Պատրաստի նյութեր

Հրատարակությունը նվիրված է թելադրության միջոցով գրավոր խոսքի կատարելագործմանը՝ կենտրոնանալով ուղղագրության և գրության ճշտության վրա։ Վերնագրում գործածված թուրքերեն բառերը վերաբերում են իմլային՝ ուղղագրությանը, և թեսհիհին՝ ուղղմանը կամ սրբագրմանը, իսկ «տիքթէ» ձևը մատնանշում է թելադրության վարժություններ։ Այսպիսի ուսումնական ձեռնարկները նախատեսված էին գրավոր լեզվի հմտությունները զարգացնելու, բառերի ճիշտ գրությունը սովորեցնելու, սխալները ճանաչելու և դրանք շտկելու կարողությունը ձևավորելու համար։ Թելադրությունը լեզվի ուսուցման ավանդական մեթոդներից է, որի ընթացքում սովորողը լսած նյութը վերարտադրում է գրավոր՝ ուշադրություն դարձնելով բառերի ուղղագրությանը, հնչյունական տարբերություններին, բառերի բաժանմանը և գրավոր խոսքի ընդհանուր ճշտությանը։ Ուղղագրական վարժությունները նպաստում են գրագիտության ամրապնդմանը և գրավոր հաղորդակցության հմտությունների զարգացմանը։ Վերնագրի լեզվական առանձնահատկությունները ցույց են տալիս, որ գիրքը պատկանում է հայատառ թուրքերեն հրատարակությունների շրջանակին, որոնք նախատեսված էին թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար և օգտագործում էին հայերեն այբուբենը։ Նման ձեռնարկները կարևոր նյութ են լեզվական կրթության պատմության, Օսմանյան կայսրության բազմալեզու միջավայրում գրագիտության տարածման և հայատառ թուրքերեն գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, մանկավարժներին, հայագետներին և պատմական ուսումնական գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Գիրքը վերնագրով միավորում է Թեոփիլե անունով կերպարի և փոքրիկ ճգնավորի կերպարային բնորոշումը՝ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրելով քրիստոնեական հոգևոր կյանքի և ճգնավորության գաղափարի վրա։ Քրիստոնեական ավանդույթում ճգնավորությունը կապված է աղոթքի, ինքնազսպման, աշխարհիկ գայթակղություններից հեռու մնալու և հոգևոր կատարելագործման ձգտման հետ։ Ճգնավորի կերպարը կրոնական ու դաստիարակչական գրականության մեջ հաճախ ծառայում է որպես հավատարմության, համեստության, ներքին կարգապահության և բարոյական ընտրության օրինակ։ Վերնագրի երկրորդ մասը՝ «փոքրիկ ճգնավոր», կարող է մատնանշել երիտասարդ կամ փոքր տարիքի հերոսի, որի կերպարի միջոցով ներկայացվում են հոգևոր դաստիարակության և քրիստոնեական արժեքների յուրացման հարցերը։ Այսպիսի ստեղծագործությունները կարող էին նախատեսված լինել հատկապես պատանի ընթերցողների համար՝ նպաստելով նրանց ծանոթացմանը կրոնական պատկերացումներին, բարոյական սկզբունքներին և հոգևոր կյանքի ավանդույթներին։ Հրատարակությունը տեղավորվում է հայերեն կրոնական ու դաստիարակչական գրականության շրջանակում, որը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցողների հոգևոր կրթության և քրիստոնեական մշակութային ժառանգության փոխանցման գործում։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, կրոնական մանկապատանեկան գրականության և հոգևոր դաստիարակության գրական ձևերի ուսումնասիրության համար։

Ֆ. Մոնֆորի հեղինակած այս փոքրածավալ հրատարակությունը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության մի նմուշ, որը կարևոր է ինչպես գրական, այնպես էլ մատենագիտական ուսումնասիրությունների տեսանկյունից։ Վերնագրի «Թէպրիր» ձևը պահպանվում է արդի հայերեն տառադարձությամբ, քանի որ միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա դրա իմաստային բովանդակությունը միանշանակ որոշել հնարավոր չէ։ Հեղինակի անունը և հայերենով հրատարակված լինելը թույլ են տալիս գիրքը դիտարկել ժամանակաշրջանի գրական շրջանառության ավելի լայն համատեքստում, երբ տարբեր լեզուներով ստեղծված երկերը թարգմանվում կամ հարմարեցվում էին հայ ընթերցողների համար։ Նման հրատարակությունները նպաստել են գրական հետաքրքրությունների ընդլայնմանը, ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը և հայերեն տպագիր գրքի տեսականու բազմազանեցմանը։ Փոքրածավալ գրքույկները հաճախ հնարավորություն էին տալիս ընթերցողներին ծանոթանալու առանձին ստեղծագործությունների կամ թեմաների՝ առանց ծավալուն հատորներ ձեռք բերելու անհրաժեշտության։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, 19-րդ դարի տպագրական մշակույթի, Կոստանդնուպոլսի հայերեն հրատարակչական գործունեության և գրական երկերի տարածման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մատենագետներին, հայագետներին և պատմական տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը քրիստոնեական կրոնական և խրատական գրականության նմուշ է, որի վերնագիրը շեշտադրում է ապաշխարության և Հիսուս Քրիստոսին դիմելու հոգևոր գաղափարները։ Քրիստոնեական ուսմունքում ապաշխարությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում․ այն ենթադրում է սեփական արարքների գիտակցում, սխալների ընդունում, ներքին վերափոխման ձգտում և դեպի հավատք ու աստվածային ուսմունք վերադարձ։ Հիսուս Քրիստոսին դիմելու գաղափարը կապված է քրիստոնեական հավատքի առանցքային սկզբունքների՝ սիրո, ներման, ողորմության, հավատի և հոգևոր նորոգման հետ։ Այսպիսի գրքույկները նախատեսված էին կրոնական գաղափարները պարզ և հասանելի ձևով ներկայացնելու, ընթերցողին բարոյական մտորումների մղելու և քրիստոնեական կյանքի արժեքները տարածելու համար։ Վերնագրի լեզվական ձևը վկայում է հայատառ թուրքերեն հրատարակության մասին, որը նախատեսված էր թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար՝ օգտագործելով հայերեն այբուբենը։ Հայատառ թուրքերեն կրոնական գրականությունը նշանակալի դեր է ունեցել Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների հոգևոր և մշակութային կյանքում՝ ապահովելով կրոնական ուսմունքի փոխանցումը ընթերցողների համար հասկանալի լեզվով։ Հրատարակությունը կարևոր է քրիստոնեական խրատական գրականության, հայատառ թուրքերեն գրքի պատմության և հայ համայնքների կրոնական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, հայագետներին, լեզվաբաններին և պատմական կրոնական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Հրատարակությունը պատկանում է հայատառ թուրքերեն գրականության այն ստեղծագործությունների շարքին, որոնք նախատեսված էին թուրքերեն խոսող, սակայն հայերեն տառերին ծանոթ ընթերցողների համար։ Վերնագրի «Թէֆթիշի» և «պէնի ատէմ» բաղադրիչները թուրքերեն ծագում ունեցող բառային ձևեր են, որոնք պահպանվել են հայատառ գրությամբ։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների գրական ու մշակութային կյանքում՝ հնարավորություն տալով ընթերցողներին իրենց առօրյա լեզվով ծանոթանալու տարբեր գրական և աշխարհիկ թեմաների։ Հայատառ թուրքերեն գրականությունը ձևավորվել է բազմալեզու մշակութային միջավայրում և արտացոլում է հայ համայնքների լեզվական փորձառության առանձնահատկությունները։ Այն միաժամանակ վկայում է հայերեն այբուբենի կիրառության մասին այնպիսի ընթերցողական շրջանակներում, որոնց հաղորդակցական հիմնական լեզուն թուրքերենն էր։ Այս գրքերը նշանակալի աղբյուր են լեզվական շփումների, գրագիտության, ընթերցանության սովորույթների և համայնքային մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայատառ թուրքերեն գրականությամբ, հայ-թուրքական լեզվական ու մշակութային առնչություններով, հայ տպագրության պատմությամբ և Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների գրական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Հրատարակությունը գեղարվեստական երկի երկրորդ հատորն է, որը ներկայացնում է ավելի ընդարձակ ստեղծագործության շարունակությունը։ Վերնագրի հիմքում ընկած «Թիւրլիւթօն» անվանումը պահպանվում է արդի հայերեն տառադարձությամբ՝ որպես ստեղծագործության նույնականացման հիմնական տարր։ Երկրորդ հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ երկը նախատեսված է եղել մի քանի մասով ընթերցվելու համար, ինչը բնորոշ էր 19-րդ դարի հայերեն հրատարակչական միջավայրում տարածված վեպերին և թարգմանական արձակին։ Այդպիսի հրատարակությունները հնարավորություն էին տալիս ընթերցողներին ծանոթանալու ծավալուն պատմությունների, տարբեր կերպարների և իրադարձությունների հաջորդական զարգացմանը։ Հայերեն թարգմանական գեղարվեստական գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցանության մշակույթի ընդլայնման, աշխարհիկ գրականության տարածման և հայ ընթերցողների գրական հետաքրքրությունների բազմազանեցման գործում։ Այս հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև արևմտահայերեն գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես Կոստանդնուպոլսի տպագրական միջավայրում հրատարակված գեղարվեստական գրքի օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, 19-րդ դարի թարգմանական գրականությամբ, արևմտահայերեն տպագրությամբ և ժամանակի ընթերցողական մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Թիֆլիսի մտավոր կյանքի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով քաղաքի հասարակական, մշակութային և կրթական միջավայրը։ Թիֆլիսը 19-րդ դարում Հարավային Կովկասի կարևոր քաղաքային կենտրոններից էր և նշանակալի դեր ուներ հայ ժողովրդի մտավոր ու մշակութային զարգացման գործում։ Քաղաքում ձևավորվել էր աշխույժ հայ համայնք, որի գործունեությունը կապված էր կրթության, գրականության, մամուլի, թատրոնի, հրատարակչության և հասարակական կազմակերպությունների զարգացման հետ։ Թիֆլիսի մտավոր կյանքը կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայ նոր գրականության ձևավորման, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման և հասարակական գաղափարների տարածման գործընթացներում։ Քաղաքում գործող դպրոցները, տպարանները, գրավաճառատները, մշակութային միավորումները և պարբերականները նպաստել են գիտելիքի շրջանառությանը և մտավորականների միջև կապերի հաստատմանը։ Այս միջավայրում զարգացել են կրթական ու լուսավորական նախաձեռնություններ, քննարկվել են հասարակական խնդիրներ և տարածվել են ժամանակի քաղաքական, մշակութային ու բարոյական գաղափարները։ Հրատարակությունը կարևոր է Թիֆլիսի հայ համայնքի պատմության և հայ հասարակական մտքի զարգացման ուսումնասիրության համար, քանի որ քաղաքի մտավոր կյանքը սերտորեն կապված էր հայ մշակույթի արդիականացման և ազգային կյանքի կազմակերպման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հայագետներին, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և 19-րդ դարի հայ մտավորականության գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ն. Մ. Կարամզինի «Թշվառ Եղիսաբեթ» ստեղծագործությունը ռուսական սենտիմենտալ գրականության նշանավոր երկերից է, որը կենտրոնանում է մարդկային զգացմունքների, սիրո, անձնական երջանկության և հասարակական պայմանների ազդեցության վրա անհատի ճակատագրի վրա։ Ստեղծագործության գլխավոր կերպարի՝ Եղիսաբեթի ապրումները ներկայացվում են զգացմունքային արձակի ավանդույթներին բնորոշ մոտեցմամբ, որտեղ կարևոր տեղ են զբաղեցնում ներքին ապրումները, անկեղծությունը, հուզական կապերը և բարոյական ընտրությունները։ Երկը սենտիմենտալիզմի գրական ուղղության բնորոշ օրինակ է․ այդ ուղղությունը մարդու զգացմունքներն ու հոգեկան աշխարհը դիտարկում է որպես գրական պատկերման հիմնական առարկաներից մեկը։ Կարամզինի ստեղծագործությունը կարևոր դեր է ունեցել ռուս գրականության զարգացման մեջ՝ նպաստելով արձակի լեզվի ու ոճի փոփոխություններին և ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնելով անհատի ներաշխարհի վրա։ Գործում արտահայտված ողբերգական տրամադրությունն ու մարդկային հարաբերությունների փխրունության թեմաները հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու սիրո, վստահության, սոցիալական անհավասարության և անձնական ընտրությունների հետևանքներին։ Հայերեն հրատարակությունը վկայում է ռուս գրականության դասական երկերի տարածման և հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու գործընթացի մասին։ Այն արժեքավոր է հայերեն թարգմանական գրականության, ռուս-հայկական գրական կապերի և 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

«Թռչնորս» վերնագիրը բնության և թռչունների որսի հետ կապված թեմատիկ ուղղվածություն է մատնանշում։ Թռչնորսությունը պատմականորեն կապված է եղել մարդու առօրյա կյանքի, սննդի հայթայթման, բնության հետ փոխհարաբերությունների և տարբեր ավանդական զբաղմունքների հետ։ Այս թեմայով գեղարվեստական ստեղծագործություններում թռչունների որսը կարող է ծառայել որպես գործողությունների միջավայր կամ առիթ՝ ներկայացնելու մարդկային բնավորություններ, կենցաղային սովորություններ, գյուղական կյանքի դրվագներ և մարդու վերաբերմունքը կենդանական աշխարհին։ Վերնագիրը թույլ է տալիս ստեղծագործությունը դիտարկել բնության, որսորդական զբաղմունքի և մարդու ու շրջակա միջավայրի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Թռչունների դիտարկումը, որոնումն ու որսը տարբեր հասարակություններում ձևավորել են որոշակի գիտելիքներ, հմտություններ և սովորույթներ, որոնք արտացոլվել են նաև բանավոր ու գրավոր մշակույթում։ Այդպիսի թեմաները կարող են ընթերցողին ծանոթացնել բնության հետ կապված կենսակերպին և տվյալ ժամանակաշրջանի կենցաղային պատկերացումներին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես այդ ժամանակաշրջանի ընթերցողական միջավայրում շրջանառվող գրքերի օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, հին հայերեն գեղարվեստական արձակով, բնության թեմաների գրական արտացոլմամբ և ավանդական զբաղմունքների մշակութային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Գիրքը Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցու ծիսական գրականության կարևոր տեսակներից է և նախատեսված է եկեղեցական ժամերգությունների կատարման համար։ Ժամագիրքը պարունակում է եկեղեցական օրվա տարբեր ժամերին համապատասխան աղոթքների, օրհներգությունների, սաղմոսների և այլ ծիսական ընթերցումների կարգավորված ամբողջություն, որոնք կազմում են Հայ եկեղեցու պաշտամունքային կյանքի կարևոր մասը։ Ժամերգությունները քրիստոնեական աղոթական ավանդույթի արտահայտություններից են և նպատակ ունեն հավատացյալների ուշադրությունը կենտրոնացնելու հոգևոր կյանքի, աստվածային փառաբանության, ապաշխարության, գոհության և աղոթքի վրա։ Ժամագրքի կառուցվածքն ու բովանդակությունը կապված են եկեղեցական օրացույցի, տոների, հիշատակի օրերի և պաշտամունքային արարողությունների ավանդական կարգի հետ։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հոգևորականների և եկեղեցական սպասավորների համար՝ որպես ժամերգությունների կատարման ընթացքում կիրառվող գործնական ձեռնարկ, ինչպես նաև հայ քրիստոնեական համայնքի աղոթական ու ծիսական ավանդույթների պահպանման միջոց։ Նման հրատարակությունները նպաստել են եկեղեցական արարողությունների միասնական կարգի պահպանմանը և ծիսական տեքստերի փոխանցմանը սերունդներին։ Գիրքը արժեքավոր է հայ եկեղեցական մատենագրության, հայերեն կրոնական գրքի պատմության, ծիսագիտության և հայ քրիստոնեական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, հայագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և Հայ Առաքելական եկեղեցու պաշտամունքային ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը գեղարվեստական գրականության երկհատորյակ կամ բազմահատոր աշխատության երկրորդ մասն է, որի վերնագիրը կենտրոնանում է միլիոն ֆրանկի գումարի ծախսման և դրա հետ կապված հանգամանքների վրա։ Մեծ գումարի տնօրինման թեման գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ առնչվում է հարստության, նյութական հնարավորությունների, մարդկային ցանկությունների, անձնական որոշումների և հասարակական հարաբերությունների հարցերին։ Նման թեմատիկ ուղղվածությամբ ստեղծագործությունները կարող են անդրադառնալ դրամի ազդեցությանը մարդու վարքագծի, մարդկանց միջև վստահության, շահերի բախման և սոցիալական դիրքի վրա։ Վերնագրում հարցական ձևով արտահայտված միտքը ընթերցողին հրավիրում է հետևելու գումարի օգտագործման ընթացքին և հասկանալու դրա շուրջ ծավալվող իրադարձությունները։ Երկրորդ հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը կազմում է ավելի ընդարձակ գրական ամբողջության մաս, որի սյուժեն կամ թեմատիկ զարգացումը շարունակվում է մի քանի մասով։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական գրականության և ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այդ ժամանակաշրջանում հայերենով տպագրվող աշխարհիկ գեղարվեստական երկերը նպաստում էին ընթերցանության շրջանակների ընդլայնմանը և եվրոպական ու այլ գրական ավանդույթների տարածմանը հայալեզու միջավայրում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, թարգմանական արձակով, գրական կապերով և սոցիալական թեմաների գեղարվեստական արտացոլմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Վ. Փափազյանի «Լալո» ստեղծագործությունը պատկանում է հայ գեղարվեստական գրականության այն երկերի շարքին, որոնք կարևոր են 19-րդ դարի վերջի հայ արձակի ուսումնասիրության համար։ Վերնագիրը կենտրոնանում է անձնանվան կամ կերպարի վրա՝ ստեղծագործության ուշադրությունը հրավիրելով անհատական ճակատագրի և մարդկային հարաբերությունների վրա։ Վ. Փափազյանի գրական ժառանգությունը կապված է հայ հասարակական կյանքի, մարդկանց առօրյայի, սոցիալական միջավայրի և ազգային իրականության գեղարվեստական պատկերման հետ։ Նրա ստեղծագործական աշխարհում կարևոր տեղ են զբաղեցնում մարդկային բնավորությունների բացահայտումը, հասարակական պայմանների ազդեցությունը անհատի կյանքի վրա և տարբեր սոցիալական միջավայրերում ձևավորվող հարաբերությունները։ Այս համատեքստում «Լալո»-ն հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես հայ արձակի զարգացման և կերպարակերտման առանձնահատկություններն ուսումնասիրելու նյութ։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայ գրականության մեջ կարճ արձակ ձևերի տարածմանը և դրանց դերին՝ հասարակական կյանքի ու անհատական փորձառության գեղարվեստական ներկայացման գործում։ Այն արժեքավոր է հայ գրականության պատմության, արևելահայ արձակի զարգացման, 19-րդ դարի հայ գրքի և Վ. Փափազյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, բանասերներին, հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայ դասական արձակի ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Կենտրոնական գրավաճառանոցի հայերեն գրքերի ամբողջական ցուցակ կազմելու փորձ՝ ընթերցողներին, գրքասերներին, գրավաճառներին և կրթական ու գիտական գործունեությամբ զբաղվող անձանց տեղեկություններ տրամադրելու նպատակով։ Նման ցուցակները կարևոր դեր են ունեցել գրքի շրջանառության կազմակերպման, հրատարակությունների մասին տեղեկությունների տարածման և ընթերցողների ու գրավաճառական հաստատությունների միջև կապի ապահովման գործում։ Դրանք հնարավորություն են տվել պատկերացում կազմելու վաճառքի համար հասանելի հայերեն գրականության տեսականու, գրքերի բազմազանության և տվյալ ժամանակաշրջանում ընթերցանության համար առաջարկվող հրատարակությունների շրջանակի մասին։ Գրքերի ցուցակագրումը նպաստել է նաև գրավաճառության համակարգված կազմակերպմանը՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ հրատարակությունների որոնումը, ընտրությունը և պատվիրումը։ Այս տեսակի տպագիր նյութերը արժեքավոր սկզբնաղբյուրներ են հայ գրքի պատմության, գրքի առևտրի, տպագրական մշակույթի և ընթերցողական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել գրքի տարածման աշխարհագրության, հայերեն տպագիր արտադրանքի շրջանառության և գրավաճառական կենտրոնների գործունեության մասին։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև պատմական մատենագիտության համար, քանի որ գրքերի վաճառքի ցուցակները լրացնում են առանձին գրքերի մատենագիտական նկարագրությունները և օգնում վերակազմելու հայերեն հրատարակությունների տարածման ու հասանելիության պատմությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել մատենագետներին, գրադարանագետներին, պատմաբաններին և հայ տպագիր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գիրքը գեղարվեստական արձակի ստեղծագործություն է, որի վերնագիրը կենտրոնանում է Լիոն քաղաքի և սուրհանդակի կերպարի շուրջ։ Սուրհանդակի մասնագիտությունը պատմականորեն կապված է նամակների, հաղորդագրությունների, փաստաթղթերի և այլ կարևոր տեղեկությունների փոխանցման հետ, իսկ այդպիսի առաքելությունները հաճախ հիմք են ծառայել արկածային ու դրամատիկ պատմությունների համար։ Վերնագիրը ենթադրում է գործողությունների կապը Լիոն քաղաքի հետ՝ այն ներկայացնելով որպես իրադարձությունների աշխարհագրական կամ սյուժետային կարևոր միջավայր։ Սուրհանդակի կերպարը կարող է առնչվել ճանապարհորդության, գաղտնի հաղորդագրությունների, անսպասելի հանդիպումների և տարբեր մարդկանց ճակատագրերը միմյանց կապող իրադարձությունների հետ։ Ստեղծագործությունը տեղավորվում է այն գեղարվեստական գրականության շրջանակում, որտեղ առօրյա մասնագիտությունը կարող է դառնալ պատմության զարգացման առանցք, իսկ հաղորդագրության փոխանցման գործընթացը՝ գործողությունների հաջորդականության և լարվածության աղբյուր։ Հրատարակությունը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայերեն աշխարհիկ ընթերցանության և գեղարվեստական գրականության տարածման պատմական միջավայրը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, արևմտահայերեն տպագրության և ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև կարող է օգտակար լինել այն հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են եվրոպական քաղաքների և մասնագիտությունների պատկերումը հայերեն գեղարվեստական գրականության մեջ։