Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2001 թվականներին Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասում նրա գործունեության ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանում Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրության պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են անկախ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Վրաստանի ի հայտ գալը, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը և այդ գործընթացներում Թուրքիայի ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի կողմից նորանկախ պետությունների հետ դիվանագիտական, տնտեսական, քաղաքական և մշակութային հարաբերությունների ձևավորմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանում իր ազդեցությունն ընդլայնելու նպատակով իրականացվող նախաձեռնություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների զարգացումը՝ սկսած Հայաստանի անկախության ճանաչման գործընթացից մինչև սահմանային քաղաքականության ձևավորումը և երկկողմ հարաբերությունների սրման պատճառները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Թուրքիա-Ադրբեջան հարաբերություններին, որոնց զարգացման վրա ազդել են պատմամշակութային, քաղաքական և տնտեսական գործոնները, ինչպես նաև Ղարաբաղյան հակամարտությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ Թուրքիայի և Վրաստանի հարաբերություններին, հատկապես տարանցիկ հաղորդակցության, էներգետիկ նախագծերի և տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության տեսանկյունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նավթագազային ռեսուրսների, տրանսպորտային հաղորդակցությունների և Կասպից ծովի էներգետիկ ներուժի շուրջ ձևավորված մրցակցությանը, քանի որ 1990-ականներին Հարավային Կովկասը աստիճանաբար վերածվեց միջազգային և տարածաշրջանային ուժերի շահերի հատման կարևոր գոտու։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև Թուրքիայի հարաբերությունները Ռուսաստանի և Իրանի հետ՝ հաշվի առնելով նրանց մրցակցող և երբեմն փոխլրացվող շահերը Հարավային Կովկասում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության հիմնական նպատակները՝ տարածաշրջանային ազդեցության ամրապնդում, տնտեսական կապերի ընդլայնում, էներգետիկ և տրանսպորտային ուղիների նկատմամբ շահերի պաշտպանություն և արևմտյան կառույցների հետ տարածաշրջանային համագործակցության խորացում։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել ներքին քաղաքական և տնտեսական գործոնների ազդեցությունը Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության վրա, ինչպես նաև այն սահմանափակումները, որոնք պայմանավորված էին հակամարտություններով, Ռուսաստանի ազդեցությամբ և Հարավային Կովկասի պետությունների տարբեր արտաքին կողմնորոշումներով։ 1991-2001 թվականների իրադարձությունների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության ձևավորման սկզբնական փուլը և դրա հետագա զարգացման նախադրյալները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հարավային Կովկասի հետխորհրդային պատմության, թուրքական արտաքին քաղաքականության և տարածաշրջանային միջազգային հարաբերությունների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և թուրքագիտության մասնագետներին, տարածաշրջանագետներին, դիվանագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։