Շահխաթունյան, Հովհաննես

История

Աշխատությունը նվիրված է Սուրբ Էջմիածնի և Արարատյան աշխարհի հինգ գավառների պատմական, աշխարհագրական, հոգևոր ու մշակութային նկարագրությանը՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի պատմության և ինքնության համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող տարածքներից մեկը։ Էջմիածինը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայ Առաքելական եկեղեցու հոգևոր կենտրոն, այլև որպես ազգային կյանքի, կրթության, մշակույթի և պատմական հիշողության կարևոր հանգույց։ Նմանատիպ նկարագրական աշխատություններում սովորաբար ուշադրություն է դարձվում տարածքի աշխարհագրական դիրքին, բնակավայրերին, գավառների սահմաններին, բնական պայմաններին, պատմական հուշարձաններին, եկեղեցիներին ու վանքերին, ինչպես նաև բնակչության կենցաղին և հասարակական կյանքին։ Արարատյան գավառների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի վարչական ու բնակավայրային կառուցվածքի, տնտեսական զբաղմունքների, տեղական ավանդույթների և պատմական իրադարձությունների մասին։ Կարևոր տեղ կարող են ունենալ նաև Էջմիածնի Մայր տաճարի, հոգևոր հաստատությունների, վանական կենտրոնների և դրանց շուրջ ձևավորված մշակութային միջավայրի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Տարածքի նկարագրությունը արժեքավոր է նաև պատմական աշխարհագրության տեսանկյունից, քանի որ տեղանունները, բնակավայրերի հիշատակությունները և հուշարձանների մասին տեղեկությունները կարող են ծառայել որպես նյութ՝ անցյալի տարածական պատկերը վերականգնելու համար։ Առաջին հատորը հիմք է ստեղծում ուսումնասիրվող տարածքի համակողմանի ճանաչման համար՝ համադրելով աշխարհագրական, պատմական և եկեղեցական տեղեկությունները։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի պատմական աշխարհագրության, Էջմիածնի հոգևոր կենտրոնի, Արարատյան աշխարհի բնակավայրերի և հայ ժողովրդի նյութական ու հոգևոր ժառանգության ուսումնասիրության համար։