Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է Լենինականի աշխատավորության գործունեության, հասարակական կյանքի և սոցիալ-տնտեսական վիճակի ուսումնասիրությանը 1941–1945 թվականների պատերազմի տարիներին՝ քաղաքային կյանքի փոփոխությունները դիտարկելով Խորհրդային Հայաստանի և ամբողջ Խորհրդային Միության պատերազմական ժամանակաշրջանի ընդհանուր գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքի արդյունաբերական ձեռնարկությունների, տրանսպորտային համակարգի, արհեստագործական և սպասարկման ոլորտների աշխատողների, ինչպես նաև հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունն է այն պայմաններում, երբ տնտեսության և հասարակության զգալի ռեսուրսները վերակազմակերպվում էին ռազմաճակատի պահանջներին համապատասխան։ Ներկայացվում է, թե ինչպես պատերազմական իրավիճակը փոխեց քաղաքի տնտեսական զարգացման սովորական ընթացքը, արտադրական առաջնահերթությունները, աշխատանքային հարաբերությունները և բնակչության առօրյա կյանքը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է արդյունաբերական ձեռնարկությունների աշխատանքի վերակազմակերպման վրա։ Պատերազմի պայմաններում արտադրական համակարգը ստիպված էր հարմարվել նոր պահանջներին, ապահովել անհրաժեշտ արտադրանքի թողարկումը և միաժամանակ հաղթահարել աշխատուժի, հումքի, էներգետիկ ու նյութական միջոցների հետ կապված դժվարությունները։ Աշխատունակ բնակչության մի մասի զորակոչը կարող էր հանգեցնել արտադրական կադրերի պակասի, ինչի հետևանքով մեծանում էր քաղաքում մնացած աշխատողների ծանրաբեռնվածությունը և անհրաժեշտություն էր առաջանում արտադրական գործընթացում ներգրավելու նոր խմբերի։ Այս համատեքստում կարևորվում է կանանց և երիտասարդների մասնակցության աճը արդյունաբերական ու հասարակական աշխատանքներում։ Նրանց ներգրավվածությունը դիտարկվում է որպես քաղաքի տնտեսական համակարգի շարունակականության ապահովման կարևոր պայմաններից մեկը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում աշխատանքային կազմակերպման փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Պատերազմական տարիներին արտադրության նկատմամբ պահանջների աճը կարող էր ուղեկցվել աշխատանքային ժամանակի, արտադրական առաջադրանքների և աշխատանքի կազմակերպման ձևերի փոփոխությամբ։ Ուսումնասիրվում են արտադրողականության բարձրացմանն ուղղված նախաձեռնությունները, աշխատանքային մրցակցության ձևերը, մասնագիտական հմտությունների փոխանցումը նոր աշխատողներին և արտադրական կարգապահության պահպանման մեխանիզմները։ Կարևոր է նաև այն հարցը, թե քաղաքային աշխատավորությունը ինչպես էր հարմարվում նյութական սահմանափակումներին և արտադրական ծանրաբեռնվածության աճին։ Արդյունաբերական ձեռնարկությունների գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել քաղաքի տնտեսական ներուժի և պատերազմական տնտեսության մեջ նրա ունեցած դերի մասին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տրանսպորտային ոլորտին։ Լենինականը կարևոր հաղորդակցային հանգույց էր, ուստի երկաթուղային և այլ տրանսպորտային ծառայությունների աշխատանքը նշանակություն ուներ մարդկանց, հումքի և տարբեր բեռների տեղափոխման համար։ Պատերազմական պայմաններում տրանսպորտային համակարգի վրա ծանրաբեռնվածության ավելացումը պահանջում էր աշխատանքի առավել կազմակերպված համակարգ և ենթակառուցվածքների անխափան գործունեություն։ Տրանսպորտի աշխատողների գործունեության ուսումնասիրությունը լրացնում է արդյունաբերական արտադրության վերաբերյալ պատկերը և ցույց տալիս, թե ինչպես էին քաղաքի տարբեր տնտեսական ոլորտները փոխկապակցված ընդհանուր պատերազմական տնտեսության շրջանակում։ Կարևոր թեմա է բնակչության սոցիալական կազմի և աշխատանքային ռեսուրսների փոփոխությունը։ Զորակոչը և պատերազմական ժամանակաշրջանի ժողովրդագրական գործընթացները կարող էին էապես փոխել ձեռնարկությունների աշխատողների կազմը։ Արտադրության մեջ ավելի լայնորեն ներգրավվում էին կանայք և երիտասարդները, կազմակերպվում էր նոր աշխատողների մասնագիտական պատրաստումը, իսկ արդեն փորձառու աշխատողները կարող էին ստանձնել լրացուցիչ պարտականություններ։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել պատերազմի ազդեցությունը ոչ միայն արտադրական ցուցանիշների, այլև քաղաքի սոցիալական հարաբերությունների և մարդկանց առօրյա դերերի վրա։ Առանձին ուղղություն է երիտասարդության գործունեության ուսումնասիրությունը։ Երիտասարդները կարող էին մասնակցել արդյունաբերական աշխատանքներին, գյուղատնտեսական օժանդակ աշխատանքներին, հասարակական նախաձեռնություններին և նյութական միջոցների հավաքագրմանը։ Կրթական հաստատությունների կյանքը նույնպես ենթարկվում էր պատերազմական պայմանների ազդեցությանը։ Ուսման և աշխատանքի համատեղումը, մասնագիտական պատրաստության արագացված ձևերը և հասարակական գործունեության ընդլայնումը կարող էին դառնալ երիտասարդ սերնդի առօրյայի կարևոր բաղադրիչներ։ Կանանց աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական և տնտեսական դերերի փոփոխությունը։ Ընտանիքի անդամների ռազմաճակատ մեկնելու պայմաններում կանայք հաճախ ստիպված էին միաժամանակ իրականացնել արտադրական և ընտանեկան պարտականություններ։ Նրանց ներգրավվածությունը արդյունաբերության, առողջապահության, կրթության, առևտրի և հասարակական ծառայությունների ոլորտներում կարևոր նշանակություն ուներ քաղաքի բնականոն գործունեության պահպանման համար։ Այս թեման հնարավորություն է տալիս պատերազմական պատմությունը դիտարկել նաև սոցիալական պատմության տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով մարդկանց առօրյա փորձառություններին և աշխատանքի կազմակերպման փոփոխություններին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է բնակչության նյութական վիճակի ուսումնասիրությունը։ Պատերազմական տնտեսության պայմաններում ապրանքների սահմանափակ հասանելիությունը, մատակարարման դժվարությունները և բնակչության աճող կարիքները կարող էին ազդել ընտանիքների կենսամակարդակի վրա։ Ուսումնասիրվում են սննդի և առաջին անհրաժեշտության ապրանքների բաշխման համակարգերը, բնակարանային և կենցաղային պայմանները, հասարակական սննդի կազմակերպումը և աշխատավորների սոցիալական աջակցության ձևերը։ Նման հարցերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատմական իրադարձությունները ներկայացնել ոչ միայն պետական ու ռազմական գործընթացների, այլև սովորական մարդկանց առօրյա կյանքի միջոցով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հասարակական փոխօգնության ձևերին։ Բնակչությունը կարող էր մասնակցել դրամական և նյութական միջոցների հավաքագրմանը, օգնություն տրամադրել զինծառայողների ընտանիքներին և աջակցել տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների։ Նման գործունեությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել քաղաքային հասարակության ներսում ձևավորված համերաշխության և կազմակերպվածության մեխանիզմները։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է նման երևույթները դիտարկել տվյալ ժամանակաշրջանի խորհրդային քաղաքական և գաղափարական համակարգի առանձնահատկությունների համատեքստում, քանի որ հասարակական նախաձեռնությունների կազմակերպման գործում պետական և կուսակցական կառույցները զգալի դեր էին կատարում։ Կարևոր ուղղություն է առողջապահական հաստատությունների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Պատերազմական ժամանակաշրջանում բժշկական համակարգի վրա ավելացած ծանրաբեռնվածությունը պահանջում էր բուժանձնակազմի, դեղորայքի և հիվանդանոցային հնարավորությունների արդյունավետ օգտագործում։ Քաղաքային առողջապահական կառույցների աշխատանքը, վիրավոր և հիվանդ զինծառայողների բուժման կազմակերպումը, ինչպես նաև քաղաքացիական բնակչության բժշկական սպասարկումը կարող են ներկայացվել որպես քաղաքի ընդհանուր պատերազմական առօրյայի բաղադրիչներ։ Առանձին թեմա է ընտանիքների վիճակը։ Զորակոչվածների ընտանիքները բախվում էին տնտեսական, հոգեբանական և կենցաղային դժվարությունների, իսկ պետական ու հասարակական կառույցները փորձում էին կազմակերպել նրանց աջակցության տարբեր ձևեր։ Ընտանիքների պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել պատերազմի ազդեցությունը սերունդների հարաբերությունների, աշխատանքի բաշխման և ընտանիքի տնտեսական կառուցվածքի վրա։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև գյուղատնտեսության հետ քաղաքի կապը։ Քաղաքային բնակչության պարենային ապահովման համար անհրաժեշտ էր պահպանել հարաբերությունները շրջակա գյուղական տարածքների հետ և հնարավորության դեպքում ներգրավել քաղաքային կազմակերպությունների ու աշխատավորների ռեսուրսները պարենային խնդիրների լուծման գործում։ Քաղաքի և գյուղի տնտեսական փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատերազմական տնտեսությունը դիտարկել որպես փոխկապակցված համակարգ։ Առանձին ուշադրության է արժանի մշակութային կյանքի շարունակականությունը։ Չնայած պատերազմական պայմաններին՝ կրթական և մշակութային հաստատությունները կարող էին շարունակել գործունեությունը՝ համապատասխանեցնելով ծրագրերն ու միջոցառումները ժամանակաշրջանի պահանջներին։ Թատրոնները, գրադարանները, ակումբները, դպրոցները և այլ հաստատություններ մասնակցում էին հասարակական կյանքի կազմակերպմանը։ Դրանց գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ պատերազմի տարիների քաղաքային կյանքը չէր սահմանափակվում միայն արտադրությամբ և նյութական խնդիրներով, այլ ներառում էր նաև կրթական ու մշակութային գործընթացներ։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է պաշտոնական փաստաթղթերի և ժամանակաշրջանի հրապարակումների քննադատական օգտագործումը։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի նյութերում աշխատավորների գործունեությունը հաճախ ներկայացվում էր տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական լեզվով՝ հատուկ շեշտադրելով աշխատանքային հերոսությունը, մրցակցությունը և հասարակական համախմբվածությունը։ Պատմագիտական ուսումնասիրության համար կարևոր է այդ նյութերը համադրել վիճակագրական տվյալների, ձեռնարկությունների փաստաթղթերի, տեղական մամուլի, անձնական վկայությունների և այլ աղբյուրների հետ։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ինչպես պաշտոնական ներկայացումների, այնպես էլ բնակչության իրական սոցիալական և տնտեսական պայմանների մասին։ Աշխատավորների գործունեությունը դիտարկվում է նաև քաղաքի ընդհանուր պատմության զարգացման համատեքստում։ Պատերազմական տարիները կարող էին երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ արդյունաբերական ձեռնարկությունների կառուցվածքի, աշխատանքային կադրերի մասնագիտական կազմի, քաղաքային ենթակառուցվածքների և հասարակական հարաբերությունների վրա։ Պատերազմից հետո տնտեսության խաղաղ պայմաններին վերադարձը պահանջում էր արտադրական համակարգի հերթական վերակազմակերպում, իսկ պատերազմի տարիներին ձեռք բերված մասնագիտական և կազմակերպական փորձը կարող էր որոշակի ազդեցություն ունենալ հետագա զարգացման վրա։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմահամեմատական, վիճակագրական, աղբյուրագիտական և սոցիալ-պատմական վերլուծության մեթոդները։ Արխիվային փաստաթղթերի, վիճակագրական տեղեկությունների, մամուլի հրապարակումների, ձեռնարկությունների հաշվետվությունների և հիշողությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել քաղաքի կյանքը տարբեր մակարդակներում՝ պետական քաղաքականությունից և արդյունաբերական արտադրությունից մինչև առանձին ընտանիքների ու աշխատողների առօրյա փորձառությունները։ Քանակական տվյալները կարող են օգտագործվել աշխատուժի կազմի, արտադրական ցուցանիշների և սոցիալական գործընթացների փոփոխությունները գնահատելու համար, իսկ նկարագրական աղբյուրները՝ մարդկանց առօրյա կյանքի և հասարակական տրամադրությունների ավելի լայն պատկերը վերականգնելու նպատակով։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ պատերազմի պատմությունը ներկայացվում է կոնկրետ քաղաքի և նրա բնակչության գործունեության միջոցով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ընդհանուր պատմական գործընթացները դիտարկել տեղական մակարդակում և հասկանալ, թե լայնածավալ պատերազմական իրադարձությունները ինչպես էին ազդում արդյունաբերական քաղաքի տնտեսության, աշխատանքային հարաբերությունների, սոցիալական կառուցվածքի և առօրյա կյանքի վրա։ Միաժամանակ Լենինականի օրինակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Խորհրդային Հայաստանի քաղաքային հասարակության մասնակցությունը պատերազմական ժամանակաշրջանի տնտեսական ու հասարակական գործընթացներին։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է 1941–1945 թվականների Լենինականի սոցիալ-տնտեսական և հասարակական կյանքի պատմական ուսումնասիրություն՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով աշխատավորների գործունեությանը, արդյունաբերության և տրանսպորտի աշխատանքին, կանանց ու երիտասարդների ներգրավվածությանը, բնակչության նյութական պայմաններին, հասարակական փոխօգնությանը և քաղաքային կյանքի վերակազմակերպմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայաստանի նորագույն պատմության, Խորհրդային Հայաստանի սոցիալական և տնտեսական պատմության, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանի, քաղաքային պատմության և աշխատանքային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Երևանի գանձապետական պալատի և նրա ենթակայության պաշտոնյաների համար նախատեսված վարկային-խնայողական դրամարկղի կազմակերպման, կառավարման և գործունեության հիմնական կանոններն ու սկզբունքները։ Այն արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանի ֆինանսական փոխօգնության համակարգերի, պետական ծառայողների սոցիալ-տնտեսական պայմանների և վարչական հաստատությունների ներքին կազմակերպման ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրական բնույթի նյութում սահմանվում են դրամարկղի ստեղծման նպատակները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ֆինանսական միջոցների ձևավորման աղբյուրները, խնայողական մուծումների կատարման կարգը, փոխառությունների տրամադրման սկզբունքները և կառավարման մարմինների գործառույթները։ Նման հաստատությունների հիմնական նշանակությունը պետական ծառայողների շրջանում կանոնավոր խնայողությունների ձևավորմանը նպաստելը և անհրաժեշտության դեպքում անդամներին համեմատաբար կազմակերպված պայմաններով ֆինանսական աջակցություն տրամադրելն էր։ Դրամարկղի գործունեությունը հիմնվում էր անդամների մասնակցության և ընդհանուր ֆինանսական միջոցների կուտակման սկզբունքի վրա։ Անդամների կատարած վճարումները ձևավորում էին այն դրամական հիմքը, որի հաշվին հնարավոր էր իրականացնել վարկային գործառնություններ և ապահովել հաստատության գործունեության շարունակականությունը։ Փաստաթղթում կարող են սահմանվել մուտքային կամ պարբերական վճարների չափերը, դրանց կատարման ժամկետները, անդամների անձնական հաշիվների վարման կարգը և կուտակված միջոցների հաշվառման մեխանիզմները։ Այս դրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե պետական վարչական համակարգի ներսում ինչպես էին ձևավորվում կոլեկտիվ ֆինանսական փոխօգնության կազմակերպական ձևերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխառությունների տրամադրման կարգին։ Կանոնադրությամբ կարող էին որոշվել վարկ ստանալու իրավունք ունեցող անձանց շրջանակը, տրամադրվող գումարի սահմանները, վերադարձման ժամկետները, տոկոսների հաշվարկման սկզբունքները և պարտավորությունների կատարման ապահովման միջոցները։ Վարկավորման պայմանների հստակ սահմանումը կարևոր էր ընդհանուր միջոցների պահպանության համար, քանի որ դրամարկղի ֆինանսական կայունությունը կախված էր տրամադրված գումարների ժամանակին վերադարձից։ Միաժամանակ փոխառության հնարավորությունը անդամների համար կարող էր ունենալ սոցիալական նշանակություն՝ թույլ տալով որոշակի ֆինանսական դժվարությունների դեպքում օգտվել ընդհանուր դրամական միջոցներից։ Փաստաթղթում կարևոր տեղ կարող էր զբաղեցնել երաշխավորության համակարգը։ Փոխառության տրամադրման ժամանակ անդամից հնարավոր էր պահանջել համապատասխան երաշխիքներ կամ այլ անդամների պատասխանատվություն, ինչը նվազեցնում էր դրամարկղի ֆինանսական ռիսկերը։ Այս կարգավորումները ցույց են տալիս փոխադարձ վստահության և կոլեկտիվ պատասխանատվության դերը նման ֆինանսական կառույցների գործունեության մեջ։ Միևնույն ժամանակ դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու պետական ծառայողների մասնագիտական միջավայրում ձևավորված տնտեսական հարաբերությունները։ Կարևորվում է նաև կառավարման համակարգի կազմակերպումը։ Դրամարկղը պետք է ունենար պատասխանատու մարմիններ կամ ընտրված պաշտոնատար անձինք, որոնք վերահսկում էին անդամների մուծումները, քննարկում վարկային դիմումները, վարում ֆինանսական հաշվառումը և կազմում գործունեության վերաբերյալ հաշվետվություններ։ Կանոնադրությունը կարող էր սահմանել կառավարման մարմինների ընտրության կամ նշանակման կարգը, պաշտոնավարման ժամկետները, նիստերի կազմակերպումը և որոշումների ընդունման ընթացակարգը։ Այս դրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել կոլեկտիվ ֆինանսական կառավարման և ներքին վերահսկողության մեխանիզմները պետական հաստատության շրջանակում։ Հատուկ նշանակություն ունի հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսական վերահսկողության կազմակերպումը։ Ընդհանուր միջոցների տնօրինումը պահանջում էր դրամական մուտքերի և ելքերի կանոնավոր գրանցում, անդամների պարտավորությունների հաշվառում և դրամարկղի ֆինանսական վիճակի պարբերական ստուգում։ Հաշվետվողականության մեխանիզմները նախատեսված էին ֆինանսական կարգապահության պահպանման և միջոցների ոչ նպատակային օգտագործման կանխարգելման համար։ Այս առումով նյութը հետաքրքիր է նաև հաշվապահական գործի և ֆինանսական վերահսկողության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Անդամակցության կանոնները փաստաթղթի մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ են։ Դրանք կարող էին սահմանել, թե տվյալ վարչական համակարգի որ պաշտոնյաները կարող էին անդամակցել դրամարկղին, ինչպես էր իրականացվում ընդունելությունը և ինչ պայմաններով էր հնարավոր դադարեցնել անդամակցությունը։ Պաշտոնից հեռանալու, այլ ծառայության անցնելու կամ անդամակցության դադարեցման դեպքում անհրաժեշտ էր կարգավորել անձի կուտակած միջոցների և ունեցած պարտավորությունների հետ կապված հարցերը։ Այսպիսի դրույթները ցույց են տալիս, որ դրամարկղի գործունեությունը սերտորեն կապված էր պետական ծառայության համակարգի հետ։ Փաստաթուղթը կարևոր տեղեկություններ կարող է հաղորդել նաև պետական ծառայողների սոցիալական ապահովության ոչ պետական կամ կիսաինստիտուցիոնալ մեխանիզմների մասին։ Այն ժամանակաշրջաններում, երբ ժամանակակից բանկային և սոցիալական ապահովագրության ծառայությունները սահմանափակ հասանելիություն ունեին, ծառայողական միջավայրում ստեղծված փոխօգնության դրամարկղերը կարող էին լրացնել պաշտոնյաների ֆինանսական կարիքների մի մասը։ Խնայողական միջոցների կուտակումը նպաստում էր անձնական ֆինանսական պահուստի ձևավորմանը, իսկ ընդհանուր ֆոնդից փոխառության հնարավորությունը ստեղծում էր լրացուցիչ ֆինանսական անվտանգության մեխանիզմ։ Այս իմաստով նման հաստատությունները կարելի է ուսումնասիրել որպես կոոպերատիվ և փոխադարձ վարկավորման համակարգերի պատմական ձևերից մեկը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում դրամարկղի եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը։ Անդամավճարներից բացի ֆինանսական միջոցները կարող էին համալրվել տրամադրված փոխառությունների տոկոսներից և կանոնադրությամբ թույլատրված այլ աղբյուրներից։ Ստացված եկամուտների օգտագործման կարգը պետք է համապատասխաներ հաստատության հիմնական նպատակներին և ապահովեր ֆինանսական պաշարների պահպանումը։ Այս մեխանիզմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու փոքրածավալ կոլեկտիվ ֆինանսական կազմակերպությունների տնտեսական գործունեության սկզբունքները։ Փաստաթղթի պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այն առնչվում է Երևանի նահանգային վարչական համակարգի գործունեությանը։ Գանձապետական պալատը ֆինանսական վարչարարության համակարգի կարևոր հաստատություններից էր, իսկ նրա պաշտոնյաների համար ստեղծված ներքին ֆինանսական կառույցի կանոնները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական վարչարարությունը, այլև ծառայողների առօրյա տնտեսական կյանքի որոշ կողմեր։ Այսպիսի փաստաթղթերը լրացնում են պետական հաստատությունների վերաբերյալ ընդհանուր պատմական պատկերը՝ ցույց տալով դրանց ներսում գոյություն ունեցած սոցիալական և տնտեսական հարաբերությունները։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից նյութը կարող է օգտագործվել Երևանի և ընդհանրապես տարածաշրջանի տնտեսական ու վարչական պատմության ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրության դրույթների միջոցով հնարավոր է վերականգնել պետական ծառայողների ֆինանսական կազմակերպման որոշ մեխանիզմներ, ուսումնասիրել փոխադարձ վարկավորման ձևերը և պարզել, թե ինչպիսի իրավական ու կազմակերպական կանոններով էին կարգավորվում նման կառույցները։ Այն կարող է նաև համադրվել այլ քաղաքներում կամ վարչական հաստատություններում գործող վարկային-խնայողական դրամարկղերի կանոնադրությունների հետ՝ ընդհանուր և տեղական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ անդամակցության, վարկավորման, տոկոսադրույքների, կառավարման և ֆինանսական վերահսկողության համակարգերի տարբերությունները։ Նյութը հետաքրքիր է նաև կոոպերատիվ ֆինանսների պատմության տեսանկյունից։ Փոխադարձ խնայողության և վարկավորման սկզբունքը հետագայում տարբեր ձևերով զարգացել է վարկային ընկերություններում, կոոպերատիվներում և այլ ֆինանսական կազմակերպություններում։ Կանոնադրական փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել նման մեխանիզմների ինստիտուցիոնալ զարգացմանը և հասկանալ, թե ինչպես էին փոքր մասնագիտական խմբերը փորձում կազմակերպել իրենց անդամների ֆինանսական փոխօգնությունը։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ֆինանսական վարքագծի պատմությունը՝ խնայողությունների, պարտքի, փոխառության և փոխադարձ պատասխանատվության նկատմամբ վերաբերմունքի տեսանկյունից։ Փաստաթղթի իրավական կողմը նույնպես կարևոր է։ Կանոնադրությունը հանդես է գալիս որպես կազմակերպության ներքին գործունեությունը կարգավորող նորմատիվ հիմք, որտեղ սահմանվում են ֆինանսական հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Դրա կառուցվածքի և լեզվի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավական փաստաթղթերի պատմության, վարչական իրավունքի և ֆինանսական կարգավորման զարգացման հետազոտությունների համար։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ ֆինանսական կանոնները ներկայացվում են կոնկրետ պետական հաստատության ծառայողների մասնագիտական միջավայրի շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարևոր պատմական աղբյուր է Երևանի նահանգային վարչական հաստատությունների, պետական ծառայողների սոցիալ-տնտեսական կյանքի, խնայողական վարքագծի և փոխադարձ վարկավորման կազմակերպական ձևերի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել վարկային-խնայողական դրամարկղի ներքին կառուցվածքի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման, փոխառությունների տրամադրման, հաշվապահական վերահսկողության և կառավարման սկզբունքների մասին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի տնտեսական և ֆինանսական պատմության, Երևանի պատմության, պետական վարչարարության, կոոպերատիվ շարժման, բանկային գործի և պատմական աղբյուրագիտության ոլորտների հետազոտողների, պատմաբանների, տնտեսագետների, արխիվագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 1960–1980-ական թվականների ռուսական գեղարվեստական արձակում Հայաստանի թեմայի արտացոլման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով երկրի պատմության, մշակույթի, բնաշխարհի, հասարակական կյանքի և ազգային ինքնության գրական ներկայացմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում հայկական իրականությունը հանդես է գալիս որպես սյուժեի միջավայր, կերպարների կենսաշխարհի բաղադրիչ, պատմական հիշողության տարածք կամ հեղինակային գեղարվեստական ընկալման առարկա։ Ուսումնասիրվում է, թե ռուսագիր հեղինակները ինչպիսի պատկերային և լեզվաոճական միջոցներով են ներկայացրել Հայաստանը, ինչպես են մեկնաբանել հայկական մշակութային միջավայրը և ինչ դեր է այդ թեման կատարել ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական կառուցվածքում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Հայաստանի գրական կերպարի ձևավորման վրա։ Գեղարվեստական արձակում երկիրը կարող է ներկայանալ իր բնաշխարհով, քաղաքային և գյուղական միջավայրով, պատմական հուշարձաններով, կենցաղով, մարդկանց փոխհարաբերություններով, ազգային ավանդույթներով և մշակութային հիշողությամբ։ Այս տարրերը ստեղծագործության մեջ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես նկարագրական ֆոն, այլև կարող են մասնակցել կերպարների հոգեբանական աշխարհի, ստեղծագործության տրամադրության և գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Բնապատկերների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես են լեռները, հովիտները, քաղաքները, գյուղերը և պատմամշակութային տարածքները վերածվում գեղարվեստական խորհրդանիշների և ինչպիսի զգացմունքային նշանակություն են ձեռք բերում հեղինակային պատումում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Երևանի գրական կերպարին։ Քաղաքային տարածքը կարող է ներկայացվել որպես ժամանակակից կյանքի, մշակութային հաղորդակցության և պատմական հիշողության հանդիպման վայր։ Քաղաքի ճարտարապետությունը, փողոցները, հասարակական ու մշակութային միջավայրը և առօրյա կյանքը հնարավորություն են տալիս հեղինակներին բացահայտել ժամանակաշրջանի սոցիալական փոփոխություններն ու մարդկանց կենսակերպը։ Միաժամանակ քաղաքային պատկերի միջոցով կարող է արտահայտվել հնի և նորի հարաբերակցությունը, երբ պատմական շերտերը համադրվում են արդիականացման գործընթացների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական գյուղի և ավանդական կենսակերպի ներկայացմանը։ Գյուղական միջավայրը գեղարվեստական արձակում կարող է կապվել աշխատանքի, ընտանիքի, սերունդների հարաբերությունների, հողի նկատմամբ վերաբերմունքի և ավանդույթների պահպանման թեմաների հետ։ Նման պատկերները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել, թե ռուսական արձակը ինչպես է ընկալել հայկական հասարակության առօրյա մշակույթը և ինչպիսի կերպարային միջոցներով է ներկայացրել ազգային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է հայ մարդու գեղարվեստական կերպարի վերլուծությունը։ Ուսումնասիրվում են տարբեր սոցիալական խմբերի և սերունդների ներկայացուցիչների կերպարները, նրանց բնավորությունը, արժեքային պատկերացումները, ընտանեկան ու հասարակական հարաբերությունները։ Կարևորվում է այն հարցը, թե հեղինակները որքանով են ստեղծում անհատականացված կերպարներ և ինչպես են դրանց միջոցով ներկայացնում ավելի լայն մշակութային ու սոցիալական միջավայրը։ Այս տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում կերպարների խոսքին, վարքագծին, հոգեբանական նկարագրությանը և նրանց հարաբերություններին այլ մշակութային միջավայրերի ներկայացուցիչների հետ։ Կարևոր թեմա է պատմական հիշողության դերը։ Հայաստանի մասին գեղարվեստական պատումներում ժամանակակից իրականությունը հաճախ կարող է ընկալվել անցյալի հետ շարունակական կապի մեջ։ Հնագույն և միջնադարյան մշակութային հուշարձանները, պատմական տեղանունները, ընտանեկան պատմությունները և սերունդների հիշողությունը կարող են ծառայել որպես տարբեր ժամանակաշրջանների միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոցներ։ Այսպիսի կառուցվածքում անցյալը չի սահմանափակվում պատմական տեղեկատվությամբ, այլ ներգրավվում է կերպարների ինքնագիտակցության և ստեղծագործության ընդհանուր իմաստային համակարգի մեջ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական մշակութային ժառանգության ներկայացմանը։ Ճարտարապետական հուշարձանները, եկեղեցիները, վանքերը, ձեռագրական մշակույթը, երաժշտությունը, գրականությունը և ժողովրդական արվեստը կարող են դառնալ գեղարվեստական պատկերման կարևոր տարրեր։ Դրանց միջոցով ռուս հեղինակները հնարավորություն են ստանում ներկայացնելու հայկական մշակույթի պատմական խորությունը և տարբեր դարաշրջանների միջև պահպանվող շարունակականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել, թե մշակութային ժառանգությունը ստեղծագործություններում ինչ գործառույթ է կատարում՝ նկարագրակա՞ն, խորհրդանշակա՞ն, պատմակա՞ն, թե կերպարների աշխարհընկալումը բացահայտող։ Բնության պատկերը նույնպես դիտարկվում է որպես թեմայի կարևոր բաղադրիչ։ Հայկական բնաշխարհի նկարագրությունները կարող են ստեղծել ստեղծագործության տարածական միջավայրը և միաժամանակ արտահայտել հեղինակի վերաբերմունքը երկրի նկատմամբ։ Բնական պատկերները երբեմն կարող են համադրվել պատմական հիշողության կամ մարդու ներաշխարհի հետ՝ ձեռք բերելով խորհրդանշական նշանակություն։ Բնապատկերի լեզվաոճական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գունային, ձայնային, տարածական և զգայական պատկերների համակարգը և որոշել դրանց դերը պատումի կառուցվածքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է «սեփականի» և «օտարի» հարաբերակցության խնդիրը։ Մեկ այլ ազգային մշակույթի մասին գրող հեղինակը գործում է իր լեզվական ու մշակութային փորձի շրջանակում և միաժամանակ փորձում է ճանաչել այլ միջավայր։ Այդ պատճառով Հայաստանի գրական պատկերը կարող է կառուցվել արտաքին դիտարկման և ներքին մշակութային ընկալման փոխազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում է, թե հեղինակներն ինչպես են հաղթահարում մշակութային հեռավորությունը, ինչպես են մեկնաբանում իրենց համար նոր կամ առանձնահատուկ երևույթները և որքանով են կարողանում խուսափել ընդհանրացված պատկերացումներից։ Այս խնդիրը կարևոր է ազգային կերպարների և միջմշակութային հաղորդակցության գրական ուսումնասիրության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայ և ռուս ժողովուրդների մշակութային հարաբերությունների թեման։ Գրական ստեղծագործություններում տարբեր ազգային պատկանելություն ունեցող կերպարների հանդիպումները կարող են ներկայացնել փոխադարձ ճանաչման, բարեկամության, մասնագիտական համագործակցության կամ մշակութային հետաքրքրության տարբեր ձևեր։ Նման դրվագների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տվյալ ժամանակաշրջանի արձակում ինչպիսի պատկերացումներ են ձևավորվել միջմշակութային հարաբերությունների վերաբերյալ և ինչպես է Հայաստանը ներառվել ռուսական գրական աշխարհընկալման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1960–1980-ական թվականների գրական միջավայրի առանձնահատկություններին։ Այդ ժամանակաշրջանի արձակում նկատելի էին մարդու ներաշխարհի, բարոյական ընտրության, պատմական հիշողության, առօրյա կյանքի և ազգային մշակույթների նկատմամբ հետաքրքրության տարբեր դրսևորումներ։ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը այս լայն գրական գործընթացների համատեքստում հնարավորություն է տալիս պարզել, թե այն ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել ժամանակաշրջանի ռուսական արձակում և ինչպես է փոխվել դրա գեղարվեստական մեկնաբանությունը տարբեր տասնամյակների ընթացքում։ Կարևորվում է հեղինակային դիրքորոշման վերլուծությունը։ Նույն մշակութային տարածքը տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում կարող է ներկայացվել տարբեր կերպ՝ պայմանավորված նրանց կենսափորձով, ճանապարհորդություններով, անձնական կապերով, գեղագիտական սկզբունքներով և ընտրված ժանրով։ Հետևաբար համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել Հայաստանի վերաբերյալ տարբեր հեղինակային պատկերացումները և առանձնացնել կրկնվող թեմատիկ ու պատկերային կառուցվածքները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել վեպերը, վիպակները, պատմվածքները, գեղարվեստական ակնարկները և արձակի այլ ձևեր։ Ժանրային տարբերությունները նույնպես ազդում են թեմայի ներկայացման եղանակի վրա։ Ծավալուն վեպում հայկական միջավայրը կարող է դառնալ սյուժեի ամբողջական տարածք, մինչդեռ պատմվածքում կամ ակնարկում այն կարող է կենտրոնանալ մեկ դրվագի, կերպարի կամ մշակութային տպավորության շուրջ։ Ժանրային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես է նույն թեման փոփոխվում ստեղծագործության կառուցվածքային պահանջներին համապատասխան։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Հայաստանի և հայկական իրականության ներկայացման ժամանակ ռուսերեն արձակում կարող են օգտագործվել հայկական տեղանուններ, անձնանուններ, մշակութային հասկացություններ և առանձին ազգային իրողություններ արտահայտող բառեր։ Դրանց ներգրավումը ռուսերեն գեղարվեստական տեքստ կարող է կատարել ոչ միայն տեղեկատվական, այլև ոճական ու մշակութային գործառույթ։ Ուսումնասիրվում է, թե այդ լեզվական միավորները ինչպես են բացատրվում կամ մեկնաբանվում համատեքստում և ինչ դեր ունեն ազգային միջավայրի գեղարվեստական հավաստիության ձևավորման գործում։ Կարևոր խնդիր է նաև կերպավորման միջոցների ուսումնասիրությունը։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, խորհրդանիշները, բնապատկերային նկարագրությունները, դիմանկարները և հեղինակային մեկնաբանությունները միասին ձևավորում են Հայաստանի գեղարվեստական պատկերը։ Դրանց համակարգային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն այն, թե ինչ է պատմվում երկրի մասին, այլև այն, թե ինչպես է ստեղծվում այդ պատկերը գրական լեզվի միջոցով։ Այս տարբերակումը կարևոր է թեմատիկ ուսումնասիրությունը զուտ բովանդակային նկարագրությունից գրականագիտական վերլուծության վերածելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմագրական, համեմատական-տիպաբանական, թեմատիկ, պատկերաբանական և լեզվաոճական վերլուծության մեթոդները։ Առանձին ստեղծագործությունների մանրամասն քննությունը կարող է համադրվել ժամանակաշրջանի ընդհանուր գրական գործընթացների ուսումնասիրության հետ։ Սա հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես անհատական հեղինակային առանձնահատկությունները, այնպես էլ մի շարք ստեղծագործություններում հանդիպող ընդհանուր միտումները։ Կարևոր է նաև գրական տեքստերի համադրումը պատմամշակութային համատեքստի հետ՝ առանց գեղարվեստական ստեղծագործությունը փաստագրական աղբյուրի հետ նույնացնելու։ Գեղարվեստական արձակը ներկայացնում է ոչ թե իրականության ուղղակի պատճենը, այլ հեղինակային ընտրությամբ, պատկերային համակարգով և ժանրային պայմանականություններով ձևավորված աշխարհ։ Այդ պատճառով ուսումնասիրության կարևոր խնդիր է տարբերակել պատմական կամ մշակութային իրողությունը դրա գրական վերաիմաստավորումից։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել ռուսական արձակի թեմատիկ զարգացումը, ազգային կերպարի ստեղծման սկզբունքները և հայ-ռուսական գրական ու մշակութային փոխառնչությունները։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել XX դարի ռուս գրականության պատմության վերաբերյալ պատկերացումները և ցույց տալ, թե ինչպես է մեկ ազգային մշակույթ ներկայացվել մեկ այլ լեզվով ստեղծված գեղարվեստական գրականության մեջ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի գրական կերպարի փոփոխությունները և առանձնացնել այն թեմաները, պատկերներն ու խորհրդանիշները, որոնք առավել կայուն տեղ են զբաղեցրել ռուսագիր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի պատմամշակութային և ազգային կերպարի բազմակողմ գրականագիտական ուսումնասիրություն՝ ռուսական գեղարվեստական արձակի երեք տասնամյակների նյութի հիման վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության, համեմատական գրականագիտության, հայ-ռուսական գրական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և ազգային կերպարների գրական ներկայացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է օրթոգոնալ շարքերի զուգամիտության և տարամիտության տեսության հիմնարար խնդիրներից մեկին՝ այն բազմությունների կառուցվածքային և չափային բնութագրմանը, որոնց վրա համապատասխան շարքերի մասնակի գումարները չեն զուգամիտում, ինչպես նաև ինտեգրալ միջինների վարքի և դրանց միջոցով ֆունկցիաների հատկությունների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ֆունկցիաների ներկայացումն է օրթոգոնալ համակարգերի միջոցով, նման ներկայացումների կետային վարքը և այն պայմանները, որոնց դեպքում հնարավոր է նախապես նկարագրել կամ բնութագրել տարամիտության բազմությունները։ Օրթոգոնալ շարքերի տեսությունը ֆունկցիոնալ և հարմոնիկ անալիզի կարևոր ուղղություններից է, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս բարդ ֆունկցիաները ներկայացնել ավելի պարզ բաղադրիչների հաջորդական համակցությունների միջոցով։ Օրթոգոնալ համակարգի նկատմամբ ֆունկցիայի համապատասխան գործակիցները պարունակում են տեղեկություն նրա կառուցվածքի մասին, իսկ դրանցից կազմված շարքի զուգամիտության ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե որքանով է այդ ներկայացումը վերականգնում սկզբնական ֆունկցիան տարբեր իմաստներով։ Սակայն միջին քառակուսային կամ այլ ինտեգրալային իմաստով զուգամիտությունը ինքնին դեռևս չի երաշխավորում յուրաքանչյուր կետում զուգամիտություն, ինչի հետևանքով առաջանում է տարամիտության բացառիկ բազմությունների մանրամասն ուսումնասիրման անհրաժեշտություն։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե ինչպիսի բազմություններ կարող են հանդես գալ որպես օրթոգոնալ շարքի տարամիտության բազմություններ և ինչպիսի պայմաններ պետք է բավարարեն դրանք։ Այս խնդիրը պահանջում է բազմությունների չափային, տոպոլոգիական և ֆունկցիոնալ հատկությունների համատեղ ուսումնասիրություն։ Տարամիտության բազմությունը կարող է դիտարկվել որպես այն կետերի ամբողջություն, որոնցում շարքի մասնակի գումարների հաջորդականությունը չունի վերջավոր սահման կամ ցուցաբերում է այլ տեսակի անկայուն վարք։ Հետազոտության խնդիրներից է ոչ միայն ապացուցել որոշակի դասի բազմությունների վրա տարամիտության հնարավորությունը, այլև պարզել հակադարձ պնդումները՝ արդյոք տվյալ հատկություններով յուրաքանչյուր բազմության համար կարելի է կառուցել համապատասխան օրթոգոնալ շարք, որի տարամիտության բազմությունը ճշգրտորեն կամ որոշակի չափային իմաստով համընկնի այդ բազմության հետ։ Նման խնդիրները հայտնի են որպես բնութագրման խնդիրներ և կարևոր տեղ են զբաղեցնում իրական ու հարմոնիկ անալիզում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օրթոգոնալ համակարգերի ընդհանուր հատկություններին։ Օրթոգոնալությունը հնարավորություն է տալիս գործակիցների և մասնակի գումարների ուսումնասիրության ժամանակ կիրառել հիլբերտյան տարածությունների երկրաչափական կառուցվածքը, էներգետիկ տիպի գնահատականները և ինտեգրալային անհավասարությունները։ Միաժամանակ տարբեր օրթոգոնալ համակարգեր կարող են էապես տարբերվել իրենց կետային զուգամիտության հատկություններով։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարող են համադրվել ընդհանուր օրթոգոնալ համակարգերի վերաբերյալ արդյունքները և որոշակի կառուցվածք ունեցող համակարգերի առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե որ երևույթներն են ընդհանուր և որոնք են պայմանավորված կոնկրետ համակարգի կառուցվածքով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է մասնակի գումարների հաջորդականության ուսումնասիրությունը։ Յուրաքանչյուր վերջավոր մասնակի գումար ներկայացնում է սկզբնական շարքի մոտարկում, իսկ դրանց վարքը կետ առ կետ որոշում է շարքի զուգամիտությունը։ Եթե այդ հաջորդականությունը տվյալ կետում կայունանում է որոշակի սահմանային արժեքի շուրջ, խոսվում է կետային զուգամիտության մասին, մինչդեռ անկայուն կամ անսահմանափակ վարքը կարող է առաջացնել տարամիտություն։ Հետևաբար մասնակի գումարների առավելագույն արժեքների, տատանումների և սահմանային վարքի գնահատումը կարևոր գործիք է տարամիտության բազմությունների բնույթը հասկանալու համար։ Կարևորվում է չափի տեսության կիրառումը։ Շատ դեպքերում անհրաժեշտ է տարբերակել ամենուրեք զուգամիտությունը գրեթե ամենուրեք զուգամիտությունից։ Զրոյական չափ ունեցող բազմությունը կարող է կետային իմաստով բարդ կառուցվածք ունենալ, սակայն ինտեգրալային տեսանկյունից համարվել բացառիկ։ Այդ պատճառով տարամիտության բազմությունների բնութագրման ժամանակ ուսումնասիրվում են ոչ միայն դրանց առկայությունը, այլև չափը, ներքին կառուցվածքը և այլ չափատեսական հատկանիշներ։ Սա հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ ձևակերպել օրթոգոնալ շարքերի զուգամիտության վերաբերյալ արդյունքները և առանձնացնել այն բացառիկ բազմությունները, որոնց վրա ընդհանուր օրինաչափությունները կարող են չգործել։ Առանձին ուղղություն է բազմությունների տոպոլոգիական հատկությունների ուսումնասիրությունը։ Տարամիտության բազմությունը կարող է լինել բաց, փակ, հաշվելի միավորումների կամ հատումների միջոցով ներկայացվող ավելի բարդ բազմություն։ Տոպոլոգիական դասակարգումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե տարամիտության երևույթը որքանով է կապված բազմության տեղային կառուցվածքի հետ։ Բնութագրման արդյունքները հատկապես արժեքավոր են այն դեպքում, երբ հնարավոր է անհրաժեշտ և բավարար պայմանների միջոցով նկարագրել տարամիտության բազմությունների ամբողջ դասը։ Նման արդյունքը թույլ է տալիս ոչ միայն հասկանալ արդեն տրված շարքի վարքը, այլև հակառակ ուղղությամբ՝ որոշակի բազմության համար կառուցել պահանջվող հատկություններով շարք։ Աշխատության մյուս առանցքային թեման ինտեգրալ միջինների ուսումնասիրությունն է։ Ինտեգրալ միջինները հնարավորություն են տալիս ֆունկցիայի տեղային կամ գլոբալ վարքը նկարագրել նրա արժեքների միջինացված բնութագրերի միջոցով։ Միջինացման գործընթացը հաճախ մեղմացնում է կետային անկանոնությունները և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այնպիսի ֆունկցիաներ, որոնց անմիջական կետային վարքը չափազանց բարդ է։ Օրթոգոնալ շարքերի համատեքստում ինտեգրալ միջինների գնահատականները կարող են օգտագործվել մասնակի գումարների, մնացորդների կամ համապատասխան առավելագույն ֆունկցիաների վարքը ուսումնասիրելու համար։ Այս կապը կարևոր է, քանի որ ինտեգրալային գնահատականներից որոշակի պայմաններում հնարավոր է ստանալ կետային զուգամիտության կամ գրեթե ամենուրեք զուգամիտության վերաբերյալ եզրակացություններ։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տարբեր աստիճանային միջիններ և դրանց սահմանային վարքը։ Ֆունկցիայի կամ շարքի մասնակի գումարների տարբեր աստիճաններով ինտեգրումը հնարավորություն է տալիս չափել դրանց մեծ արժեքների տարածվածությունը և գնահատել տատանումների ինտենսիվությունը։ Նման բնութագրերը հատկապես կարևոր են այն դեպքում, երբ սովորական կետային սահմանը գոյություն չունի կամ դժվար է անմիջականորեն ուսումնասիրել։ Ինտեգրալ միջինների միջոցով հնարավոր է տարբերել այն իրավիճակները, երբ տարամիտությունը պայմանավորված է փոքր բացառիկ բազմությամբ, այն դեպքերից, երբ անկայուն վարքը տարածված է ավելի մեծ բազմության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում առավելագույն ֆունկցիաների և համապատասխան անհավասարությունների կիրառմանը։ Օրթոգոնալ շարքի մասնակի գումարների առավելագույն արժեքը յուրաքանչյուր կետում կարող է ծառայել որպես շարքի կետային վարքի կարևոր ցուցիչ։ Եթե հնարավոր է ստանալ այդ առավելագույն ֆունկցիայի ինտեգրալային գնահատական, ապա հաճախ հնարավոր է եզրակացություններ անել մասնակի գումարների գրեթե ամենուրեք սահմանափակության և զուգամիտության վերաբերյալ։ Հակառակ ուղղությամբ համապատասխան գնահատականների խախտումը կարող է կապված լինել տարամիտության երևույթների հետ։ Այսպիսով առավելագույն օպերատորների ուսումնասիրությունը կապ է ստեղծում ֆունկցիոնալ նորմերով արտահայտվող գլոբալ հատկությունների և կետային վարքի միջև։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կառուցողական մեթոդներին։ Տարամիտության բազմությունների բնութագրման խնդիրներում հաճախ անհրաժեշտ է ոչ միայն ընդհանուր գոյության թեորեմ ապացուցել, այլև կառուցել որոշակի գործակիցներով օրթոգոնալ շարք, որն ունի նախապես սահմանված վարք ընտրված բազմության վրա։ Նման կառուցումները կարող են հիմնվել գործակիցների հատուկ ընտրության, շարքի առանձին հատվածների խմբավորման և տարբեր կետային տիրույթներում մասնակի գումարների վերահսկման վրա։ Կառուցողական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ ընդհանուր զուգամիտության թեորեմների սահմանները և բացահայտել, թե որքան բարդ կարող է լինել օրթոգոնալ ներկայացումների կետային վարքը նույնիսկ այն դեպքում, երբ գործակիցները բավարարում են բավական խիստ ինտեգրալային պայմանների։ Հետազոտության տեսական հիմքում կարող են լինել Լեբեգի ինտեգրալի, չափի տեսության, ֆունկցիոնալ տարածությունների, օրթոգոնալ համակարգերի և իրական անալիզի մեթոդները։ Օգտագործվում են ինտեգրալային գնահատականներ, սահմանային անցումներ, չափով զուգամիտության սկզբունքներ և բացառիկ բազմությունների հատկությունների վերլուծություն։ Հատուկ նշանակություն ունեն այն մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս ընդհանուր ինտեգրալային տեղեկատվությունից անցնել կետային եզրակացությունների։ Այդ անցումը օրթոգոնալ շարքերի տեսության ամենանուրբ խնդիրներից է, քանի որ նորմով փոքր տարբերությունը պարտադիր չէ, որ յուրաքանչյուր կետում առաջացնի փոքր տարբերություն։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է զուգամիտության տարբեր տեսակների փոխհարաբերությունը։ Կետային, գրեթե ամենուրեք, չափով և միջին իմաստով զուգամիտությունները տարբեր ուժգնության հասկացություններ են, և դրանց միջև անցումները պահանջում են լրացուցիչ պայմաններ։ Օրթոգոնալ շարքերը հարմար միջավայր են այդ տարբերությունները ուսումնասիրելու համար, քանի որ օրթոգոնալության շնորհիվ հաճախ հնարավոր է ստանալ ուժեղ ինտեգրալային գնահատականներ, մինչդեռ կետային վարքը կարող է մնալ բավական բարդ։ Տարամիտության բազմությունների ուսումնասիրությունը հենց այդ տարբերության խորքային արտահայտություններից մեկն է։ Առանձին նշանակություն ունեն սահմանային դեպքերը, երբ ընդհանուր զուգամիտության արդյունքների պայմանները փոքր-ինչ թուլացնելու դեպքում հնարավոր է ստանալ հակառակ վարք։ Նման օրինակներն ու հակաօրինակները հնարավորություն են տալիս որոշել թեորեմների պայմանների ճշգրտությունը և պարզել, թե որ սահմանափակումներն են իրականում անհրաժեշտ։ Բնութագրման խնդրի տեսանկյունից հատկապես կարևոր է տարբերակել բավարար պայմանները անհրաժեշտ պայմաններից և հնարավորության դեպքում հասնել դրանց համարժեք ձևակերպմանը։ Այդպիսի արդյունքները տալիս են տարամիտության բազմությունների կառուցվածքի առավել ամբողջական նկարագրությունը։ Ինտեգրալ միջինների ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև դրանց ասիմպտոտիկ վարքի գնահատում։ Երբ միջինացման պարամետրը կամ ինտեգրման տիրույթը փոփոխվում է, ստացված մեծությունների սահմանային վարքը կարող է արտացոլել ֆունկցիայի տեղային հատկությունները։ Այս տեսանկյունից ինտեգրալ միջինները հանդես են գալիս որպես ֆունկցիայի անկանոնությունների չափման գործիք։ Դրանց աճի կամ սահմանափակության պայմանները կարող են կապվել որոշակի բազմությունների վրա շարքի վարքի հետ և օգտագործվել տարամիտության բնույթի ավելի նուրբ դասակարգման համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է օրթոգոնալ շարքերի տեսության երկու փոխկապակցված ուղղություններ՝ կետային տարամիտության բացառիկ բազմությունների ուսումնասիրությունը և ինտեգրալային միջինների միջոցով ֆունկցիաների ու մասնակի գումարների գլոբալ վարքի գնահատումը։ Այս խնդիրների համատեղ դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել օրթոգոնալ ներկայացումների սահմանային հատկությունների մասին և բացահայտել կապերը չափի տեսության, իրական անալիզի և ֆունկցիոնալ անալիզի միջև։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է օրթոգոնալ շարքերի տարամիտության հնարավոր բազմությունների կառուցվածքի, դրանց չափային ու տոպոլոգիական հատկությունների, մասնակի գումարների սահմանային վարքի և ինտեգրալ միջինների տեսության խորացված մաթեմատիկական ուսումնասիրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել իրական և հարմոնիկ անալիզի, ֆունկցիոնալ անալիզի, օրթոգոնալ շարքերի, չափի ու ինտեգրալի տեսության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մաթեմատիկոսների, դասախոսների, ասպիրանտների և բարձր կուրսերի ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քլորոպրենի պոլիմերացման գործընթացի ուսումնասիրմանը մոնոմեր–ջուր ստատիկ հետերոգեն համակարգերում՝ առանց էմուլգատորների կիրառման։ Հետազոտության կենտրոնում պոլիմերացման ֆիզիկաքիմիական օրինաչափություններն են, ռեակցիայի ընթացքի վրա համակարգի փուլային կառուցվածքի ազդեցությունը և այն պայմանները, որոնցում հնարավոր է իրականացնել պոլիմերի առաջացումը երկու փոխադարձաբար սահմանափակ խառնելիություն ունեցող միջավայրերի սահմանում կամ դրանց առանձին հատվածներում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե ինչպես է պոլիմերացման մեխանիզմը փոխվում սովորական էմուլսիոն համակարգերի համեմատությամբ, երբ բացակայում են միջփուլային մակերևույթը կայունացնող մակերևութային ակտիվ նյութերը։ Այս պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում մոնոմերի և ջրային փուլի հարաբերակցությունը, փուլերի սահմանային մակերևույթի հատկությունները, նախաձեռնման պայմանները, ջերմաստիճանը, ռեակցիայի տևողությունը և առաջացող պոլիմերային մասնիկների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Քլորոպրենը դիտարկվում է որպես արդյունաբերական նշանակություն ունեցող դիենային մոնոմեր, որի պոլիմերացման արդյունքում ձևավորվող նյութերը բնութագրվում են արժեքավոր ֆիզիկական և քիմիական հատկություններով։ Այդ պատճառով դրա պոլիմերացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես բարձրամոլեկուլային միացությունների հիմնարար քիմիայի, այնպես էլ համապատասխան նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման տեսանկյունից։ Առանց էմուլգատորի իրականացվող գործընթացը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել համակարգի վարքագիծը այնպիսի պայմաններում, երբ մակերևութային ակտիվ նյութերի ազդեցությունը բացառված է, և ավելի հստակ կարող են դրսևորվել մոնոմերի, ջրային միջավայրի, նախաձեռնող համակարգի և միջփուլային սահմանների անմիջական փոխազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հետերոգեն համակարգի կառուցվածքին։ Մոնոմերային և ջրային փուլերի միջև սահմանը կարող է կարևոր դեր կատարել պոլիմերացման սկզբնական փուլերում՝ ազդելով ակտիվ կենտրոնների առաջացման, մոնոմերի տեղափոխման և պոլիմերային մասնիկների ձևավորման վրա։ Ստատիկ պայմաններում համակարգի բաղադրիչների ինտենսիվ մեխանիկական խառնումը բացակայում է կամ նվազագույն է, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ուսումնասիրել փուլերի բնական դասավորության և միջփուլային գործընթացների ազդեցությունը ռեակցիայի կինետիկայի վրա։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել մեխանիկական դիսպերսմամբ պայմանավորված երևույթները հենց քիմիական և ֆիզիկաքիմիական գործընթացներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պոլիմերացման կինետիկայի ուսումնասիրությունը։ Գնահատվում է մոնոմերի փոխարկման աստիճանի փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում, ռեակցիայի արագությունը և դրա կախվածությունը համակարգի հիմնական պարամետրերից։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե գործընթացի որ փուլերն են սահմանափակում ընդհանուր արագությունը և ինչ դեր ունեն նախաձեռնման, շղթայի աճի ու ավարտի ռեակցիաները։ Հետերոգեն միջավայրում կինետիկական օրինաչափությունները կարող են էապես տարբերվել համասեռ լուծույթում ընթացող պոլիմերացումից, քանի որ ակտիվ մասնիկների և մոնոմերի տեղաբաշխումը տարբեր փուլերում ստեղծում է զանգվածափոխանակության լրացուցիչ գործոններ։ Կարևորվում է նախաձեռնող համակարգի բնույթի և կոնցենտրացիայի ազդեցության գնահատումը։ Ազատ ռադիկալային պոլիմերացման դեպքում ակտիվ կենտրոնների առաջացման արագությունը կարող է որոշիչ ազդեցություն ունենալ ամբողջ գործընթացի վրա։ Հետերոգեն համակարգում կարևոր է նաև այն հարցը, թե որ փուլում են հիմնականում առաջանում ակտիվ մասնիկները և ինչպես են դրանք հասնում մոնոմերային հատվածներին։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել պոլիմերային մասնիկների առաջացման սկզբնական մեխանիզմների վերաբերյալ և պարզել, թե ինչպես են տարբեր պայմանները ազդում դրանց քանակի, չափերի ու հետագա աճի վրա։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա է ջերմաստիճանի ազդեցությունը։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունը կարող է ազդել նախաձեռնողի քայքայման արագության, մոնոմերի ռեակցունակության, դիֆուզիոն գործընթացների և ձևավորվող մակրոմոլեկուլների կառուցվածքի վրա։ Տարբեր ջերմաստիճաններում իրականացվող փորձերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել գործընթացի կինետիկական բնութագրերը և ընտրել այնպիսի պայմաններ, որոնցում հնարավոր է ստանալ կանխատեսելի հատկություններով պոլիմերային նյութ։ Միաժամանակ չափազանց ինտենսիվ ռեակցիան կամ կողմնակի գործընթացների ակտիվացումը կարող են ազդել վերջնական նյութի կառուցվածքի և հատկությունների վրա, ուստի օպտիմալ պայմանների որոշումը դառնում է հետազոտության կարևոր խնդիր։ Մեծ նշանակություն ունի մոնոմեր–ջուր հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Փուլերի ծավալային հարաբերակցությունը որոշում է միջփուլային մակերևույթի հարաբերական նշանակությունը, մոնոմերի հասանելիությունը և պոլիմերային մասնիկների ձևավորման միջավայրը։ Ջրային փուլի քանակի փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես ռեակցիայի արագության, այնպես էլ ստացված դիսպերս համակարգի հատկությունների վրա։ Այս պարամետրի համակարգված փոփոխությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գործընթացի այն պայմանները, որոնցում առավել հստակ արտահայտվում են միջփուլային պոլիմերացման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պոլիմերային մասնիկների առաջացման և կայունացման մեխանիզմներին։ Սովորական էմուլսիոն պոլիմերացման ժամանակ մակերևութային ակտիվ նյութերը կարևոր դեր են կատարում մասնիկների կայունացման և դրանց միաձուլման կանխարգելման գործում։ Էմուլգատորի բացակայության պայմաններում անհրաժեշտ է պարզել, թե ինչ գործոններ են ապահովում ձևավորվող մասնիկների հարաբերական կայունությունը։ Դրանց թվում կարող են նշանակություն ունենալ մասնիկների մակերևույթին առաջացող լիցքերը, նախաձեռնող համակարգից առաջացած ֆունկցիոնալ խմբերը և պոլիմերային մակերևույթի ու ջրային միջավայրի փոխազդեցությունները։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը կարևոր է առանց լրացուցիչ մակերևութային ակտիվ նյութերի կայուն պոլիմերային դիսպերս համակարգերի ձևավորման սկզբունքները հասկանալու համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև ստացված պոլիմերի մոլեկուլային և կառուցվածքային բնութագրերը։ Պոլիմերացման պայմանները կարող են ազդել մակրոմոլեկուլների մոլեկուլային զանգվածի, դրա բաշխման, շղթայի կառուցվածքի, ճյուղավորման և այլ կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Քլորոպրենի դեպքում կարևոր են նաև մոնոմերային օղակների միացման տարբեր հնարավորությունները, որոնք կարող են պայմանավորել վերջնական նյութի ֆիզիկական և մեխանիկական հատկությունները։ Պոլիմերի կառուցվածքի և ռեակցիայի պայմանների միջև կապի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային կերպով կառավարել ստացվող նյութի հատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստացված պոլիմերային համակարգերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատմանը։ Մասնիկների չափերը, դրանց բաշխումը, դիսպերսիայի կայունությունը, պոլիմերի մոլեկուլային բնութագրերը և ջերմային հատկությունները կարող են օգտագործվել տարբեր պոլիմերացման պայմանների համեմատության համար։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե էմուլգատորի բացակայությունը ինչ ազդեցություն է ունենում վերջնական արտադրանքի մաքրության, կառուցվածքի և տեխնոլոգիական հատկությունների վրա։ Էմուլգատոր չպարունակող համակարգերի հնարավոր առավելություններից մեկը վերջնական նյութում մակերևութային ակտիվ նյութերի մնացորդների նվազեցումն է, ինչը որոշ կիրառությունների համար կարող է ունենալ էական նշանակություն։ Հետազոտության տեսական հատվածում կարող են քննարկվել ազատ ռադիկալային պոլիմերացման ընդհանուր մեխանիզմները՝ նախաձեռնման, շղթայի աճի, փոխանցման և ավարտի փուլերի փոխկապակցվածությամբ։ Հետերոգեն համակարգի դեպքում այդ դասական պատկերացումը լրացվում է փուլերի միջև նյութափոխանակության, դիֆուզիայի և միջփուլային մակերևույթի ազդեցությամբ։ Այս գործոնների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս մշակել գործընթացի ավելի ամբողջական կինետիկական և ֆիզիկաքիմիական պատկերացում։ Հատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հարցին, թե պոլիմերացման հիմնական մասը տեղի է ունենում մոնոմերային փուլում, ջրային միջավայրում ձևավորված մասնիկներում, միջփուլային սահմանում, թե միաժամանակ մի քանի տեղամասերում։ Փորձարարական տվյալների համադրումը տեսական մոդելների հետ հնարավորություն է տալիս գնահատել առաջարկվող մեխանիզմների համապատասխանությունը իրական գործընթացին։ Առանձին նշանակություն ունի ստատիկ համակարգերի ուսումնասիրությունը որպես մոդելային մոտեցում։ Խառնման բացակայությունը հնարավորություն է տալիս հետևել փուլային սահմանների բնական զարգացմանը և պարզել պոլիմերացման հետևանքով համակարգի կառուցվածքի աստիճանական փոփոխությունները։ Պոլիմերի առաջացման հետ մեկտեղ կարող են փոխվել փուլերի ֆիզիկական հատկությունները, միջփուլային սահմանը և մոնոմերի տեղափոխման պայմանները, ինչն իր հերթին կարող է ազդել ռեակցիայի հետագա ընթացքի վրա։ Այս փոխադարձ ազդեցությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է հետերոգեն պոլիմերացման ինքնակարգավորվող բնույթի բացահայտման համար։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է պոլիքլորոպրենային նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման հնարավորության հետ։ Էմուլգատորների օգտագործման նվազեցումը կամ դրանցից հրաժարումը կարող է որոշ դեպքերում պարզեցնել վերջնական արտադրանքի մաքրման գործընթացները և նվազեցնել օժանդակ բաղադրիչների մնացորդային պարունակությունը։ Սակայն նման տեխնոլոգիական մոտեցման կիրառելիությունը կախված է պոլիմերացման կայունությունից, փոխարկման աստիճանից, ստացված նյութի որակից և գործընթացի վերահսկելիությունից։ Այդ պատճառով հիմնարար կինետիկական ու կառուցվածքային ուսումնասիրությունները կարևոր հիմք են հնարավոր տեխնոլոգիական լուծումների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է քլորոպրենի հետերոգեն պոլիմերացման մեխանիզմների, կինետիկայի, միջփուլային երևույթների և ստացվող պոլիմերի հատկությունների համալիր ուսումնասիրություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով մակերևութային ակտիվ նյութերի բացակայության պայմաններին։ Այն կարող է նպաստել պոլիմերային դիսպերս համակարգերի ձևավորման հիմնարար օրինաչափությունների ավելի խորքային ընկալմանը և պոլիմերացման գործընթացների կառավարման նոր մոտեցումների մշակմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պոլիմերային քիմիայի, բարձրամոլեկուլային միացությունների ֆիզիկաքիմիայի, քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության և սինթետիկ էլաստոմերների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, տեխնոլոգների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է տարիքային մակուլյար դեգեներացիայով հիվանդների մոտ բևացիզումաբի կիրառման կլինիկական արդյունքների ուսումնասիրմանը՝ Լեռնային Ղարաբաղի տարածաշրջանի բժշկական պրակտիկայի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում տեսողության համար կարևոր նշանակություն ունեցող ցանցաթաղանթի կենտրոնական հատվածի տարիքային ախտահարումների առանձնահատկություններն են, հիվանդության զարգացման հետ կապված տեսողական գործառույթի փոփոխությունները և դեղորայքային միջամտության արդյունավետության գնահատման հնարավորությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հիվանդության այն ձևերի վրա, որոնց դեպքում անոթային փոփոխությունները և նոր անոթների առաջացումը կարող են նպաստել կենտրոնական տեսողության վատացմանը։ Քննության են առնվում հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, զարգացման հիմնական մեխանիզմները, ախտորոշման սկզբունքները և բուժման արդյունքների գնահատման չափանիշները։ Տարիքային մակուլյար դեգեներացիան դիտարկվում է որպես առավելապես տարեց մարդկանց շրջանում հանդիպող ցանցաթաղանթի քրոնիկական հիվանդություն, որը կարող է զգալիորեն սահմանափակել կենտրոնական տեսողությունը և դրանով ազդել ընթերցանության, առարկաների մանրամասների տարբերակման և առօրյա գործունեության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է հիվանդության տարբեր կլինիկական ձևերի տարբերակումը, քանի որ դրանց զարգացման ընթացքը և բուժական մոտեցումները կարող են էականորեն տարբերվել։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նորագոյացած անոթների հետ կապված ձևին, որի ժամանակ անոթային պատի փոփոխությունները կարող են ուղեկցվել ցանցաթաղանթի կառուցվածքային խանգարումներով։ Այս գործընթացների զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունի անոթային էնդոթելային աճի գործոնի ակտիվությունը, ինչի պատճառով դրա ազդեցությունը սահմանափակող դեղաբանական միջոցները դարձել են համապատասխան հիվանդների բուժման ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը։ Բևացիզումաբը դիտարկվում է որպես անոթային էնդոթելային աճի գործոնի ազդեցությունը նվազեցնող դեղամիջոց, որի կիրառման պայմաններում գնահատվում են տեսողական և կառուցվածքային ցուցանիշների հնարավոր փոփոխությունները։ Հետազոտության նպատակներից է պարզել, թե բուժման ընթացքում որքանով կարող է պահպանվել կամ բարելավվել տեսողական գործառույթը և ինչպիսի փոփոխություններ կարող են արձանագրվել ցանցաթաղանթի վիճակում։ Արդյունքների գնահատման համար կարող են համադրվել հիվանդների կլինիկական տվյալները բուժումից առաջ և հետագա դիտարկումների ընթացքում՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել փոփոխությունների դինամիկան։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տեսողության սրության գնահատմանը՝ որպես բուժման արդյունքների հիմնական գործառական ցուցանիշներից մեկին։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ միայն տեսողության սրության փոփոխությունը բավարար չէ հիվանդության ամբողջական ընթացքը բնութագրելու համար։ Անհրաժեշտ է այն համադրել ակնահատակի և ցանցաթաղանթի կառուցվածքային վիճակը բնութագրող տվյալների հետ։ Այդ նպատակով ակնաբուժական հետազոտությունների արդյունքները կարող են օգտագործվել հիվանդության ակտիվության, մակուլյար հատվածի փոփոխությունների և բուժման նկատմամբ արձագանքի գնահատման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օպտիկական կոհերենտային տոմոգրաֆիայի նշանակությանը, որը հնարավորություն է տալիս ոչ ինվազիվ եղանակով ստանալ ցանցաթաղանթի շերտերի մանրամասն պատկերներ և հետևել դրանց կառուցվածքային փոփոխություններին։ Նման տվյալների համադրումը տեսողական գործառույթի հետ կարող է ավելի ամբողջական պատկերացում տալ հիվանդության ընթացքի և բուժման ազդեցության վերաբերյալ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև հիվանդների տարիքը, հիվանդության տևողությունը, սկզբնական տեսողական վիճակը, ախտահարման բնույթը և ուղեկցող գործոնները։ Այս ցուցանիշների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե բուժման արդյունքների տարբերությունները որքանով կարող են կապված լինել հիվանդների սկզբնական կլինիկական առանձնահատկությունների հետ։ Կարևորվում է անհատական տարբերությունների հաշվառումը, քանի որ նույն ախտորոշումն ունեցող հիվանդների մոտ հիվանդության ընթացքը և բուժման նկատմամբ արձագանքը կարող են տարբեր լինել։ Հատուկ նշանակություն ունի հիվանդների շարունակական հսկողությունը։ Ցանցաթաղանթի տարիքային փոփոխություններով պայմանավորված հիվանդությունները կարող են ունենալ երկարատև ընթացք, և կարճ ժամանակահատվածում արձանագրված արդյունքները միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտացոլում են բուժման երկարաժամկետ արդյունավետությունը։ Հետևաբար պարբերական ակնաբուժական հետազոտությունները հնարավորություն են տալիս գնահատել տեսողական ցուցանիշների կայունությունը, կառուցվածքային փոփոխությունների դինամիկան և հիվանդության հնարավոր կրկնակի ակտիվացումը։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել նաև բուժման արդյունքների և հիվանդների հետևողական վերահսկման միջև կապը։ Առանձին ուղղություն է անվտանգության ցուցանիշների գնահատումը։ Ցանկացած դեղաբանական միջամտության ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է ոչ միայն հնարավոր արդյունավետության, այլև անցանկալի երևույթների և բուժման ընդհանուր անվտանգության դիտարկումը։ Այդ պատճառով կլինիկական տվյալների վերլուծությունը կարող է ընդգրկել բուժման ընթացքում արձանագրված տեղային կամ համակարգային անցանկալի երևույթների գրանցումը և դրանց հարաբերակցությունը կիրառված բուժական մոտեցման հետ։ Միաժամանակ բևացիզումաբի ակնաբուժական կիրառումը մասնագիտական բժշկական վերահսկողություն պահանջող միջամտություն է, և աշխատանքի արդյունքները նախատեսված են գիտական ու կլինիկական գնահատման, այլ ոչ ինքնուրույն բուժման ընտրության համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տվյալ տարածաշրջանում ակնաբուժական ծառայությունների կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Տարիքային մակուլյար դեգեներացիայի ժամանակ հիվանդության վաղ հայտնաբերումը և շարունակական վերահսկումը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ տեսողական գործառույթի պահպանման տեսանկյունից։ Տարածաշրջանային կլինիկական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն բուժական արդյունքները, այլև հիվանդների դիմելիության, ախտորոշման հասանելիության և երկարատև հսկողության կազմակերպման հետ կապված գործոնները։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են օգտակար լինել ակնաբուժական օգնության կազմակերպման խնդիրների բացահայտման և համապատասխան բժշկական ծառայությունների զարգացման ուղղությունների գնահատման համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող է լինել հիվանդների կլինիկական տվյալների համակարգված հավաքագրումը և համեմատական վերլուծությունը։ Տեսողական ցուցանիշները, ցանցաթաղանթի կառուցվածքային տվյալները և հիվանդության ընթացքը կարող են գնահատվել որոշակի ժամանակային փուլերում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հետևել բուժման նկատմամբ արձագանքի դինամիկային և առանձնացնել այն հիվանդներին, որոնց մոտ արձանագրվում են տարբեր բնույթի փոփոխություններ։ Վիճակագրական վերլուծությունը կարող է օգտագործվել ստացված արդյունքների ընդհանրացման, ցուցանիշների միջև կապերի գնահատման և դիտվող փոփոխությունների նշանակալիության որոշման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կլինիկական արդյունավետության հասկացությանը։ Բուժման արդյունքը կարող է արտահայտվել ոչ միայն տեսողության բարելավմամբ, այլև հիվանդության առաջընթացի դանդաղեցմամբ կամ առկա տեսողական գործառույթի պահպանմամբ։ Հետևաբար արդյունքների մեկնաբանման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել հիվանդության բնական ընթացքը և հիվանդների սկզբնական վիճակը։ Նման մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել բուժման ազդեցության չափազանց պարզեցված գնահատումից և ներկայացնել դրա կլինիկական նշանակությունն ավելի ամբողջական ձևով։ Կարևորվում է նաև կառուցվածքային և գործառական արդյունքների փոխհարաբերությունը։ Ցանցաթաղանթի պատկերային հետազոտությամբ արձանագրված բարենպաստ փոփոխությունները միշտ չէ, որ նույն չափով արտահայտվում են տեսողության գործառական ցուցանիշներում, և հակառակը։ Այս տարբերությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հիվանդության զարգացման մեխանիզմների և բուժման արդյունքների ավելի խորքային ընկալմանը։ Հետազոտության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է տարիքային մակուլյար դեգեներացիայի բուժման վերաբերյալ տարածաշրջանային կլինիկական փորձի համակարգման հնարավորությամբ։ Ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել հիվանդների դիտարկման արդյունքների համեմատության, բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշների կատարելագործման և ակնաբուժական օգնության կազմակերպման խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ արդյունքների մեկնաբանման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել հետազոտված հիվանդների թվաքանակը, դիտարկման տևողությունը, հետազոտության կառուցվածքը և այլ մեթոդաբանական սահմանափակումներ, քանի որ դրանք կարող են ազդել եզրակացությունների ընդհանրացման հնարավորության վրա։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տարիքային մակուլյար դեգեներացիայի կլինիկական առանձնահատկությունների, տեսողական և կառուցվածքային փոփոխությունների, հակաանգիոգեն դեղաբանական մոտեցման և բուժման արդյունքների համալիր ուսումնասիրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել ակնաբույժների, ցանցաթաղանթի հիվանդությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, կլինիկական դեղաբանների, բժշկական հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գորտի վեստիբուլյար կորիզների կառուցվածքային և գործառական կազմակերպման ուսումնասիրմանը համակարգչային մոդելավորման մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում վեստիբուլյար համակարգի նյարդային կառուցվածքներում տեղեկատվության ընդունման, մշակման և փոխանցման մեխանիզմներն են, ինչպես նաև առանձին նեյրոնների ու դրանց միջև ձևավորված կապերի դերը շարժումների համակարգման, մարմնի հավասարակշռության և տարածական դիրքի վերահսկման գործընթացներում։ Համակարգչային մոդելավորումը դիտարկվում է որպես փորձարարական նեյրոֆիզիոլոգիական տվյալները համակարգելու և նյարդային ցանցի աշխատանքի հնարավոր մեխանիզմները քանակականորեն նկարագրելու արդյունավետ միջոց։ Վեստիբուլյար համակարգը կարևոր դեր է կատարում օրգանիզմի դիրքի և շարժման մասին տեղեկատվության մշակման մեջ։ Ներքին ականջի համապատասխան զգայական կառույցներից ստացվող ազդակները նյարդային ուղիներով հասնում են կենտրոնական նյարդային համակարգի վեստիբուլյար կորիզներին, որտեղ տեղի է ունենում դրանց հետագա ինտեգրումը և փոխանցումը այլ նյարդային կենտրոնների։ Այս գործընթացների արդյունքում ձևավորվում են շարժողական և դիրքային պատասխաններ, որոնք նպաստում են հավասարակշռության պահպանմանը, մկանային տոնուսի կարգավորմանը և շարժումների համաձայնեցմանը։ Գորտը որպես փորձարարական օբյեկտ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ողնաշարավորների վեստիբուլյար համակարգի կազմակերպման հիմնական օրինաչափությունները համեմատաբար հստակ նեյրոնային կառուցվածքների պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է վեստիբուլյար կորիզների նեյրոնային կազմի և դրանց փոխկապակցվածության վրա։ Առանձին նեյրոնները կարող են տարբերվել իրենց ձևաբանական կառուցվածքով, էլեկտրաֆիզիոլոգիական հատկություններով, մուտքային և ելքային կապերով ու տարբեր տեսակի ազդակների նկատմամբ արձագանքներով։ Այդ տարբերությունների համակարգումը հնարավորություն է տալիս կառուցել վեստիբուլյար կենտրոնների կառուցվածքային մոդել, որտեղ ներկայացվում են նեյրոնների հիմնական խմբերը և դրանց միջև հնարավոր կապերը։ Նման մոդելը կարող է օգտագործվել որպես հիմք գործառական գործընթացների հետագա համակարգչային վերարտադրման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նեյրոնների էլեկտրական ակտիվության մոդելավորմանը։ Նյարդային բջիջների գործունեությունը կապված է թաղանթային պոտենցիալի փոփոխությունների և նյարդային ազդակների առաջացման հետ։ Համակարգչային մոդելի միջոցով հնարավոր է ներկայացնել նեյրոնի արձագանքը տարբեր ուժգնության և ժամանակային կառուցվածքի մուտքային ազդակներին, ուսումնասիրել գրգռման շեմը, իմպուլսների հաճախականությունը և ակտիվության ժամանակային բնութագրերը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս փորձարկել այնպիսի պայմաններ, որոնց անմիջական ուսումնասիրությունը կենսաբանական փորձերում կարող է լինել դժվար կամ սահմանափակ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սինապսային կապերի մոդելավորմանը։ Վեստիբուլյար կորիզների գործունեությունը պայմանավորված է ոչ միայն առանձին նեյրոնների հատկություններով, այլև նրանց միջև տեղեկատվության փոխանցման ձևով։ Գրգռող և արգելակող կապերի հարաբերակցությունը կարող է որոշել ամբողջ նեյրոնային ցանցի արձագանքը։ Համակարգչային մոդելում այդ կապերի ուժգնության, ժամանակային բնութագրերի և տարածական կազմակերպման փոփոխությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է փոխվում համակարգի ընդհանուր ակտիվությունը տարբեր պայմաններում։ Հատկապես կարևոր է արգելակման դերի գնահատումը, քանի որ այն կարող է մասնակցել նեյրոնային պատասխանների ճշգրտմանը և չափազանց ուժեղ գրգռման սահմանափակմանը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է կառուցվածքի և գործառույթի փոխկապակցվածության բացահայտումը։ Նեյրոնային համակարգի անատոմիական կազմակերպումը որոշակի սահմաններ է ստեղծում տեղեկատվության հնարավոր փոխանցման համար, սակայն միայն կառուցվածքային տվյալները բավարար չեն համակարգի իրական աշխատանքի ամբողջական նկարագրության համար։ Համակարգչային մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս կառուցվածքային տվյալները միավորել էլեկտրաֆիզիոլոգիական ցուցանիշների հետ և ուսումնասիրել, թե կոնկրետ նեյրոնային կապերը ինչպիսի գործառական արդյունք կարող են առաջացնել։ Այսպիսով հնարավոր է փորձարկել վեստիբուլյար կորիզների աշխատանքի վերաբերյալ տարբեր տեսական ենթադրություններ և համեմատել մոդելային արդյունքները փորձարարական դիտարկումների հետ։ Առանձին ուղղություն է զգայական ազդակների տարածական և ժամանակային մշակման ուսումնասիրությունը։ Վեստիբուլյար համակարգը պետք է արձագանքի գլխի և մարմնի շարժումների ուղղությանը, արագությանը և փոփոխության բնույթին։ Այդ տեղեկատվությունը նեյրոնային ցանցում ներկայացվում է ակտիվության որոշակի ձևերով։ Մոդելավորման միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե տարբեր մուտքային ազդանշաններն ինչպես են փոփոխում առանձին նեյրոնների և ամբողջ ցանցի ակտիվությունը, ինչպես են միաժամանակ ստացվող ազդակները փոխազդում միմյանց հետ և ինչպիսի ելքային պատասխաններ են ձևավորվում։ Կարևորվում է նաև վեստիբուլյար տեղեկատվության ինտեգրումը այլ զգայական և շարժողական համակարգերից ստացվող ազդակների հետ։ Կենտրոնական նյարդային համակարգում հավասարակշռության պահպանումը մեկ զգայական համակարգի գործունեության արդյունք չէ։ Վեստիբուլյար տեղեկատվությունը փոխազդում է տեսողական, պրոպրիոցեպտիվ և շարժողական ազդակների հետ։ Համակարգչային մոդելի ընդլայնված տարբերակներում հնարավոր է գնահատել տարբեր մուտքերի համատեղ ազդեցությունը և պարզել, թե ինչպես կարող է դրանց հարաբերակցությունը փոփոխել վեստիբուլյար նեյրոնների արձագանքը։ Այս մոտեցումը կարևոր է բազմազգայական ինտեգրման նյարդային մեխանիզմների հասկացման համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում փորձարարական և հաշվարկային մոտեցումների համադրումն է։ Նեյրոֆիզիոլոգիական փորձերից ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել մոդելի պարամետրերի որոշման համար, իսկ համակարգչային հաշվարկների արդյունքները՝ նոր փորձարարական ենթադրությունների ձևավորման համար։ Այս փոխադարձ կապը հնարավորություն է տալիս աստիճանաբար ճշգրտել մոդելը։ Եթե հաշվարկային արդյունքները չեն համապատասխանում փորձարարական դիտարկումներին, անհրաժեշտ է վերանայել նեյրոնների հատկությունների, սինապսային կապերի կամ ցանցի կառուցվածքի վերաբերյալ ընդունված ենթադրությունները։ Այդպիսով մոդելավորումը դառնում է ոչ միայն արդեն հայտնի տվյալների ներկայացման, այլև նյարդային համակարգի աշխատանքի նոր հնարավոր մեխանիզմների որոնման գործիք։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոդելի պարամետրերի ընտրությանը և դրանց նկատմամբ համակարգի զգայունությանը։ Նեյրոնի թաղանթային հատկությունների, սինապսային հաղորդման ուժգնության, ազդակների ուշացման կամ ցանցային կապերի փոփոխությունը կարող է տարբեր ազդեցություն ունենալ վերջնական արդյունքի վրա։ Պարամետրային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել այն գործոնները, որոնք առավել մեծ դեր են կատարում համակարգի վարքագծի ձևավորման մեջ։ Միաժամանակ հնարավոր է գնահատել, թե որ բնութագրերի փոփոխությունների նկատմամբ է մոդելը կայուն և որ պարամետրերն են պահանջում առավել ճշգրիտ փորձարարական որոշում։ Մոդելավորման կարևոր առավելություններից է տարբեր տեսական իրավիճակների վերահսկելի ուսումնասիրությունը։ Հնարավոր է պայմանականորեն փոփոխել կամ բացառել որոշակի նեյրոնային կապեր և գնահատել դրանց ազդեցությունը համակարգի ընդհանուր աշխատանքի վրա։ Այս եղանակով կարելի է ուսումնասիրել առանձին կառուցվածքային բաղադրիչների գործառական նշանակությունը և պարզել, թե որ կապերն են հատկապես կարևոր նորմալ վեստիբուլյար պատասխանների ձևավորման համար։ Նման հաշվարկային փորձերը լրացնում են կենսաբանական հետազոտությունները և կարող են նպաստել հետագա փորձարարական աշխատանքի ավելի նպատակային կազմակերպմանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև նեյրոնային ցանցի կայունության և հարմարվողականության ուսումնասիրությունը։ Վեստիբուլյար համակարգը պետք է կարողանա պահպանել արդյունավետ գործունեությունը տարբեր շարժողական պայմաններում և որոշ չափով հարմարվել զգայական մուտքերի փոփոխություններին։ Համակարգչային մոդելը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե նեյրոնների կամ նրանց կապերի հատկությունների փոփոխությունները ինչպես կարող են ազդել համակարգի ընդհանուր կայունության վրա։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել նաև վեստիբուլյար համակարգում պլաստիկության մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։ Գորտի վեստիբուլյար կորիզների ուսումնասիրությունն ունի նաև համեմատական նեյրոֆիզիոլոգիական նշանակություն։ Տարբեր ողնաշարավորների նյարդային համակարգերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել վեստիբուլյար կառավարման այն հիմնական սկզբունքները, որոնք պահպանվել են կենսաբանական զարգացման ընթացքում, ինչպես նաև բացահայտել առանձին տեսակներին բնորոշ առանձնահատկությունները։ Համակարգչային մոդելը կարող է ծառայել որպես ձևականացված հիմք նման համեմատությունների համար՝ թույլ տալով նույն հաշվարկային սկզբունքներով նկարագրել տարբեր կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ տարբերակներ։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է փորձարարական նեյրոֆիզիոլոգիայի և համակարգչային մոդելավորման համադրմամբ։ Նյարդային համակարգի բարդ կառուցվածքը դժվար է ամբողջությամբ հասկանալ միայն առանձին նեյրոնների ուսումնասիրության միջոցով, մինչդեռ մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս այդ տվյալները միավորել մեկ համակարգում և ուսումնասիրել դրանց համատեղ գործունեությունը։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել վեստիբուլյար տեղեկատվության մշակման, նեյրոնային ցանցերի կազմակերպման և զգայական ու շարժողական համակարգերի փոխազդեցության ընդհանուր սկզբունքների բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է վեստիբուլյար կորիզների կառուցվածքի և գործունեության համալիր հաշվարկային ուսումնասիրություն՝ ներառելով նեյրոնների հատկությունների, սինապսային կապերի, ցանցային կազմակերպման և զգայական տեղեկատվության մշակման փոխկապակցված վերլուծությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել նեյրոֆիզիոլոգիայի, հաշվողական նեյրոգիտության, կենսաֆիզիկայի, մաթեմատիկական կենսաբանության և նյարդային համակարգերի համակարգչային մոդելավորման ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի ընկալման, բեմականացման և զարգացման պատմությանը հայ թատրոնում՝ մինչև խորհրդային ժամանակաշրջանի սկիզբը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում են անգլիացի դրամատուրգի ստեղծագործությունների մուտքը հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանությունների և բեմական մեկնաբանությունների ձևավորումը, դերասանական արվեստի առանձնահատկությունները և շեքսպիրյան ավանդույթի նշանակությունը հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացում։ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայկական բեմական պատմությունը դիտարկվում է հայ թատերական մշակույթի ընդհանուր զարգացման, եվրոպական դրամատուրգիայի յուրացման և ազգային դերասանական դպրոցի ձևավորման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմամշակութային պայմաններին, որոնցում հայ հանդիսատեսը և թատերական գործիչները ծանոթացել են շեքսպիրյան դրամատուրգիային։ Քննության են առնվում XIX դարում հայկական մշակութային կենտրոններում ծավալված թատերական կյանքը, թարգմանական գրականության զարգացումը և եվրոպական թատրոնի հետ կապերը, որոնք նպաստեցին դասական դրամատուրգիայի տարածմանը։ Շեքսպիրյան ստեղծագործությունների բեմադրությունը հայ թատրոնի համար ներկայացվում է ոչ միայն որպես համաշխարհային դասական ժառանգության յուրացում, այլև որպես դերասանական, ռեժիսորական և բեմական արտահայտչամիջոցների զարգացման կարևոր փորձադաշտ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանությունների դերին։ Դրամատիկական ստեղծագործության բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված էր հայերեն տարբերակների լեզվական և ոճական որակով, բնագրի պատկերային համակարգի, երկխոսությունների, մենախոսությունների և դրամատիկական լարվածության փոխանցման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են թարգմանական տարբեր մոտեցումները նպաստել ստեղծագործությունների ընկալմանը և ինչ դեր են ունեցել հայերեն շեքսպիրյան բառապաշարի ու բեմական խոսքի ձևավորման գործում։ Թարգմանությունը դիտարկվում է որպես գրական և թատերական մշակույթների փոխազդեցության կարևոր օղակ, որի միջոցով համաշխարհային դրամատուրգիայի կերպարներն ու գաղափարները դարձել են հայ հանդիսատեսի մշակութային փորձի մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական թատերախմբերի խաղացանկում ողբերգությունների և կատակերգությունների հայտնվելուն, դրանց բեմական պատմությանը և հանդիսատեսի ընդունելությանը։ Դիտարկվում են այն ստեղծագործությունները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ դերասանական արվեստի զարգացման վրա և դարձել են նշանավոր դերասանների ստեղծագործական ինքնադրսևորման կարևոր նյութ։ Շեքսպիրյան բարդ կերպարների մարմնավորումը դերասանից պահանջում էր հոգեբանական խորություն, խոսքի մշակույթ, շարժման արտահայտչականություն և դրամատիկական հակասությունների ամբողջական ընկալում։ Այդ պատճառով նման դերերը հաճախ դիտարկվել են որպես դերասանական վարպետության կարևոր չափանիշ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ նշանավոր դերասանների շեքսպիրյան դերակատարումներին և նրանց ստեղծած բեմական կերպարների առանձնահատկություններին։ Քննության է առնվում, թե ինչպես էին տարբեր դերասանական անհատականություններ մեկնաբանում ողբերգական հերոսների բնավորությունը, ներքին հակասությունները և բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է հատկապես Պետրոս Ադամյանի ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը, քանի որ նրա շեքսպիրյան դերակատարումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի հայ թատրոնի պատմության մեջ։ Դերասանական մեկնաբանությունները դիտարկվում են ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների, ռոմանտիկական և ռեալիստական խաղաոճերի փոխհարաբերության և ազգային բեմական ավանդույթների զարգացման շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Համլետի կերպարի հայկական բեմական պատմությունը։ Այս կերպարը հնարավորություն էր տալիս դերասաններին բացահայտելու մարդու ներքին երկընտրանքը, բարոյական ընտրության, պատասխանատվության և գործողության խնդիրները։ Տարբեր ժամանակներում ստեղծված մեկնաբանությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ դերասանական դպրոցի գեղարվեստական սկզբունքների փոփոխությանը։ Նույն կերպ քննության են առնվում այլ հայտնի ողբերգական և կատակերգական կերպարների բեմական մարմնավորումները, որոնց միջոցով ընդլայնվել է հայ թատրոնի կերպարային և ժանրային շրջանակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմադրական մշակույթին։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների ձևավորման սկզբունքները, բեմական տարածության կազմակերպումը, հագուստը, երաժշտական ուղեկցությունը և զանգվածային տեսարանների կառուցումը՝ այնքանով, որքանով դրանք հնարավոր է վերականգնել պահպանված աղբյուրների միջոցով։ Այս բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական բեմի նյութական և գեղարվեստական հնարավորությունների մասին։ Շեքսպիրյան ներկայացումների զարգացումը միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ թատրոնը աստիճանաբար յուրացնում եվրոպական բեմական մշակույթի փորձը՝ այն համապատասխանեցնելով սեփական պայմաններին և գեղարվեստական ավանդույթներին։ Քննության են առնվում նաև ներկայացումների մասին մամուլի արձագանքները և թատերական քննադատությունը։ Պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, հուշագրությունները և այլ նյութերը կարևոր աղբյուր են հանդիսատեսի վերաբերմունքը, դերասանական խաղի գնահատականները և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պահանջները հասկանալու համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին ներկայացումների պատմությունը, այլև այն բանավեճերը, որոնք ծավալվել են դասական դրամատուրգիայի մեկնաբանման, դերասանական խաղաոճի և թատրոնի հասարակական նշանակության շուրջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական տարբեր մշակութային կենտրոնների թատերական կյանքին։ Թիֆլիսը, Կոստանդնուպոլիսը և հայ մշակութային գործունեության այլ կենտրոններ կարևոր դեր են ունեցել պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման և եվրոպական դրամատուրգիայի տարածման գործում։ Տարբեր քաղաքներում գործող թատերախմբերի և դերասանների փոխադարձ կապերը նպաստել են ներկայացումների տարածմանը, ստեղծագործական փորձի փոխանակմանը և միասնական շեքսպիրյան բեմական ավանդույթի ձևավորմանը։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր մշակութային միջավայր ունեցել է իր հանդիսատեսը, կազմակերպական պայմանները և գեղագիտական առանձնահատկությունները, որոնք կարող էին ազդել ներկայացումների բնույթի վրա։ Կարևորվում են նաև հայ և օտար թատերական մշակույթների փոխազդեցությունները։ Ռուսական և եվրոպական բեմական փորձի հետ ծանոթությունը, հյուրախաղերը, դերասանների մասնագիտական շփումները և թատերական գրականության տարածումը նպաստել են նոր խաղաոճերի ու բեմադրական սկզբունքների յուրացմանը։ Սակայն այդ ազդեցությունները չեն դիտարկվում որպես պարզ ընդօրինակում․ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են արտաքին գեղարվեստական ազդակները վերափոխվել հայկական մշակութային միջավայրում և նպաստել ազգային թատրոնի ինքնուրույն դիմագծի ձևավորմանը։ Շեքսպիրյան դրամատուրգիայի յուրացումը հնարավորություն է տվել հայ թատրոնին անդրադառնալ համամարդկային թեմաների՝ իշխանության և պատասխանատվության, սիրո և հակամարտության, հավատարմության ու դավաճանության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտականության խնդիրներին։ Այդ թեմաների բեմական մեկնաբանությունը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ստանալ նոր շեշտադրումներ և արձագանքել ժամանակակից հանդիսատեսի մտահոգություններին։ Հետևաբար շեքսպիրյան ներկայացումները դիտարկվում են նաև որպես հայ հասարակության մշակութային և մտավոր կյանքի բաղադրիչ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ընդգրկվել թատերական ազդագրեր, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, դերասանների և մշակութային գործիչների հուշեր, նամակներ, թարգմանություններ, գրականագիտական ու թատերագիտական ուսումնասիրություններ և պահպանված այլ փաստաթղթեր։ Այդ նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ներկայացումների ժամանակագրությունը, դերաբաշխումները, բեմական մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները և դրանց նկատմամբ ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրների քննադատական համեմատությունը, քանի որ նախախորհրդային շրջանի ներկայացումների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնակի կամ գնահատողական բնույթի։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի և հայկական բեմարվեստի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև շեքսպիրյան ավանդույթի դերի բացահայտմամբ հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման մեջ։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու թարգմանության, դերասանական արվեստի, բեմադրական մշակույթի և թատերական քննադատության փոխկապակցված զարգացմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայ թատրոնը միջազգային մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, հայ թատրոնի պատմության, գրականագիտության, շեքսպիրագիտության, թարգմանագիտության և հայ մշակույթի պատմության ոլորտների հետազոտողների, դերասանական և ռեժիսորական արվեստ ուսումնասիրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ցիանուրային և իզոցիանուրային թթուների չհագեցած հալոգեն պարունակող ածանցյալների ստացման, կառուցվածքի, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և քիմիական փոխարկումների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային համակարգերի նպատակային ֆունկցիոնալացման, դրանց մոլեկուլներում չհագեցած և հալոգեն պարունակող խմբերի ներմուծման ու ստացված միացությունների ռեակցիոնունակության բացահայտման վրա։ Ցիանուրային և իզոցիանուրային համակարգերը դիտարկվում են որպես օրգանական սինթեզի տեսանկյունից հետաքրքիր կառուցվածքային հիմքեր, որոնց ֆունկցիոնալ ածանցյալների ստացումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել տարբեր հատկություններով նոր նյութեր և ուսումնասիրել կառուցվածքի ու քիմիական վարքի միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համապատասխան ելանյութերի ընտրությունը և սինթեզի արդյունավետ սխեմաների մշակումը։ Քննության են առնվում տարբեր ֆունկցիոնալ խմբեր պարունակող միացությունների փոխազդեցությունները, ռեակցիաների ընթացքի առանձնահատկությունները և այն պայմանները, որոնց փոփոխությամբ հնարավոր է ազդել նպատակային արտադրանքի առաջացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում չհագեցած կապերի առկայությանը, քանի որ դրանք մեծացնում են մոլեկուլների հետագա քիմիական ձևափոխման հնարավորությունները և կարող են մասնակցել միացման, տեղակալման, ցիկլացման ու այլ տիպի օրգանական փոխարկումների։ Հալոգենային տեղակալիչների ներմուծումը ևս դիտարկվում է որպես մոլեկուլի ռեակցիոնունակությունը նպատակային փոփոխելու միջոց։ Քլոր, բրոմ կամ այլ համապատասխան հալոգենային խմբեր պարունակող ածանցյալների քիմիական վարքը կարող է պայմանավորված լինել ինչպես հալոգենի բնույթով և դիրքով, այնպես էլ հետերոցիկլային միջուկի ու չհագեցած հատվածների ազդեցությամբ։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել էլեկտրոնային և տարածական ազդեցությունների դերը համապատասխան ռեակցիաներում։ Առանձին նշանակություն է տրվում ցիանուրային և իզոցիանուրային կառուցվածքների միջև փոխկապակցվածությանը։ Տարբեր կառուցվածքային ձևերի գոյությունը կարող է անդրադառնալ նյութերի կայունության, ռեակցիոնունակության և ֆունկցիոնալ խմբերի փոխազդեցության վրա։ Հետևաբար կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն նոր միացությունների նույնականացման, այլև դրանց քիմիական հատկությունների մեկնաբանման համար։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են համապատասխան ածանցյալների ստացման ռեակցիաների ուղղությունը և ընտրողականությունը։ Սինթեզի ընթացքում հնարավոր են տարբեր մրցակցող փոխարկումներ, և նպատակային նյութի առավել բարձր ելք ապահովելու համար անհրաժեշտ է գնահատել ելանյութերի հարաբերակցությունը, լուծիչի բնույթը, ջերմաստիճանը, գործընթացի տևողությունը և այլ գործոններ։ Այդ պարամետրերի համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել առավել արդյունավետ պայմաններ և նվազեցնել կողմնակի արտադրանքների առաջացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստացված միացությունների կառուցվածքային նույնականացմանը։ Ֆիզիկաքիմիական և սպեկտրային հետազոտությունների միջոցով հնարավոր է հաստատել մոլեկուլում առկա ֆունկցիոնալ խմբերը, չհագեցած կապերի դիրքը և հետերոցիկլային համակարգի կառուցվածքը։ Միջուկային մագնիսական ռեզոնանսի, ինֆրակարմիր սպեկտրաչափության, զանգվածային սպեկտրաչափության և այլ վերլուծական մեթոդների տվյալների համադրումը կարող է ապահովել սինթեզված նյութերի կառուցվածքի առավել ամբողջական բնութագրում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իզոմերիայի հնարավոր դրսևորումներին։ Չհագեցած հատվածների առկայությունը կարող է պայմանավորել տարածական տարբեր ձևերի առաջացում, իսկ հետերոցիկլային համակարգում տեղակալիչների դիրքը՝ կառուցվածքային իզոմերների գոյություն։ Այդ առանձնահատկությունների բացահայտումը կարևոր է, քանի որ նույնիսկ մոտ կառուցվածք ունեցող միացությունները կարող են ունենալ տարբեր ֆիզիկական և քիմիական հատկություններ։ Քննության են առնվում նաև ստացված նյութերի հետագա քիմիական փոխարկումները։ Չհագեցած կապերը և հալոգեն պարունակող ֆունկցիոնալ խմբերը կարող են ծառայել որպես ակտիվ կենտրոններ նոր ածանցյալների սինթեզի համար։ Դրանց հիման վրա հնարավոր է ուսումնասիրել տարբեր նուկլեոֆիլների, էլեկտրոֆիլների և այլ ռեագենտների հետ փոխազդեցությունները՝ ձևավորելով ավելի բարդ ֆունկցիոնալացված կառուցվածքներ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս սկզբնական հետերոցիկլային համակարգից ստանալ կառուցվածքային բազմազանությամբ միացությունների շարքեր և ուսումնասիրել դրանց փոխարկման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Կարևորվում է ռեակցիաների հնարավոր մեխանիզմների վերլուծությունը։ Փորձարարական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզաբանել միջանկյալ փուլերի բնույթը, տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի ազդեցությունը ռեակցիայի ուղղության վրա և վերջնական արտադրանքի ձևավորման օրինաչափությունները։ Մեխանիզմների ուսումնասիրությունը նպաստում է ոչ միայն դիտարկված արդյունքների բացատրությանը, այլև կառուցվածքով մոտ նոր նյութերի սինթեզի կանխատեսելիության բարձրացմանը։ Առանձին տեղ է հատկացվում կառուցվածք–ռեակցիոնունակություն կապերի բացահայտմանը։ Տեղակալիչների էլեկտրոնային բնույթը, հալոգենի տեսակը, չհագեցած հատվածի կառուցվածքը և հետերոցիկլային միջուկի առանձնահատկությունները կարող են համատեղ որոշել մոլեկուլի քիմիական վարքը։ Տարբեր ածանցյալների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել յուրաքանչյուր կառուցվածքային գործոնի ներդրումը և ձևակերպել համապատասխան օրինաչափություններ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել նպատակային օրգանական սինթեզի համար, քանի որ բազմաֆունկցիոնալ հետերոցիկլային միացությունները կարող են օգտագործվել որպես միջանկյալ նյութեր ավելի բարդ մոլեկուլային համակարգերի ստացման գործընթացներում։ Դրանց կառուցվածքում միաժամանակ մի քանի ռեակցիոն կենտրոնների առկայությունը ընդլայնում է հետագա ձևափոխումների հնարավորությունները և թույլ է տալիս տարբեր սինթետիկ ճանապարհներով ստանալ նոր ածանցյալներ։ Նման նյութերի ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ նաև պոլիմերային քիմիայի, նյութագիտության և կենսաբանական ակտիվություն ունեցող նոր կառուցվածքների որոնման հետ կապված հետագա հետազոտությունների համար՝ համապատասխան հատկությունների փորձարարական հաստատման դեպքում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ցիանուրային և իզոցիանուրային հետերոցիկլային համակարգերի նոր ֆունկցիոնալ ածանցյալների սինթեզի օրինաչափությունների բացահայտմամբ, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ռեակցիոնունակության փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ։ Կիրառական նշանակությունը կապված է բազմաֆունկցիոնալ օրգանական միացությունների ստացման սինթետիկ մոտեցումների ընդլայնման և հետագա նպատակային քիմիական փոխարկումների համար նոր ելանյութերի ձևավորման հնարավորության հետ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել օրգանական քիմիայի, հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի, հալոգենօրգանական միացությունների, նպատակային օրգանական սինթեզի և նյութագիտության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ծակոտկեն միջավայրերում երկրորդային էլեկտրոնների առաջացման, շարժման և բազմացման ֆիզիկական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործընթացների վրա, որոնք տեղի են ունենում, երբ առաջնային լիցքավորված մասնիկների կամ էլեկտրոնների ազդեցության հետևանքով նյութի ներքին մակերևույթներից արտազատվում են երկրորդային էլեկտրոններ և հետագայում շարժվում ծակոտիներով ձևավորված բարդ տարածական կառուցվածքում։ Այսպիսի համակարգերը առանձնանում են նրանով, որ ունեն մեծ ներքին մակերևույթ, բազմաթիվ սահմանային շերտեր և լիցքավորված մասնիկների շարժման բազմակի ուղիներ, ինչի պատճառով էլեկտրոնային գործընթացները կարող են էապես տարբերվել համասեռ խիտ նյութերում դիտվող երևույթներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Քննության է առնվում առաջնային մասնիկների էներգիայի փոխանցումը նյութին, էլեկտրոնների առաջացումը և դրանց՝ մակերևույթից դուրս գալու հնարավորությունը։ Կարևորվում է նյութի ֆիզիկական բնույթի, մակերևույթի վիճակի, ծակոտկենության աստիճանի և կառուցվածքային առանձնահատկությունների ազդեցությունը երկրորդային էլեկտրոնների քանակի և էներգետիկ բնութագրերի վրա։ Ծակոտկեն կառուցվածքում առաջացած էլեկտրոնների մի մասը կարող է կլանվել նյութում, իսկ մյուս մասը՝ հայտնվել ծակոտիների ազատ տարածությունում և մասնակցել հետագա տեղափոխման ու բազմացման գործընթացներին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էլեկտրոնների դրեյֆին արտաքին էլեկտրական դաշտի ազդեցությամբ։ Ծակոտիների երկրաչափությունը, դրանց չափերը, փոխկապակցվածությունը և ներքին մակերևույթների դասավորությունը կարող են պայմանավորել էլեկտրոնների շարժման բարդ հետագծեր։ Ուսումնասիրվում է էլեկտրական դաշտի ուժգնության և կառուցվածքային պարամետրերի ազդեցությունը էլեկտրոնների ուղղորդված շարժման, տեղափոխման արդյունավետության և նյութի ներքին մակերևույթների հետ բախումների հաճախականության վրա։ Կարևորվում է նաև էլեկտրոնների պատահական շարժման և ուղղորդված դրեյֆի փոխհարաբերությունը, քանի որ դրանց համատեղ ազդեցությունն է որոշում լիցքի տեղափոխման ընդհանուր բնույթը։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից է երկրորդային էլեկտրոնների բազմացման երևույթի ուսումնասիրությունը։ Ծակոտկեն միջավայրի ներքին մակերևույթի հետ էլեկտրոնի հաջորդական փոխազդեցությունների ընթացքում կարող են առաջանալ նոր երկրորդային էլեկտրոններ, որոնք համապատասխան պայմաններում նույնպես մասնակցում են հետագա շարժմանը և նոր փոխազդեցություններին։ Այսպիսով կարող է ձևավորվել բազմաստիճան գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է ինչպես նյութի երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի հատկություններից, այնպես էլ էլեկտրական դաշտից և ծակոտկեն կառուցվածքի երկրաչափական պարամետրերից։ Քննության է առնվում այն պայմանների ամբողջությունը, որոնց դեպքում բազմացման գործընթացն ուժեղանում կամ, հակառակը, սահմանափակվում է։ Առանձին նշանակություն է տրվում ծակոտկենության ազդեցությանը։ Ծակոտիների չափերի, ձևի և տարածական բաշխման փոփոխությունը կարող է էապես փոխել էլեկտրոնների միջին ազատ ճանապարհը, մակերևույթների հետ փոխազդեցությունների հավանականությունը և ընդհանուր էլեկտրոնային հոսքը։ Շատ փոքր կամ բարդ կառուցվածք ունեցող ծակոտիներում երկրորդային էլեկտրոնների զգալի մասը կարող է կրկին կլանվել, մինչդեռ որոշակի կառուցվածքային պայմաններում հնարավոր է ապահովել դրանց առավել արդյունավետ տեղափոխում։ Հետևաբար ուսումնասիրվում է ծակոտկեն միջավայրի կառուցվածքի և էլեկտրոնային բազմացման գործակցի միջև փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մակերևութային երևույթներին։ Երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիան զգալիորեն կախված է նյութի մակերևույթի ֆիզիկական վիճակից, կառուցվածքից և արտաքին ազդեցությունների հետևանքով առաջացող փոփոխություններից։ Հետազոտվում է, թե ինչպես կարող են մակերևութային հատկությունները փոփոխել էլեկտրոնների արտազատման հավանականությունը և դրանով իսկ ազդել ամբողջ բազմացման գործընթացի արդյունավետության վրա։ Ծակոտկեն նյութերում այս խնդիրը հատկապես նշանակալի է, քանի որ արտաքին մակերևույթի համեմատ ներքին ակտիվ մակերևույթի ընդհանուր մակերեսը կարող է շատ մեծ լինել։ Քննության են առնվում նաև տարածական լիցքի ձևավորման երևույթները։ Ծակոտկեն միջավայրում էլեկտրոնների կուտակումը և շարժումը կարող են փոփոխել տեղային էլեկտրական դաշտի բաշխումը, ինչն իր հերթին կարող է ազդել հետագա էլեկտրոնների շարժման վրա։ Այսպիսի փոխադարձ ազդեցությունը կարևոր է հատկապես այն պայմաններում, երբ էլեկտրոնների բազմացումը դառնում է ինտենսիվ։ Տարածական լիցքի ազդեցության գնահատումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ նկարագրել էլեկտրոնային հոսքի կայունացման կամ սահմանափակման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ժամանակային բնութագրերին։ Երկրորդային էլեկտրոնների առաջացումը, տեղափոխումը և բազմացումը կարող են զարգանալ տարբեր ժամանակային մասշտաբներով, իսկ դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ծակոտկեն միջավայրի արձագանքի արագությունը արտաքին ազդեցությանը։ Այս հանգամանքը կարևոր է այնպիսի համակարգերի համար, որտեղ անհրաժեշտ է գրանցել արագ փոփոխվող մասնիկային կամ էլեկտրոնային հոսքեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տեսական և փորձարարական մոտեցումները։ Տեսական մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս նկարագրել էլեկտրոնների շարժումը արտաքին դաշտում, գնահատել բախումների հավանականությունը և ուսումնասիրել բազմացման գործընթացի կախվածությունը տարբեր ֆիզիկական պարամետրերից։ Փորձարարական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս որոշել էլեկտրոնային հոսքի, բազմացման գործակցի և այլ բնութագրերի իրական արժեքները և դրանք համեմատել տեսական կանխատեսումների հետ։ Նման համադրումը նպաստում է օգտագործվող ֆիզիկական մոդելների ճշգրտմանը և գործընթացի հիմնական մեխանիզմների բացահայտմանը։ Կարևորվում է նաև էլեկտրոնների էներգետիկ բաշխման ուսումնասիրությունը։ Միջավայրի ներքին մակերևույթների հետ բազմակի փոխազդեցությունների հետևանքով էլեկտրոնների էներգիան կարող է փոփոխվել, և այդ փոփոխությունները պայմանավորում են հաջորդական երկրորդային էմիսիայի արդյունավետությունը։ Էներգետիկ բնութագրերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչ պայմաններում է ձևավորվում կայուն բազմացման ռեժիմ և ինչպես են նյութի հատկությունները ազդում այդ գործընթացի վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում արտաքին էլեկտրական դաշտի պարամետրերի և նյութի կառուցվածքային բնութագրերի համատեղ ազդեցության գնահատմանը։ Միևնույն նյութը տարբեր ծակոտկենության կամ դաշտային պայմաններում կարող է ցուցաբերել տարբեր էլեկտրոնային հատկություններ, հետևաբար համակարգի արդյունավետության գնահատումը պահանջում է բազմաթիվ գործոնների համատեղ ուսումնասիրություն։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս որոշել այն ֆիզիկական պայմանները, որոնցում էլեկտրոնների առաջացման, դրեյֆի և բազմացման գործընթացները առավել արդյունավետ են։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ լիցքավորված մասնիկների գրանցման, էլեկտրոնային հոսքերի ուժեղացման և հատուկ էլեկտրոնային սարքերի ֆիզիկական սկզբունքների զարգացման համար։ Ծակոտկեն միջավայրերում էլեկտրոնային բազմացման մեխանիզմների ըմբռնումը կարող է նպաստել այնպիսի նյութերի և կառուցվածքների ընտրությանը, որոնց էլեկտրոնային հատկությունները համապատասխանեցված են կոնկրետ կիրառական խնդիրներին։ Միաժամանակ աշխատանքն ունի հիմնարար նշանակություն, քանի որ հնարավորություն է տալիս խորացնել պատկերացումները բարդ կառուցվածք ունեցող նյութերում լիցքակիրների տեղափոխման և մակերևութային փոխազդեցությունների մասին։ Հետազոտության գիտական արժեքը պայմանավորված է երկրորդային էլեկտրոնների առաջացման, շարժման և բազմացման գործընթացների փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ՝ հաշվի առնելով ծակոտկեն միջավայրի կառուցվածքը, մակերևութային հատկությունները և արտաքին էլեկտրական դաշտը։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի տեսության զարգացմանը, ծակոտկեն նյութերում լիցքի տեղափոխման մեխանիզմների ավելի ամբողջական նկարագրմանը և համապատասխան էլեկտրոնային համակարգերի ֆիզիկական բնութագրերի կատարելագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել էլեկտրոնային և պինդ մարմնի ֆիզիկայի, նյութագիտության, լիցքավորված մասնիկների ֆիզիկայի, դետեկտորային տեխնիկայի և կիրառական էլեկտրոնիկայի ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ազգային դպրոցի տարրական դասարաններում ռուսաց լեզվի ուսուցման ընթացքում կրտսեր դպրոցականների ճանաչողական գործունեության ակտիվացման մանկավարժական և մեթոդական ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն ուսուցողական պայմանների, մեթոդների և առաջադրանքների վրա, որոնք նպաստում են սովորողների հետաքրքրության, ուշադրության, հիշողության, մտածողության, խոսքային ակտիվության և ինքնուրույն ուսումնական գործունեության զարգացմանը։ Ռուսաց լեզվի դասավանդումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական գիտելիքների և հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման գործընթաց, այլև որպես երեխայի ճանաչողական զարգացման կարևոր միջոց։ Հատուկ նշանակություն է տրվում այն հանգամանքին, որ ազգային դպրոցում ռուսերենը սովորողի համար կարող է չլինել մայրենի լեզու, ինչի պատճառով ուսուցման կազմակերպումը պահանջում է հաշվի առնել մայրենի և ուսումնասիրվող լեզուների փոխազդեցությունը, սովորողների լեզվական փորձը և տարիքային հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում կրտսեր դպրոցական տարիքի ճանաչողական զարգացման հիմնական բնութագրերը։ Այս փուլում կարևոր դեր ունեն ուսումնական հետաքրքրության ձևավորումը, ուշադրության կայունացումը, հիշողության նպատակային օգտագործումը, համեմատելու, դասակարգելու, ընդհանրացնելու և պատճառահետևանքային կապեր բացահայտելու կարողությունների զարգացումը։ Լեզվի դասը կարող է ստեղծել համապատասխան պայմաններ այդ գործընթացների ակտիվացման համար, եթե սովորողը ոչ միայն վերարտադրում է պատրաստի կանոններ, այլև ինքնուրույն դիտարկում է լեզվական նյութը, համեմատում օրինակները, նկատում օրինաչափությունները և փորձում ձևակերպել եզրակացություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուսուցման մոտիվացիային։ Կրտսեր դպրոցականների ճանաչողական ակտիվությունը մեծապես կախված է դասի բովանդակության մատչելիությունից, հետաքրքրությունից և սովորողի անմիջական մասնակցության հնարավորությունից։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են խաղային առաջադրանքների, խնդրահարույց իրավիճակների, հարցուպատասխանի, ստեղծագործական վարժությունների և համագործակցային աշխատանքի կիրառման հնարավորությունները։ Դիդակտիկ խաղը դիտարկվում է որպես տարրական դասարաններում արդյունավետ միջոց, որը կարող է միավորել ուսումնական և խաղային գործունեությունը՝ պահպանելով երեխայի հետաքրքրությունը և միաժամանակ զարգացնելով լեզվական կարողությունները։ Կարևորվում է սովորողի ակտիվ մասնակցությունը բառապաշարի, քերականության, ընթերցանության և բանավոր խոսքի յուրացման գործընթացում։ Բառային աշխատանքը կարող է կազմակերպվել համեմատությունների, թեմատիկ խմբավորումների, նկարների, իրավիճակային առաջադրանքների և բառերի իմաստային կապերի բացահայտման միջոցով։ Նման աշխատանքը նպաստում է ոչ միայն բառապաշարի հարստացմանը, այլև տրամաբանական մտածողության, հիշողության և լեզվական երևույթների նկատմամբ ուշադրության զարգացմանը։ Քերականական նյութի ուսուցման ընթացքում կարևորվում է այնպիսի մոտեցումը, երբ սովորողը օրինակների ուսումնասիրության միջոցով աստիճանաբար բացահայտում է լեզվական օրինաչափությունը և սովորում կիրառել այն նոր իրավիճակներում։ Առանձին տեղ է հատկացվում ընթերցանությանը՝ որպես ճանաչողական գործունեության ակտիվացման միջոցի։ Տեքստի հետ աշխատանքը կարող է ներառել բովանդակության կանխատեսում, հիմնական մտքի առանձնացում, հարցերի ձևակերպում, գործողությունների հաջորդականության որոշում, հերոսների վարքագծի քննարկում և տեղեկատվության համեմատություն։ Այսպիսի առաջադրանքները նպաստում են գիտակցված ընթերցանության զարգացմանը և սովորեցնում երեխային տեքստը դիտարկել որպես տեղեկատվության և մտավոր աշխատանքի աղբյուր։ Կարևորվում է նաև բանավոր խոսքի զարգացումը։ Երկխոսությունների, պատմությունների, նկարների նկարագրության, դերային իրավիճակների և կարճ հաղորդումների միջոցով սովորողները հնարավորություն են ստանում գործնականորեն կիրառել ձեռք բերած լեզվական գիտելիքները։ Խոսքային գործունեության ակտիվացումը հատկապես կարևոր է ոչ մայրենի լեզվի ուսուցման պայմաններում, քանի որ լեզվի յուրացումը պահանջում է սովորողի պարբերական ներգրավվածություն իրական կամ ուսումնական հաղորդակցական իրավիճակներում։ Քննության է առնվում մայրենի լեզվի ազդեցությունը ռուսերենի յուրացման վրա։ Երկու լեզուների կառուցվածքային ընդհանրություններն ու տարբերությունները կարող են ինչպես հեշտացնել, այնպես էլ որոշ դեպքերում դժվարացնել նոր լեզվական նյութի ընկալումը։ Այդ պատճառով համեմատական մոտեցումը կարող է օգտագործվել սովորողների արդեն ունեցած լեզվական գիտելիքների վրա հենվելու և բնորոշ սխալների կանխարգելման նպատակով։ Միաժամանակ կարևորվում է, որ համեմատությունը ծառայի ուսումնասիրվող լեզվի ավելի լավ ըմբռնմանը և չծանրաբեռնի տարրական դասարանի սովորողին բարդ տեսական բացատրություններով։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուսուցչի դերին։ Ուսուցիչը դիտարկվում է որպես ճանաչողական գործունեության կազմակերպող, որը ստեղծում է խնդիրներ և ուսումնական իրավիճակներ, ուղղորդում է սովորողների որոնողական աշխատանքը, խրախուսում հարցերի առաջադրումը և ապահովում հետադարձ կապ։ Այս մոտեցման դեպքում ուսուցչի խնդիրը պատրաստի տեղեկատվության փոխանցմամբ չի սահմանափակվում․ նա օգնում է սովորողներին աստիճանաբար ձեռք բերել ինքնուրույն մտածելու, տեղեկությունը մշակելու և լեզվական խնդիրներ լուծելու կարողություններ։ Քննության են առնվում անհատական և տարբերակված ուսուցման հնարավորությունները։ Նույն դասարանում սովորողները կարող են ունենալ ռուսերենի իմացության, բառապաշարի, ընթերցանության արագության և ճանաչողական զարգացման տարբեր մակարդակներ։ Հետևաբար առաջադրանքների բարդության և աջակցության աստիճանի տարբերակումը հնարավորություն է տալիս պահպանել յուրաքանչյուր երեխայի ակտիվ մասնակցությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում զույգերով և խմբերով աշխատանքին, որի ընթացքում երեխաները սովորում են համագործակցել, լսել միմյանց, ձևակերպել սեփական միտքը և համատեղ լուծել ուսումնական խնդիրները։ Կարևոր տեղ է տրվում տեսողական և դիդակտիկ նյութերի օգտագործմանը։ Նկարները, քարտերը, աղյուսակները, սխեմաները և այլ ուսումնական միջոցները կարող են հեշտացնել նոր բառերի և լեզվական կառուցվածքների ընկալումը՝ հատկապես ոչ մայրենի լեզվի ուսումնասիրման սկզբնական փուլերում։ Դրանց նպատակային կիրառումը նպաստում է տեսողական հիշողության ակտիվացմանը և վերացական լեզվական նյութը երեխայի համար ավելի հասկանալի դարձնելուն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ճանաչողական ակտիվության մակարդակի գնահատումը։ Այն կարող է արտահայտվել սովորողի հետաքրքրվածությամբ, հարցեր տալու պատրաստակամությամբ, առաջադրանքների կատարման ինքնուրույնությամբ, նոր լուծումներ որոնելու ցանկությամբ և ձեռք բերած գիտելիքները տարբեր իրավիճակներում կիրառելու կարողությամբ։ Նման ցուցանիշների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել կիրառվող մեթոդների արդյունավետությունը և անհրաժեշտության դեպքում կատարելագործել դասավանդման կազմակերպումը։ Ուսումնասիրվում է նաև փորձարարական մանկավարժական աշխատանքի կազմակերպման հնարավորությունը՝ համեմատելով ավանդական և ճանաչողական ակտիվությունը խթանող մեթոդներով ուսուցման արդյունքները։ Սովորողների լեզվական գիտելիքների, ուսումնական հետաքրքրության, ինքնուրույնության և առաջադրանքների կատարման որակի համադրումը կարող է ցույց տալ կիրառված մեթոդական համակարգի արդյունավետությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ոչ մայրենի ռուսաց լեզվի ուսուցման և կրտսեր դպրոցականների ճանաչողական զարգացման գործընթացների փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ տարրական դասարաններում դասերի արդյունավետությունը բարձրացնող մեթոդների, վարժությունների և ուսումնական իրավիճակների համակարգման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի, տարրական կրթության, մանկավարժական հոգեբանության և երկլեզու կրթության ոլորտների հետազոտողների, ուսուցիչների, մեթոդիստների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է վեստիբուլյար միջուկային համալիրի նեյրոպլաստիկ փոփոխությունների ուսումնասիրությանը տարբեր փորձարարական ազդեցությունների պայմաններում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով թրթռման, վեստիբուլյար ծայրամասային ապարատի ֆունկցիոնալ խանգարման և հիպոթալամուսային ծագման նեյրոպեպտիդի հնարավոր պաշտպանիչ ազդեցության փոխկապակցվածությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է կենտրոնական նյարդային համակարգի այն հարմարվողական մեխանիզմների բացահայտման վրա, որոնք ակտիվանում են վեստիբուլյար տեղեկատվության բնականոն հոսքի փոփոխության կամ խախտման դեպքում։ Վեստիբուլյար միջուկային համալիրը դիտարկվում է որպես հավասարակշռության, տարածական կողմնորոշման, դիրքային վերահսկողության և շարժումների համակարգման գործընթացներում կարևոր դեր ունեցող նյարդային կառույց, որը սերտորեն փոխազդում է ուղեղի այլ բաժինների հետ։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է նեյրոպլաստիկության ուսումնասիրությունը՝ որպես նյարդային համակարգի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վերակազմավորման կարողություն։ Վեստիբուլյար համակարգի գործունեության փոփոխության դեպքում կենտրոնական նյարդային կառույցներում կարող են զարգանալ փոխհատուցողական գործընթացներ, որոնց շնորհիվ օրգանիզմը որոշ չափով հարմարվում է փոփոխված զգայական տեղեկատվությանը։ Քննության են առնվում այդ վերակազմավորման ժամանակային առանձնահատկությունները, տարբեր նեյրոնային խմբերի մասնակցությունը և նյարդային կապերի ֆունկցիոնալ փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թրթռման ազդեցությանը։ Թրթռումը դիտարկվում է որպես ֆիզիկական գործոն, որը կարող է փոփոխել վեստիբուլյար համակարգի զգայական մուտքերը և համապատասխան նյարդային կենտրոնների ակտիվությունը։ Ուսումնասիրվում է երկարատև կամ կրկնվող թրթռային ազդեցության պայմաններում վեստիբուլյար միջուկների պատասխանների բնույթը և կենտրոնական նյարդային համակարգի հարմարվողական հնարավորությունները։ Այս ուղղությամբ կարևոր է պարզել, թե ինչպես է փոփոխվում նեյրոնների ակտիվությունը և ինչպիսի փոխհատուցողական մեխանիզմներ են ձևավորվում շարունակական զգայական գրգռման պայմաններում։ Հետազոտության մյուս կարևոր փորձարարական ուղղությունը կապված է լաբիրինթոսային ապարատի ֆունկցիայի խախտման հետ։ Նման պայմաններում փոփոխվում կամ նվազում է ծայրամասային վեստիբուլյար ազդակների մուտքը կենտրոնական նյարդային համակարգ, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ հավասարակշռության և շարժումների համակարգման ժամանակավոր խանգարումներ։ Կենտրոնական նյարդային համակարգը, սակայն, ունի որոշակի փոխհատուցողական ներուժ, և ժամանակի ընթացքում կարող են ակտիվանալ այլ զգայական համակարգերի ու նյարդային կենտրոնների մասնակցությամբ հարմարվողական մեխանիզմներ։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են այդ կենտրոնական փոխհատուցման նեյրոֆիզիոլոգիական հիմքերը և վեստիբուլյար միջուկային համալիրում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Կարևորվում է աջ և ձախ կողմերի նեյրոնային ակտիվության հավասարակշռության խնդիրը, քանի որ ծայրամասային վեստիբուլյար ազդակների փոփոխությունը կարող է խախտել երկու կողմերի միջև բնականոն ֆունկցիոնալ հարաբերակցությունը։ Վերականգնման ընթացքում նյարդային համակարգում տեղի ունեցող վերակազմավորումները կարող են նպաստել այդ անհավասարակշռության աստիճանական նվազմանը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ կենտրոնական վեստիբուլյար փոխհատուցման մեխանիզմները։ Առանձին նշանակություն է տրվում վեստիբուլյար միջուկների և ուղեղի այլ կառույցների փոխազդեցությանը։ Քննության են առնվում ուղեղիկի, ցանցանման գոյացության, շարժողական կենտրոնների և զգայական այլ համակարգերի հետ ֆունկցիոնալ կապերը։ Տեսողական և սոմատոսենսորային տեղեկատվության դերը հատկապես կարևոր կարող է դառնալ այն պայմաններում, երբ վեստիբուլյար ազդակների բնականոն հոսքը խախտված է։ Նման բազմահամակարգային փոխազդեցությունը դիտարկվում է որպես նյարդային համակարգի հարմարվողականության կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության առանձնահատուկ ուղղություններից է հիպոթալամուսային նեյրոպեպտիդի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Նեյրոպեպտիդները կենտրոնական նյարդային համակարգում կարող են հանդես գալ որպես նեյրոնային գործունեությունը կարգավորող կենսաբանական ազդանշանային մոլեկուլներ։ Աշխատությունում գնահատվում է ընտրված նեյրոպեպտիդի հնարավոր պաշտպանիչ ազդեցությունը վեստիբուլյար համակարգի վրա փորձարարական ծանրաբեռնվածության կամ ֆունկցիոնալ խանգարման պայմաններում։ Հիմնական խնդիրը պարզելն է, թե արդյոք դրա ազդեցությունը կարող է նպաստել նեյրոնների ֆունկցիոնալ կայունության պահպանմանը, հարմարվողական գործընթացների ակտիվացմանը կամ վեստիբուլյար ֆունկցիայի վերականգնման ընթացքի բարելավմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նեյրոպեպտիդի ազդեցության հնարավոր մեխանիզմներին։ Դիտարկվում է դրա մասնակցությունը նեյրոնների գրգռականության, սինապսային հաղորդման և նեյրոնային ցանցերի ֆունկցիոնալ վերակազմավորման կարգավորմանը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նեյրոպեպտիդային կարգավորման նշանակությունը ոչ միայն վեստիբուլյար համակարգի, այլև ընդհանուր նեյրոպլաստիկության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել փորձարարական նեյրոֆիզիոլոգիական, էլեկտրոֆիզիոլոգիական, հյուսվածաբանական և վիճակագրական մոտեցումները, որոնց միջոցով համեմատվում են տարբեր փորձարարական խմբերում ստացված տվյալները։ Նեյրոնների ակտիվության գրանցումը և պատասխանների բնութագրումը հնարավորություն են տալիս գնահատել վեստիբուլյար միջուկների ֆունկցիոնալ վիճակը, իսկ տարբեր ժամանակահատվածներում կատարված դիտարկումները՝ բացահայտել նեյրոպլաստիկ փոփոխությունների զարգացման դինամիկան։ Կարևորվում է վերահսկիչ և փորձարարական խմբերի համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է առանձնացնել թրթռման, լաբիրինթոսային ֆունկցիայի խանգարման և նեյրոպեպտիդային ազդեցության հետ կապված փոփոխությունները։ Առանձին տեղ է հատկացվում վերականգնողական գործընթացների գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է, թե որքան արագ և ինչ աստիճանով է կենտրոնական նյարդային համակարգը կարողանում փոխհատուցել վեստիբուլյար տեղեկատվության փոփոխությունը, ինչպես են այդ ընթացքում վերակազմավորվում նեյրոնային պատասխանները և ինչ դեր կարող է ունենալ նեյրոպեպտիդային կարգավորումը։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նյարդային համակարգի հարմարվողական ռեսուրսների մասին։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է վեստիբուլյար միջուկային համալիրի պլաստիկության մեխանիզմների, տարբեր ֆիզիկական և ֆունկցիոնալ ազդեցությունների պայմաններում կենտրոնական փոխհատուցման գործընթացների և նեյրոպեպտիդային կարգավորման փոխկապակցվածության համալիր ուսումնասիրությամբ։ Ստացված տվյալները կարող են նպաստել վեստիբուլյար համակարգի նեյրոֆիզիոլոգիայի, զգայական համակարգերի պլաստիկության և կենտրոնական նյարդային համակարգի հարմարվողական մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը։ Կիրառական նշանակությունը կապված է վեստիբուլյար ֆունկցիայի խանգարումների ժամանակ վերականգնողական և պաշտպանիչ մեխանիզմների գիտական հիմքերի հետագա ուսումնասիրման հնարավորության հետ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել նեյրոֆիզիոլոգիայի, նյարդաբանության, վեստիբուլոլոգիայի, զգայական համակարգերի ֆիզիոլոգիայի և փորձարարական նյարդագիտության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։