Պատրաստի նյութեր

Սպառումը, խնայողությունը և ինվեստիցիան տնտեսագիտության մեջ փոխկապակցված հիմնական կատեգորիաներ են, որոնք նկարագրում են տնային տնտեսությունների և տնտեսության ընդհանուր ֆինանսական վարքագիծը։ Սպառումը վերաբերում է եկամտի այն մասին, որը օգտագործվում է ապրանքների և ծառայությունների ձեռքբերման համար՝ անմիջական կարիքները բավարարելու նպատակով։ Այն տնտեսական գործունեության ամենակարճաժամկետ ձևն է, քանի որ ուղղված է ընթացիկ պահանջների բավարարմանը։ Խնայողությունը եկամտի այն մասն է, որը չի ծախսվում սպառման վրա և պահվում է ապագա օգտագործման կամ ներդրման նպատակով՝ ձևավորելով ֆինանսական պաշարներ։ Խնայողությունները կարող են պահվել բանկային ավանդների, կանխիկ գումարի կամ այլ ֆինանսական գործիքների տեսքով և հանդիսանում են կարևոր աղբյուր տնտեսության ֆինանսավորման համար։ Ինվեստիցիան կամ ներդրումը վերաբերում է այն միջոցներին, որոնք ուղղվում են արտադրության ընդլայնման, հիմնական կապիտալի ձեռքբերման կամ նոր նախագծերի իրականացման համար՝ նպատակ ունենալով ապագայում եկամուտ ստանալ։ Ինվեստիցիաները կարող են լինել ինչպես մասնավոր, այնպես էլ պետական և հանդիսանում են տնտեսական աճի հիմնական շարժիչ ուժը։ Այս երեք կատեգորիաները սերտորեն կապված են․ սովորաբար եկամուտի աճը կարող է մեծացնել ինչպես սպառումը, այնպես էլ խնայողությունները, իսկ խնայողությունները վերածվում են ինվեստիցիաների ֆինանսավորման աղբյուրի։ Այս հարաբերակցությունը կարևոր դեր ունի մակրոտնտեսական հավասարակշռության պահպանման և տնտեսական զարգացման ապահովման գործում։

Շրջանառու կապիտալի էությունը կայանում է նրանում, որ այն ներկայացնում է ձեռնարկության այն ֆինանսական միջոցների և նյութական արժեքների ամբողջությունը, որոնք մասնակցում են արտադրական և տնտեսական գործընթացին մեկ արտադրական ցիկլի ընթացքում և ամբողջությամբ փոխակերպվում են պատրաստի արտադրանքի արժեքի մեջ։ Շրջանառու կապիտալը ներառում է հումք, նյութեր, վառելիք, կիսապատրաստված արտադրանք, ինչպես նաև դրամական միջոցներ և դեբիտորական պարտքեր, որոնք ապահովում են արտադրության անընդհատ ընթացքը և իրացման գործընթացը։ Դրա հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն մեկ արտադրական շրջափուլի ընթացքում ամբողջությամբ սպառվում կամ վերածվում է պատրաստի արտադրանքի, իսկ հետո իրացման միջոցով վերադառնում է դրամական ձևով՝ ապահովելով կրկնակի շրջանառություն։ Շրջանառու կապիտալը կարևոր դեր ունի ձեռնարկության գործունեության մեջ, քանի որ այն ապահովում է արտադրության անընդհատությունը, վճարունակությունը և ֆինանսական կայունությունը։ Այն բաժանվում է արտադրական շրջանառու միջոցների և շրջանառության միջոցների, որտեղ առաջինը անմիջականորեն մասնակցում է արտադրությանը, իսկ երկրորդը կապված է պատրաստի արտադրանքի իրացման հետ։ Շրջանառու կապիտալի արդյունավետ կառավարումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ծախսերը, արագացնել շրջանառությունը և բարձրացնել շահութաբերությունը։

Տնտեսագիտության տեսության առարկան և խնդիրները վերաբերում են հասարակության տնտեսական կյանքի ուսումնասիրությանը, այն է՝ ինչպես են մարդիկ, ձեռնարկությունները և պետությունը կառավարում սահմանափակ ռեսուրսները՝ իրենց անսահմանափակ պահանջմունքները բավարարելու համար։ Տնտեսագիտության տեսության առարկան ուսումնասիրում է արտադրության, բաշխման, փոխանակման և սպառման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց միջև գոյություն ունեցող օրենքներն ու կապերը։ Այն բացահայտում է, թե ինչպես է ձևավորվում տնտեսական վարքագիծը տարբեր մակարդակներում՝ անհատական, ձեռնարկատիրական և պետական, և ինչպես են գործում շուկաները, գները, մրցակցությունը և տնտեսական հավասարակշռությունը։ Տնտեսագիտության տեսության հիմնական խնդիրներն են տնտեսական գործընթացների բացատրությունը, տնտեսական օրենքների բացահայտումը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման ուղիների որոնումը և տնտեսական զարգացման կանխատեսումը։ Բացի այդ, այն ուսումնասիրում է տնտեսական աճի, գնաճի, գործազրկության և այլ մակրոտնտեսական երևույթների պատճառներն ու հետևանքները, ինչպես նաև առաջարկում է լուծումներ տնտեսական քաղաքականության մշակման համար։ Տնտեսագիտության տեսությունը նաև նպատակ ունի օգնել հասարակությանը ճիշտ որոշումներ կայացնել սահմանափակ ռեսուրսների պայմաններում՝ ապահովելով առավելագույն արդյունք և բարեկեցություն։ Այսպիսով, տնտեսագիտության տեսության առարկան և խնդիրները միասին ձևավորում են գիտության այն հիմքը, որը թույլ է տալիս հասկանալ և կառավարել տնտեսական համակարգի գործունեությունը։

Տնտեսագիտության տեսության մեթոդները այն գիտական մոտեցումների և գործիքների ամբողջությունն են, որոնց միջոցով ուսումնասիրվում են տնտեսական երևույթները, բացահայտվում դրանց կապերը և ձևակերպվում օրինաչափությունները։ Այս մեթոդների նպատակն է բացատրել, թե ինչպես են մարդիկ, ձեռնարկությունները և պետությունը օգտագործում սահմանափակ ռեսուրսները՝ իրենց պահանջմունքները բավարարելու համար։ Տնտեսագիտության մեջ լայնորեն կիրառվում է դիալեկտիկական մեթոդը, որը դիտարկում է տնտեսական երևույթները մշտական փոփոխության, զարգացման և փոխկապվածության մեջ։ Կարևոր է նաև գիտական աբստրակցիայի մեթոդը, որի միջոցով առանձնացվում են երևույթի հիմնական կողմերը՝ երկրորդական մանրամասները մի կողմ թողնելով, որպեսզի հնարավոր լինի բացահայտել դրա էությունը։ Վերլուծության և սինթեզի մեթոդը թույլ է տալիս տնտեսական երևույթները բաժանել մասերի, ուսումնասիրել դրանք առանձին և հետո միավորել ամբողջական պատկեր ստանալու համար։ Ինդուկցիայի և դեդուկցիայի մեթոդները նույնպես լայնորեն կիրառվում են․ ինդուկցիան անցնում է մասնավոր փաստերից դեպի ընդհանուր եզրակացություններ, իսկ դեդուկցիան՝ ընդհանուր օրենքներից դեպի մասնավոր դեպքեր։ Բացի այդ, տնտեսագիտության տեսության մեջ օգտագործվում են նաև մաթեմատիկական և վիճակագրական մեթոդներ, որոնք ապահովում են տնտեսական երևույթների քանակական վերլուծություն և մոդելավորում։ Հատկապես կարևոր են գրաֆիկական մեթոդները, որոնք օգնում են պատկերավոր ներկայացնել տնտեսական կախվածությունները, օրինակ՝ առաջարկի և պահանջարկի կորերը։ Այս մեթոդների համադրությունը հնարավորություն է տալիս տնտեսագիտությանը լինել համակարգված, գիտականորեն հիմնավորված և գործնականում կիրառելի գիտություն։

Տնտեսական կատեգորիաները և օրենքները տնտեսագիտության տեսության հիմնարար հասկացություններ են, որոնք օգնում են հասկանալ հասարակության տնտեսական կյանքը, արտադրության, բաշխման, փոխանակման և սպառման գործընթացները։ Տնտեսական կատեգորիաները ներկայացնում են տնտեսության հիմնական հասկացությունները, որոնք արտահայտում են մարդկանց միջև տնտեսական հարաբերությունները և տնտեսական երևույթների էությունը։ Դրանց շարքին են դասվում, օրինակ՝ արժեքը, գինը, շահույթը, աշխատավարձը, կապիտալը, շուկան, առաջարկը և պահանջարկը։ Այս կատեգորիաները համընդհանուր են և օգտագործվում են տնտեսության տարբեր մակարդակներում՝ միկրո և մակրո տնտեսագիտությունում, որպեսզի նկարագրեն և վերլուծեն տնտեսական գործընթացները։ Տնտեսական օրենքները, իրենց հերթին, արտահայտում են տնտեսության մեջ գործող օբյեկտիվ, կրկնվող և կայուն կապերը տնտեսական երևույթների միջև, որոնք գործում են անկախ մարդկանց կամքից։ Օրինակ՝ պահանջարկի օրենքը ցույց է տալիս, որ գնի բարձրացման դեպքում պահանջարկը սովորաբար նվազում է, իսկ առաջարկի օրենքը՝ հակառակը, գնի բարձրացման դեպքում առաջարկը մեծանում է։ Կան նաև արժեքի օրենքը, մրցակցության օրենքը, փողի շրջանառության օրենքը և այլ հիմնարար օրենքներ, որոնք կարգավորում են շուկայի և տնտեսության գործունեությունը։ Այս օրենքները կարևոր են, քանի որ դրանց իմացությունը թույլ է տալիս կանխատեսել տնտեսական զարգացումները, ճիշտ կառավարել ռեսուրսները և արդյունավետ տնտեսական քաղաքականություն մշակել։ Տնտեսական կատեգորիաներն ու օրենքները միասին կազմում են տնտեսագիտության տեսական հիմքը և հնարավորություն են տալիս հասկանալ հասարակության տնտեսական համակարգի կառուցվածքն ու զարգացման օրինաչափությունները։

Արժեթղթերի շուկայի եկամտաբերության վերլուծությունը ֆինանսական վերլուծության կարևոր ուղղություններից է, որը նպատակ ունի գնահատել արժեթղթերում կատարված ներդրումների շահութաբերությունը, դրանց հետ կապված ռիսկերը և շուկայի ընդհանուր արդյունավետությունը։ Այս վերլուծության ընթացքում ուսումնասիրվում է բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների եկամտաբերությունը՝ հաշվի առնելով ինչպես ընթացիկ եկամուտները (օրինակ՝ դիվիդենդներ կամ տոկոսներ), այնպես էլ արժեթղթի գնի փոփոխությունից ստացվող կապիտալ շահույթը։ Եկամտաբերությունը կարող է հաշվարկվել որպես տոկոսային հարաբերակցություն ներդրված կապիտալի նկատմամբ, ինչը թույլ է տալիս համեմատել տարբեր ներդրումային տարբերակներ։ Վերլուծության մեջ կարևոր դեր ունի նաև ռիսկ-եկամտաբերություն հարաբերակցությունը, քանի որ բարձր եկամտաբերությունը սովորաբար ուղեկցվում է բարձր ռիսկով, իսկ ներդրողները փորձում են գտնել օպտիմալ հավասարակշռություն այս երկու գործոնների միջև։ Արժեթղթերի շուկայի եկամտաբերության գնահատման համար կիրառվում են տարբեր մեթոդներ՝ պատմական տվյալների վերլուծություն, միջին եկամտաբերության հաշվարկ, վարիացիայի և ստանդարտ շեղման ուսումնասիրություն, ինչպես նաև ֆինանսական մոդելներ, օրինակ՝ CAPM մոդելը, որը կապում է ակտիվի եկամտաբերությունը շուկայի ընդհանուր ռիսկի հետ։ Այս վերլուծությունը կարևոր է ներդրողների, ֆինանսական կառույցների և պետական մարմինների համար, քանի որ այն օգնում է ճիշտ ներդրումային որոշումներ կայացնել, գնահատել շուկայի կայունությունը և կանխատեսել հնարավոր ֆինանսական տատանումները։

Դրամաշրջանառությունը և դրամական զանգվածը տնտեսագիտության կարևոր հասկացություններ են, որոնք նկարագրում են տնտեսության մեջ փողի շարժը և ընդհանուր քանակը։ Դրամաշրջանառությունը վերաբերում է փողի անընդհատ շարժին տնտեսության ներսում՝ ապրանքների և ծառայությունների փոխանակման, աշխատավարձերի վճարման, վարկերի տրամադրման և այլ ֆինանսական գործարքների միջոցով։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է փողը շրջանառվում տնտեսության բոլոր սուբյեկտների՝ բնակչության, ձեռնարկությունների, բանկերի և պետության միջև՝ ապահովելով տնտեսական գործընթացների անխափան ընթացքը։ Դրամական զանգվածը, իր հերթին, արտահայտում է տնտեսությունում տվյալ պահին առկա ամբողջ փողի ընդհանուր քանակը, որը ներառում է կանխիկ գումարը շրջանառության մեջ և բանկային հաշիվներում գտնվող միջոցները։ Դրամական զանգվածը սովորաբար բաժանվում է տարբեր մակարդակների՝ ըստ իրացվելիության աստիճանի, օրինակ՝ M0 (կանխիկ փող), M1 (կանխիկ գումար + ընթացիկ հաշիվներ), M2 (ավելի լայն փողային զանգված՝ ներառյալ խնայողական ավանդները) և այլն։ Այս ցուցանիշները կարևոր են, քանի որ դրանց փոփոխությունները ուղղակի ազդեցություն ունեն գնաճի, տոկոսադրույքների և տնտեսական ակտիվության վրա։ Եթե դրամական զանգվածը չափազանց արագ աճում է առանց արտադրության համապատասխան աճի, դա կարող է բերել գնաճի, իսկ դրա չափազանց սահմանափակումը կարող է դանդաղեցնել տնտեսական զարգացումը։ Դրամաշրջանառությունը և դրամական զանգվածը միասին թույլ են տալիս վերլուծել տնտեսության ֆինանսական վիճակը և արդյունավետ իրականացնել դրամավարկային քաղաքականություն։

Դրամավարկային քաղաքականության էությունը կայանում է նրանում, որ պետությունը՝ կենտրոնական բանկի միջոցով, կարգավորում է փողի զանգվածը, տոկոսադրույքները և վարկային պայմանները տնտեսությունում՝ նպատակ ունենալով ապահովել գների կայունություն, ֆինանսական համակարգի կայունություն և տնտեսական աճ։ Այս քաղաքականությունը կարևոր գործիք է մակրոտնտեսական կառավարման մեջ, քանի որ դրա միջոցով հնարավոր է ազդել գնաճի մակարդակի, ներդրումների ծավալի, զբաղվածության և տնտեսական ակտիվության վրա։ Դրամավարկային քաղաքականությունը իրականացվում է տարբեր գործիքների միջոցով, որոնցից հիմնականներն են վերաֆինանսավորման տոկոսադրույքի սահմանումը, բաց շուկայի գործառնությունները, պարտադիր պահուստների նորմերի փոփոխությունը և արտարժութային միջամտությունները։ Կախված տնտեսական իրավիճակից՝ այն կարող է լինել ընդլայնողական, երբ նպատակն է մեծացնել փողի առաջարկը և խթանել տնտեսական աճը, կամ կոշտացնող (սեղմող), երբ նպատակն է նվազեցնել գնաճը և սահմանափակել փողի զանգվածը։ Կենտրոնական բանկը, իրականացնելով դրամավարկային քաղաքականություն, փորձում է պահպանել մակրոտնտեսական հավասարակշռություն՝ կանխելով տնտեսական անկայունությունը և ֆինանսական ճգնաժամերը։ Այս քաղաքականության արդյունավետությունը կախված է նաև հասարակության և ֆինանսական շուկաների արձագանքից, ինչպես նաև պետական այլ տնտեսական քաղաքականությունների հետ համադրությունից։

Վալյուտայի փոխարժեքի էությունը կայանում է նրանում, որ այն արտահայտում է մեկ երկրի արժույթի գինը այլ երկրի արժույթի նկատմամբ, այսինքն՝ ցույց է տալիս, թե որքան ազգային կամ արտասահմանյան դրամական միավոր է անհրաժեշտ մեկ այլ արժույթի մեկ միավոր ձեռք բերելու համար։ Փոխարժեքը հանդիսանում է միջազգային տնտեսական հարաբերությունների կարևոր ցուցանիշ, քանի որ այն ազդում է արտաքին առևտրի, ներդրումների, զբոսաշրջության և ընդհանուր տնտեսական կայունության վրա։ Փոխարժեքը կարող է ձևավորվել տարբեր համակարգերով՝ ազատ լողացող, երբ շուկան է որոշում արժույթի արժեքը՝ առաջարկի և պահանջարկի հիման վրա, կամ ֆիքսված, երբ պետությունը կամ կենտրոնական բանկը սահմանում է արժույթի կայուն փոխարժեք որոշակի արժույթի նկատմամբ։ Փոխարժեքի վրա ազդում են բազմաթիվ գործոններ՝ տնտեսական աճի մակարդակը, գնաճը, տոկոսադրույքները, արտաքին առևտրային հաշվեկշիռը, պետական պարտքը և քաղաքական կայունությունը։ Եթե երկրի տնտեսությունը ուժեղ է և ունի բարձր ներդրումային գրավչություն, նրա արժույթը սովորաբար արժևորվում է, իսկ տնտեսական անկայունության դեպքում՝ արժեզրկվում։ Վալյուտայի փոխարժեքը նաև կարևոր դեր ունի գնագոյացման մեջ, քանի որ այն որոշում է ներմուծվող և արտահանվող ապրանքների արժեքը և մրցունակությունը միջազգային շուկաներում։ Այսպիսով, փոխարժեքը ոչ միայն ֆինանսական ցուցանիշ է, այլև տնտեսության առողջության և արտաքին տնտեսական կապերի արդյունավետության կարևոր չափանիշ։

ՀՀ բանկային համակարգը Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական համակարգի հիմնական բաղադրիչն է, որը ապահովում է տնտեսության մեջ դրամական միջոցների շրջանառությունը, խնայողությունների կուտակումը, վարկավորման գործընթացը և ֆինանսական միջնորդության իրականացումը։ Այն կառուցված է երկաստիճան համակարգի սկզբունքով․ առաջին մակարդակում գտնվում է կենտրոնական բանկը՝ Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական բանկը, որը իրականացնում է դրամավարկային քաղաքականությունը, վերահսկում է բանկային համակարգի կայունությունը, սահմանում է ֆինանսական կարգավորումները և ապահովում է ազգային արժույթի՝ դրամի կայունությունը։ Երկրորդ մակարդակում գործում են առևտրային բանկերը, որոնք իրականացնում են անմիջական բանկային ծառայություններ՝ հաշիվների բացում, ավանդների ընդունում, վարկերի տրամադրում, վճարային համակարգերի սպասարկում և այլ ֆինանսական գործառնություններ։ ՀՀ բանկային համակարգը զարգացել է անկախությունից հետո՝ անցնելով անցումային փուլ, որի ընթացքում ձևավորվել է ժամանակակից բանկային օրենսդրություն և շուկայական հարաբերություններին համապատասխանող ֆինանսական կառույցներ։ Այս համակարգում կարևոր դեր ունեն նաև միջազգային համագործակցությունները, արտաքին ներդրումները և տեխնոլոգիական զարգացումները, որոնք նպաստում են բանկային ծառայությունների արդիականացմանը և հասանելիության ընդլայնմանը։ ՀՀ բանկային համակարգը նաև կարևոր նշանակություն ունի տնտեսական կայունության համար, քանի որ ապահովում է վճարային համակարգերի անխափան աշխատանքը, խթանում է ներդրումները և աջակցում է տնտեսական աճին։ Միևնույն ժամանակ այն ենթակա է ռիսկերի՝ կապված վարկային, շուկայական և արտարժութային գործոնների հետ, որոնք կարգավորվում են Կենտրոնական բանկի վերահսկողության և միջազգային բանկային ստանդարտների միջոցով։

Լիզինգը ֆինանսական գործարք է, որի ընթացքում լիզինգատուն (սովորաբար ֆինանսական կազմակերպություն կամ լիզինգային ընկերություն) ձեռք է բերում որոշակի գույք՝ մեքենա, սարքավորում, տեխնիկա կամ այլ հիմնական միջոց և այն տրամադրում է լիզինգառուին օգտագործման համար որոշակի ժամանակահատվածով՝ պարբերական վճարների դիմաց՝ պահպանելով սեփականության իրավունքը իր մոտ կամ պայմանագրի ավարտին փոխանցելով այն լիզինգառուին։ Լիզինգը համարվում է վարկավորման և վարձակալության համակցված ձև, քանի որ այն թույլ է տալիս բիզնեսներին կամ անհատներին օգտագործել անհրաժեշտ գույքը առանց անմիջապես ամբողջ գումարը վճարելու։ Լիզինգի հիմնական տեսակներն են ֆինանսական լիզինգը, որի դեպքում պայմանագրի ավարտին գույքը սովորաբար անցնում է լիզինգառուի սեփականությանը, և օպերատիվ լիզինգը, որի դեպքում գույքը վերադարձվում է լիզինգատուին։ Կա նաև հետգնման (sale and leaseback) ձևը, երբ կազմակերպությունը վաճառում է իր գույքը և անմիջապես հետ է վերցնում այն լիզինգով՝ ստանալով լրացուցիչ ֆինանսական միջոցներ։ Լիզինգի հիմնական առավելություններից են սկզբնական մեծ ներդրումների բացակայությունը, հարկային որոշ առավելություններ, տեխնիկայի և սարքավորումների արագ հասանելիությունը և ֆինանսական բեռի բաշխումը ժամանակի ընթացքում։ Այն հատկապես կարևոր է փոքր և միջին ձեռնարկությունների համար, քանի որ թույլ է տալիս զարգացնել արտադրությունը առանց մեծ կապիտալ ծախսերի։ Սակայն լիզինգը ունի նաև որոշ թերություններ, օրինակ՝ ընդհանուր ծախսերի բարձրացում երկարաժամկետ կտրվածքով և պայմանագրային սահմանափակումներ։ Լիզինգը ժամանակակից տնտեսության մեջ կարևոր ֆինանսական գործիք է, որը նպաստում է բիզնեսի զարգացմանը և ներդրումների արդյունավետ կառավարմանը։

Վարկը ֆինանսական հարաբերություն է, որի ընթացքում մեկ կողմը (վարկատուն՝ սովորաբար բանկը կամ այլ ֆինանսական կազմակերպություն) ժամանակավորապես տրամադրում է դրամական միջոցներ կամ այլ արժեքներ մյուս կողմին (վարկառուին)՝ վերադարձի, տոկոսների վճարման և սահմանված ժամկետների պայմաններով։ Վարկերը դասակարգվում են տարբեր տեսակների՝ կախված նպատակից, ժամկետից, ապահովվածությունից և տրամադրման ձևից։ Ըստ ժամկետի՝ տարբերակում են կարճաժամկետ, միջնաժամկետ և երկարաժամկետ վարկեր, որոնք կիրառվում են համապատասխանաբար շրջանառու կապիտալի, միջին նախագծերի կամ խոշոր ներդրումների ֆինանսավորման համար։ Ըստ նպատակի՝ լինում են սպառողական վարկեր, որոնք նախատեսված են բնակչության անձնական կարիքների համար, ինչպես նաև բիզնես վարկեր՝ արտադրության, ծառայությունների կամ ներդրումների զարգացման համար, հիփոթեքային վարկեր՝ անշարժ գույքի ձեռքբերման համար և կրթական վարկեր՝ ուսման ծախսերը հոգալու նպատակով։ Ըստ ապահովվածության՝ վարկերը բաժանվում են ապահովված (գրավով կամ երաշխիքով) և չապահովված (առանց գրավի) տեսակների։ Վարկի հիմնական ֆունկցիաները բազմազան են՝ այն նպաստում է տնտեսության մեջ դրամական միջոցների շրջանառությանը, խթանում է արտադրության և սպառման աճը, ապահովում է ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ բաշխում և աջակցում է տնտեսական զարգացմանը։ Բացի այդ, վարկը ունի սոցիալական ֆունկցիա, քանի որ հնարավորություն է տալիս բնակչությանը բարելավել կյանքի պայմանները, և կարգավորող ֆունկցիա, քանի որ բանկային համակարգի միջոցով ազդում է տնտեսության կայունության վրա։ Վարկի ճիշտ օգտագործումը նպաստում է ինչպես անհատների ֆինանսական նպատակների իրականացմանը, այնպես էլ երկրի տնտեսական աճին։

Մարքեթինգային ռազմավարությունը ընկերության երկարաժամկետ գործողությունների համալիր պլանն է, որը ուղղված է շուկայում մրցակցային առավելության ձեռքբերմանը, սպառողների պահանջների բավարարմանը և վաճառքների աճի ապահովմանը։ Այն հիմնվում է շուկայի ուսումնասիրության, թիրախային լսարանի վերլուծության և մրցակիցների գնահատման վրա, որպեսզի ընկերությունը կարողանա ճիշտ դիրքավորվել և արդյունավետ ներկայացնել իր առաջարկը։ Մարքեթինգային ռազմավարության հիմնական բաղադրիչներն են շուկայի սեգմենտավորումը, թիրախային շուկայի ընտրությունը և դիրքավորումը, որոնք միասին որոշում են, թե ում համար է նախատեսված ապրանքը կամ ծառայությունը և ինչպես է այն տարբերվում մրցակիցներից։ Ռազմավարության կարևոր մաս է նաև մարքեթինգային խառնուրդը՝ ապրանք, գին, բաշխում և առաջխաղացում, որոնք պետք է փոխկապակցված և հավասարակշռված լինեն՝ ապահովելով առավելագույն արդյունավետություն։ Ընկերությունները կարող են ընտրել տարբեր ռազմավարական մոտեցումներ՝ ներթափանցման, զարգացման, դիվերսիֆիկացման կամ մասնագիտացման ռազմավարություններ՝ կախված իրենց նպատակներից և շուկայի պայմաններից։ Ժամանակակից մարքեթինգային ռազմավարությունները մեծապես հիմնվում են թվային տեխնոլոգիաների վրա՝ օգտագործելով սոցիալական մեդիա, որոնողական համակարգերի օպտիմալացում և տվյալների վերլուծություն՝ սպառողի վարքագիծը ավելի լավ հասկանալու և ազդեցիկ հաղորդակցություն իրականացնելու համար։ Ճիշտ մշակված մարքեթինգային ռազմավարությունը օգնում է ընկերությանը բարձրացնել ճանաչելիությունը, ձևավորել հաճախորդների հավատարմություն և ապահովել կայուն մրցակցային դիրք երկարաժամկետ հեռանկարում։

Շուկա մտնելու ռազմավարության ընտրությունը ընկերության համար կարևոր և բազմաբաղադրիչ որոշում է, որը որոշում է նոր շուկայում հաջողության հասնելու հնարավորությունները և մրցակցային դիրքի ձևավորումը։ Այս ռազմավարությունը կախված է մի շարք գործոններից՝ շուկայի չափից, մրցակցության մակարդակից, սպառողների վարքագծից, ռեսուրսների հասանելիությունից, իրավական միջավայրից և ընկերության փորձից։ Շուկա մտնելու հիմնական ռազմավարությունները սովորաբար ներառում են ուղղակի արտահանումը, լիցենզավորումը, ֆրանչայզինգը, համատեղ ձեռնարկությունների ստեղծումը և օտարերկրյա դուստր ընկերության հիմնումը։ Յուրաքանչյուր տարբերակ ունի իր առավելություններն ու ռիսկեր, օրինակ՝ արտահանումը պահանջում է քիչ ներդրումներ, բայց սահմանափակում է վերահսկողությունը, մինչդեռ տեղական դուստր ընկերության ստեղծումը ապահովում է բարձր վերահսկողություն, սակայն պահանջում է մեծ ֆինանսական և կազմակերպչական ռեսուրսներ։ Ռազմավարության ընտրության ժամանակ կարևոր է նաև շուկայի գրավչության և ընկերության մրցունակության գնահատումը, ինչը թույլ է տալիս հասկանալ՝ արդյոք արժե մուտք գործել տվյալ շուկա և ինչ ձևաչափով։ Բացի այդ, կարևոր դեր են խաղում մշակութային տարբերությունները, լոգիստիկ հնարավորությունները և պետական կարգավորումները, որոնք կարող են էապես ազդել հաջողության վրա։ Ճիշտ ընտրված շուկա մտնելու ռազմավարությունը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ռիսկերը, արագ ձեռք բերել շուկայական մասնաբաժին և ապահովել երկարաժամկետ կայուն աճ։