Պատրաստի նյութեր

«Խային Վալիդե» վերնագրով այս հրատարակությունը ծավալուն գրական երկ է, որի վերնագիրը, հավանաբար, կապված է օսմանյան կամ արևելյան մշակութային միջավայրում տարածված անձնանվան կամ կերպարի հետ։ «Խային» բառը կարող է նշանակել դավաճան կամ նենգ, իսկ «Վալիդե» բառը օսմանյան պատմական միջավայրում գործածվել է սուլթանի մոր նշանակությամբ։ Այս բառերի համադրությունը կարող է մատնանշել պատմական, ընտանեկան կամ հասարակական հակասությունների շուրջ կառուցված պատմություն, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության սյուժեն կամ կերպարների ինքնությունը։ Հրատարակության մեծ ծավալը կարող է վկայել ընդարձակ վիպական շարադրանքի կամ մի քանի մասերից կազմված երկի մասին, բայց այդ հանգամանքը նույնպես պահանջում է ստուգում։ Ստեղծագործությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի վերջի հայերեն ընթերցանության, թարգմանական գրականության և Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու հրատարակչական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այդ ժամանակաշրջանում հայերենով տարածվում էին տարբեր մշակութային միջավայրերից եկող գրական երկեր, որոնք ընթերցողներին ծանոթացնում էին նոր սյուժեների, կերպարների և հասարակական հարաբերությունների պատկերման ձևերի հետ։ Այնուամենայնիվ, առանց տիտղոսաթերթի ամբողջական պատկերի, հեղինակի տվյալների կամ բնագրի հնարավոր չէ վստահորեն որոշել՝ սա թարգմանությո՞ւն է, թե՞ ինքնուրույն ստեղծագործություն, ինչ լեզվից է այն թարգմանված, և ինչ պատմական կամ գեղարվեստական թեմաներ է ընդգրկում։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայերի միության խնդրին՝ մի թեմայի, որն առանձնահատուկ նշանակություն ուներ XIX դարի հայ հասարակական և ազգային մտքի զարգացման ընթացքում։ Հայության միասնության հարցը կարող էր առնչվել տարբեր երկրներում և համայնքներում ապրող հայերի միջև կապերի ամրապնդմանը, ազգային ինքնության պահպանմանը, ընդհանուր շահերի պաշտպանությանը և հասարակական ու հոգևոր կառույցների համագործակցությանը։ Ժողովրդի միասնության գաղափարը կարևոր տեղ էր զբաղեցնում ազգային վերազարթոնքի ժամանակաշրջանի քննարկումներում, երբ հայ մտավորականները փորձում էին գտնել համայնքային կյանքի կազմակերպման, կրթության զարգացման և ազգային առաջընթացի ուղիներ։ Աշխատության վերնագիրը թույլ է տալիս ենթադրել, որ հեղինակը՝ Ճանիկ Ս. Արամյանը, անդրադառնում է հայերի միավորման անհրաժեշտությանը կամ այդ գործընթացի հետ կապված դժվարություններին։ Քննարկումը կարող էր վերաբերել համայնքների միջև տարաձայնություններին, եկեղեցական ու հասարակական կազմակերպությունների հարաբերություններին, ազգային համերաշխության ձևերին կամ հայության ընդհանուր ապագայի վերաբերյալ պատկերացումներին։ Փարիզում հրատարակված լինելը գիրքը տեղավորում է նաև արտասահմանյան հայ մտավորական և հրատարակչական միջավայրի պատմության համատեքստում, որտեղ ազգային հարցերը հաճախ քննարկվում էին տարբեր համայնքների փորձի և եվրոպական հասարակական գաղափարների ազդեցության ներքո։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր սկզբնաղբյուր լինել XIX դարի հայ ազգային մտքի, հասարակական քննարկումների և հայության միասնության գաղափարի ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այնուամենայնիվ, առանց ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հաստատել հեղինակի առաջարկած լուծումները, նրա դիրքորոշումը միության կոնկրետ ձևերի վերաբերյալ կամ այն հարցերը, որոնց վրա աշխատության մեջ դրվում է հիմնական շեշտը։

«Խոճկորակք» վերնագրով այս հրատարակության բովանդակությունն ու գրական ժանրը միայն վերնագրի հիման վրա միանշանակ որոշել հնարավոր չէ։ Վերնագրի բառային ձևը հնացած է և կարող է ունենալ պատմական կամ տվյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ իմաստ, ուստի դրա ճշգրիտ նշանակությունը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը կամ մատենագիտական լրացուցիչ տեղեկությունները։ Եթե այն վերաբերում է զվարճալի, երգիծական կամ ժողովրդական բնույթի փոքրածավալ ստեղծագործությունների, ապա ժողովածուն կարող է արտացոլել ժամանակի առօրյա կյանքը, հասարակական հարաբերությունները, մարդկանց վարքագիծը և ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները։ Նման գրական նյութերը հաճախ կարևոր դեր են ունեցել ընթերցանության մշակույթի զարգացման, բանավոր ավանդույթների պահպանման և հասարակական երևույթների գեղարվեստական ներկայացման գործում։ Սակայն այս բնութագրերը տվյալ գրքի հաստատված բովանդակության նկարագրություն չեն, այլ հնարավոր ուղղություններ, որոնք պահանջում են ստուգում։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության, Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական միջավայրի և ժամանակի գրական լեզվի առանձնահատկությունների տեսանկյունից։ Բովանդակության ցանկի, առաջաբանի կամ գրքի մի քանի էջի առկայությունը հնարավորություն կտա ճշգրտելու վերնագրի իմաստը, որոշելու ստեղծագործության ժանրը և ընտրելու ավելի վստահելի գրադարանային դասակարգում։

Այս հրատարակությունը նվիրված է Սուրբ Պատարագի խորհրդին և Հայոց եկեղեցում դրա կատարման արարողակարգին։ Խորհրդատետրի բնույթը ենթադրում է, որ այն նպատակ ունի ներկայացնելու պատարագի հոգևոր նշանակությունը, ծիսական ընթացքը և առանձին արարողությունների խորհրդաբանական իմաստը։ Սուրբ Պատարագը Հայոց եկեղեցու կենտրոնական պաշտամունքային արարողությունն է, որի ընթացքում կատարվում է Սուրբ Հաղորդության խորհուրդը, և որը միավորում է աղոթքը, սուրբգրային ընթերցումները, շարականների երգեցողությունը և եկեղեցական ծեսերը։ Նման գրականությունը կարող է բացատրել պատարագի տարբեր հատվածների նշանակությունը, քահանայական գործողությունների հաջորդականությունը, աղոթքների բովանդակությունը և հավատացյալի մասնակցության հոգևոր իմաստը։ «Ըստ արարողութեան Հայաստանեայց եկեղեցւոյ» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ աշխատությունը հիմնված է Հայոց եկեղեցու ավանդական ծիսակարգի վրա և նախատեսված է այդ կարգի առանձնահատկությունները ներկայացնելու համար։ Այն կարող էր օգտակար լինել հոգևորականների, եկեղեցական սպասավորների, ուսանողների և պատարագի կառուցվածքով ու խորհրդաբանությամբ հետաքրքրվող հավատացյալների համար։ Հրատարակությունն արժեքավոր է հայ եկեղեցական ծիսական գրականության, պատարագագիտության և XIX դարի կրոնական հրատարակչության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է նաև տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանում պատարագի բացատրության և ծիսական գիտելիքների տարածման եղանակների մասին։ Սակայն առանց գրքի ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հստակեցնել՝ այն հիմնականում պարունակում է պատարագի մեկնաբանությո՞ւն, ծիսական հրահանգնե՞ր, աղոթքների բացատրությո՞ւն, թե այս նյութերի համադրություն։

Այս հրատարակությունը ներկայացված է որպես արևելյան ժողովրդական երգարան, որի վերնագիրը միավորում է հոգեկան ապրումների և ժողովրդական երգարվեստի գաղափարները։ «Խռիւք հոգւոյս» արտահայտությունը կարելի է հասկանալ որպես հոգու հուզումներ, ներքին տագնապներ կամ զգացմունքային ապրումներ, ինչը կարող է մատնանշել երգերի քնարական և հուզական բնույթը։ Ժողովրդական երգարանները կարևոր դեր են ունեցել երգարվեստի տարածման, երգերի պահպանման և բանավոր ավանդույթից գրավոր մշակույթին անցնելու գործում։ Դրանք կարող են ներառել սիրային, կենցաղային, տոնական, հայրենասիրական կամ այլ թեմաներով երգեր, որոնց միջոցով արտահայտվում են ժողովրդի զգացմունքները, աշխարհայացքը, սովորույթներն ու հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ «Արևելյան ժողովրդային երգարան» բնորոշումը հուշում է, որ ժողովածուի բովանդակությունը կարող է ընդգրկել արևելյան մշակութային միջավայրին առնչվող ժողովրդական երգեր, սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ որոշել դրանց ազգային պատկանելությունը, լեզուները, ծագման վայրերը կամ երաժշտական առանձնահատկությունները։ Եթե գրքում ներառված են երգերի բառերը, այն կարող էր ծառայել որպես երգեցողության, անգիր սովորելու և երաժշտական հավաքույթների ընթացքում օգտագործվող նյութ։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի վերջի ժողովրդական երգարվեստի, երգերի գրավոր հավաքման և հրատարակման, ինչպես նաև Կոստանդնուպոլսի մշակութային միջավայրում տարածված երգարանների ուսումնասիրության համար։ Առանց ամբողջական բնագրի կամ բովանդակության ցանկի հնարավոր չէ հստակեցնել ընդգրկված երգերի վերնագրերը, հեղինակային կամ ժողովրդական ծագումը, դրանց թեմատիկ բաժանումը և արդյոք հրատարակությունն ուղեկցվում է մեղեդիների նոտագրությամբ։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Սուրբ Ներսես Լամբրոնացու և հույն պատրիարքի միջև տեղի ունեցած զրույցներ, որոնք վերնագրի համաձայն առնչվում են հայ և հունական եկեղեցական ավանդույթների փոխհարաբերություններին։ Ներսես Լամբրոնացին XII դարի հայ եկեղեցական, աստվածաբան, մատենագիր և հասարակական գործիչ էր, որի գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ միջնադարյան հոգևոր ու մտավոր պատմության մեջ։ Նրա անունը կապված է աստվածաբանական երկերի, մեկնությունների, ճառերի և եկեղեցական հարցերի շուրջ ծավալված քննարկումների հետ։ Հույն պատրիարքի հետ զրույցների թեման կարող է առնչվել քրիստոնեական հավատքի դրույթներին, եկեղեցական ավանդույթների տարբերություններին, դավանաբանական հարցերին և հայ ու հունական եկեղեցիների միջև հարաբերություններին։ Նման երկերը կարող են արտացոլել միջնադարյան աստվածաբանական բանավեճերի բնույթը, տարբեր եկեղեցական դիրքորոշումների հիմնավորումները և քրիստոնեական միասնության կամ փոխըմբռնման վերաբերյալ պատկերացումները։ Հրատարակությունը կարևոր է հայ եկեղեցական մտքի պատմության, Ներսես Լամբրոնացու գրական ժառանգության և հայ-հունական միջեկեղեցական կապերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև միջնադարյան հայ մատենագրության և դավանաբանական գրականության հետազոտողներին։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել զրույցների պատմական հանգամանքները, դրանց ամբողջական կամ խմբագրված բնույթը, քննարկված կոնկրետ հարցերը կամ այն, թե տեքստը պահպանվել է որպես պատմական արձանագրություն, թե գրական-աստվածաբանական երկխոսություն։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայոց պատրիարք Խրիմյանի՝ երեսփոխանական ժողովի նիստում արտասանած հրաժարականի խոսքը։ Վերնագրում նշված ամսաթիվը և ժողովի նիստի համարը փաստաթուղթը կապում են Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի եկեղեցական և ազգային կառավարման պատմության որոշակի իրադարձության հետ։ Հրաժարականի խոսքը պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակություն ունի, քանի որ կարող է արտացոլել պատրիարքի դիրքորոշումը, նրա ծառայության ընթացքում առաջացած խնդիրները և այն հանգամանքները, որոնք հանգեցրել են պաշտոնից հրաժարվելու որոշմանը։ Երեսփոխանական ժողովը հայ համայնքի կառավարման կարևոր մարմիններից էր, որտեղ քննարկվում էին եկեղեցական, վարչական, կրթական և հասարակական նշանակության հարցեր։ Այդ պատճառով նման ելույթը կարող է տեղեկություններ պարունակել ոչ միայն պատրիարքի անձնական որոշման, այլև համայնքի կառավարման համակարգի, ժողովական հարաբերությունների, պատասխանատվության և ազգային-եկեղեցական կյանքի վերաբերյալ տարաձայնությունների մասին։ Խրիմյանի խոսքը կարևոր է նաև նրա հասարակական և հոգևոր գործունեության ուսումնասիրության համար, քանի որ պաշտոնական հրաժարականի ելույթները հաճախ ներկայացնում են առաջնորդի գնահատականը ստեղծված իրավիճակի և իր պարտականությունների կատարման հնարավորությունների վերաբերյալ։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել որպես սկզբնաղբյուր՝ XIX դարի երկրորդ կեսի Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությունը, պատրիարքական իշխանության և երեսփոխանական կառավարման փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հայ ազգային հաստատությունների գործունեությունն ուսումնասիրելիս։ Միևնույն ժամանակ, առանց ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ ճշգրտորեն ներկայացնել հրաժարականի պատճառները, ելույթում բարձրացված կոնկրետ հարցերը կամ ժողովականների արձագանքը։

Այս հրատարակությունը կապված է Աթենացի քրիստոնյա մտածող և փիլիսոփա Սուրբ Արիստիդեսի անվան հետ, որը վաղ քրիստոնեական գրականության պատմության մեջ հիշատակվում է որպես քրիստոնեական հավատքի պաշտպաններից մեկը։ Նրան ավանդաբար վերագրվող երկերը կարևոր տեղ ունեն վաղ քրիստոնեական ջատագովական գրականության մեջ, որի նպատակն էր բացատրել քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթները և պաշտպանել դրանք տարբեր փիլիսոփայական ու կրոնական հայացքների քննադատությունից։ Վերնագրում նշված «խոսք» բառը կարող է մատնանշել կրոնական ճառ, աստվածաբանական շարադրանք կամ հավատքի վերաբերյալ հիմնավորումներ պարունակող երկ։ Նման գրականության մեջ սովորաբար քննարկվում են Աստծո ճանաչողության, ճշմարիտ հավատքի, մարդկային բարոյականության, արդարության և քրիստոնեական կյանքի սկզբունքների հարցերը։ Արիստիդեսի անունով հայտնի ջատագովական ավանդույթը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ այն արտացոլում է վաղ քրիստոնեության ձգտումը՝ իր ուսմունքը ներկայացնելու փիլիսոփայական մտածողության և բարոյական փաստարկների միջոցով։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել քրիստոնեական աստվածաբանությամբ, եկեղեցու վաղ պատմությամբ և անտիկ աշխարհի կրոնափիլիսոփայական մտքի զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն կրոնական գրականության և քրիստոնեական հին հեղինակների երկերի հայերեն տարածման ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե խոսքը Արիստիդեսի հայտնի ջատագովական երկի ամբողջական թարգմանության, դրա հատվածի, թե նրան վերագրվող մեկ այլ տեքստի մասին է, ինչպես նաև պարզել թարգմանչի, բնագրի լեզվի և հրատարակության մեջ ընդգրկված նյութերի ճշգրիտ կազմը։

Այս ժողովածուն նախատեսված է ուսումնական հաստատությունների՝ վարժարանների կարիքների համար և ներառում է արձակ ու չափածո գրական նյութերի ընտրանի։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը ցույց է տալիս, որ գրքում հավաքված են տարբեր ստեղծագործություններից ընտրված հատվածներ կամ առանձին երկեր, որոնք կարող են ծառայել որպես ընթերցանության և գրական կրթության ուսումնական նյութ։ Արձակ բաժինը կարող է ներառել պատմողական բնույթի երկեր, պատմվածքներ, նկարագրություններ, խրատական պատմություններ կամ այլ արձակ նյութեր, իսկ չափածո բաժինը՝ բանաստեղծություններ և բանաստեղծական ստեղծագործություններ։ Նման ժողովածուների նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել գրական խոսքի տարբեր ձևերին, զարգացնել ընթերցանության ըմբռնումը, լեզվական արտահայտչամիջոցների ճանաչումը և գեղագիտական ընկալումը։ Դրանք կարող են նպաստել նաև բառապաշարի հարստացմանը, գրավոր ու բանավոր խոսքի զարգացմանը և գրական ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Վարժարանների համար նախատեսված լինելու հանգամանքը վկայում է գրքի գործնական կրթական նշանակության մասին․ այն կարող էր օգտագործվել դասարանում ընթերցանության, գրական նյութերի քննարկման, անգիր սովորելու կամ լեզվական վարժությունների ընթացքում։ Արձակ և չափածո ստեղծագործությունների համատեղ ընդգրկումը սովորողներին հնարավորություն է տալիս համեմատելու գրական տարբեր ժանրերի կառուցվածքը, լեզուն և արտահայտչական միջոցները։ Հրատարակությունը կարևոր է XIX դարի հայ ուսումնական գրականության, դպրոցական ընթերցանության նյութերի կազմման և գրական կրթության զարգացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Սակայն առանց բովանդակության ցանկի կամ բնագրի հնարավոր չէ հաստատել ժողովածուում ընդգրկված հեղինակների անունները, ստեղծագործությունների վերնագրերը, նյութերի լեզվական կամ թեմատիկ ընտրության սկզբունքները և նախատեսված դասարանների հստակ շրջանակը։

Այս ուսումնական ժողովածուն նախատեսված է գերմաներեն լեզուն սովորողների համար և միավորում է ընթերցանության ընտրված նյութեր ու գերմաներեն-հայերեն բառարանային օգնություն։ «Ծաղկաքաղ ընթերցուածք» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ գրքում ընդգրկված են տարբեր բնույթի ընթերցանության համար ընտրված տեքստեր, որոնց միջոցով սովորողները կարող են զարգացնել գերմաներենով կարդալու, բառապաշարը ճանաչելու և լեզվական կառուցվածքները հասկանալու հմտությունները։ Գերմաներեն-հայերեն բառարանի առկայությունը նախատեսված է անծանոթ բառերի իմաստները պարզաբանելու և ընթերցանության ընթացքում առաջացող դժվարությունները նվազեցնելու համար։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել օտար լեզուների ուսուցման գործընթացում, քանի որ հնարավորություն են տվել սովորողներին տեքստերի միջոցով ծանոթանալու ոչ միայն նոր բառերին ու արտահայտություններին, այլև գերմաներենի շարահյուսական առանձնահատկություններին և գրավոր խոսքի տարբեր ձևերին։ Ժողովածուն կարող էր կիրառվել ուսումնական հաստատություններում, ինքնուրույն ուսումնառության ընթացքում կամ գերմաներեն լեզվի դասավանդման օժանդակ նյութի կարգավիճակով։ Հայերեն բացատրությունների կամ բառային համարժեքների օգտագործումը նպաստում էր հայախոս սովորողների համար լեզվական նյութի ընկալմանը և գերմաներենի ու հայերենի միջև բառապաշարային կապերի ըմբռնմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև XIX դարի վերջի հայալեզու օտարալեզու ուսումնական գրականության, գերմաներենի դասավանդման մեթոդների և հայերեն բառարանագրության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Առանց գրքի ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հստակեցնել ընթերցանության նյութերի հեղինակներին, ժանրերը, լեզվական բարդության մակարդակը կամ բառարանի կառուցվածքն ու բառաքանակը։

Այս ժողովածուն ներկայացնում է օտարազգի հեղինակների երկերից ընտրված հատվածներ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով տարբեր ժողովուրդների գրական և մտավոր ժառանգությանը։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը բնորոշ է ընտրովի ժողովածուներին, որոնցում ընդգրկվում են տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններից վերցված առավել ուշագրավ հատվածներ, մտքեր կամ ամբողջական փոքրածավալ երկեր։ Նման աշխատությունները կարող են միավորել գրական, պատմական, փիլիսոփայական, բարոյախոսական և հասարակական բնույթի նյութեր՝ կախված կազմողի ընտրությունից և ժողովածուի նպատակներից։ Օտարազգի մատենագիրների ստեղծագործություններից ընտրված հատվածների ընթերցումը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր մշակույթների աշխարհայացքը, գրական արտահայտչամիջոցները, արժեքային պատկերացումները և մարդու ու հասարակության վերաբերյալ մտքերը։ Ժողովածուն կարող էր ունենալ նաև կրթական նշանակություն՝ նպաստելով ընթերցողների ընդհանուր գիտելիքների ընդլայնմանը, գրական ճաշակի ձևավորմանը և համաշխարհային գրականության ճանաչմանը։ Հայերենով նման նյութերի հրատարակումը կարևոր դեր ուներ եվրոպական և այլ ժողովուրդների գրավոր ժառանգությունը հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու գործում։ Գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում, թե որ լեզուների և երկրների հեղինակներն են ընդգրկված, արդյոք հատվածները թարգմանված են հայերեն, թե ներկայացված են այլ ձևով, և ինչ սկզբունքով է կատարվել ընտրությունը։ Այդ պատճառով ժողովածուի կոնկրետ հեղինակային կազմը, թեմատիկ բաժանումը և բովանդակության առանձնահատկությունները կարելի է հաստատել միայն գրքի բովանդակության ցանկի կամ ամբողջական բնագրի ուսումնասիրությամբ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային գրականության հայերեն տարածման, թարգմանական մշակույթի և XIX դարի հայ կրթական-գրական միջավայրի ուսումնասիրության համար։

Այս ժողովածուն նվիրված է քրիստոնեական սրբերի կյանքին, նրանց վարքին ու հոգևոր գործունեությանը, ինչպես նաև Հայոց Սուրբ եկեղեցու տոնական օրերին և դրանց հետ կապված եկեղեցական ավանդույթներին։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը ցույց է տալիս, որ գիրքը տարբեր աղբյուրներից ընտրված նյութերի հավաքածու է, որի նպատակն է ընթերցողին ներկայացնել սրբերի կյանքի և եկեղեցական տոնացույցի կարևոր դրվագները։ Սրբերի վարքերը քրիստոնեական գրականության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում՝ ներկայացնելով հավատքի, բարեպաշտության, անձնազոհության, համբերության և հոգևոր նվիրվածության օրինակներ։ Դրանք ծառայել են հավատացյալների կրոնական գիտելիքների ընդլայնմանը և բարոյական դաստիարակությանը։ Հայոց Սուրբ եկեղեցու տոնակատարություններին վերաբերող բաժինը կարող է ներառել եկեղեցական տարվա ընթացքում նշվող տոների նշանակության, դրանց պատմական կամ աստվածաբանական հիմքերի, հիշատակվող սրբերի և ավանդական ծիսական սովորությունների մասին տեղեկություններ։ Նման աշխատությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել եկեղեցական կյանքի կազմակերպման, քրիստոնեական գիտելիքների տարածման և ազգային-եկեղեցական ավանդույթների պահպանման գործում։ Հրատարակությունը կարող էր օգտակար լինել հոգևորականների, եկեղեցական դպրոցների սաների և կրոնական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր է հայ եկեղեցական գրականության, սրբերի հիշատակության ավանդույթի և XIX դարի հայ կրոնական հրատարակչության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Առանց գրքի ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հստակեցնել, թե որ սրբերի վարքերն են ընդգրկված ժողովածուում, ինչ տոներ են ներկայացված և արդյոք նյութերն ուղեկցվում են բացատրություններով կամ ծիսական ցուցումներով։

Այս ժողովածուն նվիրված է անգլիացի բանաստեղծների ստեղծագործություններին և նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնել անգլիական բանաստեղծական ավանդույթի տարբեր դրսևորումներին։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը մատնանշում է տարբեր հեղինակների երկերից ընտրված հատվածների կամ առանձին ստեղծագործությունների հավաքածու, որի միջոցով ներկայացվում են տվյալ գրականության ուշագրավ նմուշները։ Նման ժողովածուներում կարող են ընդգրկվել տարբեր թեմաներով բանաստեղծություններ՝ սիրո, բնության, մարդկային զգացմունքների, բարոյական արժեքների, հասարակական կյանքի և փիլիսոփայական մտորումների մասին։ Հրատարակությունը կարող էր ծառայել ինչպես գեղագիտական ընթերցանության, այնպես էլ անգլիական գրականության ուսումնասիրության և այլ ժողովուրդների գրական ժառանգության ճանաչման նպատակներին։ XIX դարում նման գրական ընտրանիները կարևոր դեր ունեին եվրոպական գրականության տարածման, թարգմանական մշակույթի զարգացման և հայ ընթերցողին օտարալեզու գրական ավանդույթներին ծանոթացնելու գործում։ Ժողովածուի վերնագիրը հստակորեն մատնանշում է անգլիացի բանաստեղծների ստեղծագործությունների ընտրանի լինելը, սակայն առանց բովանդակության ցանկի կամ բնագրի հնարավոր չէ որոշել ընդգրկված հեղինակների անունները, ստեղծագործությունների վերնագրերը, դրանց բնագրային կամ թարգմանական ձևը և գրական ժամանակաշրջանների ընդգրկումը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում անգլիական պոեզիայի տարածման, հայ գրական միջավայրում եվրոպական գրականության ընկալման և XIX դարի գրական-կրթական հրատարակությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է Նասրեդդին Խոջայի կերպարի շուրջ ձևավորված զվարճախոսություններին, որոնք արևելյան ժողովրդական բանահյուսության հայտնի դրսևորումներից են։ Նասրեդդին Խոջան ժողովրդական պատմությունների և անեկդոտների հերոս է, որի կերպարը հաճախ ներկայացվում է որպես սրամիտ, հնարամիտ և անսպասելի պատասխաններ տվող մարդ։ Նրա մասին պատմությունները սովորաբար կառուցվում են հումորի, խոսքային խաղերի, հակասական իրավիճակների և առօրյա կյանքի զավեշտալի դրվագների շուրջ։ Դրանց միջոցով հաճախ բացահայտվում են մարդկային բնավորության թերությունները, հասարակական հարաբերությունների անհեթեթ կողմերը, կեղծավորությունը, ագահությունը կամ անարդարությունը՝ ընթերցողին միաժամանակ զվարճացնելով և մտածելու առիթ տալով։ Նման պատմություններին բնորոշ է պարզ ու կենդանի շարադրանքը, կարճ սյուժեն և անսպասելի ավարտը, ինչի շնորհիվ դրանք հեշտությամբ փոխանցվել և տարածվել են բանավոր ավանդույթի միջոցով։ Հրատարակության վերնագիրը թույլ է տալիս այն կապել Նասրեդդին Խոջայի մասին հումորային պատումների ավանդույթի հետ, սակայն առանց բնագրի հնարավոր չէ հաստատել, թե կոնկրետ որ պատմություններն են ընդգրկված ժողովածուում, ինչ սկզբնաղբյուրներից են դրանք վերցված կամ որքանով է հրատարակությունը պահպանել ժողովրդական բանավոր տարբերակները։ Գիրքը կարևոր է արևելյան ժողովրդական հումորի հայերեն տպագիր տարածման և XIX դարի հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։