Откройте для себя другие интересные и полезные материалы
Вот коллекция других файлов, которые могут вас заинтересовать и помочь в учебе или творческой работе. Чтобы увидеть больше, вы можете перейти в раздел материаловЭкономика
Финансовые проблемы приватизации в странах переходного периода (на примере РА)
Աշխատությունը նվիրված է անցումային տնտեսություն ունեցող երկրներում սեփականաշնորհման գործընթացի ֆինանսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի Հանրապետության փորձին։ Հեղինակը վերլուծում է կենտրոնացված պլանային տնտեսությունից շուկայական համակարգի անցման ընթացքում իրականացված սեփականաշնորհման քաղաքականությունը, դրա տնտեսական նախադրյալները, ֆինանսական մեխանիզմները և սոցիալ-տնտեսական հետևանքները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են պետական սեփականության վերափոխման գործընթացները, սեփականաշնորհման տարբեր մոդելների արդյունավետությունը, ներդրումային միջավայրի ձևավորման խնդիրները, կապիտալի կուտակման առանձնահատկությունները և ֆինանսական շուկաների զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են սեփականաշնորհման ընթացքում առաջացած ֆինանսական ռիսկերը, ակտիվների գնահատման, սեփականության վերաբաշխման, ձեռնարկությունների վերակազմավորման և ներդրումների ներգրավման հետ կապված մարտահրավերները։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է սեփականաշնորհման ազդեցությունը պետական բյուջեի, բանկային համակարգի, ձեռնարկատիրական գործունեության և տնտեսական աճի վրա՝ համադրելով Հայաստանի փորձը այլ անցումային երկրների զարգացումների հետ։ Գրքում առաջարկվում են տնտեսական քաղաքականության կատարելագործման և սեփականաշնորհման գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել շուկայական ինստիտուտների ամրապնդմանը և տնտեսության կայուն զարգացմանը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է տնտեսագետների, ֆինանսիստների, պետական կառավարման մասնագետների և անցումային տնտեսությունների զարգացման հարցերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։
Обновлено. 2026-09-02
История
Հայ-հունական հարաբերությունները 1991-1998թթ.
Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Հունաստանի Հանրապետության միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991-1998 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և տարածաշրջանային իրողությունների պայմաններում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու երկրների միջև քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, ռազմական, մշակութային և հումանիտար կապերի զարգացումն է, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների վերլուծությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո արտաքին քաղաքականության կարևոր խնդիրներից մեկը միջազգային հարաբերությունների լիարժեք համակարգում ներգրավվելն ու տարբեր պետությունների հետ դիվանագիտական կապերի հաստատումն էր։ Այս գործընթացում Հունաստանը առանձնահատուկ նշանակություն ուներ՝ հաշվի առնելով երկու ժողովուրդների պատմական, մշակութային և քրիստոնեական ընդհանրությունները, ինչպես նաև փոխադարձ համակրանքի և պատմական հիշողության վրա հիմնված կապերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 1990-ականների սկզբին դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման և երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորման գործընթացը։ Կարող են քննվել բարձրաստիճան պաշտոնյաների փոխայցերը, միջպետական շփումները, ստորագրված համաձայնագրերը և այն հիմնական հարցերը, որոնք ձևավորել են երկկողմ հարաբերությունների օրակարգը։ Այդ շրջանի հարաբերությունների առանձնահատկությունն այն էր, որ դրանք զարգանում էին Հայաստանի համար քաղաքական և տնտեսական ծանր պայմաններում՝ Արցախյան հակամարտության, շրջափակման, տնտեսական ճգնաժամի և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների ֆոնին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հունաստանի դիրքորոշումը տարածաշրջանային գործընթացների նկատմամբ։ Հունաստանը, լինելով Եվրամիության և ՆԱՏՕ-ի անդամ, Հայաստանի համար կարող էր հանդես գալ որպես եվրոպական և միջազգային կառույցների հետ կապերի կարևոր գործընկեր։ Միաժամանակ երկու երկրների արտաքին քաղաքական օրակարգերում առկա էին մի շարք ընդհանուր հետաքրքրություններ, որոնք նպաստում էին փոխադարձ քաղաքական աջակցությանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերաբերյալ Հունաստանի դիրքորոշումները և այդ հարցի ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը հակամարտության խաղաղ կարգավորման միջազգային մեխանիզմների ձևավորման գործընթացն էր, իսկ Հունաստանի վերաբերմունքը տարածաշրջանային կայունության և Հայաստանի նկատմամբ կարևոր դեր ուներ երկկողմ քաղաքական կապերի համատեքստում։ Առանձին ուշադրության է արժանի տնտեսական համագործակցությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո տնտեսական կապերի զարգացման համար անհրաժեշտ էր ստեղծել իրավական և կազմակերպական հիմքեր, զարգացնել առևտրային հարաբերությունները, ներդրումային համագործակցությունը և գործարար շփումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել առևտրաշրջանառության զարգացման միտումները, հունական ներդրումների և տնտեսական ծրագրերի նշանակությունը, ինչպես նաև Հայաստանի՝ արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման ձգտումները։ Կարևոր նշանակություն ուներ նաև Հունաստանի հնարավոր դերը Հայաստանի տնտեսական վերականգնման և միջազգային տնտեսական համակարգին ինտեգրվելու գործընթացում։ Ռազմական և պաշտպանական համագործակցությունը նույնպես կարող է դիտարկվել որպես երկկողմ հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի զինված ուժերի ձևավորման և վերակազմավորման պայմաններում արտաքին գործընկերների հետ ռազմական կրթության, մասնագիտական պատրաստության և այլ ոլորտներում կապերի զարգացումը ձեռք էր բերում կարևոր նշանակություն։ Հունաստանի հետ համագործակցության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված ռազմաքաղաքական կապերի բնույթն ու նշանակությունը։ Հատուկ տեղ կարող է հատկացվել մշակութային և հումանիտար հարաբերություններին։ Երկու ժողովուրդների պատմական կապերը, մշակութային ժառանգության նկատմամբ փոխադարձ հետաքրքրությունը, կրթական և գիտական համագործակցությունը, մշակութային միջոցառումները և հասարակական կազմակերպությունների շփումները նպաստել են երկկողմ հարաբերությունների հասարակական հիմքի ամրապնդմանը։ Այս ուղղությունը հատկապես կարևոր էր, քանի որ պետական դիվանագիտությանը զուգահեռ ձևավորվում էին նաև հասարակական և մշակութային կապերի կայուն մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է ընդգրկվել նաև հայկական համայնքի և հունական հասարակության դերակատարությունը հարաբերությունների զարգացման գործում։ Պատմական հիշողությունը և երկու ժողովուրդների միջև առկա փոխադարձ ընկալումները նպաստել են քաղաքական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես էին պատմական և մշակութային ընդհանրությունները վերածվում ժամանակակից միջպետական համագործակցության կոնկրետ ուղղությունների։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է 1991-1998 թվականների երկկողմ հարաբերությունների զարգացման փուլային պատկերի ներկայացումը։ Այդ ժամանակահատվածում ձևավորվեցին հարաբերությունների հիմնական ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ընդլայնվեց քաղաքական երկխոսությունը և ստեղծվեցին համագործակցության տարբեր ոլորտների հետագա զարգացման նախադրյալներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի և Հունաստանի հարաբերությունները 1991-1998 թվականներին ձևավորվեցին ոչ միայն ընթացիկ քաղաքական շահերի, այլև պատմական, մշակութային և աշխարհաքաղաքական գործոնների համադրության արդյունքում։ Այդ տարիները կարևոր նշանակություն ունեցան երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալացման և հետագա համագործակցության հիմքերի ստեղծման համար՝ քաղաքականությունից ու տնտեսությունից մինչև պաշտպանություն, մշակույթ, կրթություն և հումանիտար ոլորտներ։
Обновлено. 2026-08-23
Медицина
Կլինիկաէլեկտրասրտագրական կենսաքիմիական որոշ ցուցանիշների դինամիկ հետազոտությունների բազմագործոն համադրական վերլուծությունը և նրա դերը սրտամկանի ինֆարկտի սուր շրջանում
Բժշկագիտական և սրտաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սրտամկանի ինֆարկտի սուր շրջանում կլինիկական, էլեկտրասրտագրական և կենսաքիմիական որոշ ցուցանիշների դինամիկ փոփոխությունների բազմագործոն համադրական վերլուծությանը և դրանց ախտորոշիչ ու կանխատեսական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում սրտամկանի ինֆարկտի առաջացման ախտաֆիզիոլոգիական մեխանիզմները, սրտամկանի իշեմիկ վնասման առանձնահատկությունները և հիվանդության սուր փուլի կլինիկական ընթացքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդների կլինիկական վիճակի, էլեկտրասրտագրական փոփոխությունների և արյան կենսաքիմիական ցուցանիշների փոխկապակցվածությանը՝ հիվանդության զարգացման տարբեր փուլերում։ Վերլուծվում են սրտի էլեկտրական ակտիվության խանգարումները, սրտամկանի վնասման հետ կապված կենսաքիմիական փոփոխությունները և դրանց դինամիկայի գնահատման հնարավորությունները։ Քննարկվում են կլինիկական ախտանշանների, էլեկտրասրտագրական տվյալների և լաբորատոր հետազոտությունների արդյունքների համադրման մեթոդները՝ սրտամկանի ինֆարկտի ծանրության աստիճանի, հնարավոր բարդությունների և հիվանդության ընթացքի գնահատման նպատակով։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են բազմագործոն վիճակագրական վերլուծության կիրառման, տարբեր ցուցանիշների միջև կապերի բացահայտման և ախտորոշիչ ու կանխատեսական չափանիշների որոշման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հիվանդների վիճակի շարունակական հսկողության, սուր շրջանում առաջացող փոփոխությունների ժամանակին հայտնաբերման և կլինիկական որոշումների հիմնավորման գործում համադրական հետազոտությունների նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սրտաբանության, կլինիկական կենսաքիմիայի, ֆունկցիոնալ ախտորոշման, անհետաձգելի բժշկության և սրտանոթային հիվանդությունների կլինիկական հետազոտությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։
Обновлено. 2026-10-08
Экономика
Պետության տնտեսական դերի տեսության և պրակտիկայի հիմնահարցերը (անցումային երկրների օրինակով)
Աշխատությունը նվիրված է պետության տնտեսական դերի տեսական հիմքերի և գործնական դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով անցումային տնտեսություն ունեցող երկրներին։ Հետազոտության շրջանակում պետության մասնակցությունը տնտեսական գործընթացներին դիտարկվում է որպես շուկայական մեխանիզմների, հասարակական շահերի և տնտեսական զարգացման նպատակների միջև հավասարակշռություն ապահովող կարևոր գործոն։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են պետության տնտեսական դերի վերաբերյալ հիմնական տեսական մոտեցումները, պետական կարգավորման անհրաժեշտության հիմնավորումները և տնտեսության կառավարման տարբեր մոդելների առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են շուկայի ինքնակարգավորման հնարավորությունները և սահմանափակումները, շուկայի ձախողումների պայմաններում պետական միջամտության անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև պետության կողմից մրցակցային միջավայրի, մակրոտնտեսական կայունության և սոցիալական պաշտպանության ապահովման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անցումային երկրների տնտեսական վերափոխումներին, որոնց ընթացքում կենտրոնացված կառավարման համակարգից անցումը շուկայական տնտեսության ուղեկցվում է սեփականության հարաբերությունների փոփոխությամբ, ինստիտուցիոնալ վերակազմավորմամբ, մասնավորեցմամբ, ֆինանսական և հարկային համակարգերի բարեփոխմամբ և տնտեսական կառավարման նոր մեխանիզմների ձևավորմամբ։ Աշխատությունը ուսումնասիրում է այդ գործընթացներում պետության դերակատարության փոփոխությունը և այն խնդիրները, որոնք առաջանում են պետական կարգավորման չափի, ձևերի ու արդյունավետության ընտրության ժամանակ։ Վերլուծության կարևոր ուղղություններից են պետական տնտեսական քաղաքականության հիմնական գործիքները՝ հարկաբյուջետային և դրամավարկային քաղաքականությունը, պետական ներդրումները, սոցիալական ծրագրերը, արտաքին տնտեսական կարգավորումը, արդյունաբերական և կառուցվածքային քաղաքականությունը։ Քննարկվում է նաև պետական ինստիտուտների որակի, իրավական համակարգի, սեփականության իրավունքների պաշտպանության, կոռուպցիայի կանխարգելման և տնտեսական մրցակցության ապահովման ազդեցությունը անցումային տնտեսությունների զարգացման վրա։ Աշխատությունը անդրադառնում է պետության և մասնավոր հատվածի փոխհարաբերություններին՝ ցույց տալով, որ արդյունավետ տնտեսական քաղաքականությունը կարող է հիմնված լինել ոչ թե շուկայական մեխանիզմների լիակատար փոխարինման, այլ դրանց արդյունավետ աշխատանքի համար անհրաժեշտ ինստիտուցիոնալ և կարգավորող միջավայրի ձևավորման վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են պետական միջամտության հնարավոր բացասական հետևանքները, այդ թվում՝ վարչարարական ծանրաբեռնվածությունը, ռեսուրսների ոչ արդյունավետ բաշխումը, շուկայական ազդակների խաթարումը և պետական կառավարման ձախողումների առաջացման վտանգը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համադրել տնտեսական տեսության տարբեր մոտեցումներ և անցումային երկրների գործնական փորձը՝ բացահայտելով պետության տնտեսական դերի արդյունավետ սահմանման և իրականացման պայմանները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և անցումային տնտեսությունների զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։
Обновлено. 2026-09-19
Культура
Торос Рослин и киликийская книжная живопись эпохи расцвета
Այս աշխատությունը նվիրված է Տորոս Ռոսլինի ստեղծագործությանը և Կիլիկյան հայկական մանրանկարչության (գրքային գեղանկարչության) ծաղկման շրջանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է XIII դարի Կիլիկիայի մշակութային միջավայրը՝ ընդգծելով նրա կարևոր դերը հայկական արվեստի զարգացման պատմության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տորոս Ռոսլինին որպես Կիլիկյան մանրանկարչության ամենանշանավոր վարպետներից մեկին, որի ստեղծագործությունները առանձնանում են բարձր գեղարվեստական մակարդակով, պատկերագրական նրբությամբ և գունային հարուստ լուծումներով։ Աշխատությունում վերլուծվում են նրա ձեռագրազարդումների թեմատիկ առանձնահատկությունները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքը և պատկերային մտածողության ինքնատիպությունը։ Ներկայացվում է նաև Կիլիկյան դպրոցի ընդհանուր զարգացման ընթացքը, նրա կապերը բյուզանդական, արևմտյան և արևելյան արվեստի ավանդույթների հետ, ինչպես նաև ձեռագրային մշակույթի դերը միջնադարյան հայկական հասարակության հոգևոր և մշակութային կյանքում։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է հայ արվեստի պատմության, միջնադարյան ձեռագրագիտության և պատկերագրության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ Կիլիկյան մանրանկարչության գեղարվեստական բարձրարժեք ժառանգությունը։
Обновлено. 2026-09-21
История
Սամվել Անեցու ժամանակագրության ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննություն
Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։
Обновлено. 2026-09-04