Թոփուզյան, Աիդա Օնիկի

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Շանթի մանկավարժական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա պատկերացումները կրթության, դաստիարակության, ուսուցման նպատակների և անհատի ձևավորման գործընթացի վերաբերյալ։ Հետազոտությունը Շանթի գործունեությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես գրողի և մտավորականի, այլև որպես կրթական գործչի, որի գաղափարները ձևավորվել են հայ հասարակության կրթական ու ազգային խնդիրների բարդ պատմական պայմաններում։ Նրա մանկավարժական մոտեցումների հիմքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում անհատի բազմակողմանի զարգացման գաղափարը, որի շրջանակում կրթությունը պետք է նպաստի ոչ միայն գիտելիքների փոխանցմանը, այլև մարդու մտավոր, բարոյական, կամային և սոցիալական հատկանիշների ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել երեխայի և երիտասարդի դաստիարակության վերաբերյալ Շանթի պատկերացումները, ուսուցչի դերը կրթական գործընթացում, դպրոցական միջավայրի նշանակությունը և ուսուցման մեթոդների նկատմամբ նրա մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի անձին, քանի որ մանկավարժի գիտելիքները, բարոյական կերպարը, վերաբերմունքը աշակերտի նկատմամբ և սեփական օրինակը կարող են էական ազդեցություն ունենալ դաստիարակության արդյունավետության վրա։ Շանթի հայացքներում կրթությունը կարող է դիտարկվել որպես անհատի ինքնուրույն մտածողության և պատասխանատվության զարգացման միջոց, այլ ոչ թե միայն պատրաստի գիտելիքների մեխանիկական յուրացման գործընթաց։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային կրթության խնդրին։ Հայ ժողովրդի պատմական և մշակութային առանձնահատկությունների պայմաններում կրթության կարևոր նպատակներից մեկը ազգային ինքնագիտակցության, լեզվի և մշակութային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման խթանումն էր։ Այս տեսանկյունից մանկավարժական գործընթացը կապվում է անհատի և հասարակության զարգացման ավելի լայն խնդիրների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել Շանթի մոտեցումները համամարդկային արժեքների, բարոյական դաստիարակության և ազատ անհատականության ձևավորման տեսանկյունից։ Նրա գաղափարներում կրթության նպատակը կարող է ներկայացվել որպես գիտակից, ինքնուրույն և հասարակության նկատմամբ պատասխանատու անհատի ձևավորում։ Կարևոր թեմա է նաև երեխայի անհատական առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Ուսուցման արդյունավետությունը պայմանավորվում է սովորողի տարիքային, հոգեբանական և մտավոր հնարավորությունների ըմբռնմամբ, ինչի շնորհիվ մանկավարժական ազդեցությունը կարող է դառնալ առավել նպատակային և արդյունավետ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել Շանթի մանկավարժական գործունեության և տեսական պատկերացումների համադրական վերլուծություն՝ դրանք կապելով իր ժամանակաշրջանի հայ և եվրոպական կրթական մտքի զարգացումների հետ։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել նրա մանկավարժական գաղափարների ինքնատիպությունը և դրանց պատմական նշանակությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են արժեքավոր լինել հայ մանկավարժական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար և ցույց տալ, թե ինչպես են կրթության, դաստիարակության և ազգային զարգացման խնդիրները փոխկապակցվել XX դարի հայ մտավորականության շրջանում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, կրթության պատմաբաններին, գրականագետներին, փիլիսոփաներին, հայագետներին և Լևոն Շանթի ստեղծագործական ու հասարակական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Շանթի մանկավարժական հայացքները որպես հայ կրթական մտքի կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով անհատի ամբողջական զարգացման, գիտակցված ուսուցման, բարոյական դաստիարակության, ուսուցչի պատասխանատվության և ազգային կրթության նշանակությունը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է երեխայի անձի համակողմանի և ներդաշնակ զարգացման գործընթացում մարդասիրական արժեքների վրա հիմնված դաստիարակության նշանակության, սկզբունքների և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երեխան դիտարկվում է որպես ինքնուրույն արժեք ունեցող անհատ, որի կրթությունն ու դաստիարակությունը պետք է նպաստեն ոչ միայն գիտելիքների և կարողությունների ձեռքբերմանը, այլև ինքնաճանաչման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության, ստեղծագործական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների և բարոյական արժեքների ձևավորմանը։ Կարևորվում է երեխայի արժանապատվության, անհատական առանձնահատկությունների, հետաքրքրությունների, պահանջմունքների և զարգացման տեմպերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը։ Հումանիստական մանկավարժության շրջանակում դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես երեխայի վարքի միակողմանի վերահսկման գործընթաց, այլ որպես երեխայի և մեծահասակի համագործակցության, փոխադարձ վստահության, երկխոսության և աջակցող հարաբերությունների համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի արժեքների զարգացմանը, ինչպիսիք են բարությունը, արդարությունը, փոխօգնությունը, հանդուրժողականությունը, պատասխանատվությունը և ուրիշների իրավունքների ու զգացմունքների նկատմամբ հարգանքը։ Քննվում է ընտանիքի և կրթական հաստատության դերը երեխայի արժեքային համակարգի ձևավորման գործում՝ ընդգծելով դրանց համագործակցության և դաստիարակչական մոտեցումների հետևողականության կարևորությունը։ Ուսուցչի կամ դաստիարակի գործունեության մեջ կարևորվում է այնպիսի հոգեբանական և մանկավարժական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ երեխան կարող է ազատ արտահայտել իր կարծիքը, նախաձեռնություն ցուցաբերել, մասնակցել որոշումների քննարկմանը և աստիճանաբար սովորել պատասխանատվություն ստանձնել սեփական գործողությունների համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անհատական և խմբային դաստիարակության ձևերի համադրումը, քանի որ անձի զարգացումը տեղի է ունենում ինչպես սեփական փորձի, այնպես էլ հասակակիցների և մեծահասակների հետ սոցիալական փոխգործակցության միջոցով։ Դիտարկվում է նաև խաղի, ստեղծագործական աշխատանքի, հաղորդակցության, համագործակցային առաջադրանքների և տարբեր կրթական իրավիճակների դերը երեխայի սոցիալական ու հուզական զարգացման մեջ։ Հումանիստական մոտեցումը ենթադրում է երեխայի ուժեղ կողմերի բացահայտում և զարգացման հնարավորությունների ընդլայնում՝ խուսափելով նրա անհատականության ճնշումից կամ բոլոր երեխաների նկատմամբ միատեսակ պահանջների մեխանիկական կիրառումից։ Աշխատությունը կարևորում է կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ երեխայի լիարժեք զարգացումը ներառում է մտավոր, բարոյական, սոցիալական, հուզական և ստեղծագործական բաղադրիչների ներդաշնակ ձևավորում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ երեխայակենտրոն կրթական միջավայրի կազմակերպման և մարդասիրական մանկավարժության սկզբունքների կիրառման տեսական ու մեթոդական հիմքերի զարգացման համար։