Особенности формирования архитектуры жилища в зоне землетрясения учетом специфики природно-климатических условий

Linguistics

Գիրքը ներկայացնում է՝ ինֆինիտիվի տեսական հիմքերը և դրա տեղը լեզվական համակարգում, տարբեր լեզուներում ինֆինիտիվի դրսևորումների համեմատական վերլուծություն, ինֆինիտիվի քերականական և շարահյուսական գործառույթները, իմաստային տիպաբանության առանձնահատկությունները, լեզվական նյութի հիման վրա արված եզրակացություններ։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հայագիտության ուսանողների համար, գիտական հետազոտողների և մասնագետների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր հետաքրքրված են քերականական կառուցվածքների խորքային ուսումնասիրությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը նպաստում է ինֆինիտիվի բազմակողմանի ըմբռնմանը և դրա տիպաբանական ուսումնասիրության զարգացմանը։

Literature

Գիրքը նվիրված է հակաուտոպիայի և առասպելի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը ռուս գրականության զարգացման համատեքստում XX դարի երկրորդ կեսին։ Աշխատության մեջ հակաուտոպիան դիտարկվում է որպես հասարակական և քաղաքական իրականության քննադատական արտացոլման կարևոր գրական ձև, որը թույլ է տալիս հեղինակներին պատկերել ապագայի կամ այլընտրանքային հասարակությունների միջոցով ժամանակակից իրականության հակասություններն ու վտանգները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առասպելական մտածողության և առասպելաբանական կառուցվածքների ներթափանցմանը հակաուտոպիական ստեղծագործությունների պոետիկայի մեջ, ինչպես նաև դրանց միջոցով պատմական փորձի, հասարակական հիշողության և մարդկային վարքագծի խորքային իմաստների բացահայտմանը։ Հեղինակը վերլուծում է ռուս գրականության XX դարի երկրորդ կեսի զարգացման միտումները՝ դիտարկելով գրական գործընթացի վրա հասարակական և գաղափարական փոփոխությունների ազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում են հակաուտոպիական տեքստերի ժանրային առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, ժամանակի և տարածության կազմակերպումը, խորհրդանիշների ու փոխաբերությունների կիրառությունը, ինչպես նաև առասպելական սյուժեների և մոտիվների վերաիմաստավորման եղանակները։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ առասպելը կարող է հակաուտոպիայում հանդես գալ ոչ միայն որպես հին պատմությունների կամ պատկերների օգտագործման միջոց, այլև որպես իրականության կառուցվածքը մեկնաբանող և դրա թաքնված մեխանիզմները բացահայտող գեղարվեստական համակարգ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մարդու և իշխանության փոխհարաբերություններին, անհատի ազատության սահմանափակմանը, զանգվածային գիտակցության ձևավորմանը, սոցիալական վերահսկողությանը և հասարակության ապամարդկայնացման վտանգին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են XX դարի երկրորդ կեսի ռուս գրողները հակաուտոպիական և առասպելական ձևերի միջոցով արձագանքել իրենց ժամանակի պատմական ու հասարակական իրողություններին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուս գրականության պատմությամբ և տեսությամբ զբաղվող մասնագետներին, գրականագետներին, մշակութաբաններին, փիլիսոփաներին, դասախոսներին, ուսանողներին և հակաուտոպիայի ու առասպելի գեղարվեստական փոխազդեցությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Literature

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Ակսել Բակունցի արձակում մարդու և բնության փոխհարաբերությունների գեղարվեստական պատկերման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բնության այն յուրահատուկ ընկալումն է, որը բակունցյան արձակի կարևորագույն բաղադրիչներից է և սերտորեն միահյուսվում է հերոսների ներաշխարհի, կյանքի պայմանների, հոգեբանական վիճակների ու ճակատագրերի հետ։ Աշխատանքը ցույց է տալիս, որ բնությունը գրողի ստեղծագործություններում պարզապես գործողությունների միջավայր կամ նկարագրական ֆոն չէ, այլ գեղարվեստական ինքնուրույն նշանակություն ունեցող տարր, որը հաճախ ակտիվորեն մասնակցում է պատմության տրամադրության, գաղափարական շեշտադրումների և կերպարների հոգեբանական բացահայտման ձևավորմանը։ Բակունցի բնապատկերները առանձնանում են տեսողական հստակությամբ, գունային և ձայնային բազմազանությամբ, մանրամասների նկատմամբ ուշադրությամբ և հայկական բնաշխարհի առանձնահատուկ գեղեցկության զգացողությամբ։ Միաժամանակ բնության նկարագրությունները հաճախ զուգահեռվում են մարդու հոգեվիճակին՝ ստեղծելով ներքին և արտաքին աշխարհի ներդաշնակ կամ հակասական հարաբերություններ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել գյուղական կյանքի, հողի, լեռների, անտառների, եղանակային փոփոխությունների և տարվա եղանակների պատկերները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հերոսների վարքագծի և հոգեբանական նկարագրության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Բակունցի համար մարդը բնությունից առանձնացված գոյություն չէ․ նրա կենցաղը, աշխատանքը, հիշողությունները, ուրախություններն ու ողբերգությունները խորապես կապված են հայրենի բնաշխարհի հետ։ Այս կապի միջոցով գրողը կարողանում է ներկայացնել ոչ միայն անհատի ներաշխարհը, այլև գյուղական համայնքի կյանքը, սոցիալական դժվարությունները, ավանդական կենսակերպի փոփոխությունը և հայրենի հողի նկատմամբ մարդու զգացմունքային կապը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև գեղարվեստական լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բնապատկերների ստեղծման ժամանակ օգտագործվող փոխաբերությունների, համեմատությունների, անձնավորման, գունային պատկերների և այլ արտահայտչամիջոցների վերլուծությունը։ Այդ միջոցների շնորհիվ բնությունը ստանում է կենդանի, երբեմն մարդկային հատկանիշներով օժտված կերպար և դառնում գրողի աշխարհընկալման արտահայտման կարևոր միջոց։ Բակունցի արձակի ուսումնասիրությունը այս տեսանկյունից հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդու և բնության ներդաշնակության, հակասության, կախվածության և փոխադարձ ազդեցության բազմաթիվ դրսևորումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է բակունցյան գեղարվեստական աշխարհի այն առանձնահատկությունը, որի շնորհիվ բնաշխարհի նկարագրությունն ու մարդու կերպարը միաձուլվում են՝ ստեղծելով խորապես ազգային, հոգեբանական և գեղարվեստական ամբողջականություն։

Sociology

Այս գիրքը ուսումնասիրում է սոցիալական դիցաբանության երևույթը՝ բացատրելով, թե ինչպես են հասարակություններում ձևավորվում և գործում առասպելական պատկերացումները, խորհրդանիշները և պատմությունները որպես սոցիալական իրականության կազմակերպման միջոցներ։ Այն վերլուծում է, թե ինչպես են դիցաբանությունները ազդում հասարակական գիտակցության, արժեքային համակարգերի և քաղաքական գաղափարախոսությունների ձևավորման վրա՝ հաճախ ծառայելով որպես համախմբող կամ արդարացնող մեխանիզմներ տարբեր սոցիալական խմբերի համար։ Գրքում քննարկվում է նաև դիցաբանության և կրոնի, գաղափարախոսության ու մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ առասպելները ոչ միայն հին մշակույթների մաս են, այլ նաև ժամանակակից հասարակությունների մտածողության կառուցվածքային բաղադրիչ։ Հեղինակը անդրադառնում է սոցիալական առասպելների ստեղծման և տարածման մեխանիզմներին՝ ներառյալ մեդիայի, կրթության և քաղաքական խոսքի դերը։ Նյութը համադրում է մարդաբանական, սոցիոլոգիական և մշակութաբանական մոտեցումներ՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես է դիցաբանական մտածողությունը շարունակաբար ձևավորում հասարակական իրականությունը։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում առողջապահության ոլորտի կադրային ռեսուրսների պլանավորման և կառավարման գիտական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Կոտայքի մարզի օրինակին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է առողջապահական համակարգի արդյունավետ գործունեության համար մարդկային ռեսուրսների նշանակությունը, դրանց քանակական և որակական կազմի ձևավորման սկզբունքները, ինչպես նաև բժշկական և միջին բուժանձնակազմի պահանջարկի ճիշտ գնահատման անհրաժեշտությունը։ Աշխատությունը վերլուծում է առողջապահության ոլորտում կադրերի պլանավորման, բաշխման, օգտագործման և կառավարման հետ կապված հիմնախնդիրները՝ հաշվի առնելով բնակչության առողջապահական կարիքները, տարածքային առանձնահատկությունները և առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը։ Կոտայքի մարզի օրինակով ուսումնասիրվում են կադրային ռեսուրսների առկա կառուցվածքը, մասնագիտական կազմը, տարածքային բաշխվածությունը և հնարավոր անհամապատասխանությունները բնակչության պահանջարկի և առողջապահական հաստատությունների կադրային ներուժի միջև։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում առողջապահության ոլորտում կադրերի պատրաստման, վերապատրաստման, մասնագիտական զարգացման, աշխատանքի արդյունավետության և կադրերի պահպանման խնդիրներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև առողջապահական համակարգի կառավարման մակարդակներում կադրային քաղաքականության կատարելագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել բժշկական մասնագետների տարածքային բաշխման վրա, այդ թվում՝ սոցիալ-տնտեսական պայմանները, աշխատանքի կազմակերպումը, մասնագիտական աճի հնարավորությունները և առողջապահական ծառայությունների զարգացման ուղղությունները։ Աշխատությունը նպատակ ունի հիմնավորել կադրային ռեսուրսների պլանավորման այնպիսի մոտեցումների անհրաժեշտությունը, որոնք թույլ կտան կանխատեսել մասնագետների պահանջարկը, արդյունավետորեն բաշխել առկա ներուժը և ապահովել առողջապահական ծառայությունների որակն ու մատչելիությունը։ Ստացված դիտարկումները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ինչպես մարզային, այնպես էլ հանրապետական մակարդակներում առողջապահության կառավարման և կադրային քաղաքականության մշակման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել առողջապահության կազմակերպիչներին, կառավարման մասնագետներին, բժիշկներին, առողջապահական հաստատությունների ղեկավարներին, հանրային առողջապահության ոլորտի հետազոտողներին և առողջապահական քաղաքականություն մշակողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է առողջապահության կազմակերպման, կառավարման և մարդկային ռեսուրսների պլանավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով նպաստել Հայաստանի առողջապահական համակարգում կադրային ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման և երկարաժամկետ զարգացման գիտականորեն հիմնավորված մեխանիզմների ձևավորմանը։

Economics

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է էլեկտրաէներգետիկական համակարգի զարգացման կառավարչական հիմնախնդիրներին՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով՝ ընդգծելով ոլորտի ռազմավարական կառավարման, ինստիտուցիոնալ կազմակերպման և տեխնիկական արդիականացման փոխկապակցված խնդիրները։ Նյութում վերլուծվում է էներգետիկ համակարգի կառավարման կառուցվածքը, արտադրության, փոխանցման և բաշխման օղակների համակարգումը, ինչպես նաև պետական կարգավորման դերը էներգետիկ անվտանգության ապահովման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային քաղաքականությանը, ենթակառուցվածքների արդիականացման անհրաժեշտությանը և էներգետիկ շուկայի ազատականացման գործընթացներին, որոնք ազդում են համակարգի արդյունավետության և կայունության վրա։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների ինտեգրման, էներգետիկ կորուստների նվազեցման և կառավարման թվայնացման կարևորությունը՝ որպես ժամանակակից էներգետիկ համակարգի զարգացման հիմնական ուղղություններ։ Միաժամանակ դիտարկվում են միջազգային փորձի կիրառելիությունը և երկարաժամկետ ռազմավարական պլանավորման անհրաժեշտությունը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել էներգետիկ համակարգի հուսալիությունն ու մրցունակությունը։