Ասոյան, Թաթուլ Արտիկի

Лингвистика

Հայագիտական, լեզվաբանական և պատմամշակութային բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության դերին հայոց աշխարհաբար լեզվի ձևավորման, զարգացման և գրական լեզվի կարգավիճակի վերաբերյալ քննարկումների պատմության մեջ։ Քննության են առնվում հայերենի լեզվական զարգացման պատմական նախադրյալները, գրաբարի և աշխարհաբարի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հայ գրավոր մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները մինչև XIX դարի 40-ական թվականները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Մխիթարյան միաբանության գիտակրթական գործունեությանը, լեզվաբանական աշխատություններին, թարգմանություններին և հրատարակչական նախաձեռնություններին՝ հայ գրական լեզվի զարգացման համատեքստում։ Վերլուծվում են գրաբարի պահպանման և աշխարհաբարի կիրառության ընդլայնման վերաբերյալ լեզվական պատկերացումները, դրանց գաղափարական հիմքերը և գործնական նշանակությունը։ Քննարկվում են ժողովրդախոսակցական լեզվի և գրական ավանդույթի փոխազդեցությունը, աշխարհաբարի բառապաշարի ու քերականական կառուցվածքի զարգացման հարցերը, ինչպես նաև լեզվական նորմավորման սկզբունքների ձևավորումը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Մխիթարյան հեղինակների լեզվաբանական ու գրականագիտական աշխատությունները, դասագրքերը, բառարանները, պարբերական հրատարակությունները և նամակագրական նյութերը։ Անդրադարձ է կատարվում Վենետիկի Մխիթարյանների գործունեության ազդեցությանը հայ լուսավորական մտքի, կրթության, թարգմանական գրականության և ազգային մշակութային ինքնագիտակցության զարգացման վրա։ Կարևորվում է միաբանության լեզվական հայացքների ուսումնասիրությունը՝ գրաբարից աշխարհաբար անցման պատմական ընթացքը, լեզվական ավանդույթի շարունակականությունը և նոր գրական հայերենի ձևավորման նախադրյալները բացահայտելու տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, պատմական լեզվաբանության, հայագիտության, գրական լեզվի զարգացման և Մխիթարյան միաբանության գիտամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։