Հարությունյան, Անահիտ Վարազդատի

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ բանասիրության և գեղարվեստական գրականության մատենագիտության պատմական զարգացման ընթացքին՝ սկսած վաղ ձեռագրական ցուցակներից մինչև ժամանակակից գիտական-տեղեկատու համակարգերի ձևավորում։ Աշխատությունում դիտարկվում է, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորվել և զարգացել հայ գրականության ու բանասիրական ուսումնասիրությունների հաշվառման, դասակարգման և համակարգման մեթոդները՝ արտացոլելով գիտական մտքի առաջընթացը և մշակութային կարիքների փոփոխությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական աղբյուրների ստեղծման սկզբնաղբյուրներին՝ ձեռագիր ցուցակներ, եկեղեցական և վանական գրադարանների գրանցումներ, ինչպես նաև հետագայում ձևավորված տպագիր մատենագիտական ժողովածուներ ու գիտական տեղեկատուներ։ Քննարկվում է նաև հայագիտության զարգացման ընթացքում մատենագիտության դերի ընդլայնումը՝ որպես գրական ժառանգության պահպանման, ուսումնասիրության և հանրահռչակման կարևոր գործիք։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ ժամանակակից մատենագիտական համակարգերը ոչ միայն տեղեկատվության կազմակերպման միջոց են, այլև հայ մշակութային հիշողության պահպանման և գիտական հետազոտությունների զարգացման հիմնարար հիմք։

Литература

Այս գիրքը նվիրված է Նորայր Ադալյանի գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա ստեղծագործական մտածողության, գեղարվեստական աշխարհընկալման, թեմատիկ հետաքրքրությունների և գրական-գեղագիտական առանձնահատկությունների համակողմանի քննությունը։ Ուսումնասիրության առանցքում հայ ժամանակակից գրականության մեջ Ադալյանի ունեցած տեղն ու նշանակությունն է, ինչպես նաև այն սկզբունքները, որոնց միջոցով նա կառուցում է իր գեղարվեստական աշխարհը։ Նրա ստեղծագործություններում առանձնահատուկ կարևորություն ունեն մարդը, նրա ներաշխարհը, հոգեբանական հակասությունները, հիշողությունը, ժամանակի և պատմության ազդեցությունը անհատի ճակատագրի վրա, ինչպես նաև հասարակության և անհատի փոխհարաբերությունները։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում հեղինակի արձակին բնորոշ հոգեբանական խորությանը և մարդկային կերպարի բազմաշերտ ներկայացմանը։ Ադալյանի հերոսները հաճախ հայտնվում են ներքին և արտաքին բախումների պայմաններում՝ ստիպված լինելով վերաիմաստավորել իրենց անցյալը, հարաբերությունները, արժեքներն ու կյանքի նկատմամբ ունեցած պատկերացումները։ Այդ կերպարների միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության բարդությունները, բարոյական ընտրության խնդիրները, միայնության և օտարման զգացողությունը, սիրո ու մտերմության անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև մարդու՝ սեփական ինքնությունը պահպանելու ձգտումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև Ադալյանի վերաբերմունքը ժամանակի նկատմամբ։ Անցյալն ու ներկան նրա ստեղծագործական աշխարհում հաճախ փոխկապակցված են, և հիշողությունը դառնում է ոչ միայն անցած իրադարձությունների վերարտադրման միջոց, այլև մարդու ինքնաճանաչման կարևոր գործոն։ Անձնական հիշողությունը միահյուսվում է հասարակական և պատմական հիշողության հետ՝ ստեղծելով մի միջավայր, որտեղ անհատի ճակատագիրը դիտարկվում է ավելի լայն ժամանակային ու մշակութային համատեքստում։ Գրքում քննվում են նաև Ադալյանի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները։ Նրա արձակին բնորոշ են մանրամասների նկատմամբ ուշադրությունը, հոգեբանական դիտարկումները, ներքին ապրումների արտահայտման բազմազան ձևերը, պատկերավոր լեզուն և կերպարների խոսքի ու մտածողության անհատականացումը։ Հեղինակը հաճախ կարևորում է ոչ միայն իրադարձությունը, այլև այդ իրադարձության՝ մարդու գիտակցության մեջ առաջացրած արձագանքը, ինչի շնորհիվ արտաքին գործողությունը լրացվում է ներքին շարժումով։ Այս առանձնահատկությունը հնարավորություն է տալիս նրա ստեղծագործությունները դիտարկել որպես մարդու հոգևոր աշխարհի ուսումնասիրության յուրահատուկ ձև։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հասարակական և բարոյական խնդիրներին, որոնք արտահայտվում են տարբեր կերպարների ճակատագրերում և նրանց փոխհարաբերություններում։ Ադալյանի գրական աշխարհում անհատը հաճախ գտնվում է հասարակական փոփոխությունների, արժեքային վերափոխումների և բարոյական հակասությունների ազդեցության ներքո, իսկ գրականությունը դառնում է այդ փոփոխությունները մարդկային մակարդակում բացահայտելու միջոց։ Միևնույն ժամանակ նրա ստեղծագործությունները չեն սահմանափակվում միայն սոցիալական խնդիրների պատկերումով․ դրանցում կարևոր տեղ ունի մարդու ներքին ազատության, արժանապատվության և հոգևոր ինքնուրույնության հարցը։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Նորայր Ադալյանի գրականությունը դիտարկել որպես ժամանակակից հայ արձակի նշանակալի երևույթ՝ բացահայտելով նրա թեմատիկ բազմազանությունը, կերպարակերտման առանձնահատկությունները, լեզվաոճական ինքնատիպությունը և փիլիսոփայական ընդհանրացումները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների, ուսուցիչների և գրականագետների համար, քանի որ ներկայացնում է հեղինակի ստեղծագործական մտածողության հիմնական ուղղությունները և օգնում է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նրա գրական ժառանգության մասին։