Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի երկրորդ կեսին Հայոց Կիլիկիայի տարածքում քրիստոսաբանական վեճերի և աստվածաբանական բանավեճերի ուսումնասիրությանը՝ հատկապես 1165-1198 թվականների ժամանակաշրջանի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում քրիստոնեական դավանաբանության այն հիմնարար հարցերն են, որոնք վերաբերում էին Քրիստոսի աստվածային և մարդկային բնությունների փոխհարաբերությանը, դրանց միությանը և այդ միության աստվածաբանական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Կիլիկյան Հայաստանի պատմության և Հայ Առաքելական Եկեղեցու դավանաբանական մտքի զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում հայկական հոգևոր և քաղաքական միջավայրը ակտիվորեն շփվում էր ինչպես բյուզանդական, այնպես էլ լատինական քրիստոնեական աշխարհի հետ։ Այդ շփումները բնականաբար առաջ էին բերում եկեղեցական և դավանաբանական տարբերությունների քննարկումներ, փոխադարձ քննադատություններ և միության հնարավորությունների վերաբերյալ բանավեճեր։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է այդ հակասությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, հիմնական մասնակիցներին, նրանց դիրքորոշումները և կիրառված աստվածաբանական փաստարկները՝ ուշադրություն դարձնելով հատկապես հայկական և օտար եկեղեցական ավանդույթների փոխհարաբերություններին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ժամանակաշրջանի հայկական աստվածաբանական գրականությունը, եկեղեցական նամակագրությունը, ժողովական քննարկումները և այլ պատմական աղբյուրները, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել դավանաբանական վեճերի ընթացքն ու տրամաբանությունը։ Քրիստոսաբանական հարցերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես վերացական աստվածաբանական խնդիրներ, այլև որպես եկեղեցական հարաբերությունների, քաղաքական իրադրության և միջմշակութային կապերի հետ սերտորեն կապված երևույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի 1165-1198 թվականների ընտրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանը թույլ է տալիս հետևել Կիլիկիայի հայկական իշխանության և եկեղեցական շրջանակների ներսում ու արտաքին հարաբերություններում տեղի ունեցող կարևոր փոփոխություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել նաև այն, թե ինչպես էին տարբեր եկեղեցական ավանդույթներ մեկնաբանում Քրիստոսի անձի վերաբերյալ դավանաբանական ձևակերպումները, ինչպիսի լեզվական և հասկացական տարբերություններ էին առաջանում թարգմանությունների ու բանավեճերի ընթացքում, և ինչ դեր էին այդ հարցերում կատարում աստվածաբանական հեղինակություններն ու եկեղեցական գործիչները։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն Կիլիկյան Հայաստանի պատմությունը ներկայացնում է նաև մտավոր և հոգևոր կյանքի տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դավանաբանական հարցերը կապված հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այլ քրիստոնեական կենտրոնների հետ հարաբերությունների և հնարավոր եկեղեցական մերձեցման խնդիրների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական և պատմաաստվածաբանական նշանակություն ունի Կիլիկյան Հայաստանի, միջնադարյան հայկական եկեղեցու և XII դարի քրիստոնեական աշխարհում ընթացող միջեկեղեցական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։