Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ֆոնդային բորսաների գործունեության կազմակերպման, կարգավորման և զարգացման տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում արժեթղթերի կազմակերպված շուկայի գործունեության մեխանիզմներն են, բորսայական գործարքների իրականացման սկզբունքները, շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունները և համապատասխան կարգավորող միջավայրի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Ֆոնդային բորսան դիտարկվում է որպես կապիտալի շուկայի կարևոր ենթակառուցվածքային օղակ, որի միջոցով հնարավոր է կազմակերպել արժեթղթերի շրջանառությունը, նպաստել ներդրումային միջոցների վերաբաշխմանը և ապահովել շուկայական տեղեկատվության կենտրոնացված ձևավորում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բորսայական գործունեության իրավական և տնտեսական կարգավորման փոխկապակցվածությանը, շուկայի թափանցիկության, ներդրողների շահերի պաշտպանության, տեղեկատվության հրապարակայնության և գործարքների նկատմամբ վերահսկողության խնդիրներին։ Քննվում են արժեթղթեր թողարկողների, ներդրողների, միջնորդ կազմակերպությունների, բորսայական ենթակառուցվածքների և վերահսկող մարմինների գործառույթներն ու փոխհարաբերությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շուկայի իրացվելիության, արժեթղթերի առաջարկի բազմազանության, ներդրումային ակտիվության և ֆինանսական գործիքների շրջանառության զարգացմանը խոչընդոտող գործոններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը և տարբեր երկրների ֆոնդային շուկաների կազմակերպման ու վերահսկման մոտեցումների համադրումը՝ Հայաստանի պայմաններում կիրառելի մեխանիզմների բացահայտման նպատակով։ Դիտարկվում են տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների, էլեկտրոնային առևտրային համակարգերի, հաշվարկային և հաշվառման մեխանիզմների զարգացման հնարավոր ազդեցությունները բորսայական գործունեության արդյունավետության վրա։ Կարգավորման կատարելագործումը կարող է դիտարկվել նաև շուկայական ռիսկերի կառավարման, կորպորատիվ կառավարման մշակույթի զարգացման և տեղեկատվական անհամաչափության նվազեցման համատեքստում։ Միաժամանակ կարևորվում է այնպիսի ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորումը, որը կարող է նպաստել շուկայի մասնակիցների վստահությանը և կապիտալի շուկայի երկարաժամկետ զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական շուկաների տնտեսագիտության, արժեթղթերի շուկայի, ֆինանսական կարգավորման և ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով Հայաստանում ֆոնդային բորսաների գործունեության արդյունավետ կազմակերպման և հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է գործարար և կազմակերպական միջավայրում առաջացող կոնֆլիկտների պատճառների, զարգացման օրինաչափությունների և դրանց արդյունավետ կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջանձնային, միջխմբային և կազմակերպական հակասություններն են, որոնք կարող են ձևավորվել աշխատակիցների տարբեր շահերի, նպատակների, արժեքների, դերերի, հաղորդակցական խնդիրների, սահմանափակ ռեսուրսների բաշխման կամ կառավարման տարբեր մոտեցումների հետևանքով։ Կոնֆլիկտը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կազմակերպության գործունեությանը խոչընդոտող երևույթ, այլև որպես գործընթաց, որը համապատասխան կառավարման պայմաններում կարող է բացահայտել առկա խնդիրները, նպաստել նոր լուծումների որոնմանը և կազմակերպական հարաբերությունների վերանայմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կոնֆլիկտների առաջացման նախադրյալների վաղ բացահայտմանը, դրանց տեսակների դասակարգմանը և զարգացման փուլերի վերլուծությանը։ Քննվում է կազմակերպական կառուցվածքի, ղեկավարության ոճի, աշխատանքային դերերի հստակության, աշխատակիցների միջև վստահության և ներքին հաղորդակցության ազդեցությունը հակասությունների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ղեկավարի դերը կոնֆլիկտային իրավիճակների կանխարգելման և կարգավորման գործընթացում՝ շեշտադրելով բանակցությունների, փոխզիջման, համագործակցության, միջնորդության և կառուցողական հաղորդակցության նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում մարդկանց վարքային ռազմավարությունները և այն գործոնները, որոնք կարող են պայմանավորել մրցակցային, խուսափողական, հարմարվողական, փոխզիջումային կամ համագործակցային մոտեցումների ընտրությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ աշխատանքային սթրեսի, կազմակերպական մշակույթի, իշխանության և պատասխանատվության բաշխման, մասնագիտական շահերի և անձնական հարաբերությունների ազդեցությանը գործարար հակասությունների զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ գործընկերների, ղեկավարների և ենթակաների, ինչպես նաև կազմակերպության ու արտաքին գործընկերների միջև ծագող տարաձայնությունները։ Կոնֆլիկտների հաղթահարումը դիտարկվում է որպես կառավարման բազմափուլ գործընթաց, որը պահանջում է խնդրի պատճառների բացահայտում, կողմերի դիրքորոշումների և շահերի տարբերակում, հաղորդակցության վերականգնում և փոխընդունելի լուծումների որոնում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի, կոնֆլիկտաբանության և գործարար հաղորդակցության մոտեցումները՝ ներկայացնելով կոնֆլիկտների կանխարգելումն ու կարգավորումը որպես կազմակերպության արդյունավետ գործունեության և առողջ աշխատանքային հարաբերությունների ձևավորման կարևոր բաղադրիչ։

Աշխատությունը նվիրված է ինտեգրալ սխեմաների մուտքային և ելքային հանգույցների էլեկտրական բնութագրերի կայունացման միջոցների մշակմանն ու հետազոտմանը՝ հաշվի առնելով կիսահաղորդչային տարրերի պարամետրերի փոփոխականությունը և շահագործման տարբեր պայմանների ազդեցությունը։ Հետազոտության կենտրոնում մուտք/ելք հանգույցների հուսալի և կանխատեսելի աշխատանքի ապահովման խնդիրն է, քանի որ հենց այդ հանգույցներն են իրականացնում ինտեգրալ սխեմայի և արտաքին էլեկտրոնային միջավայրի միջև ազդանշանների փոխանցումը։ Քննվում են այն հիմնական գործոնները, որոնք կարող են հանգեցնել էլեկտրական պարամետրերի շեղումների՝ տեխնոլոգիական գործընթացների տատանումները, սնուցման լարման փոփոխությունները, ջերմաստիճանային ազդեցությունները, տարրերի պարամետրերի ցրվածությունը և բեռնվածության պայմանների տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մուտքային և ելքային ազդանշանների մակարդակների, շեմային բնութագրերի, փոխանցման հատկությունների և աշխատանքային կայունության պահպանմանը։ Դիտարկվում են սխեմատեխնիկական և կառուցվածքային մոտեցումներ, որոնց կիրառումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել հանգույցների զգայունությունը արտաքին և ներքին անկայունացնող գործոնների նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել համապատասխան հանգույցների մաթեմատիկական և սխեմատեխնիկական մոդելավորում, տարբեր լուծումների համեմատական գնահատում և դրանց արդյունավետության ուսումնասիրություն տարբեր աշխատանքային պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պարամետրական կայունության խնդիրը, որը կապված է ինտեգրալ սխեմաների արտադրության ժամանակ առաջացող տեխնոլոգիական շեղումների պայմաններում պահանջվող բնութագրերի պահպանման հետ։ Ուսումնասիրվում է նաև ջերմաստիճանային կայունությունը և դրա ազդեցությունը կիսահաղորդչային տարրերի ու ամբողջ մուտք/ելք համակարգի աշխատանքի վրա։ Մշակվող միջոցների գնահատման ժամանակ կարող են հաշվի առնվել արագագործությունը, էներգասպառումը, սխեմայի զբաղեցրած մակերեսը, բեռնունակությունը և ընդհանուր հուսալիությունը, քանի որ մեկ բնութագրի բարելավումը կարող է կապված լինել մյուս պարամետրերի փոփոխության հետ։ Տեսական հաշվարկների և մոդելավորման արդյունքների համադրումը հնարավորություն է տալիս որոշելու տարբեր կայունացման մոտեցումների կիրառելիության սահմանները և ընտրելու համապատասխան լուծումներ ինտեգրալ սխեմաների նախագծման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միկրոէլեկտրոնիկայի, կիսահաղորդչային սարքերի ֆիզիկայի, սխեմատեխնիկայի և ինտեգրալ սխեմաների նախագծման մոտեցումները՝ ուղղված մուտք/ելք հանգույցների պարամետրական կայունության, աշխատանքային հուսալիության և արտաքին պայմանների փոփոխությունների նկատմամբ դիմակայունության բարձրացմանը։

Աշխատությունը ճանապարհորդական, աշխարհագրական և պատմահնագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Փոքր Ասիայի, Միջագետքի, Քաղդեայի և Հայաստանի տարբեր տարածքներում կատարված ուղևորությունների ընթացքում հավաքված դիտարկումները և հետազոտական նյութերը։ Հեղինակի ուշադրության կենտրոնում են տարածաշրջանների բնական աշխարհագրությունը, բնակավայրերը, ճանապարհային հաղորդակցությունները, հնավայրերը, ճարտարապետական հուշարձանները, տեղական բնակչության կենցաղը և պատմական անցյալի նյութական վկայությունները։ Ճանապարհորդական նկարագրությունները համադրվում են պատմական ու հնագիտական դիտարկումների հետ՝ ստեղծելով ուսումնասիրված տարածքների բազմակողմ պատկերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հին քաղաքների, ամրությունների, եկեղեցիների, վանքերի, գերեզմանային կառույցների, արձանագրությունների և այլ հուշարձանների նկարագրությունը, որոնց միջոցով փորձ է արվում վերականգնել տարածաշրջանի պատմական զարգացման առանձին փուլերը։ Հայաստանի վերաբերյալ նյութերը արժեքավոր են հատկապես պատմական աշխարհագրության, բնակավայրերի տեղադրության, ճարտարապետական ժառանգության և XIX դարի ճանապարհորդական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հեղինակը դիտարկում է նաև տարբեր ժողովուրդների բնակեցման տարածքները, լեզվական ու մշակութային առանձնահատկությունները, տնտեսական զբաղմունքները և տեղական սովորույթները՝ ներկայացնելով ճանապարհորդության ժամանակ հանդիպած հասարակական միջավայրը։ Միաժամանակ նման տեղեկությունները պահանջում են աղբյուրագիտական քննադատություն, քանի որ ճանապարհորդի նկարագրությունները ձևավորվել են տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական պատկերացումների, անձնական դիտարկումների և եվրոպական արևելագիտական մոտեցումների ազդեցությամբ։ Աշխարհագրական տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու լեռնային համակարգերի, գետերի, հարթավայրերի, բնակավայրերի փոխադարձ դիրքի և ճանապարհորդական երթուղիների մասին, իսկ հնագիտական նյութերը ցույց են տալիս, թե ինչպես էին տարածաշրջանի հուշարձանները փաստագրվում հնագիտության՝ որպես գիտական բնագավառի ձևավորման շրջանում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ճանապարհորդական գրականության պատմության համար, քանի որ գիտական դիտարկումը միահյուսվում է ճանապարհային տպավորությունների և տեղական միջավայրի նկարագրության հետ։ Ընդհանուր առմամբ այն բազմաբնույթ սկզբնաղբյուրային նյութ է տրամադրում պատմաբաններին, հնագետներին, աշխարհագրագետներին, ազգագրագետներին և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողներին՝ հնարավորություն տալով համադրել XIX դարում արձանագրված տեղեկությունները հետագա գիտական հետազոտությունների տվյալների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է հայ կերպարվեստի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական ժառանգության արվեստաբանական ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա գեղանկարչության ժանրային բազմազանության, պատկերային մտածողության, կոմպոզիցիոն սկզբունքների և ձևաոճական լեզվի առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում նկարչի ստեղծագործությունները դիտարկվում են հայկական կերպարվեստի զարգացման ընդհանուր համատեքստում՝ բացահայտելով ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխհարաբերությունները։ Քննվում են պատմական, դիմանկարային, թեմատիկ-կենցաղային, բնանկարային և այլ բնույթի ստեղծագործություններ՝ ուշադրություն դարձնելով յուրաքանչյուր ժանրում կիրառված արտահայտչամիջոցներին և գեղարվեստական խնդիրների լուծման եղանակներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կոմպոզիցիայի կառուցվածքին, կերպարների փոխհարաբերությանը, շարժման և տարածության կազմակերպմանը, գծի, գույնի, լուսաստվերի և ծավալի կիրառմանը։ Վերլուծվում է մարդկային կերպարի մեկնաբանությունը՝ որպես նկարչի ստեղծագործական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, ինչպես նաև կերպարների հոգեբանական և հուզական բնութագրերի արտահայտման գեղանկարչական միջոցները։ Ուշադրություն է դարձվում պատմական թեմաների գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը, ազգային մշակութային հիշողության դրսևորումներին և այն պատկերային լուծումներին, որոնց միջոցով պատմական նյութը վերածվում է ինքնուրույն գեղարվեստական իրականության։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել ստեղծագործական տարբեր փուլերի համադրություն՝ բացահայտելով գեղանկարչական լեզվի փոփոխությունները, թեմատիկ նախասիրությունների զարգացումը և ձևային որոնումների շարունակականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գունային համակարգի ուսումնասիրությունը՝ գույնը դիտարկելով ոչ միայն առարկայական միջավայրի վերարտադրման, այլև տրամադրության, դրամատիզմի և ստեղծագործության ընդհանուր հուզական կառուցվածքի ձևավորման միջոց։ Քննվում են նաև նկարչի անհատական ոճի ձևավորման վրա ազգային գեղարվեստական ավանդույթների, ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի և կերպարվեստի տարբեր ուղղությունների հնարավոր ազդեցությունները։ Ժանրային և ձևաոճական վերլուծության համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել ստեղծագործական ժառանգության ներքին զարգացման, գեղարվեստական մտածողության և արտահայտչական համակարգի մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է նկարչի արվեստը որպես հայկական գեղանկարչության պատմության նշանակալի երևույթ՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործական անհատականությունը, ժանրային հետաքրքրությունների շրջանակը և գեղարվեստական լեզվի առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է անկախության առաջին տասնամյակում Հայաստանի գիտական համակարգի զարգացման պայմանների, կառուցվածքային փոփոխությունների, հիմնական դժվարությունների և նոր իրողություններին հարմարվելու գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում խորհրդային գիտակրթական համակարգից անկախ պետական համակարգի անցման պայմաններում գիտական հաստատությունների գործունեության վերափոխումն է՝ դիտարկելով ֆինանսավորման, կառավարման, գիտական կադրերի պահպանման, հետազոտական ենթակառուցվածքների և միջազգային համագործակցության խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամային պայմանների ազդեցությանը գիտահետազոտական կազմակերպությունների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների գիտական գործունեության վրա։ Քննվում են պետական գիտական քաղաքականության ձևավորման նախադրյալները, գիտության կազմակերպման և ֆինանսավորման մեխանիզմների փոփոխությունները, ինչպես նաև գիտական ներուժի պահպանման ուղղությամբ իրականացված ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գիտական կադրերի շարժունակության և արտագաղթի խնդիրը, երիտասարդ մասնագետների գիտական գործունեության մեջ ներգրավման դժվարությունները, գիտական սերնդափոխության հարցերը և մասնագիտական ներուժի պահպանման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գիտական հաստատությունների նյութատեխնիկական հնարավորություններին, գիտական տեղեկատվության հասանելիությանը, հրատարակչական գործունեությանը և գիտնականների միջև մասնագիտական կապերի պահպանման ու ընդլայնման ուղիներին։ Միաժամանակ դիտարկվում է միջազգային գիտական համագործակցության աճող նշանակությունը՝ որպես մասնագիտական հաղորդակցության, համատեղ հետազոտությունների և գիտական համակարգի արտաքին կապերի զարգացման կարևոր գործոն։ Տարբեր գիտական ուղղությունների վիճակի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե անցումային շրջանի պայմանները ինչպես են տարբեր կերպ անդրադարձել բնական, տեխնիկական, հասարակական և հումանիտար գիտությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև խորհրդային ժամանակաշրջանից ժառանգված գիտական ավանդույթների և նոր կազմակերպական սկզբունքների փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Գիտությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին հաստատությունների գործունեություն, այլև որպես երկրի մտավոր, կրթական և նորարարական ներուժի կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը պատմական և գիտագիտական տեսանկյուններից ներկայացնում է Հայաստանի գիտական կյանքի վերափոխումները՝ հնարավորություն տալով հասկանալու այն գործընթացները, որոնք ձևավորել են անկախության առաջին տասնամյակի գիտական միջավայրը և հետագա զարգացման ինստիտուցիոնալ հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է 1960–80-ական թվականների խորհրդահայ արձակում արևմտահայության պատմական ճակատագրի գեղարվեստական արտացոլման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով պատմական հիշողության, ազգային ինքնության, հայրենազրկման, կորստի և սերունդների միջև հիշողության փոխանցման թեմաներին։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ ժամանակաշրջանի արձակ ստեղծագործություններում արևմտահայության պատմական փորձառության գեղարվեստական վերաիմաստավորումն է, ինչպես նաև այն գաղափարական և գեղագիտական միջոցները, որոնցով գրողները ներկայացրել են անցյալի իրադարձությունների ազդեցությունը անհատի և հանրության ինքնագիտակցության վրա։ Քննվում է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությունը, իրական իրադարձությունների գրական վերակազմակերպման եղանակները, կերպարների համակարգը, ժամանակի և տարածության կազմակերպումը, հիշողության ու վկայության գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կորուսյալ հայրենիքի պատկերին, ընտանեկան և սերնդային հիշողությանը, տեղահանության հետևանքներին, մշակութային ժառանգության պահպանման խնդրին և անցյալի հետ հոգևոր կապի դրսևորումներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե խորհրդային հասարակական և գրական միջավայրի պայմաններում հեղինակներն ինչպիսի գեղարվեստական ձևերով են անդրադարձել ազգային պատմության ողբերգական էջերին և ինչպիսի խորհրդանշական, ենթատեքստային կամ պատմողական միջոցներ են կիրառել պատմական հիշողությունն արտահայտելու համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տարբեր սերունդների գրողների ստեղծագործական մոտեցումների համադրությունը՝ հնարավորություն տալով հետևելու թեմայի զարգացմանը և դրա գեղարվեստական մեկնաբանությունների փոփոխությանը։ Վերլուծվում են հերոսների անհատական հիշողության և հավաքական պատմական գիտակցության հարաբերությունները, հայրենիքի գաղափարի գեղարվեստական իմաստավորումը, անցյալի ու ներկայի փոխադարձ կապը և ազգային ինքնության շարունակականության խնդիրը։ Գրական կերպարների, խորհրդանիշների, հիշողությունների և պատմողական կառուցվածքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես է պատմական փորձառությունը վերածվում գեղարվեստական նյութի և ձեռք բերում նոր իմաստներ տարբեր ստեղծագործական համատեքստերում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, պատմական հիշողության ուսումնասիրությունների և տեքստաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով արևմտահայության պատմական ճակատագրի թեմայի տեղն ու նշանակությունը տվյալ ժամանակաշրջանի խորհրդահայ արձակի գաղափարական և գեղարվեստական համակարգում։

«Le Monde»-ը ֆրանսիական ամենաինքնատիպ և ամենահեղինակավոր օրաթերթն է։ Ավելի քան մեկ միլիոն ֆրանսիացիների համար այս թերթի ամենօրյա ընթերցումն առօրյայի կարևոր, պարտադիր մասն է կազմում, իսկ ողջ աշխարհում այն ունի 2129000 ընթերցող / Впервые изучается и подвергается научному анализу одна из ведущих газет Франции с точки зрения ее истории, видов хозяйствования, информационной своеобразности, жанровых и языковых особенностей Հրատ.՝ Երևանի պետական համալսարան, Երևան, 2005, Սեղմագիր՝ 29 էջ [src=123456789/3752] [dspace.nla.am]

Աշխատությունը նվիրված է կառավարման տեսության այն խնդիրների ուսումնասիրությանը, որոնցում դինամիկական համակարգերի վարքը նկարագրվում է ինտեգրադիֆերենցիալ հավասարումներով, իսկ կառավարման օրենքների կառուցման հիմնական նպատակը փակ համակարգի նախապես սահմանված սպեկտրային հատկությունների ապահովումն է։ Հետազոտության կենտրոնում այնպիսի մաթեմատիկական մեթոդների մշակումն ու տեսական հիմնավորումն է, որոնք հնարավորություն են տալիս համակարգի կառուցվածքային պարամետրերի և հետադարձ կապի համապատասխան ընտրությամբ ձևավորել պահանջվող սպեկտրը։ Ինտեգրադիֆերենցիալ նկարագրությունը թույլ է տալիս հաշվի առնել ոչ միայն համակարգի ընթացիկ վիճակը, այլև նրա նախորդ վիճակների ազդեցությունը, կուտակային գործընթացները և հիշողության հատկությունները, ինչի պատճառով նման համակարգերի կառավարումը սովորական դիֆերենցիալ հավասարումներով նկարագրվող համակարգերի համեմատ ունի լրացուցիչ մաթեմատիկական բարդություններ։ Քննվում են համակարգի բնութագրական հավասարումների, սեփական արժեքների և սպեկտրային կառուցվածքի միջև կապերը, ինչպես նաև դրանց փոփոխման հնարավորությունները կառավարման ազդեցությունների միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախապես տրված սպեկտրի իրագործելիության պայմաններին, կառավարման օրենքի գոյության և միակության հարցերին, համակարգի կառավարելիությանը և կայունության ապահովմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ինչպես վերջավոր, այնպես էլ ավելի ընդհանուր օպերատորային ներկայացումներ, որոնց օգնությամբ ինտեգրալ և դիֆերենցիալ բաղադրիչները ներառվում են միասնական մաթեմատիկական ձևակերպման մեջ։ Կարևոր խնդիր է նաև այն պայմանների բացահայտումը, որոնց դեպքում ընտրված հետադարձ կապը տեղափոխում կամ ձևափոխում է համակարգի սպեկտրային բնութագրերը՝ պահպանելով անհրաժեշտ դինամիկական հատկությունները։ Սպեկտրային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համակարգի անցողիկ գործընթացները, կայունությունը և արձագանքման բնույթը կապել բնութագրական արմատների կամ համապատասխան օպերատորի սպեկտրի հետ։ Աշխատությունում կարող են համադրվել գծային համակարգերի տեսության, ֆունկցիոնալ անալիզի, օպերատորների տեսության և օպտիմալ կառավարման մաթեմատիկական գործիքները։ Ստացված տեսական մոտեցումները նշանակություն ունեն հիշողությամբ, ուշացումներով կամ բաշխված պարամետրերով բնութագրվող դինամիկական համակարգերի հետազոտման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգված կերպով ուսումնասիրում է նախապես սահմանված սպեկտրային հատկություններով կառավարման համակարգերի կառուցման տեսական հիմքերը՝ կարևորելով կառավարման օրենքի, համակարգի մաթեմատիկական կառուցվածքի և ցանկալի դինամիկական վարքի միջև եղած փոխկապակցվածությունը։

Աշխատությունը նվիրված է դեղագետների մասնագիտական զարգացման և կարիերային առաջընթացի ռազմավարությունների ձևավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով դեղագործական գործունեության մասնագիտական պահանջները, շարունակական կրթության անհրաժեշտությունը և աշխատաշուկայի փոփոխվող պայմանները։ Հետազոտության կենտրոնում մասնագիտական կարողությունների կատարելագործման, գիտելիքների պարբերական թարմացման, գործնական հմտությունների զարգացման և կարիերայի նպատակային պլանավորման փոխկապակցվածությունն է։ Դեղագետի մասնագիտական զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որը չի սահմանափակվում միայն նախնական մասնագիտական կրթությամբ, այլ ներառում է հետագա վերապատրաստումը, մասնագիտական տեղեկատվության յուրացումը, հաղորդակցական և կազմակերպչական կարողությունների զարգացումը, ինչպես նաև մասնագիտական գործունեության փոփոխվող պահանջներին հարմարվելու ունակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կարիերայի պլանավորման անհատական ռազմավարություններին, մասնագիտական նպատակների սահմանմանը, սեփական կարողությունների գնահատմանը և զարգացման հնարավոր ուղղությունների ընտրությանը։ Քննվում է նաև կրթական հաստատությունների, գործատուների և մասնագիտական կազմակերպությունների հնարավոր դերը մասնագետների շարունակական զարգացման համար նպաստավոր միջավայրի ձևավորման գործում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ մասնագիտական մոտիվացիայի, աշխատանքային բավարարվածության, ինքնակրթության, մասնագիտական շարժունակության և ղեկավար կամ մասնագիտացված պաշտոնների համար անհրաժեշտ լրացուցիչ կարողությունների նշանակությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեսական գիտելիքների և գործնական փորձի համադրումը, քանի որ մասնագիտական առաջընթացը պայմանավորված է ոչ միայն մասնագիտական տեղեկատվության իմացությամբ, այլև այն աշխատանքային իրավիճակներում արդյունավետ կիրառելու կարողությամբ։ Դիտարկվում են նաև հաղորդակցման, թիմային աշխատանքի, ժամանակի կառավարման, պատասխանատվության և մասնագիտական էթիկայի նշանակությունը կարիերայի զարգացման համատեքստում։ Մասնագիտական զարգացման ռազմավարությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել մասնագետների երկարաժամկետ մասնագիտական կայացմանը, նոր դերերի ստանձնմանը և աշխատանքի որակի շարունակական բարելավմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դեղագործական կրթության, մարդկային ռեսուրսների կառավարման, շարունակական մասնագիտական զարգացման և կարիերայի պլանավորման մոտեցումները՝ ներկայացնելով դեղագետների մասնագիտական աճը որպես կրթական, կազմակերպչական և անհատական գործոնների փոխազդեցությամբ ձևավորվող բազմակողմ գործընթաց։

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի ջրային էկոհամակարգում ֆիտոպլանկտոնային համակեցությունների սեզոնային հաջորդափոխությունների ուսումնասիրությանը ջրի մակարդակի կրկնակի նվազման պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում ջրիմուռային համակեցությունների տեսակային կազմի, քանակական հարաբերակցության, կենսազանգվածի և տարածաժամանակային բաշխման փոփոխություններն են տարվա տարբեր եղանակներին, ինչպես նաև դրանց կապը ջրաբանական և ֆիզիկաքիմիական միջավայրի փոփոխությունների հետ։ Ֆիտոպլանկտոնը դիտարկվում է որպես լճային էկոհամակարգի կարևոր կենսաբանական բաղադրիչ, որը մասնակցում է առաջնային արտադրության ձևավորմանը և զգայուն կերպով արձագանքում է ջերմաստիճանի, լուսային պայմանների, սննդատարրերի հասանելիության, ջրի թափանցիկության ու այլ էկոլոգիական գործոնների փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր կարգաբանական և էկոլոգիական խմբերի հերթափոխին, դրանց զարգացման սեզոնային փուլերին և առանձին խմբերի գերակայության փոփոխությանը։ Ջրի մակարդակի նվազումը դիտարկվում է որպես էկոհամակարգի կառուցվածքի վրա ազդող կարևոր գործոն, որը կարող է փոխկապակցված լինել ափամերձ գոտու, ջրային զանգվածների շրջանառության, ջերմային ռեժիմի և կենսածին տարրերի բաշխման փոփոխությունների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու ֆիտոպլանկտոնի սեզոնային բնական դինամիկան ջրային միջավայրի երկարաժամկետ փոփոխությունների հետ և տարբերակելու պարբերական սեզոնային գործընթացները ավելի լայն էկոլոգիական վերափոխումներից։ Քննվում են նաև տարբեր տեսակների և խմբերի էկոլոգիական պահանջները, դրանց արձագանքը միջավայրի պայմաններին և համակեցությունների կառուցվածքային վերակազմավորման հնարավոր օրինաչափությունները։ Ֆիտոպլանկտոնի ցուցանիշների ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել ջրային համակարգի էկոլոգիական վիճակի գնահատման համար, քանի որ դրանց փոփոխությունները տեղեկատվություն են տալիս լճում ընթացող կենսաբանական և նյութափոխանակային գործընթացների մասին։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տարբեր սեզոնների և ժամանակահատվածների տվյալների համեմատությունը, որը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել լճային էկոհամակարգի փոփոխականության մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հիդրոկենսաբանության, ջրիմուռաբանության, ջրային էկոլոգիայի և լճագիտության մոտեցումները՝ բացահայտելու ֆիտոպլանկտոնային համակեցությունների սեզոնային զարգացման օրինաչափությունները և դրանց փոխկապակցվածությունը Սևանա լճի ջրաբանական ռեժիմի փոփոխությունների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սպառման գործընթացների քանակական ուսումնասիրությանը, դրանց վրա ազդող սոցիալ-տնտեսական գործոնների բացահայտմանը և տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների միջոցով հետագա փոփոխությունների կանխատեսման հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում տնային տնտեսությունների և բնակչության սպառողական վարքագիծն է՝ դիտարկելով եկամուտների, գների, զբաղվածության, խնայողությունների, ժողովրդագրական կառուցվածքի և այլ տնտեսական ցուցանիշների հնարավոր ազդեցությունը սպառման ծավալի ու կառուցվածքի վրա։ Սպառումը ներկայացվում է որպես տնտեսության կարևոր բաղադրիչ, որի փոփոխությունները կապված են ինչպես բնակչության կենսամակարդակի, այնպես էլ ապրանքների և ծառայությունների նկատմամբ ամբողջական պահանջարկի ձևավորման հետ։ Քննվում են սպառման վիճակագրական տվյալների համակարգման և վերլուծության խնդիրները, տարբեր ժամանակաշրջանների ցուցանիշների համադրելիությունը և տնտեսամաթեմատիկական մոդելների կառուցման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական բազայի ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սպառման և տնօրինվող եկամտի փոխկապակցվածությանը, սպառման կառուցվածքային փոփոխություններին և տարբեր գործոնների ազդեցության քանակական գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել ռեգրեսիոն վերլուծության, ժամանակային շարքերի, տնտեսաչափական գնահատման և կանխատեսման մեթոդներ՝ սպառողական ցուցանիշների շարժընթացը նկարագրելու և հնարավոր միտումները գնահատելու համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մոդելների համապատասխանության և կանխատեսումների անորոշության գնահատումը, քանի որ սպառողական վարքագիծը կարող է փոփոխվել արտաքին տնտեսական պայմանների, գնային տատանումների և հասարակության սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքի փոփոխությունների ազդեցությամբ։ Դիտարկվում է նաև բնակչության տարբեր խմբերի սպառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության անհրաժեշտությունը, քանի որ եկամուտների մակարդակի, բնակության վայրի, ընտանիքի կազմի և այլ բնութագրերի տարբերությունները կարող են պայմանավորել սպառողական ծախսերի կառուցվածքը։ Տարբեր մոդելների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի տնտեսական պայմաններում և առանձնացնելու սպառման դինամիկան առավել արդյունավետ նկարագրող գործոնները։ Կանխատեսումը դիտարկվում է ոչ թե որպես ապագայի միանշանակ որոշում, այլ որպես առկա տվյալների և ընդունված ենթադրությունների հիման վրա հնարավոր զարգացումների քանակական գնահատման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մակրոտնտեսագիտության, սպառման տնտեսագիտության, տնտեսաչափության և տնտեսական կանխատեսման մոտեցումները՝ Հայաստանի սպառողական գործընթացների օրինաչափությունների ուսումնասիրման և դրանց մոդելավորման մեթոդական հիմքերի կատարելագործման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է գերմաներենի հնչույթային կառուցվածքի ուսումնասիրությանը լեզվաբանական տիպաբանության տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվի ձայնավորային և բաղաձայնային համակարգերի կազմակերպման սկզբունքներին, հնչույթների տարբերակիչ հատկանիշներին և դրանց փոխհարաբերություններին։ Հետազոտության կենտրոնում հնչույթն է որպես լեզվի իմաստատարբերակիչ նվազագույն միավոր և այն հատկանիշների ամբողջությունը, որոնց միջոցով գերմաներենի հնչույթները հակադրվում են միմյանց։ Քննվում է ձայնավորների դասակարգումը՝ լեզվի դիրքի, բերանի բացվածքի, շրթունքների մասնակցության, տևողության և այլ հնչյունաբանական ու հնչույթաբանական հատկանիշների հիման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ձայնավորների քանակական և որակական հակադրություններին, ինչպես նաև երկհնչյունների տեղին ընդհանուր հնչույթային համակարգում։ Բաղաձայնների ուսումնասիրության ժամանակ դիտարկվում են արտաբերման տեղի և եղանակի, ձայնեղության ու խլության և այլ տարբերակիչ հատկանիշների հարաբերությունները։ Հնչույթային համակարգը ներկայացվում է ոչ թե որպես առանձին հնչյունների պարզ հավաքածու, այլ որպես փոխկապակցված հակադրությունների համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը պայմանավորված է մյուս միավորների նկատմամբ ունեցած հարաբերություններով։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գերմաներենի առանձնահատկությունները համեմատել այլ լեզուների հնչույթային համակարգերի հետ՝ բացահայտելով ինչպես լայնորեն տարածված կառուցվածքային օրինաչափությունները, այնպես էլ լեզվին բնորոշ առանձնահատկությունները։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև վանկի կառուցվածքը, հնչույթների դիրքային բաշխումը, հնչյունական միջավայրով պայմանավորված տարբերակները և հնչույթների համակցման սահմանափակումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնչյունաբանության և հնչույթաբանության փոխհարաբերությունը, քանի որ խոսքային հնչյունների ֆիզիկական և արտաբերական բնութագրերը դիտարկվում են դրանց լեզվական գործառույթի հետ միասին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շեշտի, վանկային կազմակերպման և հնչյունական փոփոխությունների նշանակությանը գերմաներենի հնչույթային կառուցվածքի ամբողջական նկարագրության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հնչյունաբանության, հնչույթաբանության և լեզվաբանական տիպաբանության մեթոդները՝ գերմաներենի հնչյունային համակարգի կառուցվածքային կազմակերպումը և այլ լեզուների նկատմամբ դրա տիպաբանական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է իրական և ֆունկցիոնալ անալիզի շրջանակում ֆունկցիաների՝ տարբեր օրթոգոնալ համակարգերի միջոցով շարքային ներկայացումների տեսական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն պայմաններն են, որոնց դեպքում տրված ֆունկցիան հնարավոր է ներկայացնել համապատասխան օրթոգոնալ համակարգի տարրերով կազմված շարքի միջոցով, ինչպես նաև այդ ներկայացման զուգամիտության, միակության և մոտարկման հատկությունները։ Քննվում են օրթոգոնալ ֆունկցիաների համակարգերի ընդհանուր հատկությունները, շարքերի գործակիցների որոշման սկզբունքները և ֆունկցիայի հատկությունների ու համապատասխան գործակիցների վարքի միջև առկա կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր իմաստներով զուգամիտությանը՝ դիտարկելով կետային, գրեթե ամենուրեք, միջին քառակուսային կամ այլ ֆունկցիոնալ տարածություններին համապատասխան զուգամիտության ձևերը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել դասական Ֆուրիեի համակարգերի հետ մեկտեղ այլ օրթոգոնալ համակարգերի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրանց միջոցով ֆունկցիաների ներկայացման ընդհանուր և առանձնահատուկ օրինաչափությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օրթոգոնալ շարքերի մասնակի գումարների վարքի գնահատումը և այն հարցը, թե ինչ պայմաններում են դրանք վերականգնում սկզբնական ֆունկցիան կամ ապահովում դրա բավարար մոտարկումը։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև լրիվության, օրթոգոնալության և բազիսայնության հասկացությունների փոխհարաբերությունները, որոնք որոշում են տվյալ համակարգի ներկայացուցչական հնարավորությունները համապատասխան ֆունկցիոնալ դասերում։ Առանձին խնդիր է ֆունկցիայի հարթության, ինտեգրելիության կամ այլ վերլուծական հատկությունների ազդեցությունը շարքի գործակիցների և զուգամիտության բնույթի վրա։ Հնարավոր է դիտարկվեն նաև շարքերի վերադասավորման, գումարման հատուկ մեթոդների, եզակիությունների և զուգամիտության բացառիկ բազմությունների հետ կապված հարցեր։ Նման խնդիրների ուսումնասիրությունը կարևոր է հարմոնիկ անալիզի համար, քանի որ օրթոգոնալ համակարգերը հնարավորություն են տալիս բարդ ֆունկցիաները ներկայացնել ավելի պարզ բաղադրիչների միջոցով և ուսումնասիրել դրանց հատկությունները համապատասխան գործակիցների օգնությամբ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրական անալիզի, ֆունկցիոնալ անալիզի և օրթոգոնալ շարքերի տեսության մեթոդները՝ ֆունկցիաների ներկայացման հնարավորությունների և այդ ներկայացումների վերլուծական հատկությունների համակարգված ուսումնասիրության նպատակով։