Дисциплинарный устав армянского войска

Biology

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ջրային սթրեսի (ոռոգման դեֆիցիտի) ֆիզիոլոգիական ազդեցությունների վերլուծությանը հիբրիդային եգիպտացորենի՝ եգիպտացորեն աճի և զարգացման վրա՝ Իրան-ի Կարարաջ (Karaj) շրջանի ագրոկլիմայական պայմաններում։ Աշխատությունում դիտարկվում են բույսերի աճի հիմնական ցուցանիշները՝ կենսազանգվածի կուտակում, տերևային մակերեսի զարգացում, ֆոտոսինթետիկ ակտիվություն և ջրային հավասարակշռության պահպանումը տարբեր ջրային ապահովվածության պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրային սթրեսի ազդեցությանը բջջային մակարդակում ընթացող ֆիզիոլոգիական գործընթացների վրա՝ ներառյալ ստոմատների բացման կարգավորումը, օսմոտիկ ճնշման փոփոխությունները և հակաօքսիդանտային համակարգերի ակտիվացումը։ Քննարկվում են նաև տարբեր հիբրիդների համեմատական դիմադրողականությունը, բերքատվության ցուցանիշների փոփոխությունը և ագրոտեխնիկական միջոցառումների արդյունավետությունը ջրի սահմանափակ պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բուսաֆիզիոլոգիայի և կայուն գյուղատնտեսության զարգացման համար՝ հատկապես ջրային ռեսուրսների սակավության պայմաններում արդյունավետ մշակաբույսերի ընտրության տեսանկյունից։

Religion

Աշխատությունը պատկանում է քրիստոնեական կրոնական և դավանաբանական գրականության այն երկերի շարքին, որոնք նպատակ ունեն քննելու և հերքելու եկեղեցական ուսմունքներին հակադրվող կրոնական հայացքներն ու գաղափարները։ Նման երկերում սովորաբար ներկայացվում են տարբեր դավանաբանական դիրքորոշումներ, քննարկվում են դրանց հիմնավորումները և համադրվում քրիստոնեական վարդապետության սկզբունքների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հավատի ուսմունքների մեկնաբանությանը, եկեղեցական ավանդության պահպանմանը և կրոնական համոզմունքների ճշգրտմանը։ Աշխատության վերնագիրը վկայում է բանավիճային ու հերքող ուղղվածության մասին, որը բնորոշ է եկեղեցական գրականության այն ժանրին, որի նպատակն է պաշտպանել ընդունված դավանանքը և հակադարձել այլընտրանքային կրոնական մեկնաբանություններին։ Այն կարևոր նյութ կարող է լինել հայ աստվածաբանական մտքի, դավանաբանական վեճերի և եկեղեցական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական ուսմունքների զարգացմամբ, կրոնական բանավեճերի ավանդույթով և հայերեն աստվածաբանական գրականության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Pedagogy

Այս աշխատությունը նվիրված է ռուսերենով բանավոր մենախոսական հաղորդակցության ուսուցման համալիր և համակարգված մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների շրջանում։ Հետազոտության առանցքում այն գաղափարն է, որ օտար կամ ոչ մայրենի լեզվով ազատ և կառուցվածքային խոսք ձևավորելը չի սահմանափակվում բառապաշարի ու քերականական կանոնների յուրացմամբ․ անհրաժեշտ է միաժամանակ զարգացնել ուսանողի հաղորդակցական, լեզվական, խոսքային, ճանաչողական և մասնագիտական կարողությունները։ Աշխատության մեջ բանավոր մենախոսական խոսքը դիտարկվում է որպես նպատակային հաղորդակցական գործունեություն, որի ընթացքում ուսանողը պետք է կարողանա ինքնուրույն ձևակերպել միտքը, պահպանել խոսքի տրամաբանական հաջորդականությունը, ընտրել իրավիճակին և թեմային համապատասխան լեզվական միջոցներ, կառուցել ամբողջական արտահայտություն և փոխանցել մասնագիտական բովանդակություն։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում մասնագիտությանը վերաբերող տեքստերին, որոնք հանդես են գալիս ոչ միայն որպես լեզվական նյութ, այլև որպես ուսուցման կարևոր գործիք։ Այդպիսի տեքստերի հիման վրա ուսանողները կարող են միաժամանակ ընդլայնել իրենց մասնագիտական գիտելիքները, յուրացնել համապատասխան տերմինաբանությունը, սովորել մասնագիտական ոճի առանձնահատկությունները և զարգացնել ստացած տեղեկատվությունը սեփական խոսքում վերարտադրելու ու վերակազմակերպելու կարողությունը։ Համալիր մոտեցումը ենթադրում է ուսումնական գործընթացի տարբեր բաղադրիչների փոխկապակցում՝ ընթերցանություն, տեքստի ըմբռնում և վերլուծություն, բառապաշարի աշխատանք, քերականական նյութի կիրառություն, վերարտադրողական և ստեղծագործական խոսքային առաջադրանքներ, քննարկումներ, հարցադրումներ, վերապատմում, մասնագիտական թեմաների ներկայացում և ինքնուրույն մենախոսական արտահայտություններ։ Այս համակարգի նպատակն է ուսանողին աստիճանաբար տեղափոխել պատրաստի լեզվական նմուշների վերարտադրումից դեպի ինքնուրույն և գիտակցված խոսքային գործունեություն։ Աշխատության կարևոր կողմերից մեկն այն է, որ ուսուցման նյութը կապվում է ապագա բանասերի մասնագիտական գործունեության հետ։ Այդ պատճառով շեշտադրվում է այնպիսի խոսքային հմտությունների ձևավորումը, որոնք կարող են անհրաժեշտ լինել ակադեմիական և մասնագիտական միջավայրում՝ գիտական կամ մասնագիտական տեքստի բովանդակության ներկայացում, երևույթի նկարագրություն, տեսակետների համեմատություն, փաստարկում, եզրահանգում, տեղեկատվության համակարգում և սեփական կարծիքի հիմնավորում։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս լեզվի ուսուցումը դարձնել ավելի նպատակային և գործնական, քանի որ ուսանողը սովորում է լեզուն ոչ թե մեկուսացված վարժությունների միջոցով, այլ իրական մասնագիտական հաղորդակցության համար։ Հետազոտության մեթոդական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ բանավոր մենախոսական խոսքի զարգացումը դիտարկվում է փուլային գործընթացի տեսանկյունից․ սկզբնական փուլում հնարավոր է հենվել տեքստի, բառային հուշումների և հարցերի վրա, իսկ հետագա փուլերում աստիճանաբար նվազեցնել արտաքին աջակցությունը և խթանել ինքնուրույն խոսքի ստեղծումը։ Այսպիսի կազմակերպումը նպաստում է խոսքի կառուցվածքային ամբողջականությանը, տրամաբանական կապակցվածությանը, լեզվական ճշգրտությանը և հաղորդակցական նպատակահարմարությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուսաց լեզվի դասավանդմամբ զբաղվող մասնագետներին, բուհերի դասախոսներին, ապագա ուսուցիչներին, բանասիրական ֆակուլտետների ուսանողներին և օտար լեզվի կամ ռուսերենի՝ որպես ոչ մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդաբանությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ներկայացված մոտեցումը կարևորում է լեզվական և մասնագիտական պատրաստվածության միասնությունը՝ նպատակ ունենալով ձևավորել այնպիսի սովորող, որը ոչ միայն հասկանում է ռուսերեն մասնագիտական տեքստերը, այլև կարողանում է դրանց հիման վրա ինքնուրույն, հետևողական, բովանդակալից և մասնագիտական առումով համապատասխան բանավոր խոսք կառուցել։

Philosophy

Այս գիտական-տեսական աշխատությունը նվիրված է մշակույթի էության, կառուցվածքի, զարգացման օրինաչափությունների և հասարակական կյանքում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում մշակույթը դիտարկվում է որպես մարդկային գործունեության, արժեքների, գիտելիքների, ավանդույթների, նորմերի, խորհրդանիշների և ստեղծագործական արտահայտությունների ամբողջություն, որի միջոցով ձևավորվում և փոխանցվում է հասարակության հոգևոր ու նյութական փորձը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մշակույթի վերաբերյալ հիմնարար տեսական և փիլիսոփայական հարցերն են, որոնք առնչվում են դրա ծագմանը, գործառույթներին, պատմական փոփոխություններին և հասարակության զարգացման հետ փոխհարաբերությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մշակույթի և հասարակության փոխադարձ ազդեցությանը, քանի որ մշակութային արժեքները մի կողմից ձևավորվում են սոցիալական պայմանների ազդեցությամբ, իսկ մյուս կողմից՝ կարող են էապես ազդել հասարակական հարաբերությունների, մտածողության և վարքագծի վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մշակույթի նյութական և հոգևոր ոլորտների փոխհարաբերությանը, մշակութային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման խնդիրներին, ավանդույթի և նորարարության հարաբերությանը, ինչպես նաև մշակութային ինքնության ձևավորման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն հիմնահարցերը, որոնք առաջանում են տարբեր մշակույթների փոխազդեցության, մշակութային բազմազանության և գլոբալացման պայմաններում։ Այս համատեքստում մշակույթը կարող է ուսումնասիրվել որպես ինքնության պահպանման և հասարակությունների միջև հաղորդակցության կարևոր միջոց, բայց միաժամանակ նաև որպես արժեքային հակասությունների և տարբեր աշխարհայացքների բախման տարածք։ Աշխատության տեսական շրջանակը կարող է ներառել մշակույթի արժեքային, սոցիալական, մարդաբանական, պատմական և գեղագիտական չափումների քննություն՝ ցույց տալով, որ մշակույթը հնարավոր չէ սահմանափակել միայն արվեստի կամ հոգևոր արտադրանքի հասկացությամբ։ Այն ընդգրկում է մարդու կենսագործունեության լայն շրջանակ՝ սկսած լեզվից, կրթությունից և գիտությունից մինչև արվեստ, կրոնական ու բարոյական պատկերացումներ, կենցաղային սովորույթներ և հասարակական վարքագծի նորմեր։ Կարևոր հիմնահարցերից է նաև մշակույթի զարգացման և պահպանման հավասարակշռությունը, քանի որ յուրաքանչյուր հասարակություն միաժամանակ կանգնած է իր պատմական ժառանգությունը պահպանելու և ժամանակակից փոփոխություններին հարմարվելու խնդրի առաջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մշակութային արժեքների փոխանցման մեխանիզմներին, կրթության և սոցիալականացման դերին, մշակութային հիշողությանը և հասարակության պատմական ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է մշակույթի ուսումնասիրության ընդհանուր տեսական հիմքերը հասկանալու և դրա առանձին խնդիրները միմյանց հետ փոխկապակցված դիտարկելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել մշակութաբաններին, փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, հասարակական գիտությունների ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև մշակույթի տեսությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և ժամանակակից հասարակության արժեքային գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Աշխատության ընդհանուր ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս մշակույթը դիտարկել որպես հասարակության կենսագործունեության հիմնարար համակարգ և բացահայտել այն հիմնական տեսական ու գործնական հարցերը, որոնք ուղեկցում են դրա ձևավորմանը, պահպանմանը, զարգացմանը և վերափոխմանը։

Psychology

Այս աշխատությունը վերաբերում է ընտանեկան միջավայրի դերին որպես անձի հոգեբանական, սոցիալական և արժեքային զարգացման հիմնական գործոնի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ընտանիքի ազդեցությունը երեխայի և դեռահասի ձևավորման գործընթացում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ընտանեկան հարաբերությունները, դաստիարակության ոճերը, հաղորդակցման ձևերը և հուզական մթնոլորտը ազդում են անձի ինքնագիտակցության, վարքային մոդելների և սոցիալական հմտությունների ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրվում են ծնող–երեխա հարաբերությունների տարբեր մոդելները՝ ավտորիտար, դեմոկրատական և թույլատրող, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ինքնագնահատականի, պատասխանատվության և սոցիալական ադապտացիայի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի սոցիալ-տնտեսական պայմանների, կրթական մակարդակի և մշակութային արժեքների ազդեցությանը երեխայի զարգացման վրա։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ընտանեկան միջավայրի և դպրոցի փոխազդեցությունը՝ որպես երեխայի սոցիալականացման երկու հիմնական ինստիտուտների համատեղ ազդեցություն։ Միաժամանակ վերլուծվում են ընտանեկան խնդիրների՝ կոնֆլիկտների, բաժանման կամ հուզական դեֆիցիտի ազդեցությունները անձի հոգեբանական առողջության վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հոգեբանության և մանկավարժության համար՝ նպաստելով ընտանեկան դաստիարակության դերի ավելի խորքային ընկալմանը անձի զարգացման գործընթացում։

History

Պատմական թեմայով աշխատություն, որը, վերնագրի հիման վրա, վերաբերում է Լևոն Բ-ին՝ Կիլիկիայի հայկական պետության պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած թագավորին։ Լևոն Բ-ն, որը հայտնի է նաև որպես Լևոն Մեծագործ, Կիլիկյան Հայաստանի նշանավոր միապետներից էր, որի կառավարման ժամանակ հայկական թագավորությունը մեծ հեղինակություն ձեռք բերեց տարածաշրջանում և ամրապնդեց իր քաղաքական ու դիվանագիտական կապերը հարևան պետությունների և եվրոպական ուժերի հետ։ Նրա գործունեությունը կապված է Կիլիկյան Հայաստանի պետականության ամրապնդման, արտաքին քաղաքական հարաբերությունների զարգացման, առևտրի խթանման և երկրի միջազգային դիրքի բարձրացման հետ։ Աշխատությունը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել թագավորի պատմական կերպարին, նրա կառավարման ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձություններին և Կիլիկյան Հայաստանի զարգացման առանձնահատկություններին։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել միջնադարյան հայոց պատմությամբ, հայկական պետականության պատմությամբ և թագավորական իշխանության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել՝ գիրքը Լևոն Բ-ի կենսագրությո՞ւնն է, նրա կառավարման շրջանի պատմական ակնարկը, թե՞ այդ ժամանակաշրջանին նվիրված գեղարվեստական ստեղծագործություն։ Բովանդակության ճշգրիտ բնույթը, պատմական իրադարձությունների ընդգրկումը և հեղինակի մոտեցումը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը։