Մարգարյան, Ռուբեն Արծրունի

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է հողային ռեսուրսների կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման, հողերի նպատակային և կայուն օգտագործման, պահպանության ու կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում հողային ռեսուրսները դիտարկվում են որպես տնտեսական, գյուղատնտեսական, տարածքային և բնապահպանական նշանակություն ունեցող սահմանափակ բնական ռեսուրս, որի արդյունավետ կառավարումը պահանջում է իրավական, կազմակերպական, տնտեսական և տեղեկատվական գործիքների համակցված կիրառում։ Քննության են առնվում հողային ֆոնդի կառուցվածքը, հողօգտագործման ձևերը, հողերի նպատակային նշանակությունը, սեփականության և օգտագործման հարաբերությունները, ինչպես նաև պետական ու տեղական կառավարման մարմինների գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսական նշանակության հողերի արդյունավետ օգտագործմանը, չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող տարածքների խնդիրներին, հողերի մասնատվածությանը, բերրիության պահպանմանը և հողերի դեգրադացման կանխարգելմանը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են ընդգրկվել վիճակագրական և տնտեսական վերլուծությունը, հողային հաշվեկշռի տվյալների ուսումնասիրությունը, համեմատական մեթոդը, տարածական վերլուծությունը և աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի կիրառումը։ Քարտեզագրական և տարածական տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հողօգտագործման կառուցվածքը, տարածքային փոփոխությունները և տարբեր նշանակության հողերի բաշխման առանձնահատկությունները։ Տնտեսական մեթոդների միջոցով կարող են ուսումնասիրվել հողի արդյունավետ օգտագործման խթանները, գնահատման ու հարկման մեխանիզմները և հողային շուկայի գործունեության հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հողերի պետական հաշվառման, կադաստրային տեղեկատվության, մշտադիտարկման և կառավարման որոշումների համար անհրաժեշտ տվյալների որակի ու հասանելիության խնդիրներին։ Քննության են առնվում նաև հողերի էրոզիայի, անապատացման, աղակալման և այլ դեգրադացիոն գործընթացների կանխարգելման ու հողային ռեսուրսների վերականգնման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է ներառել միջազգային փորձի համեմատական ուսումնասիրություն՝ տարբեր երկրներում կիրառվող կառավարման գործիքներից տեղական պայմաններին համապատասխան մոտեցումներ առանձնացնելու նպատակով։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն հողաշինարարության, տարածքային պլանավորման, գյուղատնտեսության և բնապահպանական կառավարման համար՝ նպաստելով հողային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման, պահպանության և երկարաժամկետ կայուն կառավարման մեխանիզմների մշակմանը։