Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ավազակության՝ որպես սեփականության և անձի անվտանգության դեմ ուղղված հանցավոր վարքագծի քրեաիրավական ու կրիմինալոգիական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են տվյալ արարքի իրավական բնույթը, հանցակազմի կառուցվածքը, քրեական պատասխանատվության հիմքերը և իրավական որակման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշների մեկնաբանությանը, մեղքի ձևին, նպատակին, հանցագործության սուբյեկտին և պատասխանատվության տարբերակման սկզբունքներին։ Քննվում են նաև հարակից հանցակազմերից սահմանազատման խնդիրները, քանի որ իրավակիրառ պրակտիկայում կարևոր է տարբեր իրավական բնույթ ունեցող սեփականության դեմ ուղղված արարքների հստակ տարբերակումը։ Հետազոտության քրեաիրավական հատվածում կարող են դիտարկվել պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների նշանակությունը, հանցակցության առանձնահատկությունները, հանցագործության փուլերի իրավական գնահատումը և պատժի անհատականացման սկզբունքները։ Կրիմինալոգիական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են նման հանցավոր վարքագծի տարածվածության, կառուցվածքի և փոփոխությունների ընդհանուր միտումները, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող սոցիալական, տնտեսական, ընտանեկան և անհատական գործոնները։ Կարևորվում է հանցագործություն կատարող անձանց սոցիալ-ժողովրդագրական և վարքային բնութագրերի ուսումնասիրությունը՝ ոչ թե մեկ միասնական «հանցագործի կերպար» ձևավորելու, այլ տարբեր ռիսկային գործոնների և օրինաչափությունների բացահայտման նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կրկնահանցավորության, խմբային հանցավոր վարքագծի և սոցիալական միջավայրի ազդեցության խնդիրներին։ Հետազոտվում են նաև կանխարգելման ընդհանուր ուղղությունները՝ ներառելով իրավական, սոցիալական և կազմակերպական միջոցների փոխկապակցվածությունը, իրավապահ մարմինների կանխարգելիչ գործունեության նշանակությունը և հանցավոր վարքագծի պատճառների ու պայմանների նվազեցման հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է օրենսդրության և իրավակիրառ պրակտիկայի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավական կարգավորման հնարավոր հակասությունները և քրեական պատասխանատվության կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները։ Քրեաիրավական ու կրիմինալոգիական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ոչ միայն որպես քրեական օրենքով նախատեսված արարք, այլև որպես սոցիալական երևույթ՝ ուսումնասիրելով դրա պատճառները, դրսևորումների առանձնահատկությունները և կանխարգելման մեխանիզմները։ Այսպիսի համալիր ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել քրեական օրենսդրության գիտական վերլուծությանը, իրավակիրառ մոտեցումների կատարելագործմանը և հանցավորության կանխարգելման քաղաքականության տեսական հիմքերի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է մտավոր սեփականության ոլորտում կրթության կազմակերպման տեսական, մեթոդական և կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով գիտելիքի, նորարարության և ստեղծագործական գործունեության վրա հիմնված տնտեսական համակարգի ձևավորման կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության առանցքում կրթական այնպիսի միջավայրի ձևավորումն է, որը սովորողներին, հետազոտողներին, ձեռնարկատերերին և մասնագետներին հնարավորություն է տալիս հասկանալու մտավոր գործունեության արդյունքների ստեղծման, պաշտպանության, կառավարման և տնտեսական օգտագործման սկզբունքները։ Քննվում է մտավոր սեփականության վերաբերյալ գիտելիքների դերը նորարարական մտածողության, հետազոտական գործունեության և ձեռնարկատիրական կարողությունների զարգացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կրթական ծրագրերի բովանդակության ձևավորմանը, ուսուցման նպատակների սահմանմանը և իրավական, տնտեսական, տեխնոլոգիական ու կառավարչական գիտելիքների փոխկապակցված ներկայացմանը։ Դիտարկվում են հեղինակային իրավունքի, արտոնագրային պաշտպանության, ապրանքային նշանների, արդյունաբերական նմուշների, առևտրային գաղտնիքների և մտավոր սեփականության այլ օբյեկտների վերաբերյալ գիտելիքների ներառման ընդհանուր սկզբունքները՝ շեշտադրելով դրանց կիրառական նշանակությունը գիտահետազոտական և նորարարական գործունեության համար։ Կարևորվում է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների և գիտահետազոտական կազմակերպությունների դերը ոչ միայն նոր գիտելիքի ստեղծման, այլև դրա արդյունավետ կառավարման, փոխանցման և առևտրայնացման համար անհրաժեշտ մասնագիտական կարողությունների ձևավորման գործում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր մասնագիտությունների ուսումնական ծրագրերում համապատասխան կրթական բաղադրիչների ինտեգրման հնարավորությունները, դասավանդման ժամանակակից մեթոդները և մասնագիտական վերապատրաստման համակարգերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գիտելիքահենք տնտեսությունում մարդկային կապիտալի նշանակությանը, քանի որ նոր գաղափարների տնտեսական արժեքի ձևավորումը պահանջում է ինչպես մասնագիտական և գիտատեխնիկական գիտելիքներ, այնպես էլ դրանց իրավական պաշտպանության ու շուկայական կիրառման մեխանիզմների իմացություն։ Քննվում է նաև կրթության, գիտության, բիզնեսի և պետական կառավարման կառույցների համագործակցության անհրաժեշտությունը՝ նորարարությունների ստեղծման և գիտելիքի փոխանցման արդյունավետ միջավայր ձևավորելու համար։ Մտավոր սեփականության կրթությունը ներկայացվում է որպես նորարարական մշակույթի զարգացման գործոն, որը կարող է նպաստել հետազոտողների և ստեղծագործողների իրավունքների վերաբերյալ իրազեկվածության բարձրացմանը, գիտական արդյունքների պատասխանատու օգտագործմանը և նորարարական նախագծերի կառավարման կարողությունների զարգացմանը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է կրթության կառավարման, մտավոր սեփականության, նորարարական տնտեսագիտության և մարդկային կապիտալի զարգացման մոտեցումները՝ բացահայտելով կրթական համակարգի նշանակությունը գիտելիքի ստեղծումից մինչև դրա հասարակական և տնտեսական կիրառություն տանող գործընթացներում։

Աշխատությունը նվիրված է արտադրական կազմակերպություններում նորամուծական գործունեության ձևավորման, կազմակերպման և կառավարման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով նորարարությունը որպես կազմակերպության մրցունակության, արտադրողականության և երկարաժամկետ զարգացման կարևոր գործոն։ Հետազոտության առանցքում նոր գաղափարների առաջացման, դրանց գնահատման, ընտրության, մշակման և արտադրական գործընթացներում ներդրման կառավարչական մեխանիզմներն են։ Քննվում է նորամուծական գործընթացի փոխկապակցվածությունը կազմակերպության ընդհանուր ռազմավարության, արտադրության կառավարման, ֆինանսական հնարավորությունների, մարդկային ռեսուրսների և տեխնոլոգիական ներուժի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտադրանքի, արտադրական տեխնոլոգիաների, կազմակերպական կառուցվածքների և կառավարման մեթոդների նորացման տարբեր ձևերին ու դրանց ազդեցությանը կազմակերպության գործունեության արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրվում են նորամուծությունների ներդրմանը խոչընդոտող ներքին և արտաքին գործոնները, այդ թվում՝ ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությունը, տեխնոլոգիական անորոշությունը, կազմակերպական դիմադրությունը, համապատասխան մասնագիտական կարողությունների պակասը և շուկայական փոփոխությունների հետ կապված ռիսկերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նորամուծական նախագծերի ընտրության և գնահատման խնդիրներին՝ հաշվի առնելով ակնկալվող տնտեսական արդյունքը, անհրաժեշտ ներդրումները, իրականացման ժամկետները և հնարավոր ռիսկերը։ Դիտարկվում են գիտահետազոտական և փորձակոնստրուկտորական գործունեության, տեխնոլոգիական արդիականացման, գիտելիքների կառավարման և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործման նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է կազմակերպության նորամուծական մշակույթի ձևավորումը, քանի որ նոր գաղափարների առաջադրումը և դրանց գործնական իրականացումը մեծապես կախված են ղեկավարության վերաբերմունքից, աշխատակիցների նախաձեռնողականությունից, ստորաբաժանումների համագործակցությունից և տեղեկատվության արդյունավետ փոխանակումից։ Քննվում են նաև նորամուծական գործունեության ֆինանսավորման հնարավոր մոտեցումները, ներդրումային որոշումների հիմնավորումը և ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նորամուծությունների կառավարման արդյունավետության գնահատմանը և համապատասխան ցուցանիշների ձևավորմանը, որոնք հնարավորություն են տալիս համեմատելու ներդրված փոփոխությունների տնտեսական ու կազմակերպական արդյունքները։ Աշխատությունը ներկայացնում է նորամուծությունների կառավարումը որպես շարունակական և համակարգային գործընթաց, որը պահանջում է տեխնոլոգիական, տնտեսական և մարդկային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել արտադրական կազմակերպությունների կառավարման մեխանիզմների կատարելագործմանը, տեխնոլոգիական զարգացման խթանմանը, փոփոխվող շուկայական պայմաններին հարմարվողականության բարձրացմանը և կազմակերպությունների կայուն զարգացման համար անհրաժեշտ նորարարական ներուժի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պղնձի էլեկտրոլիտիկ մաքրման գործընթացի կատարելագործմանը՝ հոսանքի բարձր խտությունների պայմաններում տեխնոլոգիական արդյունավետության, ստացվող մետաղի որակի և արտադրական ցուցանիշների փոխկապակցվածության ուսումնասիրության միջոցով։ Հետազոտության առանցքում էլեկտրաքիմիական գործընթացների ինտենսիվացման հնարավորություններն են, քանի որ հոսանքի խտության մեծացումը կարող է նպաստել արտադրողականության բարձրացմանը, սակայն միաժամանակ առաջացնում է էլեկտրոդային գործընթացների կայունության, էներգածախսի, էլեկտրոլիտի հատկությունների և կաթոդային նստվածքի որակի վերահսկման անհրաժեշտություն։ Քննվում են անոդային լուծման և կաթոդային նստեցման հիմնական օրինաչափությունները, էլեկտրոլիտի բաղադրության ու ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ազդեցությունը մետաղի տեղափոխման գործընթացների վրա, ինչպես նաև տարբեր տեխնոլոգիական գործոնների փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն երևույթներին, որոնք բարձր հոսանքային բեռնվածության պայմաններում կարող են ազդել կաթոդային պղնձի կառուցվածքի, մակերևույթի համասեռության և մաքրության վրա։ Ուսումնասիրվում է զանգվածափոխանակության նշանակությունը, քանի որ էլեկտրոդի մերձակայքում իոնների տեղափոխման արագությունը և կոնցենտրացիոն փոփոխությունները կարող են սահմանափակող դեր ունենալ գործընթացի ինտենսիվացման ժամանակ։ Կարևորվում են նաև էլեկտրոլիտի շրջանառության, ջերմաստիճանային պայմանների և էլեկտրաքիմիական համակարգի ընդհանուր կայունության հարցերը։ Աշխատության շրջանակում կարող է դիտարկվել անոդային նյութում առկա ուղեկից տարրերի վարքը և դրանց ազդեցությունը մաքրման գործընթացի ու վերջնական արտադրանքի որակի վրա։ Տեխնոլոգիայի մշակման տեսանկյունից կարևոր խնդիր է այնպիսի աշխատանքային պայմանների ընտրությունը, որոնց դեպքում արտադրողականության աճը չի ուղեկցվում կաթոդային արտադրանքի որակի անընդունելի վատացմամբ կամ էներգետիկ արդյունավետության զգալի նվազումով։ Հետազոտության մեջ համադրվում են էլեկտրաքիմիայի, գունավոր մետալուրգիայի և տեխնոլոգիական գործընթացների կառավարման սկզբունքները՝ գնահատելու համար գործընթացի տարբեր պարամետրերի ազդեցությունը ընդհանուր արդյունքի վրա։ Առանձին նշանակություն ունի էներգիայի տեսակարար ծախսի, հոսանքի օգտագործման արդյունավետության և սարքավորումների արտադրողականության փոխկապակցվածության գնահատումը։ Ստացված գիտական և տեխնոլոգիական մոտեցումները կարող են նպաստել պղնձի էլեկտրամետալուրգիական արտադրության ինտենսիվացմանը, արտադրական հզորությունների առավել արդյունավետ օգտագործմանը և բարձր մաքրության արտադրանքի ստացման գործընթացների կատարելագործմանը։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ ուղղված է էլեկտրոլիտիկ ռաֆինացման ֆիզիկաքիմիական հիմքերի խորացված ուսումնասիրմանն ու արդյունաբերական տեխնոլոգիայի արդյունավետության բարձրացման գիտական սկզբունքների ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսական մթերքների իրացման համակարգի կազմակերպման, շուկայական ենթակառուցվածքների զարգացման և արտադրողից մինչև վերջնական սպառող ապրանքների արդյունավետ շարժն ապահովելու տնտեսական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման շղթան է՝ ներառելով արտադրողների, վերամշակող կազմակերպությունների, մեծածախ և մանրածախ առևտրի, միջնորդների ու սպառողների միջև ձևավորվող տնտեսական հարաբերությունները։ Քննվում են գյուղատնտեսական արտադրությանը բնորոշ սեզոնայնության, մթերքների սահմանափակ պահպանման ժամկետների, արտադրության տարածքային մասնատվածության և շուկայական պահանջարկի փոփոխականության ազդեցությունները իրացման արդյունավետության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների շուկա մուտք գործելու հնարավորություններին, քանի որ արտադրանքի փոքր խմբաքանակները, տրանսպորտային ծախսերը և շուկայական տեղեկատվության սահմանափակ հասանելիությունը կարող են դժվարացնել արտադրանքի շահավետ վաճառքը։ Ուսումնասիրվում է գյուղատնտեսական կոոպերացիայի, արտադրողների միավորումների և համատեղ իրացման մեխանիզմների նշանակությունը՝ ապրանքային խմբաքանակների խոշորացման, բանակցային հնարավորությունների ընդլայնման և ծախսերի նվազեցման տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պահեստային տնտեսության, սառնարանային հզորությունների, տեսակավորման, փաթեթավորման, վերամշակման և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացմանը, քանի որ դրանց արդյունավետ գործունեությունը կարող է նվազեցնել հետբերքահավաքային կորուստները և երկարացնել արտադրանքի իրացման ժամանակահատվածը։ Քննվում են նաև մեծածախ շուկաների, առևտրային ցանցերի և ուղղակի վաճառքի տարբեր ձևերի դերը՝ արտադրողների ու սպառողների միջև կապերի կազմակերպման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գների ձևավորման և շուկայական տեղեկատվության ուսումնասիրությունը՝ ուշադրություն դարձնելով պահանջարկի, առաջարկի, արտադրական ծախսերի և իրացման շղթայի տարբեր օղակների ազդեցությանը վերջնական գնի վրա։ Արտահանման հնարավորությունների տեսանկյունից կարևորվում են արտադրանքի որակը, ստանդարտացումը, հավաստագրումը, փաթեթավորումը և արտաքին շուկաների պահանջներին համապատասխանությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև պետական քաղաքականության հնարավոր դերը շուկայական ենթակառուցվածքների զարգացման, տեղեկատվական համակարգերի կատարելագործման, գյուղատնտեսական արտադրողների համագործակցության և արտահանման կազմակերպման համար բարենպաստ պայմանների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը համակարգային մոտեցմամբ ներկայացնում է գյուղատնտեսական արտադրության և շուկայի միջև կապերը՝ ընդգծելով, որ իրացման արդյունավետ կազմակերպումը կարևոր նշանակություն ունի արտադրողների եկամուտների կայունության, արտադրության շարունակականության, պարենային շուկայի զարգացման և գյուղական տնտեսության մրցունակության համար։

Աշխատությունը նվիրված է արդյունաբերական կազմակերպության ղեկավարի մասնագիտական գործունեության հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և արդյունավետ կառավարման համար անհրաժեշտ անձնային, ճանաչողական, հաղորդակցական ու կազմակերպչական հատկանիշների համակարգային մոդելի ձևավորման հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում ղեկավարի անձն է՝ որպես արտադրական գործընթացների կազմակերպման, աշխատակազմի գործունեության համակարգման և կառավարչական որոշումների ընդունման առանցքային սուբյեկտ։ Քննվում են ղեկավարի մասնագիտական կարողությունների և անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը կառավարման ոճի, աշխատանքային հարաբերությունների և կազմակերպության սոցիալ-հոգեբանական միջավայրի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում որոշումների ընդունման, պատասխանատվության, ինքնակարգավորման, վերլուծական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների, առաջնորդության և կազմակերպչական հմտությունների նշանակությանը։ Արդյունաբերական միջավայրի առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևորվում է ղեկավարի գործունեությունը բարձր պատասխանատվության, սահմանափակ ժամանակի, արտադրական ռիսկերի և տարբեր մասնագիտական խմբերի աշխատանքը համաձայնեցնելու անհրաժեշտության պայմաններում։ Ուսումնասիրվում են ղեկավարի և ենթակաների փոխհարաբերությունները, աշխատակիցների մոտիվացման, համագործակցության և կազմակերպական հաղորդակցության հոգեբանական մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կառավարման տարբեր ոճերի ուսումնասիրությանը և դրանց կապին աշխատակազմի ներգրավվածության, փոխադարձ վստահության ու աշխատանքային արդյունավետության հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում ղեկավարի վարքագիծը, բանակցային կարողությունները և կառուցողական լուծումներ գտնելու հոգեբանական նախադրյալները։ Առանձին ուղղություն է ղեկավարի մասնագիտական սթրեսի և հուզական ծանրաբեռնվածության խնդիրը՝ հաշվի առնելով, որ երկարատև կառավարչական պատասխանատվությունը պահանջում է հոգեբանական կայունություն և արդյունավետ ինքնակարգավորում։ Հոգեբանական մոդելի կառուցումը ենթադրում է ղեկավարի մասնագիտական գործունեության համար նշանակալի հատկանիշների համակարգում և դրանց միջև փոխկապակցվածությունների բացահայտում։ Նման մոդելը կարող է կիրառվել ղեկավար կադրերի մասնագիտական ընտրության, գնահատման, վերապատրաստման և կառավարչական կարողությունների զարգացման ծրագրերի տեսական հիմնավորման համար։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ արդյունավետ ղեկավարումը չի պայմանավորվում մեկ առանձին անձնային հատկությամբ, այլ ձևավորվում է մասնագիտական գիտելիքների, սոցիալական հմտությունների, մտածողության առանձնահատկությունների և կազմակերպական միջավայրի փոխազդեցությամբ։ Աշխատությունը նպաստում է կառավարման հոգեբանության և կազմակերպական հոգեբանության շրջանակում արդյունաբերական ղեկավարի մասնագիտական գործունեության առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է լազերային ճառագայթման ազդեցությամբ նանոմասնիկներ պարունակող հեղուկ միջավայրերում առաջացող հիդրոդինամիկական շարժումների և դրանց ֆիզիկական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ համեմատելով իզոտրոպ և անիզոտրոպ համակարգերի վարքը։ Հետազոտության առանցքում լույսի էներգիայի կլանման, տեղային տաքացման, ջերմաստիճանային գրադիենտների ձևավորման և դրանց հետևանքով հեղուկում առաջացող զանգվածափոխանակման ու կոնվեկտիվ հոսքերի փոխկապակցվածությունն է։ Նանոմասնիկների առկայությունը կարող է էապես փոփոխել միջավայրի օպտիկական և ջերմաֆիզիկական հատկությունները, քանի որ մասնիկները փոխազդում են ընկնող ճառագայթման հետ և մասնակցում էներգիայի կլանման ու տարածման գործընթացներին։ Ուսումնասիրվում է նանոմասնիկների չափերի, կոնցենտրացիայի, տարածական բաշխման և նյութական հատկությունների ազդեցությունը հեղուկի ջերմային արձագանքի և ձևավորվող հոսքերի բնութագրերի վրա։ Իզոտրոպ հեղուկներում ֆիզիկական հատկությունները տարածական տարբեր ուղղություններով հիմնականում դիտարկվում են համարժեք, մինչդեռ անիզոտրոպ միջավայրերում, այդ թվում՝ որոշ հեղուկաբյուրեղային համակարգերում, մոլեկուլների ուղղորդված դասավորվածությունը կարող է հանգեցնել ջերմային, օպտիկական և հիդրոդինամիկական արձագանքի ուղղությունից կախված առանձնահատկությունների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում լազերային ճառագայթի ինտենսիվության, տարածական բաշխման և ազդեցության պայմանների փոփոխության հետևանքով հեղուկում առաջացող ջերմաստիճանային և ճնշման դաշտերին։ Դրանց փոխազդեցությունը կարող է առաջացնել տարբեր բնույթի հոսքեր, մասնիկների վերաբաշխում և միջավայրի տեղային կառուցվածքային փոփոխություններ։ Հետազոտության տեսական հատվածում հիդրոդինամիկական հավասարումները կարող են համադրվել ջերմափոխանակության և օպտիկական էներգիայի կլանման նկարագրությունների հետ՝ համակարգի տարածաժամանակային վարքը մոդելավորելու նպատակով։ Փորձարարական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս գնահատելու լազերով մակածված շարժումների արագությունը, ուղղությունը, կայունությունը և կախվածությունը միջավայրի ֆիզիկական պարամետրերից։ Կարևորվում է նաև նանոմասնիկների և հեղուկի միջև ջերմափոխանակությունը, քանի որ այն որոշում է կլանված օպտիկական էներգիայի՝ հիդրոդինամիկական շարժման վերածման արդյունավետությունը։ Իզոտրոպ և անիզոտրոպ միջավայրերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մոլեկուլային կարգավորվածության դերը լազերային ազդեցությամբ առաջացող հոսքերի ձևավորման մեջ։ Նման երևույթների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նանոֆոտոնիկայի, միկրոհիդրոդինամիկայի, հեղուկ բյուրեղների ֆիզիկայի և օպտիկապես կառավարվող միկրոհեղուկային համակարգերի զարգացման համար՝ նպաստելով լույսի միջոցով հեղուկ միջավայրերում նյութի և էներգիայի տեղափոխման գործընթացների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Հրատարակությունը հանձնարարական մատենագիտական ցանկ է, որը կազմվել է խորհրդային ժամանակաշրջանում երիտասարդների գաղափարական, բարոյական, աշխատանքային և հասարակական դաստիարակության վերաբերյալ գրականությունը համակարգված ներկայացնելու նպատակով։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական կրթադաստիարակչական մոտեցումները և նախատեսված է եղել գրադարանների, մշակութային ու կրթական հաստատությունների աշխատողների, երիտասարդական կազմակերպությունների ներկայացուցիչների, մանկավարժների և ընթերցողների համար։ Ցանկում ներառվող գրականությունը թեմատիկ սկզբունքով կարող է ընդգրկել երիտասարդության հասարակական ակտիվության, կրթության, աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքի, բարոյական վարքի, հայրենասիրական դաստիարակության, կոլեկտիվիզմի և խորհրդային գաղափարախոսության տարածման վերաբերյալ հրապարակումներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում երիտասարդ սերնդի աշխարհայացքի ձևավորման հարցերին, որոնք ներկայացվում են ժամանակաշրջանի մարքսիստական-լենինյան գաղափարախոսության և խորհրդային հասարակության առաջադրած կրթադաստիարակչական նպատակների շրջանակում։ Մատենագիտական նյութերի համակարգումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին կողմնորոշվել թեմային վերաբերող գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ հրատարակությունների մեջ ու ընտրել հետաքրքրող հարցերին համապատասխան գրականություն։ Հրատարակության մեթոդական նշանակությունը կապված է նաև գրադարաններում երիտասարդների հետ տարվող աշխատանքի կազմակերպման հետ․ այն կարող էր օգտագործվել թեմատիկ գրքային ցուցահանդեսների, ընթերցողական քննարկումների, զրույցների և այլ մշակութային-լուսավորչական միջոցառումների նախապատրաստման ընթացքում։ Ներկայացված նյութերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե խորհրդային հասարակության մեջ ինչպիսի արժեքներ և վարքային սկզբունքներ էին առաջարկվում երիտասարդությանը, ինչպես էր մեկնաբանվում անհատի և կոլեկտիվի փոխհարաբերությունը և ինչ դեր էր վերապահվում կրթական ու հասարակական հաստատություններին երիտասարդ սերնդի սոցիալականացման գործընթացում։ Ժամանակակից հետազոտողի համար նման մատենագիտական ցանկը կարող է ծառայել նաև որպես պատմական աղբյուր՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու խորհրդային դաստիարակության համակարգը, երիտասարդական քաղաքականության գաղափարական հիմքերը, գրադարանների մշակութային-լուսավորչական գործառույթները և համապատասխան ժամանակաշրջանում առաջարկվող ընթերցանության շրջանակը։ Այն արժեքավոր է նաև մատենագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս հանձնարարական մատենագիտության միջոցով որոշակի թեմատիկ գրականության ընտրության, համակարգման և ընթերցողներին ուղղորդելու սկզբունքները։

Հրատարակությունը մատենագիտական-տեղեկատվական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական ՍՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ նոր հրատարակված ու գրադարանային հավաքածու մուտք գործած գրականությունը։ Այն նախատեսված է գիտնականների, մշակույթի և արվեստի ոլորտի մասնագետների, գրադարանավարների, մատենագետների, համապատասխան կազմակերպությունների և ընթերցողների լայն շրջանակի համար՝ հնարավորություն տալով պարբերաբար տեղեկանալ տվյալ ոլորտներում հրապարակվող նոր նյութերի մասին։ Տեղեկատուում ընդգրկվում են հայերեն և ռուսերեն գրքեր, ինչպես նաև հանրապետությունում հրատարակվող ամսագրերում ու թերթերում և մի շարք կենտրոնական պարբերականներում տպագրված հոդվածների վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկություններ։ Նյութերը համակարգվում են թեմատիկ և դասակարգման սկզբունքներով, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ հրապարակումների որոնումը և հնարավորություն տալիս հետևելու մշակույթի ու արվեստի առանձին ճյուղերի վերաբերյալ գրականության համալրմանը։ Յուրաքանչյուր թեմատիկ բաժնի ներսում մատենագիտական նկարագրությունները դասավորվում են որոշակի կարգով՝ առանձնացնելով հայերեն և ռուսերեն նյութերը, իսկ գրքերի վերաբերյալ գրառումներում տրվող գրադարանային շիֆրները նպաստում են համապատասխան հրատարակությունները գրադարանային ֆոնդերում արագ գտնելուն։ Հերթական թողարկումների նյութերի համարակալման շարունակականությունը հնարավորություն է տալիս տարվա ընթացքում հրատարակված մատենագիտական տեղեկատվությունը դիտարկել որպես միասնական համակարգ։ Բովանդակային առումով տեղեկատուն ընդգրկում է մշակութային կյանքի և արվեստի բազմաթիվ ուղղություններ՝ երաժշտություն, թատրոն, կերպարվեստ, ճարտարապետություն, ժողովրդական ստեղծագործություն, մշակութային հաստատությունների գործունեություն և հարակից ոլորտներ։ Այսպիսի պարբերական մատենագիտական տեղեկատվությունը կարևոր դեր է կատարում մասնագիտական գրականության տարածման, գիտական աշխատանքի համար անհրաժեշտ աղբյուրների հայտնաբերման և գրադարանային տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպման գործում։ Միաժամանակ այն ունի պատմական աղբյուրի նշանակություն, քանի որ հաջորդական թողարկումների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական ակտիվությունը, թեմատիկ հետաքրքրությունների փոփոխությունները և մասնագիտական մամուլում շրջանառվող նյութերի շրջանակը։ Այս առումով հրատարակությունը ոչ միայն գործնական որոնողական միջոց է, այլև խորհրդային Հայաստանի մշակութային և արվեստագիտական գրականության մատենագիտական պատկերը վերականգնելու համար արժեքավոր տեղեկատվական շտեմարան։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտաքին առևտրային գործունեության արդյունավետության վրա լոգիստիկ համակարգի ազդեցության ուսումնասիրությանը և միջազգային շուկաներում երկրի մրցունակությունը պայմանավորող տրանսպորտային, ենթակառուցվածքային, կազմակերպական ու տնտեսական գործոնների վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում ապրանքների միջազգային տեղաշարժի ամբողջական շղթան է՝ փոխադրումից, պահեստավորումից և բեռնաբաշխումից մինչև մաքսային ձևակերպումներ, սահմանային ընթացակարգեր և տեղեկատվական հոսքերի կառավարում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայաստանի աշխարհագրական դիրքով և դեպի ծով անմիջական ելքի բացակայությամբ պայմանավորված լոգիստիկ սահմանափակումներին, որոնք մեծացնում են տարանցիկ ուղիների, հարևան երկրների տրանսպորտային ենթակառուցվածքների և միջազգային փոխադրումների կազմակերպման նշանակությունը։ Քննվում է տրանսպորտային ծախսերի, առաքման ժամկետների, երթուղիների հուսալիության և սահմանային ընթացակարգերի ազդեցությունը ներմուծվող ու արտահանվող ապրանքների վերջնական արժեքի և հայկական տնտեսավարող սուբյեկտների մրցակցային հնարավորությունների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ավտոմոբիլային, երկաթուղային, օդային և համակցված փոխադրումների հնարավորությունների գնահատումը՝ դրանց տնտեսական արդյունավետության և արտաքին առևտրի պահանջներին համապատասխանության տեսանկյունից։ Կարևորվում են նաև պահեստային տնտեսության, բաշխիչ կենտրոնների, բեռնափոխադրող և լոգիստիկ ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների գործունեությունը և մատակարարման շղթաների համակարգված կառավարումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մաքսային վարչարարությանը և արտաքին առևտրային ընթացակարգերի պարզեցմանը, քանի որ փաստաթղթաշրջանառության արդյունավետությունը, տեղեկատվության թվայնացումը և սահմանային գործընթացների կազմակերպումը կարող են էականորեն ազդել ապրանքների շրջանառության արագության վրա։ Քննվում են լոգիստիկ ռիսկերը՝ կապված փոխադրման հնարավոր խափանումների, երթուղիների սահմանափակ ընտրության, ծախսերի փոփոխականության և արտաքին տնտեսական միջավայրի անկայունության հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային լոգիստիկ ցուցանիշներին և համեմատական գնահատման մեթոդներին՝ Հայաստանի դիրքը այլ երկրների համեմատ բնութագրելու և առավել խնդրահարույց ոլորտները բացահայտելու նպատակով։ Լոգիստիկ մրցունակությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տրանսպորտային խնդիր, այլև որպես արտաքին առևտրի, ներդրումային միջավայրի և տնտեսության ընդհանուր մրցունակության բաղադրիչ։ Համակարգային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ենթակառուցվածքների, պետական կառավարման, մասնավոր հատվածի և միջազգային տրանսպորտային կապերի փոխկախվածությունը։ Աշխատությունը նպաստում է արտաքին առևտրի լոգիստիկ արդյունավետության բարձրացման գործոնների և մատակարարման շղթաների կառավարման տնտեսական նշանակության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1846–1917 թվականներին Թիֆլիսի նահանգի տնտեսական, հասարակական և մշակութային կյանքում հայ բուրժուազիայի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Ռուսական կայսրության Հարավային Կովկասում ընթացող սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում հայ ձեռնարկատերերի, առևտրականների, արդյունաբերողների, ֆինանսական գործիչների և քաղաքային սեփականատերերի մասնակցությունն է տարածաշրջանի շուկայական հարաբերությունների զարգացմանը։ Քննվում են կապիտալի կուտակման հիմնական աղբյուրները, առևտրային գործունեության ուղղությունները, արտադրական ձեռնարկությունների ձևավորումը, ֆինանսավարկային հարաբերությունների զարգացումը և հայ գործարար շրջանակների կապերը ինչպես Կովկասի, այնպես էլ Ռուսական կայսրության այլ տնտեսական կենտրոնների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Թիֆլիս քաղաքին՝ որպես վարչական, առևտրային և մշակութային խոշոր կենտրոնի, որտեղ հայ բնակչության տարբեր սոցիալական խմբեր կարևոր տեղ էին զբաղեցնում քաղաքային տնտեսության մեջ։ Ուսումնասիրվում է առևտրային կապիտալի աստիճանական ներգրավումը արդյունաբերական ոլորտում, ձեռնարկատիրական գործունեության նոր ձևերի տարածումը, ընկերությունների և ֆինանսական կառույցների ձևավորումը, ինչպես նաև տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման ազդեցությունը ապրանքաշրջանառության և շուկաների ընդլայնման վրա։ Կարևորվում է հայ բուրժուազիայի սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ առանձնացնելով տարբեր տնտեսական հնարավորություններ և գործունեության ոլորտներ ունեցող խմբերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գործարար ընտանիքների տնտեսական ռազմավարություններին, սեփականության ձևերին և կապիտալի փոխանցման ու ընդլայնման առանձնահատկություններին։ Առանձին ուղղություն է հայ ձեռնարկատիրական շրջանակների հասարակական և բարեգործական գործունեությունը։ Քննվում է նրանց մասնակցությունը կրթական, մշակութային, հրատարակչական և համայնքային նախաձեռնությունների ֆինանսավորմանը, ինչպես նաև հայկական հասարակական հաստատությունների զարգացմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են տնտեսական շահերի և քաղաքային կառավարման միջև փոխհարաբերությունները, հասարակական կառույցներում գործարար խավի մասնակցությունը և սոցիալական ազդեցության ձևավորման մեխանիզմները։ Ժամանակաշրջանի ընթացքում տեղի ունեցած արդյունաբերականացման, քաղաքայնացման, տնտեսական ճգնաժամերի, քաղաքական շարժումների և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ազդեցությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ բուրժուազիայի գործունեության փոփոխություններին տարբեր պատմական փուլերում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Հարավային Կովկասի տնտեսական և սոցիալական պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ գործարար խավի դերի, տնտեսական արդիականացման գործընթացների և Թիֆլիսի նահանգի բազմազգ հասարակության սոցիալ-տնտեսական զարգացման մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Պողոս Նուբար Փաշայի դիվանագիտական և հասարակական գործունեության ուսումնասիրությանը 1912–1914 թվականներին՝ Արևմտյան Հայաստանի բարենորոգումների հարցի միջազգային քննարկումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում Հայկական հարցի այն փուլն է, երբ Օսմանյան կայսրության հայկական նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդիրը կրկին դարձավ եվրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա։ Քննվում են Պողոս Նուբարի՝ որպես Հայ ազգային պատվիրակության ղեկավարի գործունեությունը, նրա շփումները եվրոպական պետությունների դիվանագիտական ներկայացուցիչների, հայկական քաղաքական և հոգևոր շրջանակների հետ, ինչպես նաև հայկական բնակչության անվտանգության, վարչական կառավարման և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ առաջարկների միջազգային ներկայացման գործընթացը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բարենորոգումների ծրագրերի ձևավորմանը, դրանց շուրջ մեծ տերությունների միջև ընթացող բանակցություններին և տարբեր կողմերի շահերի ազդեցությանը նախագծերի բովանդակության վրա։ Ուսումնասիրվում է Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի և մյուս եվրոպական դերակատարների քաղաքական դիրքավորումը՝ հաշվի առնելով Օսմանյան կայսրության տարածքային ամբողջականության, տարածաշրջանային ազդեցության և միջազգային ուժերի հավասարակշռության խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Օսմանյան իշխանությունների վերաբերմունքին և այն բանակցային գործընթացին, որի արդյունքում 1914 թվականի սկզբին համաձայնություն ձևավորվեց հայկական նահանգներում բարենորոգումների իրականացման որոշակի մեխանիզմների շուրջ։ Քննվում են նախատեսվող վարչական փոփոխությունների, միջազգային վերահսկողության և օտարերկրյա գլխավոր տեսուչների ներգրավման հարցերը՝ դրանք դիտարկելով ոչ միայն որպես իրավական կամ վարչական միջոցառումներ, այլև որպես ժամանակաշրջանի միջազգային քաղաքականության բաղադրիչ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Պողոս Նուբարի դիվանագիտական գործունեության մեթոդները, եվրոպական հասարակական և քաղաքական շրջանակների հետ աշխատանքի առանձնահատկությունները և Հայկական հարցը միջազգային օրակարգում պահպանելու նրա ջանքերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայկական տարբեր քաղաքական շրջանակների մոտեցումների համադրմանը և բարենորոգումների ծրագրից ունեցած ակնկալիքներին։ 1914 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելը արմատապես փոխեց քաղաքական պայմանները և ընդհատեց համաձայնեցված բարեփոխումների իրականացումը։ Թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալու նախապատերազմյան շրջանում Հայկական հարցի դիվանագիտական զարգացումը, հայկական քաղաքական ներկայացուցչության հնարավորություններն ու սահմանափակումները և մեծ տերությունների շահերի ազդեցությունը Արևմտյան Հայաստանի բարենորոգումների ծրագրի վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Սիմոն Վրացյանի հասարակական, քաղաքական և պետական գործունեության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ ազգային-քաղաքական պատմության և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման ու գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում նրա քաղաքական աշխարհայացքի ձևավորումը, կուսակցական և հասարակական գործունեությունը, պետական կառավարման համակարգում ունեցած մասնակցությունը, ինչպես նաև հետագա տարիների հրապարակախոսական, կրթական և կազմակերպական աշխատանքն են։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նրա կրթական և մտավոր ձևավորման միջավայրին, հասարակական կյանքում ներգրավվելուն և հայկական մամուլի հետ ունեցած երկարատև կապերին։ Վրացյանը տարբեր ժամանակներում զբաղվել է խմբագրական և լրագրողական գործունեությամբ, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մասնակցել է հայկական հասարակական ու կազմակերպական գործընթացներին։ Հայաստանի անկախ պետականության ստեղծումից հետո նրա գործունեությունը տեղափոխվել է պետական կառավարման դաշտ․ նա ընտրվել է խորհրդարանի անդամ, զբաղեցրել նախարարական պաշտոն և 1920 թվականի նոյեմբերին ստանձնել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության կառավարության ղեկավարի պաշտոնը։ Նրա վարչապետության շրջանը համընկել է հանրապետության համար ծայրահեղ ծանր ռազմաքաղաքական իրավիճակի և իշխանության փոխանցման գործընթացի հետ, ինչի պատճառով այդ փուլը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա պետական գործունեության ուսումնասիրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել պետական կառավարման, արտաքին հարաբերությունների, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և ներքաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումները՝ դրանք համադրելով ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի և այլ գործիչների դիրքորոշումների հետ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1921 թվականի իրադարձություններին նրա մասնակցությունը և հետագայում Հայաստանից դուրս շարունակված քաղաքական ու հասարակական գործունեությունը։ Տարագրության տարիներին նա պահպանել է ակտիվ մասնակցությունը հայկական հասարակական կյանքին՝ զբաղվելով քաղաքական, խմբագրական, կրթական և պատմագիտական աշխատանքով։ Նրա գրական ու հուշագրական ժառանգությունը կարևոր աղբյուրային նշանակություն ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, սակայն որպես անմիջական մասնակցի շարադրանք՝ այն նաև պահանջում է աղբյուրագիտական քննադատություն և համադրում այլ վկայությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա պետական գործչի, կուսակցական գործչի, հրապարակախոսի և պատմական իրադարձությունների հուշագրողի դերերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Այս տեսանկյունից նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ոչ միայն մեկ գործչի քաղաքական կենսագրության, այլև հայկական պետականության վերականգնման, Առաջին Հանրապետության կառավարման փորձի, խորհրդայնացման շրջանի քաղաքական զարգացումների և սփյուռքահայ հասարակական կյանքի որոշ առանցքային գործընթացների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության էլեկտրաէներգետիկական շուկայի կազմակերպման և կարգավորման համակարգի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրա արդյունավետության բարձրացման, մրցակցային հարաբերությունների զարգացման, սակագնային մեխանիզմների կատարելագործման և էներգետիկ համակարգի կայուն գործունեության ապահովման խնդիրների վրա։ Հետազոտության առանցքում էլեկտրաէներգիայի արտադրության, հաղորդման, բաշխման և սպառման ոլորտներում ձևավորվող տնտեսական հարաբերություններն են, ինչպես նաև պետական կարգավորման դերն այդ հարաբերությունների համակարգման գործում։ Քննվում են շուկայի կառուցվածքը, դրա հիմնական մասնակիցների գործառույթները, էլեկտրաէներգիայի առքուվաճառքի կազմակերպման սկզբունքները և տարբեր սուբյեկտների միջև տնտեսական փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնական մենաշնորհների կարգավորման խնդրին, քանի որ էլեկտրաէներգիայի հաղորդման և բաշխման ենթակառուցվածքները պահանջում են այնպիսի կարգավորող մեխանիզմներ, որոնք միաժամանակ կարող են ապահովել ծառայությունների հուսալիությունը, տնտեսապես հիմնավորված ծախսերի փոխհատուցումը և սպառողների շահերի պաշտպանությունը։ Կարևորվում է սակագնային քաղաքականության ուսումնասիրությունը՝ դիտարկելով ծախսերի կառուցվածքի, ներդրումային ծրագրերի, արտադրության տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների և էներգետիկ ռեսուրսների արժեքի ազդեցությունը վերջնական սակագների ձևավորման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև մրցակցային շուկայի զարգացման նախադրյալները, արտադրողների միջև տնտեսական մրցակցության հնարավորությունները, մեծածախ և մանրածախ շուկաների փոխհարաբերությունները և սպառողների ընտրության հնարավորությունների ընդլայնման պայմանները։ Առանձին նշանակություն ունի շուկայի կանոնների թափանցիկության, տեղեկատվության հասանելիության և կարգավորող մարմինների գործունեության արդյունավետության գնահատումը։ Քննվում են նաև էներգետիկ անվտանգության և շուկայական կարգավորման փոխհարաբերությունները, քանի որ տնտեսական արդյունավետության բարձրացումը պետք է համադրվի էլեկտրամատակարարման հուսալիության և համակարգի տեխնիկական կայունության պահպանման հետ։ Ուշադրություն է դարձվում ներդրումային միջավայրին, արտադրական հզորությունների արդիականացմանը, էներգետիկ ենթակառուցվածքների զարգացմանը և երկարաժամկետ ներդրումների խթանման տնտեսական մեխանիզմներին։ Վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների ինտեգրումը ևս կարող է դիտարկվել որպես շուկայի կառուցվածքի և կարգավորման մոտեցումների փոփոխություն պահանջող գործոն։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել էլեկտրաէներգետիկական շուկաների կարգավորման միջազգային փորձը և գնահատել տարբեր մոդելների կիրառելիությունը Հայաստանի տնտեսական ու էներգետիկ համակարգի առանձնահատկությունների պայմաններում։ Աշխատությունը նպաստում է էներգետիկ շուկայի պետական կարգավորման, մրցակցային մեխանիզմների և տնտեսական կառավարման փոխկապակցվածության համակարգային ընկալմանը՝ ներկայացնելով ոլորտի զարգացման և կարգավորող գործիքների կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։