Journey through Asia Minor, Armenia, and Koordistan in the years 1813 and 1814

Литература

Գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ հեղինակային մտածողության, ստեղծագործական անհատականության և սուրբգրային կանոնի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով կրոնական աշխարհայացքի, աստվածաշնչյան ավանդույթի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է միջնադարյան հայ բանաստեղծության գաղափարական, գեղագիտական և հոգևոր հիմքերի վերլուծության հետ՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հեղինակի ստեղծագործական ինքնագիտակցության ձևավորումը, սուրբգրային տեքստերի ազդեցությունը և գրական կանոնների շրջանակներում անհատական գեղարվեստական մտածողության դրսևորումները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ միջնադարյան քնարերգության զարգացման պատմությունը, կրոնական և աշխարհիկ բանաստեղծության փոխառնչությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, ինչպես նաև միջնադարյան գրականության մեջ հեղինակային ներկայության և ստեղծագործական ինքնուրույնության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի սուրբգրային կանոնի՝ որպես գաղափարական, բարոյական և գեղարվեստական համակարգի նշանակությունը, աստվածաշնչյան թեմաների վերաիմաստավորումը և դրանց արտահայտությունը միջնադարյան բանաստեղծական խոսքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչպես են հայ միջնադարյան հեղինակները համադրել քրիստոնեական վարդապետության հաստատված սկզբունքները սեփական հոգևոր ապրումների, աշխարհընկալման և գեղարվեստական պատկերացումների հետ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն աղոթքի, ապաշխարության, մեղքի և փրկության, աստվածային սիրո, մարդկային գոյության անցողիկության, հոգևոր կատարելության և հավերժության գաղափարները, որոնք լայնորեն արտահայտված են հայ միջնադարյան քնարական ժառանգության մեջ։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Հովհաննես Երզնկացու, Կոստանդին Երզնկացու, Ֆրիկի և միջնադարյան այլ հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության հիմնահարցերին՝ դիտարկելով նրանց բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկությունները և կրոնական ու գրական ավանդույթների հետ ունեցած կապերը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հեղինակային «ես»-ի արտահայտման ձևերը, բանաստեղծական խոսքի անձնական և ընդհանրական բնույթը, քնարական հերոսի հոգևոր ապրումները և միջնադարյան մարդու՝ Աստծո, աշխարհի ու սեփական գոյության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սուրբգրային կանոնի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև աստվածաշնչյան մեջբերումների, ակնարկների, խորհրդանշական պատկերների, այլաբանությունների և տիպաբանական զուգահեռների կիրառման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով միջնադարյան բանաստեղծությունը ձեռք է բերում բազմաշերտ իմաստային և գեղարվեստական կառուցվածք։ Առանձին նշանակություն ունեն բանաստեղծական տեքստի և աստվածաշնչյան սկզբնաղբյուրի փոխհարաբերությունները, ավանդական պատկերների ստեղծագործական վերամշակումը, ինչպես նաև կրոնական բովանդակության և գեղարվեստական ձևի փոխազդեցությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև միջնադարյան գրականության ժանրային առանձնահատկությունները, մասնավորապես՝ տաղերի, շարականների, գանձերի, ողբերի, աղոթքների և հոգևոր երգերի կառուցվածքային ու գաղափարական հատկանիշները։ Հեղինակային հայեցակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է միջնադարյան բանաստեղծը ներկայանում որպես աստվածային ճշմարտության մեկնաբան, հոգևոր փորձառության կրող և ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ ստեղծող անհատականություն։ Հետազոտության համար կարևոր նշանակություն ունեն նաև միջնադարյան մեկնողական գրականության, հայրաբանական ավանդույթի, քրիստոնեական խորհրդաբանության և աստվածաբանական մտածողության ազդեցությունները հայ քնարերգության զարգացման վրա։ Գրականագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը առնչվում է միջտեքստայնության, հեղինակային ինքնության, գրական ավանդույթի շարունակականության, գեղարվեստական պատկերավորման և բանաստեղծական լեզվի զարգացման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ միջնադարյան գրականության գաղափարական և գեղագիտական համակարգի առավել խորքային բացահայտման, սուրբգրային ավանդույթի ստեղծագործական յուրացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման և հեղինակային անհատականության դերի արժևորման անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, մշակութաբաններին, կրոնական գրականության ուսումնասիրողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի և բանաստեղծական ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ աստվածաշնչյան ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխկապակցվածության ընկալմանը՝ ընդգծելով սուրբգրային կանոնի նշանակությունը բանաստեղծական աշխարհայացքի ձևավորման, հոգևոր արժեքների արտահայտման և հայկական միջնադարյան գրական մշակույթի զարգացման գործում։

Медицина

Այս գիտաբժշկական հետազոտությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղցկեղի էպիդեմիոլոգիայի ուսումնասիրությանը և հակաքաղցկեղային պայքարի համակարգի օպտիմալացման ուղիների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են չարորակ նորագոյացությունների տարածվածության հիմնական ցուցանիշները, հիվանդացության և մահացության կառուցվածքը, ինչպես նաև տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերում հիվանդության դինամիկան։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ռիսկի գործոնները՝ ներառյալ շրջակա միջավայրի ազդեցությունը, ապրելակերպը, գենետիկ նախատրամադրվածությունը և բժշկական ծառայությունների հասանելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վաղ ախտորոշման համակարգերի արդյունավետությանը, սկրինինգային ծրագրերի ներդրմանը, բուժման մատչելիությանը և առողջապահական համակարգի կազմակերպական խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև միջազգային փորձը և քաղցկեղի դեմ պայքարի ռազմավարական մոտեցումները՝ ընդգծելով կանխարգելման, ժամանակին հայտնաբերման և համալիր բուժման դերը հիվանդության բեռի նվազեցման գործում։ Հեղինակը առաջարկում է առողջապահական քաղաքականության կատարելագործման ուղղություններ՝ ուղղված տվյալների հավաքագրման համակարգերի բարելավմանը, մասնագիտացված կենտրոնների զարգացմանը և հանրային առողջապահության ծրագրերի ընդլայնմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է ուռուցքաբանների, համաճարակաբանների, առողջապահության կազմակերպիչների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Литература

«Իմ հայրասպան ընկերը» վերնագրով ստեղծագործությունը ներկայացնում է մարդկային հարաբերությունների և բարոյական հակասությունների թեման՝ ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնելով ընկերության, ընտանիքի և ծանր արարքների շուրջ առաջացող խնդիրների վրա։ Վերնագրում միավորված «ընկեր» և «հայրասպան» հասկացությունները ստեղծում են սուր հակադրություն, քանի որ ընկերությունը սովորաբար կապված է վստահության, հավատարմության և փոխադարձ աջակցության հետ, մինչդեռ հայրասպանությունը խախտում է ընտանեկան կապերի ու հասարակական բարոյականության հիմնարար սկզբունքները։ Այս հակադրությունը կարող է հիմք հանդիսանալ մեղքի, պատասխանատվության, խղճի տանջանքի, վստահության կորստի և մարդկային վարքի գնահատման թեմաների քննության համար։ Ընտանեկան հարաբերությունների և ընկերության բախումը գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ բացահայտում է այն իրավիճակները, երբ անձնական կապվածությունը հակադրվում է բարոյական համոզմունքներին, իսկ ճշմարտության բացահայտումը ստիպում է վերանայել մարդկանց մասին ունեցած պատկերացումները։ Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է դրամատիկ բովանդակության հնարավորության մասին, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել դեպքերի հաջորդականությունը, կերպարների շարժառիթները կամ երկի ճշգրիտ ժանրային առանձնահատկությունները։ 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության համատեքստում նման վերնագրով երկը հետաքրքրություն է ներկայացնում գեղարվեստական թեմաների, բարոյական խնդիրների և ընթերցողական ճաշակի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, հին տպագիր գրքերի մատենագիտությամբ և գեղարվեստական արձակում մարդկային հարաբերությունների պատկերմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Математика

Գրքում ներկայացվում է ակտիվ ներթաղանթային գործընթացների վիճակագրական մեխանիկայի տեսությունը, վերլուծվում են էներգիայի փոխանցումը, շարժվող մոլեկուլների և նանոկազմակերպությունների դինամիկան, ուսումնասիրվում են բջջային ներսում ակտիվ շարժումների և ինքնառազմակերպման մեխանիզմների վիճակագրական բնութագրերը, ներկայացվում են մոդելներ, որոնք ընդգրկում են իմպուլսային փոխազդեցություններ, ֆոսֆորի և ATP-ի դերը շարժիչ սպիտակուցների գործունեության մեջ, դիտարկվում է սպեկտրային վիճակագրության, Ֆոկեր–Պլանկի մոտեցումների և նանոսկեյլային ուժերի կիրառությունը բջջային գործընթացների կանխատեսման և վերլուծության համար, գործնական նշանակությունը ընդգրկում է բիոֆիզիկական փորձերի մեկնաբանությունը, միկրոֆլուիդիկ և մոլեկուլային համակարգերի հետազոտությունները, ինչպես նաև ակտիվ նյութերի մոդելավորումը բջջային և կենսաբժշկական տեխնոլոգիաներում, գիրքը միավորում է տեսական և կիրառական մոտեցումները՝ տրամադրելով ամբողջական պատկերացում բջջային ակտիվ գործընթացների ֆիզիկայի և դրանց վիճակագրական բնութագրերի վերաբերյալ։

Экономика

Վալյուտայի փոխարժեքի էությունը կայանում է նրանում, որ այն արտահայտում է մեկ երկրի արժույթի գինը այլ երկրի արժույթի նկատմամբ, այսինքն՝ ցույց է տալիս, թե որքան ազգային կամ արտասահմանյան դրամական միավոր է անհրաժեշտ մեկ այլ արժույթի մեկ միավոր ձեռք բերելու համար։ Փոխարժեքը հանդիսանում է միջազգային տնտեսական հարաբերությունների կարևոր ցուցանիշ, քանի որ այն ազդում է արտաքին առևտրի, ներդրումների, զբոսաշրջության և ընդհանուր տնտեսական կայունության վրա։ Փոխարժեքը կարող է ձևավորվել տարբեր համակարգերով՝ ազատ լողացող, երբ շուկան է որոշում արժույթի արժեքը՝ առաջարկի և պահանջարկի հիման վրա, կամ ֆիքսված, երբ պետությունը կամ կենտրոնական բանկը սահմանում է արժույթի կայուն փոխարժեք որոշակի արժույթի նկատմամբ։ Փոխարժեքի վրա ազդում են բազմաթիվ գործոններ՝ տնտեսական աճի մակարդակը, գնաճը, տոկոսադրույքները, արտաքին առևտրային հաշվեկշիռը, պետական պարտքը և քաղաքական կայունությունը։ Եթե երկրի տնտեսությունը ուժեղ է և ունի բարձր ներդրումային գրավչություն, նրա արժույթը սովորաբար արժևորվում է, իսկ տնտեսական անկայունության դեպքում՝ արժեզրկվում։ Վալյուտայի փոխարժեքը նաև կարևոր դեր ունի գնագոյացման մեջ, քանի որ այն որոշում է ներմուծվող և արտահանվող ապրանքների արժեքը և մրցունակությունը միջազգային շուկաներում։ Այսպիսով, փոխարժեքը ոչ միայն ֆինանսական ցուցանիշ է, այլև տնտեսության առողջության և արտաքին տնտեսական կապերի արդյունավետության կարևոր չափանիշ։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության խնդրի քննարկմանը երիտթուրքերի դատավարությունների համատեքստում՝ ընդգծելով 1919–1921 թվականներին իրականացված օսմանյան ռազմական և քաղաքական դատավարությունների պատմաիրավական նշանակությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Օսմանյան կայսրությունում ստեղծված քաղաքական իրավիճակը, դաշնակից տերությունների ճնշման ներքո կազմակերպված դատական գործընթացները և երիտթուրքական ղեկավարության պատասխանատվության հարցի բարձրացումը։ Գրքում մանրամասն դիտարկվում են հիմնական դատավարությունները՝ Ստամբուլում անցկացված ռազմական տրիբունալները, որոնց ընթացքում քննարկվել են զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների և հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված հանցագործությունների մեղադրանքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դատավարական նյութերին, վկայություններին, պաշտոնական փաստաթղթերին և մամուլի արձագանքներին, որոնք փաստում են Հայոց ցեղասպանության կազմակերպված բնույթը և պետական քաղաքականության դերը այդ գործընթացում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև դատավարությունների քաղաքական սահմանափակումները, մեղավորների պատժի ոչ լիարժեք իրականացումը և հետագա միջազգային արձագանքները։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ երիտթուրքերի դատավարությունները կարևոր պատմաիրավական աղբյուր են Հայոց ցեղասպանության ճանաչման և ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, իրավաբանների և ցեղասպանագիտության ոլորտի հետազոտողների համար։