3D MAX

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Պարույր Սևակի ստեղծագործական ժառանգության այն հատվածների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված են նրա չհրատարակված կամ երկար ժամանակ լայն ընթերցողական շրջանառությունից դուրս մնացած գեղարվեստական արձակի և գրականագիտական նյութերի հետ։ Հետազոտության կենտրոնում ձեռագիր ու արխիվային նյութերի քննությունն է, դրանց բնագրային առանձնահատկությունների բացահայտումը, ստեղծման հնարավոր համատեքստի վերականգնումը և գրողի ընդհանուր ստեղծագործական համակարգում դրանց տեղի որոշումը։ Գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու Սևակի՝ առավելապես որպես բանաստեղծ ճանաչված ստեղծագործական դիմանկարը և բացահայտելու նրա պատմողական մտածողության, կերպարակերտման, սյուժետային կազմակերպման, հոգեբանական դիտարկումների ու արձակ լեզվի առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է արձակ նյութերի և բանաստեղծական ժառանգության միջև թեմատիկ, գաղափարական և ոճական ընդհանրությունների բացահայտումը՝ պարզելու համար, թե հեղինակի աշխարհընկալման հիմնական խնդիրներն ինչպես են դրսևորվում տարբեր գրական ձևերում։ Գրականագիտական նյութերի քննության միջոցով հնարավոր է ներկայացնել Սևակի պատկերացումները գրականության բնույթի, ստեղծագործական գործընթացի, գրողի հասարակական ու մշակութային դերի, ազգային գրական ավանդույթի և ժամանակակից գրականության զարգացման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հեղինակային տարբերակների, սևագրությունների, խմբագրումների և հնարավոր վերամշակումների համեմատությունը, քանի որ դրանք կարող են ցույց տալ ստեղծագործական մտահղացման ձևավորման ու փոփոխման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տեքստաբանական աշխատանքը՝ ձեռագրերի ընթերցման, տարբերակների համադրման, բնագրերի ճշգրտման և դրանց գիտական ներկայացման խնդիրներով։ Արխիվային նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու գրողի ստեղծագործական կենսագրության առանձին դրվագներ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նրա մտավոր հետաքրքրությունների մասին։ Միաժամանակ անտիպ նյութերը դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ հրապարակված ստեղծագործությունների և ժամանակաշրջանի հայ գրական գործընթացի հետ փոխհարաբերության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, տեքստաբանական, աղբյուրագիտական և արխիվագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով Պարույր Սևակի ստեղծագործական անհատականության և բազմաժանր գրական ժառանգության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է հայոց կրոնին և հայ ժողովրդին բնորոշ հատկությունների քննարկմանը՝ միավորելով կրոնական ու ազգային ինքնության վերաբերյալ հարցադրումները։ Հայոց կրոնը՝ իր եկեղեցական ավանդույթներով, ծեսերով, հոգևոր արժեքներով և պատմական ժառանգությամբ, նշանակալի դեր է ունեցել հայ ժողովրդի մշակութային կյանքի և ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Կրոնական պատկանելությունը տարբեր ժամանակներում կապված է եղել համայնքային համախմբման, կրթության, գրավոր մշակույթի պահպանման և ազգային ավանդույթների փոխանցման հետ։ Հայ ժողովրդի հատկությունների մասին խոսելիս 19-րդ դարի հայ մտավորական գրականության մեջ հաճախ քննարկվում էին բարոյական արժեքները, սովորույթները, հասարակական վարքագիծը և ազգային ինքնության առանձնահատկությունները։ Այսպիսի աշխատությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին ժամանակի հեղինակները ներկայացնում հայության հոգևոր ու հասարակական նկարագիրը և ինչ կապ էին տեսնում կրոնի, բարոյականության ու ազգային պատկանելության միջև։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, ազգային ինքնագիտակցության զարգացմամբ, 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքով և կրոնական հրապարակախոսությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև կարևոր մատենագիտական նյութ է՝ ժամանակաշրջանի հայերեն գաղափարական գրականության ուսումնասիրության համար։

Литература

Աշխատանքը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական արձակում նեոռոմանտիզմի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական գործընթացներն են, որոնց միջոցով ռոմանտիկական աշխարհայացքի և գեղարվեստական սկզբունքների որոշ տարրեր շարունակեցին գոյատևել ու վերափոխվել այն ժամանակաշրջանում, երբ ֆրանսիական գրականության մեջ մեծ ազդեցություն էին ձեռք բերում ռեալիզմը, նատուրալիզմը և ժամանակակից հասարակական իրականության առավել իրատեսական պատկերման միտումները։ Աշխատությունը դիտարկում է նեոռոմանտիզմը ոչ թե պարզապես որպես նախկին ռոմանտիկական ավանդույթների կրկնություն, այլ որպես նոր պատմամշակութային պայմաններում դրանց վերաիմաստավորման և նոր գեղագիտական ձևերով արտահայտվելու գործընթաց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի ներաշխարհին, զգացմունքների և բանականության հակադրությանը, իդեալի ու իրականության բախմանը, երազանքի, երևակայության, մենության և հոգևոր որոնումների թեմաներին, որոնք շարունակում էին կարևոր տեղ զբաղեցնել ֆրանսիական արձակում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև հերոսի հոգեբանական կերպավորման առանձնահատկությունները, բնության և միջավայրի գեղարվեստական գործառույթը, խորհրդանշական պատկերների կիրառումը և պատմողական այնպիսի եղանակները, որոնց միջոցով հեղինակները ներկայացնում են մարդու ներքին հակասություններն ու գոյաբանական անհանգստությունը։ Նեոռոմանտիկական միտումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XIX դարի երկրորդ կեսի գրականության ներքին բազմազանությունը և ցույց տալու, որ այդ ժամանակաշրջանի արձակը չի սահմանափակվում միայն ռեալիստական կամ նատուրալիստական սկզբունքներով։ Միաժամանակ աշխատանքը կարևորում է տարբեր գրական ուղղությունների փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին ռոմանտիկական ժառանգությունը, ռեալիստական դիտարկումը և նոր ձևավորվող սիմվոլիստական մտածողությունը փոխներթափանցել միմյանց և ստեղծել գեղարվեստական նոր արտահայտչաձևեր։ Թեման կարևոր է նաև ֆրանսիական գրականության պատմության զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու համար, քանի որ XIX դարի երկրորդ կեսը նշանավորվում է գեղագիտական արժեքների արագ փոփոխությամբ և գրական նոր ուղղությունների ակտիվ ձևավորմամբ։ Այս համատեքստում նեոռոմանտիզմի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի հստակ տեսնել ռոմանտիզմից դեպի արդիական գրական մտածողություն անցման առանձնահատկությունները և հասկանալ, թե ինչ ճանապարհով են զգացմունքային, անհատական և իդեալիստական մոտիվները պահպանվել ու վերափոխվել նոր դարաշրջանի գեղարվեստական մտածողության պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է XIX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական արձակը որպես տարբեր գեղագիտական սկզբունքների փոխազդեցության և վերաիմաստավորման տարածք՝ առանձնացնելով այն միտումները, որոնց միջոցով ռոմանտիկական ավանդույթը շարունակեց իր ազդեցությունը և նախապատրաստեց հետագա գրական նորարարությունների մի մասը։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է Ուոլշի կրկնակի շարքերի զուգամիտության տեսական հարցերի ուսումնասիրությանը և դրանց հետ կապված մաթեմատիկական օրինաչափությունների վերլուծությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Ուոլշի ֆունկցիաների համակարգի հիման վրա կառուցվող կրկնակի շարքերի վարքի, դրանց մասնակի գումարների և տարբեր պայմաններում զուգամիտության առանձնահատկությունների վրա։ Դիտարկվում են այն մաթեմատիկական պայմանները, որոնց առկայության դեպքում հնարավոր է հաստատել շարքերի զուգամիտությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են զուգամիտության տարբեր ձևերի միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կրկնակի շարքերի կառուցվածքային հատկություններին, մասնակի գումարների հաջորդականությունների վարքին և ֆունկցիաների ներկայացման հնարավորություններին Ուոլշի համակարգի միջոցով։ Աշխատությունում քննարկվող խնդիրները կապված են հարմոնիկ անալիզի, օրթոգոնալ ֆունկցիաների համակարգերի և ֆունկցիոնալ շարքերի տեսության կարևոր ուղղությունների հետ։ Ուոլշի համակարգը, որպես օրթոգոնալ ֆունկցիաների համակարգ, հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ֆունկցիաների ներկայացման և մոտարկման մի շարք խնդիրներ, իսկ կրկնակի շարքերի դեպքում առաջանում են լրացուցիչ տեսական հարցեր՝ պայմանավորված երկու փոփոխականների առկայությամբ և մասնակի գումարների կառուցման տարբեր եղանակներով։ Ներկայացված ուսումնասիրությունները նպաստում են կրկնակի օրթոգոնալ շարքերի զուգամիտության մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը, համապատասխան մաթեմատիկական չափանիշների ձևակերպմանը և տարբեր դեպքերում դրանց կիրառելիության գնահատմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել իրական և մաթեմատիկական անալիզի, հարմոնիկ անալիզի, օրթոգոնալ համակարգերի, ֆունկցիաների տեսության և հարակից մաթեմատիկական ուղղությունների մասնագետներին, հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Литература

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Վահան Թեքեյանի և Վահան Տերյանի գրական առնչությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու մեծանուն հայ բանաստեղծների ստեղծագործական ընդհանրությունները, տարբերությունները, գեղագիտական ընկալումները և նրանց պոեզիայի հնարավոր փոխազդեցության դրսևորումները։ Ուսումնասիրության առանցքում 20-րդ դարասկզբի հայ քնարերգության զարգացման այն գործընթացներն են, որոնց շրջանակում ձևավորվում էին նոր բանաստեղծական մտածողություն, անհատական քնարական աշխարհ, լեզվական ու ոճական նոր մոտեցումներ։ Երկու հեղինակների ստեղծագործության համադրությունը հնարավորություն է տալիս առավել հստակ պատկերացնելու այդ ժամանակաշրջանի հայ պոեզիայի բազմազանությունն ու զարգացման ներքին օրինաչափությունները։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նրանց գրական աշխարհայացքի հիմնական հատկանիշները, բանաստեղծական թեմաները և գեղարվեստական սկզբունքները։ Երկու բանաստեղծների պոեզիայում կարևոր տեղ են զբաղեցնում սերը, կարոտը, մենությունը, հայրենիքը, հոգևոր որոնումները, ժամանակի զգացողությունը և մարդկային ներաշխարհը։ Սակայն նույն թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունը նրանց ստեղծագործություններում ունի տարբեր երանգներ և կառուցվածքային լուծումներ, ինչը թույլ է տալիս խոսել ոչ միայն ընդհանրությունների, այլև ինքնատիպության մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել քնարական հերոսի կերպարին։ Երկու հեղինակների մոտ էլ բանաստեղծական խոսքը հաճախ կառուցվում է անհատի ներքին ապրումների և հոգեբանական վիճակների բացահայտման շուրջ, սակայն այդ ներաշխարհի արտահայտման ձևերը պայմանավորված են յուրաքանչյուր հեղինակի անհատական գեղագիտական համակարգով։ Համեմատական վերլուծությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են անձնական զգացմունքները վերածվում ավելի լայն մշակութային և ազգային իմաստ ունեցող գեղարվեստական պատկերների։ Կարևոր ուղղություն է նաև հայրենիքի թեմայի ուսումնասիրությունը։ Թեքեյանի և Տերյանի ստեղծագործություններում հայրենիքի գաղափարը կապված է ոչ միայն տարածքի կամ պատմական հիշողության, այլև հոգևոր պատկանելության, ազգային ինքնության և կորուստների զգացողության հետ։ Այս թեմայի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու բանաստեղծների ազգային մտածողության առանձնահատկությունները և նրանց պոեզիայի պատմամշակութային ենթատեքստը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սիրային և փիլիսոփայական քնարերգության ընդհանրություններին։ Սերը նրանց ստեղծագործություններում հաճախ հանդես է գալիս որպես մարդու ներաշխարհը բացահայտող և գոյության ավելի խոր իմաստների հասնելու միջոց։ Մենության, անցողիկության և կորուստի թեմաները նույնպես ձեռք են բերում ոչ միայն անձնական, այլև համամարդկային նշանակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվական և ոճական համեմատությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավորման միջոցները, խորհրդանշական պատկերները, երաժշտականությունը, ռիթմը, ինտոնացիան և բանաստեղծական ձևի առանձնահատկությունները։ Այս տեսանկյունից երկու հեղինակների համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ քնարերգության արդիականացման տարբեր ուղիներ և յուրաքանչյուրի ներդրումը ժամանակակից բանաստեղծական լեզվի զարգացման գործում։ «Գրական առնչություններ» հասկացությունը կարող է ուսումնասիրվել ինչպես ուղղակի ազդեցությունների և փոխադարձ արձագանքների, այնպես էլ ավելի լայն գրական-մշակութային համատեքստի տեսանկյունից։ Կարևոր է տարբերակել փաստացի կենսագրական կամ ստեղծագործական կապերը թեմատիկ ու գեղագիտական ընդհանրություններից՝ խուսափելով միայն նմանությունների հիման վրա ուղղակի ազդեցություն ենթադրելուց։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված գնահատել երկու հեղինակների հարաբերությունը հայ գրականության ընդհանուր զարգացման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի ներկայացնել Թեքեյանի և Տերյանի ստեղծագործությունները ոչ թե միայն զուգահեռաբար, այլև միմյանց հետ փոխհարաբերության և նույն գրական դարաշրջանի համատեքստում։ Նրանց պոեզիայի համեմատական քննությունը կարևոր է հայ նորագույն քնարերգության գեղագիտական բազմազանությունը, ազգային և անհատական թեմաների փոխկապակցվածությունը և 20-րդ դարասկզբի հայ բանաստեղծական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։

Биология

Կենսաբժշկական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տարբեր շճատեսակներով հարուցված սալմոնելոզի դեպքում նյութափոխանակային ակտիվության և բորբոքային պատասխանի միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում վարակային գործընթացի զարգացման ընթացքում օրգանիզմում տեղի ունեցող նյութափոխանակային փոփոխությունները և իմունային համակարգի բորբոքային արձագանքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր շճատեսակների ազդեցությամբ առաջացող կենսաքիմիական և իմունաբանական փոփոխությունների համեմատական գնահատմանը, ինչպես նաև հիվանդության ընթացքի հետ դրանց հնարավոր կապին։ Վերլուծվում են նյութափոխանակության ակտիվությունը բնութագրող ցուցանիշները, բորբոքային միջնորդների մասնակցությունը և օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմների փոխազդեցությունը վարակային գործընթացում։ Քննարկվում են նաև փորձարարական և լաբորատոր մեթոդների կիրառման հնարավորությունները՝ համապատասխան ցուցանիշների փոփոխությունների և դրանց միջև առկա կապերի գնահատման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները սալմոնելոզի ախտածագման, նյութափոխանակային գործընթացների և իմունաբորբոքային պատասխանի փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել վարակաբանության, մանրէաբանության, իմունաբանության և կենսաքիմիայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։