Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է հայ ազգային-ազատագրական շարժման նշանավոր գործիչ Դավիթ Բեկի կյանքին, գործունեությանը և 18-րդ դարի առաջին կեսին Սյունիքում ծավալված ազատագրական պայքարին։ Դավիթ Բեկը հայ պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում որպես ռազմական առաջնորդ, որը համախմբել է տեղի հայ բնակչության ուժերը՝ դիմակայելու օտար տիրապետությանն ու պաշտպանելու հայրենի երկրամասը։ Նրա գործունեությունը կապված է Սյունիքում հայկական զինված ուժերի կազմակերպման, պաշտպանական դիրքերի ամրապնդման, ռազմական գործողությունների ղեկավարման և տեղական իշխանության հաստատման փորձերի հետ։ Ազատագրական շարժումը զարգանում էր բարդ քաղաքական պայմաններում, երբ տարածաշրջանում բախվում էին տարբեր պետությունների ու իշխանությունների շահերը, իսկ հայ բնակչությունը ձգտում էր ապահովել իր անվտանգությունը, պահպանել հավատքն ու ազգային ինքնությունը և վերականգնել ինքնուրույն կառավարման հնարավորությունը։ Դավիթ Բեկի կերպարի միջոցով ներկայացվում են հայրենասիրության, քաջության, անձնազոհության, ռազմական կազմակերպվածության և ազգային համերաշխության գաղափարները։ Նրա պայքարը հետագա սերունդների համար դարձել է ազատության ձգտման ու հայրենիքի պաշտպանության խորհրդանիշ՝ նշանակալի տեղ զբաղեցնելով հայ պատմական գրականության, ազգային-հայրենասիրական դաստիարակության և պատմական գիտակցության ձևավորման մեջ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Սյունիքի պատմության, 18-րդ դարի հայ ազատագրական շարժումների, տարածաշրջանի քաղաքական իրադրության և Դավիթ Բեկի գործունեության՝ հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ ունեցած նշանակության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի պահպանությանն ու պաշտպանությանը՝ հակադրվելով այն երևույթներին և ազդեցություններին, որոնք հեղինակի գնահատմամբ վնասում են լեզվի մաքրությանը։ Գրքում արտահայտվում է հայերենի՝ որպես ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության և պատմական հիշողության կարևորագույն բաղադրիչի գիտակցումը։ Հեղինակը շեշտադրում է լեզվի հարուստ ավանդույթների պահպանման, հայերեն բառապաշարի ու արտահայտչամիջոցների արժևորման և լեզվական աղավաղումներից խուսափելու անհրաժեշտությունը։ Աշխատության վերնագրի հռետորական ու պայքարական բնույթն ընդգծում է լեզվի պաշտպանության հարցի կարևորությունը 19-րդ դարի հայ մտավորական միջավայրում։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ լեզվաբանական և բանասիրական մտքի պատմության, լեզվական ինքնագիտակցության ձևավորման ու հայոց լեզվի մաքրության շուրջ ծավալված քննարկումների ուսումնասիրության համար։

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է մարդկային բնավորությունների, հասարակական դերերի և արտաքին կերպարի ու ներքին էության հակադրության թեման։ Դիմակի խորհրդանիշի միջոցով վերնագիրը կարող է առնչվել կեղծավորության, ձևականության, մարդկանց իրական մտադրությունների քողարկման և հասարակական հարաբերություններում ընդունված վարքագծի քննադատությանը։ Այսպիսի թեմաները բնորոշ են երգիծական և սոցիալական ուղղվածություն ունեցող գրականությանը, որտեղ կերպարների ու իրավիճակների միջոցով բացահայտվում են մարդկային թուլություններն ու հասարակական հակասությունները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի վերջի հայ գրական կյանքի, Կահիրեի հայ համայնքի տպագրական մշակույթի և ժամանակաշրջանի հայալեզու գեղարվեստական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է դիտողություններ և քննադատական անդրադարձ կաթողիկոսական հանձնաժողովի տեղեկագրին՝ առնչվելով Հայոց եկեղեցու կառավարման, եկեղեցական մարմինների գործունեության և դրանց որոշումների քննարկման հարցերին։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ եկեղեցական ու հասարակական կյանքում առկա բանավեճերի և կարծիքների արտահայտման մշակույթը, երբ եկեղեցու կառավարման խնդիրները, հանձնաժողովների գործունեությունն ու դրանց հաշվետվողականությունը հանրային քննարկման առարկա էին դառնում։ Հեղինակը դիտողությունների միջոցով անդրադառնում է տեղեկագրում ներկայացված դրույթներին՝ նպաստելով եկեղեցական կառավարման և կազմակերպական հարցերի շուրջ կարծիքների ձևավորմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայոց եկեղեցու պատմության, 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի եկեղեցական ու վարչական կյանքի ուսումնասիրության համար։

Աշխատության երկրորդ հատորը շարունակում է նախորդ մասում ներկայացված գեղարվեստական պատումը՝ ընթերցողին տեղափոխելով խորհրդավոր և անսովոր իրադարձություններով հագեցած միջավայր։ Վերնագրում արտահայտված դյուցազնային կամ առեղծվածային բնույթը հուշում է խորհրդավոր վայրի և դրա շուրջ զարգացող իրադարձությունների կարևորության մասին։ Պատումը կարող է դիտարկվել 19-րդ դարի հայալեզու տպագիր գեղարվեստական գրականության համատեքստում՝ հաշվի առնելով այդ ժամանակաշրջանում տարածված թարգմանական և արկածային արձակի ավանդույթները։ Հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի, գրական ժանրերի և հայերեն տպագիր գրքի պատմության ուսումնասիրության համար։

Մ. Յ. Հիսարյանի աշխատությունը հայ բանաստեղծական գրականության նմուշների ժողովածու է, որը ներկայացնում է տաղային ստեղծագործությունների ավանդույթը։ Տաղարանը միավորում է բանաստեղծական երկեր, որոնց միջոցով արտահայտվում են մարդկային զգացմունքները, հոգևոր ապրումները, սիրո, գեղեցկության և կյանքի մասին խորհրդածությունները։ Ստեղծագործությունների լեզվական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժամանակաշրջանի գրական ճաշակին, բանաստեղծական արտահայտչամիջոցներին և հայ գրական մշակույթի զարգացման ընթացքին։ Ժողովածուն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ տաղարանային գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես բանաստեղծական ժառանգության պահպանման և տարածման միջոց։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի բանաստեղծական մշակույթով և հայ տպագիր գրքի զարգացման պատմությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է կրոնի դեմ տարածված առարկությունների և հակադիր տեսակետների քննությանը՝ քրիստոնեական հավատքի տեսանկյունից ներկայացնելով դրանց պատասխաններն ու մեկնաբանությունները։ Գրքում քննարկվում են կրոնական համոզմունքների հիմնավորման, հավատքի և բանականության փոխհարաբերության, կրոնի հասարակական ու բարոյական նշանակության և հոգևոր ճշմարտությունների վերաբերյալ հարցեր։ Հեղինակը ձգտում է ընթերցողին հասկանալի ձևով ներկայացնել կրոնի դեմ ուղղված առարկությունների պատասխանները՝ փաստարկների, բացատրությունների և աստվածաբանական դատողությունների միջոցով պաշտպանելով քրիստոնեական ուսմունքի դրույթները։ Աշխատությունը պատկանում է կրոնական ջատագովական գրականության ավանդույթին, որի նպատակն է պարզաբանել հավատքի հիմքերը, պատասխանել կասկածներին և ամրապնդել ընթերցողի կրոնական գիտակցությունը։ Այն արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ կրոնագիտական և աստվածաբանական մտքի, ինչպես նաև քրիստոնեական հավատքի պաշտպանությանն ուղղված գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունն անդրադառնում է հայ ժողովրդի պատմության կարևոր դրվագներին՝ ներկայացնելով Մամիկոնյան իշխանական տոհմի նշանավոր ներկայացուցիչներ Վարդան Մամիկոնյանի և Վահան Մամիկոնյանի սխրանքներն ու պատմական դերակատարությունը։ Նրանց կերպարների միջոցով ընդգծվում են հայրենասիրության, քաջության, հավատարմության և ազգային ինքնության պահպանման գաղափարները։ Գրքում տեղ է գտնում նաև Անի քաղաքի նկարագրությունը՝ անդրադառնալով միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, մշակութային և հոգևոր կյանքում նրա նշանակությանը, ինչպես նաև քաղաքը բյուզանդացիների տիրապետության տակ անցնելու պատմական իրադարձությանը։ Աշխատությունը միավորում է հայոց պատմության հերոսական էջերի և պատմական քաղաքակրթական ժառանգության ներկայացումը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով ազգային հիշողության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող գործիչների ու իրադարձությունների հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պատմագրության, ազգային հերոսապատումի և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատքի հոգևոր արժեքներին, Աստծո շնորհների ու բարեգործությունների գաղափարին և աստվածային փառքի ըմբռնմանը։ Այն ներկայացնում է մարդու հոգևոր կյանքի և Աստծո հետ կապի նշանակությունը՝ ուշադրություն դարձնելով աստվածային շնորհի, բարության, առաքինության և հոգևոր կատարելագործման թեմաներին։ Գրքի գաղափարական առանցքում աստվածային շնորհների միջոցով հոգևոր լուսավորության հասնելու, բարին ճանաչելու և քրիստոնեական հավատքի սկզբունքներին համապատասխան ապրելու ձգտումն է։ Աշխատությունը կարևորում է աղոթքը, հավատարմությունը, բարեպաշտությունը և առաքինի վարքը՝ որպես մարդու հոգևոր կյանքի ու փրկության ճանապարհի կարևոր բաղադրիչներ։ Այն արժեքավոր է հայ եկեղեցական գրականության, քրիստոնեական աստվածաբանական մտքի և 19-րդ դարի հայ հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը վերաբերում է դպրոցական կյանքի կազմակերպմանն ու կրթական հաստատության ներքին կարգուկանոնի սահմանմանը։ Այն ներկայացնում է դպրոցական միջավայրում գործող կանոնների, ուսուցիչների և աշակերտների պարտականությունների, վարքագծի սկզբունքների ու կարգապահության պահպանման նշանակությունը։ Գրքում արտացոլվում են ուսումնական գործընթացի կազմակերպման, դպրոցական համայնքի անդամների փոխհարաբերությունների կարգավորման և կրթական հաստատության բնականոն գործունեությունն ապահովելու մոտեցումները։ Այն կարևորում է կարգապահությունը, պատասխանատվությունը, փոխադարձ հարգանքը և դպրոցական պարտականությունների պատշաճ կատարումը՝ որպես կրթության արդյունավետության ու աշակերտների բարոյական դաստիարակության կարևոր պայմաններ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ կրթության պատմության, դպրոցական կառավարման, մանկավարժական մտքի և 19-րդ դարի հայկական կրթական հաստատություններում կիրառվող կանոնակարգերի ուսումնասիրության համար։

Այս ստեղծագործությունը վերնագրով առնչվում է ընտանիքի՝ որպես ներդաշնակության, բարոյական արժեքների և հոգևոր բարեկեցության միջավայրի գաղափարին։ «Դրախտի ընտանիք» հասկացությունը խորհրդանշական իմաստով կարող է արտահայտել այնպիսի ընտանեկան կյանք, որը հիմնված է սիրո, փոխադարձ հարգանքի, վստահության, համերաշխության և պատասխանատվության վրա։ Ընտանիքը մարդու անձնական ու հասարակական ձևավորման կարևորագույն միջավայրերից է, որտեղ փոխանցվում են բարոյական սկզբունքները, ձևավորվում են հարաբերությունների մշակույթը և զարգանում է ուրիշների կարիքները հասկանալու ու գնահատելու կարողությունը։ Կրոնաբարոյական գրականության ավանդույթում ընտանիքի ներդաշնակությունը հաճախ դիտարկվում է որպես հոգևոր արժեքների գործնական արտահայտություն, որտեղ ծնողների ու երեխաների, ամուսինների և ընտանիքի մյուս անդամների փոխհարաբերությունները պետք է կառուցվեն սիրո, հավատարմության, ներողամտության և փոխադարձ հոգատարության հիման վրա։ Ընտանեկան խաղաղության գաղափարը կապված է նաև առօրյա դժվարությունները համատեղ հաղթահարելու, տարաձայնությունները ողջամտորեն լուծելու և ընդհանուր բարօրության համար պատասխանատվություն ստանձնելու հետ։ Նման թեմատիկայով ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել բարոյական դաստիարակության և հասարակության մեջ ընտանեկան կյանքի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործում։ Դրանք ընթերցողին հրավիրում են խորհելու այն արժեքների շուրջ, որոնք նպաստում են ընտանեկան կապերի ամրապնդմանը, սերունդների միջև վստահության պահպանմանը և հոգևոր առումով բարենպաստ միջավայրի ստեղծմանը։ 19-րդ դարի հայերեն գրականության մեջ ընտանեկան ու բարոյական հարցերի քննարկումը սերտորեն կապված էր կրթության, հասարակական կյանքի բարելավման և քրիստոնեական արժեքների տարածման հետ։ Այդ շրջանի հրատարակությունները հաճախ նպատակ ունեին ոչ միայն տեղեկություն հաղորդելու, այլև ընթերցողի բարոյական գիտակցությունը զարգացնելու և առօրյա կյանքում արժանապատիվ վարքի կարևորությունը շեշտադրելու։ Այս աշխատության վերնագիրը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու ընտանիքի և հոգևոր բարեկեցության թեմաների շրջանակում, սակայն առանց բնագրի բովանդակության հնարավոր չէ հստակ որոշել՝ այն գեղարվեստական պատում է, կրոնական խրատական երկ, թե ընտանեկան կյանքի վերաբերյալ այլ բնույթի աշխատություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, ընտանեկան դաստիարակության, կրոնաբարոյական մտածողության և 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության ուսումնասիրության համար։

Այս ստեղծագործությունը նվիրված է դքսուհի դը Շևրեզին՝ 17-րդ դարի Ֆրանսիայի նշանավոր ազնվական կանանցից մեկին, որի կյանքն ու գործունեությունը կապված էին ֆրանսիական արքունիքի քաղաքական և հասարակական իրադարձությունների հետ։ Մարի դը Ռոհան-Մոնբազոնը, որը հայտնի է որպես դքսուհի դը Շևրեզ, աչքի է ընկել իր ազդեցիկ դիրքով, քաղաքական կապերով և արքունական պայքարներում ունեցած մասնակցությամբ։ Նրա կենսագրությունը սերտորեն առնչվում է Ֆրանսիայի պատմության այն ժամանակաշրջանին, երբ ազնվականական տների շահերը, թագավորական իշխանության ամրապնդումը և պալատական խմբավորումների հակասությունները մեծ ազդեցություն ունեին երկրի քաղաքական կյանքի վրա։ Դքսուհու կերպարը պատմական գրականության մեջ հաճախ ներկայացվում է որպես խելացի, ազդեցիկ և քաղաքականապես գործուն կնոջ օրինակ, որի անձնական կապերն ու նախաձեռնությունները հատվում էին պետական նշանակության իրադարձությունների հետ։ Նրա կյանքը կապված էր նաև Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XIII-ի կառավարման ժամանակաշրջանի և կարդինալ Ռիշելյեի քաղաքականության դեմ ուղղված ազնվականական ընդդիմության հետ։ Արքունական միջավայրում դքսուհու ունեցած դիրքը հնարավորություն էր տալիս նրան ներգրավվելու ազդեցության համար մղվող պայքարում, որտեղ անձնական հարաբերությունները, ընտանեկան կապերը և քաղաքական դաշինքները հաճախ վճռորոշ դեր էին կատարում։ Նման կենսագրական պատմությունները բացահայտում են այն պայմանները, որոնցում ազնվական կանայք կարող էին ազդեցություն ունենալ քաղաքական գործընթացների վրա՝ չնայած իրենց գործունեության համար գոյություն ունեցող հասարակական սահմանափակումներին։ Ստեղծագործության պատմական թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու արքունական կյանքի առանձնահատկություններին, ազնվականության ներքին հակասություններին, իշխանության կենտրոնացմանը և անհատական նախաձեռնությունների դերին պատմական զարգացումներում։ Դքսուհի դը Շևրեզի կերպարը հետաքրքիր է նաև այն տեսանկյունից, որ նրա կյանքում միահյուսվում են անձնական հավակնությունները, քաղաքական հաշվարկները և ժամանակաշրջանի հասարակական նորմերը։ Այսպիսի երկերը պատմական անհատների կենսագրությունների միջոցով ընթերցողին ծանոթացնում են անցյալի քաղաքական միջավայրին և հնարավորություն տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու արքունական հարաբերությունների ու պետական իշխանության փոխկապակցվածությունը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Ֆրանսիայի պատմությամբ, եվրոպական արքունական մշակույթով, 17-րդ դարի քաղաքական հարաբերություններով և հայերեն թարգմանական պատմական գրականության զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է քրիստոնեական Սուրբ Գրքի Նոր Կտակարանին, որը կենտրոնական նշանակություն ունի քրիստոնեական հավատքի, աստվածաբանական ուսմունքի և եկեղեցական կյանքի համար։ Նոր Կտակարանը ներառում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի, խաչելության և հարության մասին պատմությունները, ինչպես նաև առաքյալների գործունեությանն ու վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորմանը վերաբերող գրությունները։ Դրա բովանդակության հիմքում ընկած են Աստծո և մարդկության միջև նոր ուխտի գաղափարը, փրկության ավետիսը, հավատքի, սիրո, ներման և բարոյական պատասխանատվության սկզբունքները։ Ավետարանները ներկայացնում են Հիսուս Քրիստոսի երկրային կյանքը, նրա քարոզները, առակները և հրաշքները՝ բացահայտելով քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական դրույթները։ «Գործք առաքելոցը» պատմում է առաջին քրիստոնեական համայնքների կազմավորման և առաքյալների քարոզչական գործունեության մասին, իսկ առաքելական թղթերը մեկնաբանում են հավատքի, եկեղեցական կյանքի, քրիստոնեական բարոյականության և համայնքային հարաբերությունների հարցերը։ Հայտնության գիրքը ներկայացնում է խորհրդանշական պատկերներով հարուստ մարգարեական տեսիլքներ, որոնք քրիստոնեական մեկնողական ավանդության մեջ կապվում են չարի և բարու պայքարի, աստվածային դատաստանի ու վերջնական հաղթանակի գաղափարների հետ։ Նոր Կտակարանը դարեր շարունակ ծառայել է որպես քրիստոնեական դավանանքի, հոգևոր դաստիարակության, քարոզչության և անձնական աղոթական կյանքի հիմնական աղբյուր։ Այն կարևոր նշանակություն ունի նաև քրիստոնեական գրականության և մշակույթի զարգացման համար, քանի որ դրա պատմությունները, պատկերները և գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել տարբեր ժողովուրդների գրականության, արվեստի, կրթության և բարոյական մտածողության վրա։ Հայկական միջավայրում Սուրբ Գրքի թարգմանությունն ու տարածումը առանձնահատուկ դեր են ունեցել գրավոր մշակույթի ձևավորման, հայերեն լեզվի զարգացման և քրիստոնեական ժառանգության պահպանման գործում։ Հայերեն Աստվածաշնչի ավանդույթը սերտորեն կապված է հայ գրականության պատմության հետ, իսկ սուրբգրային տեքստերը երկար ժամանակ օգտագործվել են եկեղեցական արարողությունների, կրթության և հոգևոր ընթերցանության մեջ։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաշնչագիտության, քրիստոնեական աստվածաբանության, հայ կրոնական գրականության և Սուրբ Գրքի տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր է որպես Նոր Կտակարանի տեքստի ընթերցման և քրիստոնեական ուսմունքի փոխանցման միջոց՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին ծանոթանալու ավետարանական պատգամին, առաքելական ավանդությանը և քրիստոնեական հավատքի հիմնարար գաղափարներին։

Այս բազմահատոր ստեղծագործությունը վերնագրով առնչվում է Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած ենիչերիական զորքի և դրա հետ կապված պատմական իրադարձությունների թեմային։ Ենիչերիները օսմանյան բանակի հայտնի զորամասն էին, որոնք երկար ժամանակ կարևոր նշանակություն ունեին կայսրության ռազմական համակարգում, պալատական քաղաքականության և պետական կառավարման մեջ։ Նրանց պատմությունը կապված է կենտրոնացված իշխանության ձևավորման, ռազմական կազմակերպման, ներքին կարգապահության, քաղաքական ազդեցության և ժամանակի ընթացքում կայսրության հասարակական կառուցվածքում տեղի ունեցած փոփոխությունների հետ։ Այս թեման պատմական գրականության համար հնարավորություն է ստեղծում ներկայացնելու անհատի և պետության հարաբերությունները, զինվորական ծառայության առանձնահատկությունները, իշխանության համար պայքարը և պատմական միջավայրի ազդեցությունը մարդկային ճակատագրերի վրա։ Ենիչերիական համակարգը ձևավորվել էր որպես սուլթանի իշխանությանը ենթակա հատուկ զորական կառույց և տարբեր ժամանակաշրջաններում զգալի ազդեցություն էր ունեցել Օսմանյան կայսրության ռազմական ու քաղաքական կյանքում։ Դրա զարգացումն ու հետագա վերափոխումները կապված էին կայսրության ներքին կառավարման, ռազմական բարեփոխումների և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունների հետ։ Նման պատմական թեմաներով ստեղծագործությունները սովորաբար ընթերցողին ծանոթացնում են անցյալի քաղաքական ու ռազմական միջավայրին՝ պատմական փաստերի և գեղարվեստական պատումի միջոցով ներկայացնելով իշխանության, պարտքի, հավատարմության, փառասիրության և մարդկային ընտրության հարցերը։ Առաջին հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը բազմամաս ստեղծագործության բաղադրիչ է, որի նյութը նախատեսված է հաջորդական ընթերցման համար։ Բազմահատոր կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս պատմական թեման զարգացնելու ավելի լայն շրջանակում՝ ներկայացնելով տարբեր իրադարձություններ, կերպարներ և դրանց փոխկապակցվածությունը։ Այս աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, ենիչերիական զորքի պատմական դերով, պատմավեպի զարգացման առանձնահատկություններով և 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական ու պատմական գրականությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև կարող է դիտարկվել որպես հայ ընթերցողական միջավայրում օսմանյան պատմության թեմաների նկատմամբ հետաքրքրության արտահայտություն և որպես ժամանակաշրջանի հայերեն գրքի պատմության ուսումնասիրության նյութ։