Խաչատրյան, Արմինե Ալեքսանդրի

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Էդգար Ալան Պոյի անհատական գեղարվեստական ոճում մահվան գաղափարի լեզվական և պատկերային արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գեղարվեստական կոնցեպտի կառուցվածքն է՝ որպես լեզվական, մշակութային, հոգեբանական և խորհրդանշական իմաստների փոխկապակցված համակարգ, որը ձևավորվում է հեղինակի ստեղծագործությունների տարբեր մակարդակներում։ Քննվում են բառային ընտրությունը, փոխաբերությունները, համեմատությունները, խորհրդանիշները, կրկնվող պատկերները, նկարագրական կառուցվածքները և ոճական այլ միջոցները, որոնց օգնությամբ ստեղծվում է մահվան թեմայի առանձնահատուկ գեղարվեստական ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն իմաստային դաշտերին, որոնք կապվում են կյանքի անցողիկության, կորստի, հիշողության, վախի, խորհրդավորության և սահմանային գոյաբանական վիճակների հետ։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են այդ իմաստները փոխազդում ստեղծագործությունների տարածաժամանակային կազմակերպման, կերպարային համակարգի, պատմողական ձայնի և ընդհանուր հուզական մթնոլորտի հետ։ Հեղինակային իդիոոճը դիտարկվում է որպես անհատական լեզվամտածողության արտահայտություն, որի շրջանակում որոշակի բառեր, պատկերներ և կառուցվածքներ ձեռք են բերում կրկնվող ու համակարգային բնույթ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել կոնցեպտային, իմաստաբանական, ոճագիտական և համատեքստային վերլուծության մոտեցումներ՝ պարզելու համար, թե տարբեր ստեղծագործություններում նույն թեմատիկ միջուկն ինչպես է ստանում տարբեր լեզվական արտահայտություններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև գոթական գրականության ավանդույթի և հեղինակի անհատական գեղարվեստական աշխարհի հարաբերակցությունը՝ բացահայտելով ընդհանուր ժանրային առանձնահատկությունների հեղինակային վերաիմաստավորումը։ Լեզվական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրելու առանձին արտահայտչամիջոցներ, այլև վերականգնելու այն ամբողջական հայեցակարգային համակարգը, որի միջոցով կառուցվում է ստեղծագործությունների գեղարվեստական աշխարհը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, գրական ոճագիտության, կոնցեպտաբանության և գրականագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով Էդգար Ալան Պոյի լեզվական անհատականության և գեղարվեստական մտածողության առավել խորքային ուսումնասիրմանը։