Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվության իրավական, տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը հարկային պարտավորությունների խախտման այն դրսևորումների քննությունն է, որոնք իրենց հանրային վտանգավորության աստիճանով անցնում են զուտ հարկային կամ վարչական իրավախախտման սահմանները և առաջացնում քրեաիրավական պատասխանատվության անհրաժեշտություն։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նրանով, որ հարկերի և պարտադիր վճարների ապահովումը պետության ֆինանսական համակարգի բնականոն գործունեության կարևոր նախապայմաններից է, իսկ հարկային պարտավորություններից դիտավորյալ խուսափելը կարող է վնաս հասցնել պետական բյուջեին, խաթարել օրինական մրցակցությունը և նվազեցնել հարկային համակարգի նկատմամբ վստահությունը։ Աշխատության մեջ հարկային հանցագործությունը դիտարկվում է քրեական իրավունքի և հարկային իրավունքի հատման կետում։ Այդ պատճառով կարևոր խնդիր է սահմանազատել քրեական հանցագործությունը հարկային այն խախտումներից, որոնց համար նախատեսվում են ոչ քրեական պատասխանատվության միջոցներ։ Այս սահմանազատումը անհրաժեշտ է, որպեսզի քրեական իրավունքը կիրառվի միայն հանրային վտանգավորության համապատասխան աստիճան ունեցող արարքների նկատմամբ և չվերածվի հարկային պարտավորությունների կատարման սովորական վարչական գործիքի։ Քրեական պատասխանատվության հիմքը, ընդհանուր առմամբ, հանցակազմի բոլոր հատկանիշները պարունակող մեղավոր արարքի առկայությունն է, իսկ քրեական օրենսդրության հիմնարար սկզբունքներից են օրինականությունը, անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվությունը, արդարությունն ու պատասխանատվության անհատականացումը։ Հետազոտության կարևոր հատվածը վերաբերում է հարկային հանցագործության օբյեկտի, օբյեկտիվ կողմի, սուբյեկտի և սուբյեկտիվ կողմի բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել հարկային պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման տարբեր ձևերը, դրանց կատարման եղանակները, պատճառված վնասի չափը, արարքի դիտավորությունը և այլ հանգամանքներ, որոնք նշանակություն ունեն արարքի ճիշտ իրավական որակավորման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հարկային հանցագործությունների դեպքում ֆինանսական վնասի չափը հաճախ էական նշանակություն ունի արարքի հանրային վտանգավորության գնահատման և պատասխանատվության տարբերակման համար։ Աշխատության առանցքային խնդիրներից է նաև քրեական և հարկային պատասխանատվության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն արարքի կապակցությամբ պետության կողմից կարող են կիրառվել հարկի, տույժի, տուգանքի կամ այլ բնույթի միջոցներ, սակայն դրանց և քրեական պատժի նպատակներն ու իրավական բնույթը նույնական չեն։ Հետևաբար անհրաժեշտ է հստակեցնել այն պայմանները, որոնց դեպքում հարկային պարտավորության խախտումը պետք է հանգեցնի քրեական հետապնդման, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ բավարար են հարկային կամ վարչական ներգործության միջոցները։ Այս հարցը հատկապես կարևոր է արդարության և համաչափության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև հարկային հանցագործությունների բացահայտման և քննության պրակտիկան։ Նման գործերի առանձնահատկությունն այն է, որ դրանց բացահայտման համար հաճախ անհրաժեշտ են ֆինանսական փաստաթղթերի, հաշվապահական տվյալների, հարկային հաշվետվությունների, բանկային գործարքների և այլ տնտեսական տեղեկությունների համադրում։ Այդ պատճառով հարկային վերահսկողության, նախաքննության և դատական քննության փուլերում մասնագիտական գիտելիքների արդյունավետ օգտագործումը կարող է էական նշանակություն ունենալ հանցագործության հանգամանքների ամբողջական բացահայտման համար։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև ապացուցման խնդիրների ուսումնասիրությունը, հատկապես՝ հարկային պարտավորության չափի, իրական տնտեսական գործունեության, հարկերից խուսափելու մտադրության և մեղքի ձևի որոշման հարցերում։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի քրեական պատասխանատվությունից ազատման կամ պատասխանատվության մեղմացման հնարավորությունների խնդիրը։ Հայկական օրենսդրության զարգացման տարբեր փուլերում քննարկվել է պետությանը պատճառված վնասի հատուցման և քրեական պատասխանատվության հարաբերակցությունը։ Օրենսդրական քննարկումներում ընդգծվել է, որ քրեական պատասխանատվությունը պետք է տարանջատվի հարկային պատասխանատվությունից, իսկ կիրառվող միջոցը պետք է համաչափ լինի կատարված արարքի ծանրությանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է այն պատճառով, որ պետության ֆինանսական շահերի վերականգնումը և հանցավոր վարքագծի համար պատժի կիրառումը փոխկապակցված, բայց ոչ նույնական նպատակներ են։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև իրավաբանական անձանց պատասխանատվության խնդրին։ Հայաստանի նոր քրեական օրենսդրության շրջանակում նախատեսվել են իրավաբանական անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու պայմաններ, ինչը հարկային և տնտեսական հանցագործությունների համատեքստում նոր իրավական հարցեր է առաջացնում։ Այս հանգամանքը կարևոր է հատկապես այն դեպքերում, երբ հանցավոր գործողությունը կատարվում է ընկերության կառավարման, ներկայացուցչության կամ որոշումների կայացման լիազորություն ունեցող անձանց կողմից և կարող է նպատակ ունենալ իրավաբանական անձի համար գույքային կամ այլ օգուտ ապահովելու։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև պատժի համաչափության հարցը։ Հարկային հանցագործությունների համար սահմանվող պատիժը պետք է արտացոլի արարքի իրական հանրային վտանգավորությունը և միաժամանակ ապահովի ինչպես կանխարգելիչ, այնպես էլ արդարադատական նպատակների իրականացումը։ Չափազանց մեղմ պատժամիջոցները կարող են չապահովել հարկային կարգապահության անհրաժեշտ մակարդակ, մինչդեռ անհամաչափ խիստ քրեական քաղաքականությունը կարող է հանգեցնել քրեական իրավունքի անհարկի ընդլայնման։ Հետևաբար անհրաժեշտ է գտնել քրեական, հարկային և վարչական ներգործության միջոցների հավասարակշռված հարաբերակցություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հարկային հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվությունը դիտարկում է որպես պետության ֆինանսական շահերի պաշտպանության, հարկային կարգապահության ապահովման և տնտեսական հանցավորության դեմ պայքարի իրավական մեխանիզմ։ Այն համադրում է քրեական իրավունքի տեսական դրույթները, հարկային իրավունքի առանձնահատկությունները և իրավակիրառ պրակտիկայի խնդիրները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գործող համակարգի թերությունները և առաջարկել դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական և հարկային իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, դատախազության և նախաքննության ոլորտի աշխատակիցներին, հարկային վարչարարությամբ զբաղվող մասնագետներին, իրավագիտության դասախոսներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։