Մելքոնյան, Էդուարդ Լևոնի

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության ձևավորման, զարգացման և բազմակողմանի գործունեության պատմությանը։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է կազմակերպության ստեղծման նախադրյալները, նրա գործունեության հիմնական փուլերը և այն դերը, որը միությունը կատարել է հայ ժողովրդի սոցիալական, կրթական, մշակութային և ազգային կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Աշխատանքի հիմքում բարեգործական գործունեության պատմությունն է, սակայն թեման չի սահմանափակվում միայն նյութական օգնության կազմակերպմամբ․ միության գործունեությունը դիտարկվում է որպես հայ համայնքների համախմբման, կրթության և մշակույթի պահպանման, սոցիալական աջակցության և ազգային ինքնության ամրապնդման ավելի լայն գործընթացի բաղադրիչ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կազմակերպության գործունեության աշխարհագրական ընդլայնմանը և տարբեր երկրներում հայկական համայնքների հետ դրա կապերի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում ներկայացվում են կրթական հաստատությունների, մշակութային ծրագրերի, սոցիալական աջակցության նախաձեռնությունների և այլ բարեգործական ծրագրերի զարգացման ուղղությունները, որոնց միջոցով կազմակերպությունը նպաստել է համայնքային կյանքի կազմակերպմանը և հասարակական կարիքների բավարարմանը։ Աշխատանքը կարևորում է նաև միության գործունեությունը Հայաստանի և սփյուռքի միջև կապերի պահպանման ու զարգացման համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են փոխվել կազմակերպության առաջնահերթությունները քաղաքական և սոցիալական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձին նշանակություն ունի հայ ժողովրդի համար հատկապես ծանր պատմական իրադարձությունների և ճգնաժամային ժամանակաշրջանների ընթացքում իրականացված օգնությունը, երբ բարեգործական կառույցները ստանձնել են բնակչության աջակցության, որբերի և կարիքավորների խնամքի, կրթության կազմակերպման և սոցիալական վերականգնման կարևոր գործառույթներ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է կազմակերպությունը հարմարվել տարբեր երկրների քաղաքական, տնտեսական և հասարակական պայմաններին՝ պահպանելով իր հիմնական բարեգործական և ազգային առաքելությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում կառույցի ներքին կազմակերպմանը, մասնաճյուղերի ձևավորմանը, նվիրատուների և անդամների ներգրավմանը և բարեգործական գործունեության համակարգման մեխանիզմներին։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ կազմակերպության պատմությունը ներկայացվում է հայ սփյուռքի և ազգային հասարակական կյանքի ավելի լայն պատմական համատեքստում։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել բարեգործությունը որպես հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև և գնահատել դրա ազդեցությունը կրթության, մշակույթի, սոցիալական պաշտպանության և համայնքային համերաշխության զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, բարեգործական կազմակերպությունների պատմությամբ և հայկական համայնքների հասարակական կյանքով հետաքրքրվող պատմաբաններին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է հայկական բարեգործական շարժման կարևորագույն կառույցներից մեկի պատմական ուղին՝ բացահայտելով դրա ձևավորման պատճառները, գործունեության հիմնական ուղղությունները և երկարաժամկետ նշանակությունը հայ ժողովրդի և սփյուռքի կյանքում։