Ամիրաղյան, Հասմիկ Աշոտի

Литература

Այս աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի իսպանական պոեզիայի զարգացման առանձնահատկությունների և Գուստավո Ադոլֆո Բեկկերի ռոմանտիկական ավանդույթի փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական շարունակականությունն է, որի միջոցով XIX դարի իսպանական ռոմանտիզմի կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի գեղագիտական և բանաստեղծական սկզբունքները տարբեր ձևերով արտացոլվել և վերաիմաստավորվել են հաջորդ դարի իսպանալեզու պոեզիայում։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել Բեկկերի քնարերգության առանցքային հատկանիշները՝ սիրո, մենության, երազի, բնության, հիշողության և մարդկային ներաշխարհի թեմաները, ինչպես նաև նրա բանաստեղծական լեզվի պարզությունը, երաժշտականությունը, հուզական նրբությունը և խորհրդանշական պատկերայնությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Բեկկերի ստեղծագործությունը, պահպանելով ռոմանտիկական մտածողության հիմնական տարրերը, միաժամանակ ձևավորել է ավելի զուսպ, ներքին և հոգեբանական քնարերգության ավանդույթ, որը հետագայում ազդեցություն է ունեցել իսպանական պոեզիայի տարբեր ուղղությունների վրա։ Քսաներորդ դարի գրական գործընթացի ուսումնասիրության միջոցով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այդ ազդեցության տարբեր դրսևորումները՝ թեմատիկ, պատկերային, ոճական և աշխարհայացքային մակարդակներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր բանաստեղծների ստեղծագործություններ՝ պարզելու համար, թե ինչպես են ռոմանտիկական սիրո, անհասանելի իդեալի, անձնական ապրումների, բնության և բանաստեղծական ներշնչանքի մոտիվները փոխակերպվել նոր պատմամշակութային պայմաններում։ Կարևորվում է նաև ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունը, քանի որ քսաներորդ դարի իսպանացի բանաստեղծները ոչ միայն շարունակել են նախորդ շրջանի գեղագիտական սկզբունքները, այլև դրանք համադրել են մոդեռնիզմի, սիմվոլիզմի, ավանգարդային որոնումների և ժամանակակից մարդու հոգեբանական փորձառության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանաստեղծական ձևի փոփոխություններին, լեզվի և ռիթմի առանձնահատկություններին, ինչպես նաև քնարական հերոսի կերպարի վերափոխմանը։ Բեկկերի ավանդույթի ուսումնասիրությունը այս համատեքստում թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել իսպանական պոեզիայի զարգացման ներքին տրամաբանության մասին և բացահայտել գրական ժառանգության շարունակականությունը տարբեր դարաշրջանների միջև։ Նյութը կարող է հետաքրքրել իսպանական գրականության և գրականության պատմության մասնագետներին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, իսպաներեն ուսումնասիրողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է այն տեսանկյունից, որ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է մեկ գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակել գործել որպես գեղագիտական և գաղափարական աղբյուր՝ փոխվելով նոր ժամանակների գրական պահանջներին և մշակութային միջավայրին համապատասխան։