Ready-made Materials

Հրատարակության վերնագիրը, հավանաբար, վերաբերում է պատմական անձի կամ պետական գործչի, որի անունը կամ տիտղոսը փոխանցված է օսմաներենից հայատառ գրությամբ։ «Վալիդե» բառը օսմանյան պատմական միջավայրում գործածվել է սուլթանի մոր՝ վալիդե սուլթանի տիտղոսի իմաստով, ուստի վերնագիրը կարող է առնչվել պալատական կյանքին, արքունական հարաբերություններին և Օսմանյան պետության քաղաքական պատմությանը։ Այնուամենայնիվ, «Գաթիլի» բաղադրիչի ճշգրիտ նույնականացումը միայն այս գրությամբ հնարավոր չէ, և առանց լրացուցիչ հաստատված տվյալների ճիշտ չէ որոշակի անձի կամ իրադարձության վերագրել գիրքը։ Երկրորդ հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը բազմահատոր աշխատության մաս է և նախատեսված է թեմայի ավելի ընդարձակ ներկայացման համար։ Նման պատմական երկերը կարող են կարևոր տեղեկություններ հաղորդել արքունական միջավայրի, իշխանության փոխանցման, պալատական ազդեցության և պետական կառավարման ոչ պաշտոնական հարաբերությունների վերաբերյալ՝ կախված բուն նյութի բնույթից։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, արքունական մշակույթով և պատմական անձանց շուրջ ձևավորված գրական ավանդույթներով զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև հայերեն տպագիր ժառանգության ուսումնասիրության նյութ է՝ ցույց տալով օսմանյան պատմական թեմաների ներկայացումը հայ ընթերցողին։

Աշխատությունը վերնագրից ելնելով առնչվում է կաթոլիկ դավանանքին և դրա հետ կապված կրոնական հարցերին։ «Մեսելեսի» բառը, հավանաբար, կապված է օսմաներեն meselesi ձևի հետ, որը նշանակում է «հարց», «խնդիր» կամ «վեճի առարկա»։ Այսպիսով, վերնագիրը կարող է մատնանշել կաթոլիկության վերաբերյալ որևէ քննարկում, դավանաբանական խնդիր կամ եկեղեցական հարաբերություններին առնչվող հարցերի քննություն։ XIX դարում Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում կաթոլիկ դավանանքի, եկեղեցական պատկանելության և կրոնական ինքնության շուրջ քննարկումները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում հասարակական ու հոգևոր կյանքում։ Այդ ժամանակաշրջանի կրոնական գրականությունն անդրադառնում էր տարբեր եկեղեցիների վարդապետական առանձնահատկություններին, հավատքի մեկնաբանություններին և համայնքային հարաբերություններին։ Նման աշխատությունները կարող էին ծառայել կրոնական գիտելիքների տարածմանը, դավանաբանական դիրքորոշումների ներկայացմանը կամ հակասությունների քննարկմանը։ Սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել՝ գիրքը կաթոլիկության պաշտպանությո՞ւն է, քննադատությո՞ւն, թե՞ դրա վերաբերյալ չեզոք ուսումնասիրություն։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների կրոնական կյանքի, կաթոլիկության պատմության և XIX դարի հայերեն ու օսմաներեն միջավայրում շրջանառվող դավանաբանական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը վերնագրով առնչվում է Գալիային՝ հին ժամանակներում Արևմտյան Եվրոպայի ընդարձակ տարածաշրջանին, որն ընդգրկում էր ներկայիս Ֆրանսիայի մեծ մասը և հարակից տարածքներ։ Գալիայի պատմությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հին աշխարհի քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունների ուսումնասիրության մեջ։ Տարածաշրջանը բնակեցված էր հիմնականում կելտական ցեղերով, որոնք ունեին իրենց լեզվական, հասարակական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Գալիայի և Հռոմի հարաբերությունները հատկապես նշանակալի դարձան Հուլիոս Կեսարի ռազմական արշավների ժամանակ, որոնց արդյունքում մ.թ.ա. I դարում տարածաշրջանի մեծ մասն անցավ հռոմեական տիրապետության ներքո։ Այդ գործընթացը հանգեցրեց տեղական հասարակությունների, կառավարման ձևերի և մշակութային կյանքի աստիճանական փոփոխությունների՝ միաժամանակ նպաստելով հռոմեական քաղաքական ու տնտեսական համակարգի տարածմանը։ Գալիայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հին Եվրոպայի ժողովուրդների փոխհարաբերությունները, հռոմեական ընդարձակման հետևանքները և տարբեր մշակույթների փոխազդեցությունը։ Շմիդթի անունով ներկայացված այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հին աշխարհի պատմությամբ, Գալիայի անցյալով և Եվրոպայի պատմական զարգացման վաղ փուլերով զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցման և հին քաղաքակրթությունների վերաբերյալ ընդհանուր գիտելիքների ընդլայնման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է Վասպուրականի պատմության կարևոր իրադարձություններից մեկին՝ Արծրունյաց թագավոր Սենեքերիմի օրոք տեղի ունեցած գաղթին։ Սենեքերիմ Արծրունին Վասպուրականի հայոց թագավորության վերջին թագավորն էր, որի իշխանության ժամանակաշրջանը կապված է տարածաշրջանի քաղաքական իրավիճակի փոփոխությունների և Բյուզանդական կայսրության հետ հարաբերությունների հետ։ XI դարի սկզբին Վասպուրականի թագավորությունը հայտնվեց արտաքին քաղաքական ճնշումների պայմաններում, և Սենեքերիմը թագավորությունը զիջեց Բյուզանդիային՝ իր ընտանիքի, իշխանական շրջապատի և բնակչության մի մասի հետ տեղափոխվելով կայսրության տարածք։ Այս իրադարձությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի միջնադարյան պատմության մեջ, քանի որ արտացոլում է հայկական թագավորությունների քաղաքական ինքնուրույնության աստիճանական թուլացումը, բնակչության տեղաշարժերը և հայ իշխանական տների հետագա ճակատագիրը։ Վասպուրականից գաղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայրենի տարածքի կորստի, իշխանական իշխանության փոփոխության, բնակչության վերաբնակեցման և հայկական համայնքների պատմական շարունակականության հարցերին։ Նման պատմագիտական աշխատությունները կարևոր են նաև Վասպուրականի պատմական հիշողության պահպանման, միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական զարգացումների ուսումնասիրման և Արծրունիների տոհմի պատմության ճանաչման համար։

Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է գաղտնի դատական կամ դատավորական մարմնի գործունեության շուրջ ծավալվող պատմություն, որի կենտրոնում կարող են լինել արդարադատության, դատավորների անկախության, գաղտնի քննության և իրավական պատասխանատվության հարցերը։ Դատական թեմաները գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ օգտագործվում են հասարակական հակասությունները, իշխանության և անհատի հարաբերությունները, արդարության որոնումը և բարոյական ընտրության դժվարությունները ներկայացնելու համար։ Անկախ դատավորների գաղափարը կարևոր է իրավական մտքի տեսանկյունից, քանի որ առնչվում է որոշումների անաչառությանը, օրենքի կիրառմանը և դատական իշխանության՝ արտաքին ազդեցություններից զերծ գործելուն։ Գաղտնի ատյանի հիշատակությունը կարող է մատնանշել փակ կամ ոչ հրապարակային դատական գործընթացների պատկերումը, ինչպես նաև այդպիսի միջավայրում առաջացող հակասություններն ու խորհրդավոր հանգամանքները։ XIX դարի հայերեն գեղարվեստական գրականության մեջ հասարակական և իրավական թեմաներով երկերը նպաստել են ընթերցողների ուշադրությունը մարդու իրավունքների, արդարության և հասարակական կարգի խնդիրների վրա հրավիրելուն։ Միաժամանակ վերնագիրն ինքնին բավարար չէ ստեղծագործության կոնկրետ սյուժեն, հերոսներին կամ պատմական հիմքը որոշելու համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գեղարվեստական արձակի, դատական թեմաների գրական արտացոլման, իրավական պատկերացումների և XIX դարի հայ տպագիր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը վերնագրից ելնելով անդրադառնում է կղերականության՝ հոգևորականության և եկեղեցական հաստատությունների գործունեության շուրջ ձևավորված գաղտնիքներին ու հակասություններին։ «Արյունալի վիհեր» արտահայտությունը հաղորդում է դրամատիկ և քննադատական երանգ՝ ակնարկելով ծանր իրադարձությունների, մարդկային ողբերգությունների կամ իշխանության չարաշահման թեմաներով հնարավոր պատմողական նյութ։ XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ կրոնական հաստատությունների, հոգևոր իշխանության և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ քննադատական երկերը հաճախ արտահայտել են ժամանակի գաղափարական տարաձայնություններն ու հասարակական քննարկումները։ Նման գործերը կարող էին ընթերցողին ներկայացնել հոգևորականության դերի, կրոնական հեղինակության, բարոյական պատասխանատվության և անհատի ու հաստատության փոխհարաբերությունների հարցերը՝ դրանք դիտարկելով պատմական կամ գեղարվեստական պատումի միջոցով։ Վերնագրի ձևակերպումը հուշում է սուր, հնարավոր է՝ բացահայտող կամ դատապարտող բնույթ, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել կոնկրետ դեպքերի, անձանց կամ պատմական իրադարձությունների առկայությունը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ հասարակական մտքի պատմության, կրոնական թեմաներով քննադատական գրականության և XIX դարի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես ժամանակաշրջանի տպագիր ժառանգության օրինակ, որն արտացոլում է եկեղեցու և հասարակության հարաբերությունների շուրջ ձևավորված գրական հետաքրքրությունները։

Ստեղծագործությունը վերնագրից ելնելով առնչվում է հավատաքննության՝ ինկվիզիցիայի պատմական երևույթին և դրա շուրջ ձևավորված գաղտնիքներին։ Հավատաքննությունը միջնադարյան և վաղ նոր ժամանակների եվրոպական պատմության կարևոր ու բարդ թեմաներից է, որը կապված է եկեղեցական իշխանության, կրոնական հայացքների վերահսկողության, հավատքի վերաբերյալ վեճերի և հասարակական կյանքի վրա կրոնական հաստատությունների ազդեցության հետ։ Այս թեման գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ օգտագործվել է լարված իրադարձություններ, գաղտնի գործողություններ, իշխանության և անհատի բախումներ ու բարոյական երկընտրանքներ ներկայացնելու համար։ Վերնագիրը կարող է մատնանշել հավատաքննության հաստատությունների գործունեության ոչ հրապարակային կողմերը կամ այդ միջավայրում ծավալվող մարդկային պատմությունը, սակայն առանց ստեղծագործության սյուժեի վերաբերյալ լրացուցիչ հաստատված տվյալների հնարավոր չէ որոշակիորեն ներկայացնել հերոսներին, իրադարձությունների ընթացքը կամ հեղինակի դիրքորոշումը։ Հատորի ծավալն ու առանձին հատորի ձևաչափը վկայում են ընդարձակ ընթերցողական երկի մասին, որը նախատեսված էր մանրամասն ու շարունակական ընթերցանության համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն գեղարվեստական գրականության, պատմական թեմաներով արձակի, կրոնական հաստատությունների պատմության և հավատաքննության՝ գրականության մեջ ունեցած արտացոլման ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր նյութ է ժամանակաշրջանի հայ տպագիր մշակույթի և ընթերցողական հետաքրքրությունների պատմության տեսանկյունից։

Ստեղծագործությունը պատկանում է գեղարվեստական արձակի այն երկերին, որոնց վերնագիրը սիրային հարաբերությունների, գաղտնիքների և Արարատի հետ կապված իրադարձությունների շուրջ ձևավորվող պատմություն է հուշում։ Սիրո և գաղտնիքի թեմաները գրականության մեջ հաճախ ծառայում են որպես սյուժեի զարգացման առանցք՝ ընթերցողին ներգրավելով հերոսների անձնական ապրումների, փոխհարաբերությունների, ներքին հակասությունների և նրանց առջև ծառացած հանգամանքների մեջ։ Արարատի հիշատակությունը ստեղծագործությանը հաղորդում է նաև հայկական աշխարհագրական ու մշակութային միջավայրի հետ առնչության նշանակություն՝ այդ վայրը ներկայացնելով որպես պատմության կարևոր տարածական հենակետ։ XIX դարի հայերեն գեղարվեստական գրականության մեջ նմանատիպ վերնագրերով երկերը նպաստել են ընթերցանության հետաքրքրության ընդլայնմանը և ընթերցողին առաջարկել են հուզական, երևակայական ու երբեմն խորհրդավոր իրադարձություններով հարուստ պատմություններ։ Հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ ստեղծագործությունը նախատեսված էր շարունակական ընթերցանության համար, ինչը բնորոշ էր ժամանակի բազմահատոր կամ մասերով հրատարակվող գեղարվեստական երկերին։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, սիրային արձակի զարգացմամբ, XIX դարի ընթերցանության մշակույթով և Արարատի՝ գրական պատկերացումներում ունեցած խորհրդանշական նշանակությամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար։

Գիրքը գեղարվեստական արձակի նմուշ է, որի վերնագիրը հուշում է կանացի կերպարի և նրա շուրջ ձևավորվող պատմական կամ հասարակական միջավայրի կարևորության մասին։ XIX դարի հայերեն գրականության մեջ թարգմանական և այլալեզու գրականության ազդեցությամբ տարածում էին գտնում այնպիսի ստեղծագործություններ, որոնք ընթերցողին ծանոթացնում էին տարբեր հասարակությունների կենցաղին, մարդկային հարաբերություններին, բարոյական պատկերացումներին և անհատական ապրումների աշխարհին։ Նման արձակ երկերում կանանց կերպարները հաճախ դիտարկվում էին ընտանիքի, հասարակական կյանքի, անձնական ընտրության և ժամանակի բարոյական պահանջների համատեքստում։ Վերնագրում առկա «գամելիազարդ» բնորոշումը կարող է մատնանշել կերպարի արտաքին տեսքի կամ հագուստի առանձնահատկությունը, սակայն ստեղծագործության սյուժեի և կերպարների մասին ավելի հստակ եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկություն։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն գեղարվեստական արձակի, ընթերցանության մշակույթի և թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես այդ ժամանակաշրջանի գրական ճաշակի, գրքային հրատարակության ավանդույթների և ընթերցող հանրության ընդլայնման գործընթացի ուսումնասիրության նյութ։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել գեղարվեստական գրականության տարածման և հայերեն ընթերցանության շրջանակների զարգացման գործում։

Աշխատությունը վերաբերում է Կայսերիիի պատմությանն առնչվող կոջաբաշիլության ինստիտուտին՝ Օսմանյան կայսրության տեղական հասարակական և վարչական կյանքի կարևոր երևույթներից մեկին։ «Կոջաբաշը» կամ «կոջաբաշի» անվանումը պատմականորեն կիրառվել է համայնքի ազդեցիկ ղեկավարների և տեղական միջնորդների նկատմամբ, որոնք տարբեր ժամանակներում մասնակցել են բնակչության ու իշխանությունների միջև հարաբերությունների կարգավորմանը։ Այս պաշտոնի կամ դերակատարության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու համայնքային կառավարման ավանդույթների, տեղական ազդեցիկ անձանց գործառույթների և կայսրության վարչական համակարգի հետ նրանց փոխհարաբերությունների մասին։ Կայսերիի պատմական միջավայրի դիտարկումը կարևոր է նաև Օսմանյան կայսրության տարբեր բնակավայրերում ձևավորված հասարակական կառուցվածքներն ու համայնքային հարաբերությունները հասկանալու համար։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են տեղեկություններ հաղորդել տեղական իշխանության ձևերի, համայնքի ներկայացուցիչների պատասխանատվության, հասարակական հեղինակության և վարչական միջնորդության պատմական նշանակության մասին։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում Օսմանյան կայսրության տեղական կառավարման պատմությամբ, Կայսերիի անցյալով, հայ համայնքների հասարակական կյանքով և պատմական վարչական հաստատությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։ Այն նաև արժեքավոր է որպես հայերեն գրավոր ժառանգության մաս, որն անդրադառնում է տարածաշրջանի պատմական հասարակական հարաբերություններին և տեղական կառավարման ավանդույթներին։

Աշխատությունը նվիրված է գանգաբանությանը՝ գիտության այն բնագավառին, որն ուսումնասիրում է մարդու գանգի կառուցվածքը, ձևը, չափերը և առանձնահատկությունները։ Գանգը մարդու կմախքի կարևոր մասն է․ այն պաշտպանում է գլխուղեղը, մասնակցում է դեմքի կառուցվածքի ձևավորմանը և կապված է զգայական օրգանների ու ծամելու համակարգի աշխատանքի հետ։ Գանգի անատոմիական ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի մարդու մարմնի կառուցվածքը հասկանալու, ոսկրային համակարգի առանձնահատկությունները ճանաչելու և բժշկական գիտելիքները զարգացնելու համար։ Համառոտ շարադրանքի ձևաչափը ենթադրում է թեմայի հիմնական հասկացությունների և բնութագրերի սեղմ ներկայացում՝ նյութը հասանելի դարձնելով ուսանողների, սովորողների և տվյալ բնագավառով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Գանգաբանությունը պատմականորեն առնչվել է ինչպես անատոմիական հետազոտություններին, այնպես էլ մարդաբանական ուսումնասիրություններին, որոնց միջոցով փորձել են նկարագրել գանգի ձևաբանական հատկանիշները և դրանց նշանակությունը մարդու կառուցվածքի ճանաչման գործում։ Այսպիսի ուսումնական գրականությունը նպաստել է մարմնի կառուցվածքի մասին գիտելիքների տարածմանը և բժշկական ու բնական գիտությունների զարգացմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բժշկության և անատոմիայի պատմությամբ, մարդու կմախքի ուսումնասիրությամբ ու հայերեն գիտական տերմինաբանության ձևավորմամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը խրատական բնույթի գրական ստեղծագործություն է, որի հիմնական նպատակը ընթերցողին բարոյական և վարքականոնային ուղենիշներ փոխանցելն է։ Խրատական գրականությունը հայ գրավոր մշակույթում կարևոր տեղ է զբաղեցրել՝ նպաստելով մարդու անձնական վարքի, հասարակական հարաբերությունների և հոգևոր արժեքների վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորմանը։ Այսպիսի երկերում սովորաբար կարևորվում են իմաստությունը, ազնվությունը, համեստությունը, արդարությունը, ինքնատիրապետումը, պարտքի գիտակցումը և մարդկանց միջև հարգալից վերաբերմունքը։ Դրանց միջոցով ընթերցողին առաջարկվում են կյանքի տարբեր իրավիճակներում ճիշտ կողմնորոշվելու և սեփական վարքը բարոյական սկզբունքներին համապատասխանեցնելու գաղափարներ։ Խրատների ժողովածուները կարող էին ծառայել ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ ընտանեկան ու կրթական միջավայրում դաստիարակչական նպատակների համար՝ փոխանցելով ավանդական արժեքներ և նպաստելով բարոյական գիտակցության զարգացմանը։ Նման հրատարակությունները վկայում են այն մասին, որ հայերեն տպագիր գրականության մեջ պահանջված էին ոչ միայն կրոնական ու ուսումնական երկերը, այլև ընթերցողի վարքն ու մտածողությունն ուղղորդելուն միտված կարճ խրատական նյութերը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բարոյախոսական գրականության, դաստիարակչական գաղափարների և XIX դարի հայ տպագիր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը քրիստոնեական կրոնական և աստվածաբանական գրականության երկ է, որի հիմնական թեման հավատքի բովանդակությունն է, Հիսուս Քրիստոսի երկրային կյանքի և փրկագործական առաքելության խորհուրդը, ինչպես նաև նրա պատվիրանների նշանակությունը քրիստոնյայի հոգևոր կյանքի համար։ Վերնագրում գործածված «մարմնառիկ տնօրինություններ» արտահայտությունը վերաբերում է Քրիստոսի մարդեղությանը և մարդկության փրկության համար նրա իրականացրած աստվածային ծրագրին։ Այս թեմաների շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթները, աստվածային հայտնության ընկալումը, Քրիստոսի ուսմունքի բարոյական պահանջները և դրանց կիրառումը մարդու առօրյա վարքագծում։ Հավատի մասին ուսուցողական երկերը նպատակ են ունեցել ընթերցողին ծանոթացնել քրիստոնեական վարդապետության առանցքային գաղափարներին, ամրապնդել կրոնական համոզմունքները և նպաստել պատվիրանների գիտակցված պահպանմանը։ Նման գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել եկեղեցական կրթության, հոգևոր դաստիարակության և հավատացյալների կրոնական գիտելիքների տարածման գործում։ Այն արժեքավոր է նաև հայ կրոնական մտքի և հոգևոր գրավոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով այն ավանդույթը, որի շրջանակում աստվածաբանական գիտելիքը փոխանցվել է ընթերցողին՝ հավատքի, բարոյական պատասխանատվության և քրիստոնեական կյանքի սկզբունքների բացատրության միջոցով։

Աշխատությունը վերաբերում է Օսմանյան պետության սահմանադրական կարգի հիմունքներին և պետական կառավարման իրավական կազմակերպմանը։ Վերնագրից կարելի է ենթադրել, որ նյութի առանցքում պետական իշխանության կառուցվածքի, կառավարման սկզբունքների և պետության գործունեությունը կարգավորող իրավական դրույթների ներկայացումն է։ Այն առնչվում է սահմանադրական իրավունքի ձևավորման պատմությանը և Օսմանյան կայսրության քաղաքական ու վարչական համակարգի ուսումնասիրությանը։ Նման բնույթի հրապարակումները կարևոր աղբյուրներ են՝ հասկանալու համար, թե ինչպես էին ներկայացվում պետական իշխանության իրավական հիմքերը, կառավարման մարմինների լիազորությունները և պետության ու հասարակության հարաբերությունները XIX դարի երկրորդ կեսին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, իրավական մտքի զարգացմամբ, սահմանադրական կառավարման սկզբունքներով և տարածաշրջանի քաղաքական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր է պատմական տպագիր ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական հարցերի շուրջ շրջանառվող իրավական հասկացություններն ու պետականության մասին պատկերացումները։ Հրատարակության ճշգրիտ բովանդակությունը վերնագրից ամբողջությամբ որոշել հնարավոր չէ, ուստի դրա հիմնական թեմատիկ ուղղությունը սահմանադրական և պետական-իրավական հարցերն են։