Մինասյան, Եվա Տիգրանի

Литература

Աշխատությունը նվիրված է անգլիացի նշանավոր դրամատուրգ և բանաստեղծ Ուիլյամ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների ուսումնասիրությանը՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրական և մշակութային կյանքի համատեքստում։ Քննարկվում են շեքսպիրյան գրական ժառանգության հայերեն թարգմանության պատմական նախադրյալները, թարգմանական ավանդույթների զարգացումը և դրանց նշանակությունը հայ գրականության ու թատերական արվեստի համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ողբերգությունների, կատակերգությունների, պատմական դրամաների և բանաստեղծական ստեղծագործությունների հայերեն փոխադրությունների լեզվաոճական, գեղարվեստական և իմաստաբանական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են բնագրի և թարգմանության փոխհարաբերությունները, հեղինակային մտքի փոխանցման ճշգրտությունը, կերպարների խոսքի անհատականացումը և դրամատիկական երկխոսությունների կառուցվածքի պահպանման խնդիրները։ Դիտարկվում են բանաստեղծական չափի, ռիթմի, հանգավորման, պատկերավոր արտահայտությունների, փոխաբերությունների և բառախաղերի վերարտադրման դժվարությունները հայերենում։ Կարևորվում են թարգմանիչների անհատական ոճերը, լեզվական ընտրությունները, գեղարվեստական մեկնաբանությունները և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված թարգմանական մոտեցումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել միևնույն ստեղծագործության տարբեր հայերեն թարգմանությունները՝ բացահայտելու դրանց ընդհանրությունները, տարբերությունները և գեղարվեստական արժեքները։ Անդրադարձ է կատարվում շեքսպիրյան ստեղծագործությունների թարգմանության վրա ժամանակաշրջանի գրական, լեզվական և մշակութային միջավայրի ազդեցությանը, ինչպես նաև հայերեն գրական լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների կիրառմանը։ Առանձնացվում են ազգային մշակութային առանձնահատկությունների փոխանցման, պատմական իրողությունների մեկնաբանության և օտարալեզու գրական տեքստի հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու խնդիրները։ Կարևորվում է նաև հայ թատրոնի և թարգմանական գրականության փոխազդեցությունը, բեմական խոսքի առանձնահատկությունները և դրամատիկական տեքստերի թարգմանությունների կիրառությունը թատերական ներկայացումներում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հայ թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրությանը, գեղարվեստական թարգմանության տեսության զարգացմանը և շեքսպիրյան ժառանգության հայկական ընկալման առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտությունը նշանակություն ունի նաև անգլերեն և հայերեն գրական ավանդույթների փոխազդեցության, միջմշակութային հաղորդակցության և համեմատական գրականագիտության համար։ Այն օգտակար է գրականագետների, թարգմանաբանների, անգլերենի և հայերենի մասնագետների, թատերագետների, բանասերների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։