների ձևական ընկալման զարգացմանը։ Դիտարկվում է նաև ցինիզմի և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունը։ Եթե մարդը հասարակական նորմերն ու արժեքները ընկալում է միայն որպես պայմանականություններ, ապա կարող է թուլանալ սեփական գործողությունները բարոյական չափանիշներով գնահատելու պատրաստակամությունը։ Միաժամանակ քննադատական վերաբերմունքը ինքնին չի նույնացվում ցինիզմի հետ. տարբերակվում են հիմնավորված քննադատությունը, կասկածը և այն դիրքորոշումը, որը սկզբունքորեն ժխտում է արժեքների ու անկեղծ շարժառիթների հնարավորությունը։ Այս տարբերակումը կարևոր է սոցիալական քննադատության և արժեքային նիհիլիզմի սահմանները հասկանալու համար։ Քննության են առնվում նաև հանրային հաղորդակցության մեջ հեգնանքի, ծաղրի և ցուցադրական անտարբերության գործառույթները։ Դրանք կարող են մի կողմից ծառայել հասարակական խնդիրների քննադատությանը, իսկ մյուս կողմից՝ ստեղծել հոգեբանական ու սոցիալական հեռավորություն և նվազեցնել իրական մասնակցության պատրաստակամությունը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է անհատի և զանգվածի փոխհարաբերությունների, սոցիալական դերերի, արժեքային ճգնաժամերի և ժամանակակից մշակույթի մեջ ձևավորվող վարքային ռազմավարությունների համատեղ ուսումնասիրությամբ։ Ցինիզմի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական կյանքի այն հակասությունները, որոնց պայմաններում մարդը կարող է հասկանալ իր շրջապատի խնդիրները, սակայն դրանց նկատմամբ ընտրել հեռավորություն, հեգնանք կամ հարմարվողականություն։ Նյութը նպաստում է զանգվածային գիտակցության, հասարակական արժեքների փոփոխության, ինքնության և սոցիալական պատասխանատվության խնդիրների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիալական փիլիսոփայության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի, սոցիալական հոգեբանության, էթիկայի և զանգվածային հասարակության տեսության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Literature

«Թռչնորս» վերնագիրը բնության և թռչունների որսի հետ կապված թեմատիկ ուղղվածություն է մատնանշում։ Թռչնորսությունը պատմականորեն կապված է եղել մարդու առօրյա կյանքի, սննդի հայթայթման, բնության հետ փոխհարաբերությունների և տարբեր ավանդական զբաղմունքների հետ։ Այս թեմայով գեղարվեստական ստեղծագործություններում թռչունների որսը կարող է ծառայել որպես գործողությունների միջավայր կամ առիթ՝ ներկայացնելու մարդկային բնավորություններ, կենցաղային սովորություններ, գյուղական կյանքի դրվագներ և մարդու վերաբերմունքը կենդանական աշխարհին։ Վերնագիրը թույլ է տալիս ստեղծագործությունը դիտարկել բնության, որսորդական զբաղմունքի և մարդու ու շրջակա միջավայրի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Թռչունների դիտարկումը, որոնումն ու որսը տարբեր հասարակություններում ձևավորել են որոշակի գիտելիքներ, հմտություններ և սովորույթներ, որոնք արտացոլվել են նաև բանավոր ու գրավոր մշակույթում։ Այդպիսի թեմաները կարող են ընթերցողին ծանոթացնել բնության հետ կապված կենսակերպին և տվյալ ժամանակաշրջանի կենցաղային պատկերացումներին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես այդ ժամանակաշրջանի ընթերցողական միջավայրում շրջանառվող գրքերի օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, հին հայերեն գեղարվեստական արձակով, բնության թեմաների գրական արտացոլմամբ և ավանդական զբաղմունքների մշակութային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Religion

Գիրքը կապված է հայ կրոնական մտքի պատմության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող «Բանալի ճշմարտության» աշխատության հետ, որը հայտնի է որպես հայ դավանաբանական և եկեղեցագիտական ժառանգության նշանակալի հուշարձան։ Աշխատության անվանումը խորհրդանշում է ճշմարտության ճանաչման, հավատի հիմքերի բացահայտման և կրոնական ուսմունքների իմաստավորման ձգտումը։ Այն առնչվում է քրիստոնեական դավանանքի, եկեղեցական ավանդության և կրոնական գաղափարների մեկնաբանության հարցերին՝ ներկայացնելով հայ հոգևոր ու մտավոր մշակույթի պատմության համար արժեքավոր նյութ։ Այս երկի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայ միջնադարյան կրոնական մտածողության առանձնահատկություններին, դավանաբանական պատկերացումներին և տարբեր կրոնական ուղղությունների միջև գոյություն ունեցած գաղափարական առնչություններին։ Այն կարևոր է նաև հայ եկեղեցու պատմության և աստվածաբանական գրականության զարգացման ընթացքը հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ նման աշխատությունները վկայում են հավատքի հիմնադրույթները բացատրելու, պաշտպանելու և համակարգելու մտավոր ավանդույթի մասին։ Գրքի բովանդակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ քրիստոնեական ժառանգության, կրոնական բանավեճերի պատմության և աստվածաբանական գաղափարների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտության, եկեղեցագիտության, կրոնի պատմության և հայ գրավոր մշակույթի պատմության ոլորտներում ուսումնասիրությունների իրականացման համար։ Աշխատության հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերեն հին գրական ժառանգության պահպանման ու գիտական շրջանառության տեսանկյունից՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու հայ կրոնական մտքի պատմական զարգացումը և դրա տեղը քրիստոնեական մշակույթի ավելի լայն համատեքստում։

Other Subjects

Աշխատությունը ներկայացնում է անանուն ճշմարտասեր անձի խորհրդածությունները «Արարատյան արշալույս» պարբերականի 377-րդ համարում հրապարակված հոդվածի և նույն համարում տպագրված նամակի շուրջ։ Այն պատկանում է հրապարակախոսական գրականության այն տեսակին, որի նպատակն է արձագանքել մամուլում արտահայտված տեսակետներին, քննել հրապարակված նյութերի բովանդակությունը և ներկայացնել դրանց վերաբերյալ քննադատական դիտարկումներ։ Հրատարակությունը կարևոր է 19-րդ դարի կեսերի հայ մամուլի միջավայրում ձևավորված հասարակական քննարկումների, գրավոր բանավեճերի և կարծիքների փոխանակման ուսումնասիրության համար։ Նման նյութերը ցույց են տալիս, թե ինչպես էր պարբերական մամուլը դառնում հանրային կարծիքի ձևավորման, տարբեր դիրքորոշումների ներկայացման և հասարակական խնդիրների քննարկման հարթակ։ Գրքույկը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու լրագրային հրապարակումների նկատմամբ ժամանակակիցների արձագանքը, հրապարակախոսական խոսքի լեզուն ու փաստարկման եղանակները, ինչպես նաև հայ հասարակական մտքի արտահայտման ձևերը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ մամուլի պատմության և 19-րդ դարի հայկական մտավոր ու հասարակական կյանքի հետազոտության համար։