Հովհաննիսյան, Թամարա Աշոտի

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենից ռուսերեն կատարվող թարգմանություններում լեզվաոճական օրինաչափ համապատասխանությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով երկու լեզուների կառուցվածքային, իմաստային և ոճական առանձնահատկությունների փոխհարաբերությունը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն լեզվական միջոցները, որոնց օգնությամբ սկզբնաղբյուրի իմաստային բովանդակությունը, արտահայտչականությունը և ոճական երանգները հնարավոր է փոխանցել թարգմանվող լեզվով՝ հաշվի առնելով հայերենի և ռուսերենի համակարգային տարբերությունները։ Վերլուծվում են բառապաշարային համապատասխանությունները, բառերի իմաստային ծավալի տարբերությունները, դարձվածային միավորների, փոխաբերությունների, համեմատությունների և այլ արտահայտչամիջոցների փոխանցման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ բառացի համապատասխանությունը չի ապահովում սկզբնական միավորի լիարժեք իմաստային կամ ոճական վերարտադրությունը և անհրաժեշտ է կիրառել թարգմանական տարբեր փոխակերպումներ։ Քննության են առնվում նաև քերականական համապատասխանությունները՝ նախադասությունների կառուցվածքի, բառերի դասավորության, բայական ձևերի, ժամանակային հարաբերությունների և շարահյուսական կառույցների փոխանցման տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տեքստի գործառական ոճի պահպանմանը, քանի որ գեղարվեստական, հրապարակախոսական, գիտական և այլ բնույթի նյութերի թարգմանությունը պահանջում է տարբեր լեզվական միջոցների ընտրություն։ Ուսումնասիրվում է նաև հեղինակի անհատական ոճի, խոսքային առանձնահատկությունների, հուզական և գնահատողական երանգների հնարավորինս համարժեք վերարտադրումը։ Համեմատական վերլուծության միջոցով բացահայտվում են հայերեն և ռուսերեն տեքստերում պարբերաբար հանդիպող համապատասխանություններն ու տարբերությունները, որոնց հիման վրա հնարավոր է առանձնացնել որոշակի թարգմանական օրինաչափություններ։ Անդրադարձ է կատարվում համարժեքության և համապատասխանության խնդիրներին, թարգմանչի լեզվական ընտրությանը և այն գործոններին, որոնք կարող են պայմանավորել սկզբնական կառուցվածքի փոփոխությունը՝ առանց հիմնական հաղորդակցական նպատակի կորստի։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ-ռուսական թարգմանական կապերի ուսումնասիրության, թարգմանության տեսության զարգացման և գործնական թարգմանության մեթոդների կատարելագործման համար՝ նպաստելով երկու լեզուների ոճական ու կառուցվածքային հնարավորությունների առավել խորքային ճանաչմանը։