Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է միջնակարգ դպրոցում հայոց լեզվի և գրականության դասավանդման արդյունավետության բարձրացմանը՝ սովորողների ինքնուրույն գործունեության և ստեղծագործական կարողությունների նպատակային զարգացման միջոցով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ուսուցման այնպիսի մեթոդների, ձևերի և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրության վրա, որոնք աշակերտին հնարավորություն են տալիս ոչ միայն յուրացնել պատրաստի գիտելիքներ, այլև ինքնուրույն որոնել տեղեկատվություն, վերլուծել լեզվական ու գրական նյութը, ձևակերպել սեփական տեսակետը և ստեղծագործաբար կիրառել ձեռք բերած գիտելիքները։ Ինքնուրույնությունը դիտարկվում է որպես սովորողի ճանաչողական ակտիվության, պատասխանատվության, նախաձեռնողականության և ինքնակրթության կարողության կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում ինքնուրույն աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ տեքստի վերլուծություն, լեզվական առաջադրանքների կատարում, գրական ստեղծագործությունների մեկնաբանում, համեմատական աշխատանք, շարադրություն, ստեղծագործական գրավոր աշխատանք, հետազոտական առաջադրանքներ և լրացուցիչ աղբյուրների օգտագործում։ Կարևորվում է առաջադրանքների աստիճանական բարդացումը և դրանց համապատասխանեցումը սովորողների տարիքային, անհատական ու ճանաչողական առանձնահատկություններին։ Ստեղծագործական կարողությունների զարգացումը կապվում է երևակայության, ինքնուրույն մտածողության, լեզվական ճկունության, արտահայտիչ խոսքի և խնդրի լուծման տարբեր եղանակներ գտնելու կարողության ձևավորման հետ։ Հայոց լեզվի դասերին հատուկ նշանակություն է տրվում բառապաշարի հարստացմանը, խոսքի կառուցման հմտություններին, լեզվական երևույթների ինքնուրույն բացահայտմանը և ձեռք բերված քերականական գիտելիքների գործնական կիրառմանը։ Գրականության ուսուցման ընթացքում կարևորվում են գեղարվեստական տեքստի ինքնուրույն ընթերցումը և մեկնաբանումը, կերպարների ու իրադարձությունների գնահատումը, ստեղծագործության գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտումը, ինչպես նաև սեփական վերաբերմունքի հիմնավորված արտահայտումը։ Ուսուցման արդյունավետության բարձրացման կարևոր պայման է համարվում խնդրահարույց և ստեղծագործական իրավիճակների ստեղծումը, որոնցում աշակերտը պետք է համադրի նախկին գիտելիքները, կատարի եզրահանգումներ և առաջարկի սեփական լուծումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուսուցչի դերի փոփոխությանը․ ուսուցիչը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես սովորողի ինքնուրույն ճանաչողական գործունեությունը կազմակերպող, ուղղորդող և խթանող մասնագետ։ Կարևորվում են հարցադրումների, քննարկումների, բանավեճերի, խմբային ու անհատական աշխատանքի և ստեղծագործական նախագծերի կիրառման հնարավորությունները։ Դիտարկվում է նաև սովորողների հետաքրքրության և ներքին ուսումնական մոտիվացիայի նշանակությունը, քանի որ ինքնուրույն գործունեության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է ուսումնական նյութի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքով։ Գնահատումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գիտելիքների ստուգման, այլև որպես սովորողի առաջընթացի, ինքնավերլուծության և հետագա զարգացման խթանման միջոց։ Կարևորվում են ինքնագնահատման և փոխադարձ գնահատման տարրերը, որոնք նպաստում են սեփական աշխատանքի արդյունքները քննադատաբար դիտարկելու և սխալները ինքնուրույն շտկելու կարողության ձևավորմանը։ Հայոց լեզվի և գրականության փոխկապակցված ուսուցումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ զարգացնել լեզվական, հաղորդակցական, ընթերցողական և ստեղծագործական կարողությունները՝ ձևավորելով սովորողի ընդհանուր մշակութային և մտավոր զարգացման համար անհրաժեշտ հմտություններ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ներկայացվող մանկավարժական մոտեցումները կարող են օգտագործվել դասերի կազմակերպման, ուսումնական առաջադրանքների մշակման և սովորողների ակտիվ մասնակցությունը խթանող կրթական միջավայրի ձևավորման ընթացքում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, դասախոսների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։