Մինասյան, Մարիաննա Արտավազդի

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է փորձարարական երկարատև ճնշման համախտանիշի պայմաններում սրտի հաղորդչական համակարգում առաջացող կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում սրտի ռիթմի ձևավորման և էլեկտրական ազդակների տարածման համար պատասխանատու մասնագիտացված հյուսվածքների վիճակն է՝ օրգանիզմում ծանր համակարգային խանգարումների զարգացման համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է, թե հյուսվածքների երկարատև ճնշման և դրան հաջորդող ընդհանուր ախտաֆիզիոլոգիական փոփոխությունների պայմաններում ինչպես կարող են վերափոխվել հաղորդչական համակարգի բջիջների կառուցվածքը, նյութափոխանակային վիճակը և ֆունկցիոնալ ակտիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սինուսային և նախասիրտ-փորոքային հանգույցների, հաղորդչական ուղիների և մասնագիտացված կարդիոմիոցիտների մորֆոլոգիական առանձնահատկություններին՝ դրանք համադրելով սրտի էլեկտրական գործունեության փոփոխությունների հետ։ Քննվում են միկրոշրջանառության խանգարումների, հյուսվածքային թթվածնային անբավարարության, նյութափոխանակային անհավասարակշռության և համակարգային սթրեսային արձագանքների հնարավոր դերը սրտային հյուսվածքի փոփոխությունների ձևավորման մեջ։ Մորֆոլոգիական տվյալների և ֆունկցիոնալ ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես կարող են կապված լինել ռիթմի և հաղորդականության խանգարումների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի փոփոխությունների զարգացման հաջորդականության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր փուլերում տարբերակելով վաղ ֆունկցիոնալ տեղաշարժերը և ավելի արտահայտված կառուցվածքային վերափոխումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սրտամկանի և հաղորդչական համակարգի փոխկապակցված արձագանքներին, քանի որ սրտի բնականոն աշխատանքը պայմանավորված է էլեկտրական ակտիվության և մեխանիկական կծկման համաձայնեցվածությամբ։ Փորձարարական մոդելի կիրառումը հնարավորություն է տալիս վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրել ախտաբանական գործընթացների ընդհանուր օրինաչափությունները և ավելի լավ հասկանալ համակարգային վնասման ազդեցությունը սրտի էլեկտրական կարգավորման վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ախտաբանական անատոմիայի, սրտաբանության, հյուսվածաբանության և ախտաֆիզիոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով ծանր համակարգային վնասումների ժամանակ սրտի հաղորդչական համակարգի կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ փոփոխությունների մեխանիզմների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։