Պատրաստի նյութեր

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է պետությունների իրավահաջորդության ինստիտուտի ուսումնասիրությանը միջազգային իրավունքի շրջանակներում՝ ընդգծելով դրա իրավական հիմքերը, տեսակները և կիրառման առանձնահատկությունները ժամանակակից միջազգային հարաբերություններում։ Աշխատանքում ներկայացվում է պետությունների իրավահաջորդությունը որպես իրավիճակ, երբ մեկ պետությունը փոխարինում է մյուսին որոշակի տարածքի նկատմամբ միջազգային հարաբերություններում՝ ստանձնելով նրա իրավունքներն ու պարտավորությունները։ Քննարկվում են իրավահաջորդության հիմնական տեսակները՝ տարածքային փոփոխությունների, անկախացման, միավորման, բաժանման և պետության վերացման դեպքերը, ինչպես նաև դրանց իրավական հետևանքները միջազգային պայմանագրերի, պետական պարտքերի, սեփականության և քաղաքացիների կարգավիճակի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային իրավունքի աղբյուրներին, այդ թվում՝ Վիեննայի կոնվենցիաներին պետությունների իրավահաջորդության վերաբերյալ, որոնք սահմանում են հիմնական սկզբունքները և կարգավորման մեխանիզմները։ Աշխատանքում վերլուծվում են նաև իրավահաջորդության գործնական օրինակներ տարբեր տարածաշրջաններում՝ ներառյալ պետությունների փլուզման և նոր պետությունների ձևավորման գործընթացները, որոնք ուղեկցվել են իրավական բարդ խնդիրներով։ Ներկայացվում են նաև պետությունների իրավահաջորդության քաղաքական և տնտեսական հետևանքները, ինչպես նաև միջազգային հանրության դերը այդ գործընթացների կարգավորման մեջ։ Աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալ պետությունների իրավահաջորդության ինստիտուտի կարևորությունը միջազգային կայունության, իրավական շարունակականության և հարաբերությունների կանխատեսելիության ապահովման գործում։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է ակցիզային հարկի էության, կիրառման մեխանիզմների և տնտեսական ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա դերը պետական բյուջեի եկամուտների ձևավորման և որոշ ապրանքների սպառման կարգավորման գործընթացում։ Աշխատանքում ներկայացվում է ակցիզային հարկը որպես անուղղակի հարկատեսակ, որը կիրառվում է հիմնականում բարձր հարկվող կամ սոցիալական և առողջական ռիսկեր պարունակող ապրանքների վրա, ինչպիսիք են ալկոհոլային խմիչքները, ծխախոտային արտադրանքը, վառելիքը և որոշ շքեղ ապրանքներ։ Քննարկվում են ակցիզային հարկի հիմնական նպատակները՝ պետական եկամուտների ապահովում, վնասակար սպառման սահմանափակում և շուկայական վարքագծի կարգավորում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հարկի հաշվարկման մեթոդներին՝ ֆիքսված և տոկոսային դրույքաչափերի կիրառմանը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը գների ձևավորման և սպառողական պահանջարկի վրա։ Աշխատանքում վերլուծվում է նաև ակցիզային հարկի կիրառման միջազգային փորձը և տարբեր երկրների հարկային քաղաքականությունների համեմատությունը՝ ընդգծելով դրա արդյունավետության և սոցիալական հետևանքների տարբերությունները։ Ներկայացվում են նաև Հայաստանի Հանրապետությունում ակցիզային հարկի կիրառման առանձնահատկությունները, օրենսդրական կարգավորումները և վերջին տարիների փոփոխությունները հարկային համակարգում։ Աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալ ակցիզային հարկի կարևորությունը որպես տնտեսական և կարգավորող գործիք, որը միաժամանակ ծառայում է ինչպես պետական ֆինանսների ամրապնդմանը, այնպես էլ հասարակական առողջության և սպառողական վարքագծի վերահսկմանը։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է բնապահպանական կրթության առանձնահատկությունների և դրա կազմակերպման գործընթացի ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետությունում՝ ընդգծելով էկոլոգիական գիտակցության ձևավորման և կայուն զարգացման գաղափարների տարածման կարևորությունը ժամանակակից հասարակության մեջ։ Աշխատանքում ներկայացվում է բնապահպանական կրթության էությունը որպես կրթական համակարգի բաղադրիչ, որի նպատակն է ձևավորել շրջակա միջավայրի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք, զարգացնել բնապահպանական գիտելիքներ և խթանել էկոլոգիապես գիտակից վարքագիծ տարբեր տարիքային խմբերի շրջանում։ Քննարկվում են բնապահպանական կրթության առանձնահատկությունները, որոնք պայմանավորված են դրա միջառարկայական բնույթով, գործնական ուղղվածությամբ և հասարակական լայն ընդգրկմամբ՝ ներառելով ինչպես դպրոցական, այնպես էլ բարձրագույն կրթության մակարդակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ-ում բնապահպանական կրթության կազմակերպման համակարգին՝ պետական քաղաքականության, կրթական ծրագրերի, ուսումնական պլանների և արտադասարանական միջոցառումների դերի վերլուծությամբ։ Աշխատանքում ներկայացվում են նաև այն հիմնական խնդիրները, որոնք խոչընդոտում են արդյունավետ բնապահպանական կրթության զարգացմանը, ներառյալ նյութատեխնիկական բազայի սահմանափակումները, մասնագիտական կադրերի պակասը և հասարակական իրազեկվածության ոչ բավարար մակարդակը։ Միաժամանակ դիտարկվում են զարգացման հնարավոր ուղղությունները՝ կրթական ծրագրերի արդիականացում, միջազգային համագործակցության ընդլայնում և նոր ուսուցողական մեթոդների կիրառություն։ Աշխատանքը նպատակ ունի ընդգծել բնապահպանական կրթության դերը որպես կայուն զարգացման և բնության պահպանության ապահովման կարևոր գործոն ՀՀ-ում։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է բնօգտագործման և բնօգտագործման կառավարման, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի պահպանության հիմնական հասկացությունների, տեսակների և սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով բնական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործման և էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանման կարևորությունը ժամանակակից հասարակության զարգացման պայմաններում։ Աշխատանքում ներկայացվում է բնօգտագործման էությունը որպես մարդու կողմից բնական ռեսուրսների՝ հողի, ջրի, օդի, օգտակար հանածոների և կենսաբազմազանության օգտագործման գործընթաց, որը ուղղված է տնտեսական, սոցիալական և արտադրական կարիքների բավարարմանը։ Քննարկվում է բնօգտագործման կառավարման համակարգը՝ որպես պետական և հասարակական միջոցառումների ամբողջություն, որի նպատակն է ապահովել բնական ռեսուրսների արդյունավետ, խնայողական և երկարաժամկետ օգտագործում՝ նվազեցնելով դրանց սպառման և շրջակա միջավայրի դեգրադացիայի ռիսկերը։ Աշխատանքում առանձնացվում են բնօգտագործման հիմնական տեսակները՝ ռացիոնալ և ոչ ռացիոնալ բնօգտագործում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը էկոհամակարգերի կայունության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում շրջակա միջավայրի պահպանության հասկացությանը՝ որպես բնական միջավայրի աղտոտման կանխարգելման, կենսաբազմազանության պահպանման և էկոլոգիական անվտանգության ապահովման համալիր գործընթաց, որը ներառում է օրենսդրական, տնտեսական և տեխնոլոգիական միջոցառումներ։ Ներկայացվում են նաև բնօգտագործման և շրջակա միջավայրի պահպանության հիմնական սկզբունքները՝ կայուն զարգացման սկզբունք, կանխարգելման սկզբունք, պատասխանատվության սկզբունք և ռեսուրսների համալիր օգտագործման սկզբունք, որոնք ուղղված են բնության և հասարակության ներդաշնակ փոխազդեցության ապահովմանը։ Աշխատանքը ընդգծում է նաև էկոլոգիական քաղաքականության դերը և միջազգային համագործակցության կարևորությունը բնապահպանական խնդիրների լուծման գործում՝ նպատակ ունենալով ձևավորել գիտակցված վերաբերմունք բնական ռեսուրսների նկատմամբ և խթանել կայուն զարգացման գաղափարները։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է Ջերոմ Կ. Ջերոմի «Երեքը նավակում (չհաշված շունը)» հումորային նովելի վերլուծությանը՝ ընդգրկելով ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունը, կերպարային համակարգը և գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում ներկայացվում է նովելի սյուժեն, որտեղ երեք ընկերներ և նրանց շունը մեկնում են Թեմզա գետով նավարկության՝ փորձելով հանգստանալ և խուսափել քաղաքային կյանքի հոգնածությունից, սակայն տարբեր իրավիճակների և զավեշտալի դեպքերի պատճառով նրանց ճանապարհորդությունը վերածվում է հումորային արկածների շարքի։ Քննարկվում է ստեղծագործության հիմնական առանձնահատկությունը՝ հումորի և սարկազմի միջոցով առօրյա կյանքի պարզ իրավիճակների ներկայացումը, ինչպես նաև հեղինակի ինքնահեգնական ոճը, որը դարձնում է պատմությունը թեթև և միաժամանակ խորիմաստ։ Աշխատանքում վերլուծվում են գլխավոր կերպարների բնավորությունները, նրանց փոխհարաբերությունները և վարքագծային առանձնահատկությունները, որոնք ընդգծում են մարդկային թերություններն ու առօրյա կյանքի զավեշտական կողմերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև բնության նկարագրություններին և գետային ճանապարհորդության խորհրդանշական նշանակությանը՝ որպես մարդու և բնության հարաբերության արտահայտություն։ Ներկայացվում է նաև ստեղծագործության ազդեցությունը անգլիական հումորային գրականության զարգացման վրա և դրա արդիական ընկալումը ժամանակակից ընթերցողի համար։ Աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալ, թե ինչպես է հեղինակը հումորի միջոցով քննադատում հասարակական վարքագիծը և միաժամանակ ստեղծում թեթև, ընթերցանության համար հաճելի գրականություն։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է անգլերեն լեզվում որոշչի (attributive modifier) արտահայտման եղանակների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածքային, իմաստային և կիրառական առանձնահատկությունները խոսքում և գրավոր լեզվում։ Աշխատանքում ներկայացվում է որոշչի դերը որպես նախադասության երկրորդական անդամ, որը լրացնում և ճշգրտում է գոյականի իմաստը՝ տալով նրան ավելի կոնկրետ, սահմանափակող կամ նկարագրական բնույթ։ Քննարկվում են որոշչի արտահայտման հիմնական ձևերը անգլերենում, այդ թվում՝ ածականներով արտահայտված որոշիչները (a beautiful house), գոյականով արտահայտված որոշիչները (school building), դերանունային որոշիչները (my book, this car), դերբայական կառույցները (running water, broken window), նախդրական կապակցությունները (a man in a suit) և հարաբերական նախադասությունները (the book that I read)։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այս ձևերի շարահյուսական դիրքին, կապակցման միջոցներին և իմաստային տարբերություններին, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ մի քանի որոշիչներ կարող են միաժամանակ կիրառվել մեկ գոյականի հետ՝ ստեղծելով բարդ նկարագրական կառուցվածքներ։ Աշխատանքում նաև վերլուծվում են որոշչի կիրառման ոճական առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում՝ ակադեմիական, խոսակցական և գրական լեզվում։ Ներկայացվում են օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է որոշչի ճիշտ ընտրությունը ազդում նախադասության հստակության, ճշգրտության և տեղեկատվական հագեցվածության վրա։ Աշխատանքը նպատակ ունի զարգացնել անգլերեն լեզվի քերականական կառուցվածքների վերաբերյալ գիտելիքները և խորացնել որոշչի գործառույթի ըմբռնումը լեզվական հաղորդակցության մեջ։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է մարդկային կապիտալի տեսության և դրա դերի ուսումնասիրությանը ժամանակակից տնտեսության զարգացման գործընթացներում՝ ընդգծելով մարդկային ռեսուրսների որակի ազդեցությունը տնտեսական աճի, արտադրողականության և մրցունակության վրա։ Աշխատանքում ներկայացվում է մարդկային կապիտալի էությունը որպես գիտելիքների, հմտությունների, փորձի, առողջության և կարողությունների ամբողջություն, որը ձևավորվում է կրթության, մասնագիտական պատրաստվածության և սոցիալական փորձի միջոցով։ Քննարկվում են մարդկային կապիտալի ձևավորման հիմնական գործոնները՝ կրթական համակարգի որակը, առողջապահության հասանելիությունը, աշխատանքի շուկայի առանձնահատկությունները և պետական քաղաքականության ազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկային կապիտալի ներդրումների տնտեսական արդյունավետությանը, որտեղ կրթության և մասնագիտական զարգացման վրա կատարված ծախսերը դիտարկվում են որպես երկարաժամկետ ներդրումներ, որոնք բարձրացնում են անհատի և հասարակության ընդհանուր արտադրողականությունը։ Աշխատանքում նաև վերլուծվում են մարդկային կապիտալի և տնտեսական զարգացման միջև փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը սոցիալական անհավասարության նվազեցման և կենսամակարդակի բարձրացման վրա։ Ներկայացվում են միջազգային փորձի օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես են զարգացած երկրները ներդնում կրթական և առողջապահական համակարգերում՝ մարդկային կապիտալի որակը բարելավելու նպատակով։ Աշխատանքը նպատակ ունի ընդգծել մարդկային կապիտալի ռազմավարական նշանակությունը կայուն տնտեսական աճի ապահովման գործում։

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է մոնետարիզմի տեսության ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ համեմատական վերլուծությամբ ներկայացնելով Ջոն Մեյնարդ Քեյնսի և Միլթոն Ֆրիդմանի տնտեսական գաղափարները։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է XX դարի մակրոտնտեսական մտքի երկու ազդեցիկ ուղղությունները՝ քեյնսյան պետական միջամտության մոդելը և մոնետարիստական դպրոցի շեշտադրումը դրամական զանգվածի կարգավորման վրա։ Քեյնսի տեսությունը ներկայացվում է որպես տնտեսական ճգնաժամերի պայմաններում պետական ծախսերի և հարկաբյուջետային քաղաքականության ակտիվ կիրառման անհրաժեշտություն ընդգծող մոտեցում, որտեղ պահանջարկի խթանումը դիտարկվում է որպես տնտեսական աճի հիմնական շարժիչ ուժ։ Մյուս կողմից՝ Ֆրիդմանի մոնետարիզմը դիտարկվում է որպես հակադրություն քեյնսյան մոտեցմանը, որտեղ կենտրոնական դերը տրվում է փողի զանգվածի կայուն և կանխատեսելի վերահսկմանը՝ որպես գնաճի և տնտեսական անկայունության կանխման միջոց։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է երկու տեսությունների պատմական համատեքստին, դրանց ազդեցությանը տնտեսական քաղաքականության ձևավորման վրա տարբեր երկրներում, ինչպես նաև դրանց արդիականությանը ժամանակակից տնտեսական համակարգերում։ Քննարկվում են նաև մոնետարիզմի և քեյնսականության միջև հիմնական տարբերությունները՝ ներառյալ պետության դերի, շուկայի ինքնակարգավորման և մակրոտնտեսական կայունության ապահովման մեխանիզմները։

Այս թեման վերաբերում է թանգարանային մանկավարժությանը և սոցիոլոգիային՝ որպես գիտական և գործնական ոլորտների, որոնք ուսումնասիրում են թանգարանների դերը կրթության, մշակույթի փոխանցման և հասարակության զարգացման մեջ։ Թանգարանային մանկավարժությունը կենտրոնանում է այն մեթոդների և մոտեցումների վրա, որոնց միջոցով թանգարանները կազմակերպում են կրթական ծրագրեր, ցուցադրություններ և ինտերակտիվ միջոցառումներ՝ այցելուների, հատկապես երեխաների և երիտասարդների գիտելիքները խորացնելու նպատակով։ Այն նպատակ ունի թանգարանը դարձնել ոչ միայն ցուցադրական տարածք, այլ նաև ուսումնական միջավայր, որտեղ այցելուները կարող են ակտիվորեն մասնակցել, ուսումնասիրել և հասկանալ մշակութային ժառանգությունը։ Սոցիոլոգիական տեսանկյունից թանգարանները դիտարկվում են որպես սոցիալական ինստիտուտներ, որոնք արտացոլում են հասարակության արժեքները, պատմական հիշողությունը և մշակութային ինքնությունը։ Թանգարանային սոցիոլոգիան ուսումնասիրում է, թե ինչպես են տարբեր սոցիալական խմբեր ընկալում թանգարանները, ինչպես է ձևավորվում այցելությունների մշակույթը և ինչ ազդեցություն են ունենում սոցիալական, տնտեսական և կրթական գործոնները թանգարանային միջավայրի վրա։ Այս երկու ուղղությունները սերտորեն փոխկապակցված են, քանի որ կրթական գործընթացը թանգարաններում միշտ տեղի է ունենում սոցիալական համատեքստում։ Ժամանակակից թանգարանները կիրառում են նորարարական տեխնոլոգիաներ՝ թվային ցուցադրություններ, վիրտուալ էքսկուրսիաներ և ինտերակտիվ հարթակներ, որոնք նպաստում են ուսուցման արդյունավետության բարձրացմանը և հասարակության ավելի լայն ներգրավմանը։

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։

Հին աշխարհի յոթ հրաշալիքները անտիկ աշխարհի ամենահայտնի ճարտարապետական և արվեստային կառույցների պայմանական ցանկն է, որը ձևավորվել է հին հույն ճանապարհորդների և պատմիչների կողմից՝ մ.թ.ա. III–II դարերում։ Այս ցանկը ներառում է այն ժամանակների ամենատպավորիչ և հիացմունք առաջացնող կառույցները, որոնք համարվել են մարդկային ստեղծագործ մտքի և ինժեներական կարողության բարձրագույն օրինակներ։ Յոթ հրաշալիքները կապված են հիմնականում Միջերկրածովյան տարածաշրջանի և Մերձավոր Արևելքի հին քաղաքակրթությունների հետ և արտացոլում են այդ դարաշրջանի մշակութային, կրոնական և տեխնիկական զարգացվածությունը։ Դրանցից են Եգիպտոսի Գիզայի Մեծ բուրգը՝ միակ պահպանված հրաշալիքը, որը կառուցվել է որպես փարավոնների դամբարան և մինչ այսօր համարվում է հին աշխարհի ամենամեծ ճարտարապետական ձեռքբերումներից մեկը, Բաբելոնի կախովի այգիները՝ լեգենդար կանաչապատ համալիր, որը, ըստ ավանդության, կառուցվել է Բաբելոնի թագավորի կողմից, Օլիմպիայի Զևսի արձանը՝ հսկայական կրոնական քանդակ Հունաստանում, Եփեսոսի Արտեմիսի տաճարը՝ մեծածավալ կրոնական կառույց Փոքր Ասիայում, Հալիկառնասի դամբարանը՝ արքայական շքեղ գերեզման, Հռոդոսի Կոլոսոսը՝ արևի աստծուն նվիրված հսկա բրոնզե արձան, և Ալեքսանդրիայի փարոսը՝ նավագնացության համար կառուցված կարևորագույն ինժեներական կառույց։ Այս հրաշալիքները ոչ միայն իրենց ժամանակի տեխնիկական և գեղարվեստական նվաճումների վկայություններ են, այլ նաև խորհրդանշում են հին ժողովուրդների հավատքը, ուժը և ստեղծագործական մտածողությունը։ Թեև դրանց մեծ մասը չի պահպանվել մինչև մեր օրերը, դրանք շարունակում են մնալ համաշխարհային մշակութային հիշողության կարևոր մաս և ոգեշնչման աղբյուր ժամանակակից արվեստի ու ճարտարապետության համար։

Հին աշխարհի յոթ հրաշալիքները ներկայացնում են անտիկ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի ճարտարապետական և արվեստային կառույցների հավաքածուն, որոնք հին հույների կողմից համարվել են մարդկային ստեղծագործության ամենաբարձր նվաճումները։ Այս ցանկը ձևավորվել է մ.թ.ա. III–II դարերում և ընդգրկում է Միջերկրածովյան և Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանի ամենատպավորիչ կառույցները, որոնք կապված էին հին քաղաքակրթությունների՝ Եգիպտոսի, Հունաստանի, Բաբելոնի և Փոքր Ասիայի մշակույթների հետ։ Յոթ հրաշալիքների շարքում են Գիզայի Մեծ բուրգը, որը միակն է, որ պահպանվել է մինչև այսօր, Բաբելոնի կախովի այգիները, որոնք համարվում են ինժեներական և էսթետիկ երևակայության գլուխգործոց, Օլիմպիայի Զևսի արձանը՝ հսկայական կրոնական քանդակ, Եփեսոսի Արտեմիսի տաճարը՝ հոյակապ ճարտարապետական համալիր, Հալիկառնասի դամբարանը՝ արքայական շքեղ գերեզման, Հռոդոսի Կոլոսոսը՝ հսկա բրոնզե արձան, և Ալեքսանդրիայի փարոսը՝ նավագնացության կարևորագույն կառույցներից մեկը։ Այս հրաշալիքները ոչ միայն արտահայտում էին տեխնիկական և արվեստային բարձր մակարդակ, այլև խորհրդանշում էին իրենց ժամանակի ժողովուրդների հավատքը, ուժը և մշակութային զարգացումը։

Այս թեման վերաբերում է հայ գրականության ամենամեծ դասականներից մեկի՝ Հովհաննես Թումանյանի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով համարվում է հայ ազգային պոեզիայի և արձակի զարգացման առանցքային դեմքերից մեկը։ Թումանյանը ծնվել է 1869 թվականին Լոռու Դսեղ գյուղում՝ հոգևորականի ընտանիքում, որտեղ դեռ մանկուց ծանոթացել է ժողովրդական բանահյուսությանը, ավանդույթներին և գյուղական կյանքի իրականությանը, որոնք հետագայում դարձան նրա ստեղծագործությունների հիմնական ոգեշնչման աղբյուրներից։ Նա ստացել է կրթություն նախ Լոռու և Թիֆլիսի դպրոցներում, ապա ինքնակրթությամբ խորացրել է իր գիտելիքները գրականության, պատմության և լեզվի ոլորտներում։ Թումանյանի ստեղծագործությունները առանձնանում են պարզ լեզվով, խոր ժողովրդականությամբ և մարդկային արժեքների բարձր արտահայտմամբ, որոնցում հաճախ ընդգծվում են բարությունը, արդարությունը, հայրենասիրությունը և մարդու հոգևոր գեղեցկությունը։ Նրա հայտնի գործերից են «Անուշ», «Գիքոր», «Թմկաբերդի առումը», «Սասունցի Դավիթ» մշակումները և բազմաթիվ բանաստեղծություններ ու հեքիաթներ, որոնք դարձել են հայ գրականության անբաժանելի մասը։ Թումանյանը նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր՝ զբաղվելով կրթական, մշակութային և բարեգործական նախաձեռնություններով, աջակցելով դպրոցների, գրադարանների և մշակութային հաստատությունների զարգացմանը։ Նա մեծ դեր է ունեցել հայ մտավոր կյանքի կազմակերպման և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման գործում՝ հատկապես դժվար պատմական ժամանակաշրջաններում։ Թումանյանը մահացել է 1923 թվականին Մոսկվայում, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է ապրել՝ ձևավորելով հայ գրականության հիմքերից մեկը և ազդեցություն թողնելով բազմաթիվ սերունդների վրա։

Այս թեման վերաբերում է հայ XX դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից մեկի՝ Պարույր Սևակի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով մեծ դեր է ունեցել նորագույն շրջանի հայ պոեզիայի զարգացման, ազգային մտածողության խորացման և հասարակական գաղափարների արտահայտման գործում։ Պարույր Սևակը ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում և մկրտության ժամանակ ստացել է Պարույր Ղազարյան անունը։ Նա ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը և ստեղծագործական ոճը։ Սևակի պոեզիան առանձնանում է խոր փիլիսոփայական մտածողությամբ, ազգային ինքնության խնդիրների վերլուծությամբ և մարդու ներաշխարհի բարդ զգացմունքների արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ զուգակցվում են սիրո, հայրենիքի, պատմական հիշողության և մարդու բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Պարույր Սևակը մեծ ճանաչում է ստացել «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասի կյանքին և հայ ժողովրդի ողբերգական պատմությանը՝ դառնալով ազգային հիշողության և ցավի խորհրդանիշ։ Նրա այլ ստեղծագործություններում ևս արտացոլվում են ժամանակի սոցիալական և հոգևոր խնդիրները, մարդու ինքնաճանաչման որոնումները և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդումը։ Սևակը նաև զբաղվել է թարգմանական աշխատանքով՝ հայերեն ներկայացնելով համաշխարհային պոեզիայի կարևոր գործեր, ինչը նպաստել է հայ գրականության կապին միջազգային մշակույթի հետ։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայ գրականության ամենակարևոր արժեքներից մեկը՝ ազդելով նոր սերունդների գրողների և ընթերցողների վրա։