Разработка технологии геродиетического молока и масла, с использованием масаяного концентрата Каротинойдов

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Сельское хозяйство

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության զարգացման այն հիմնախնդիրներին, որոնք միաժամանակ ունեն ինչպես էկոլոգիական, այնպես էլ տնտեսական բնույթ և փոխկապակցված են բնական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության, շրջակա միջավայրի պահպանության և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության հետ։ Հիմնական խնդիրներից մեկը հողերի դեգրադացիան է, որը պայմանավորված է էրոզիայով, աղակալմամբ, անթույլատրելի ոռոգմամբ և հողի ոչ ճիշտ մշակմամբ, ինչն ուղղակիորեն նվազեցնում է բերքատվությունը և երկարաժամկետ տնտեսական արդյունավետությունը։ Մյուս կարևոր ուղղությունը ջրային ռեսուրսների սահմանափակությունն է, որը Հայաստանում առանձնահատուկ նշանակություն ունի՝ հաշվի առնելով կլիմայական փոփոխությունները, սեզոնային ջրային պակասը և ոռոգման համակարգերի հնացած վիճակը։ Միաժամանակ խնդիր են հանդիսանում նաև գյուղատնտեսության ցածր տեխնոլոգիական մակարդակը, արտադրողականության անհավասար բաշխումը, փոքր հողակտորների մասնատվածությունը և շուկաների անկայունությունը, որոնք սահմանափակում են մրցունակության աճը։ Էկոլոգիական տեսանկյունից կարևոր են նաև քիմիական պարարտանյութերի և թունաքիմիկատների ոչ վերահսկվող օգտագործումը, կենսաբազմազանության կորուստը և բնական էկոհամակարգերի ճնշումը, որոնք երկարաժամկետ վտանգ են ստեղծում գյուղատնտեսության կայուն զարգացման համար։ Էկոլոգատնտեսագիտական մոտեցումը նպատակ ունի համադրել տնտեսական արդյունավետությունը և բնապահպանական հավասարակշռությունը՝ խթանելով կայուն գյուղատնտեսություն, օրգանական արտադրություն, ռեսուրսախնայող տեխնոլոգիաներ և պետական քաղաքականության ավելի նպատակային կարգավորում։ Այս համատեքստում կարևոր են նաև գյուղական համայնքների սոցիալ-տնտեսական պայմանների բարելավումը և նորարարական տեխնոլոգիաների ներդրումը, որոնք կարող են նվազեցնել ճնշումը բնական ռեսուրսների վրա և բարձրացնել արտադրության ընդհանուր արդյունավետությունը։

Экономика

Աշխատանքային ռեսուրսների հասկացությունը վերաբերում է այն մարդկանց ամբողջությանը, ովքեր ունեն աշխատելու կարողություն և պատրաստ են մասնակցել տնտեսական գործունեությանը։ Դրանք տնտեսության կարևորագույն ռեսուրսներից են, քանի որ առանց մարդկային աշխատանքի անհնար է արտադրություն, ծառայությունների մատուցում և ընդհանուր տնտեսական զարգացում։ Աշխատանքային ռեսուրսների մեջ սովորաբար ընդգրկվում են աշխատունակ տարիքի բնակչությունը, ինչպես նաև նրանք, ովքեր ունեն համապատասխան ֆիզիկական և մտավոր կարողություններ աշխատելու համար։ Այս հասկացությունը ներառում է թե՛ զբաղված, թե՛ գործազուրկ անձանց, ովքեր ակտիվորեն փնտրում են աշխատանք։ Աշխատանքային ռեսուրսների քանակը և որակը կախված են մի շարք գործոններից՝ բնակչության տարիքային կառուցվածքից, կրթական մակարդակից, առողջական վիճակից և մասնագիտական պատրաստվածությունից։ Կարևոր է նաև, թե որքանով են մարդիկ ունենում համապատասխան հմտություններ ժամանակակից տնտեսության պահանջներին համապատասխանելու համար։ Աշխատանքային ռեսուրսները հանդիսանում են մարդկային կապիտալի հիմքը, քանի որ նրանց գիտելիքներն ու հմտությունները ուղղակիորեն ազդում են արտադրողականության վրա։ Տնտեսական զարգացման համար կարևոր է ոչ միայն աշխատանքային ռեսուրսների քանակը, այլև որակը, որը բարձրացվում է կրթության, վերապատրաստման և առողջապահության միջոցով։ Պետությունները տարբեր քաղաքականությունների միջոցով փորձում են արդյունավետ օգտագործել աշխատանքային ռեսուրսները՝ նվազեցնելով գործազրկությունը և բարձրացնելով զբաղվածության մակարդակը։ Այսպիսով, աշխատանքային ռեսուրսները համարվում են տնտեսության զարգացման առանցքային գործոններից մեկը։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է արգանդի մարմնի քաղցկեղի ախտորոշման և հիվանդության տարածվածության աստիճանի գնահատման գործընթացում գերձայնային հետազոտության հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է բժշկական ռադիոլոգիայի և գինեկոլոգիական ուռուցքաբանության սահմանագծում գտնվող թեմա, որի հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչ տեղեկատվություն կարող է տրամադրել ուլտրաձայնային հետազոտությունը արգանդի մարմնի չարորակ ախտահարումների հայտնաբերման, դրանց տեղակայման և տարածվածության գնահատման ժամանակ։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում արգանդի կառուցվածքային փոփոխություններին, էնդոմետրիումի առանձնահատկություններին, ուռուցքային գոյացության չափերին, ձևին և տարածմանը, ինչպես նաև հարակից հյուսվածքների և օրգանների վիճակի գնահատմանը։ Կարևոր ուղղություն է հիվանդության տարածվածության աստիճանի որոշումը, քանի որ ուռուցքային գործընթացի տարածման մասին տեղեկատվությունը նշանակություն ունի հիվանդության կլինիկական գնահատման և հետագա բուժական մարտավարության ընտրության համար։ Աշխատության մեջ կարող են համադրվել գերձայնային հետազոտության տարբեր եղանակների տվյալները կլինիկական և այլ ախտորոշիչ հետազոտությունների արդյունքների հետ՝ գնահատելու մեթոդի տեղեկատվական արժեքը, հնարավորությունները և սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում այն հարցը, թե որքան արդյունավետ կարող է գերձայնային հետազոտությունը հայտնաբերել ախտաբանական փոփոխությունները և տարբերակել դրանց բնույթը՝ հաշվի առնելով հիվանդության փուլը և տեղային տարածվածությունը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև ախտորոշիչ չափանիշների, հետազոտության արդյունքների վերլուծության և տարբեր ցուցանիշների համադրման մեթոդներ։ Թեմայի աղբյուրագիտական նկարագրությունից երևում է, որ այն բժշկական ռադիոլոգիայի ոլորտում գիտական հետազոտություն է, որը պաշտպանվել է որպես բժշկական գիտությունների թեկնածուի աշխատանք, և թեման հաստատվել է Առողջապահության ազգային ինստիտուտում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել գինեկոլոգներին, ուռուցքաբաններին, ճառագայթային ախտորոշման մասնագետներին, գերձայնային հետազոտություն իրականացնող բժիշկներին, բժշկական ռադիոլոգիայի ոլորտի հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Արարատի շրջանի գյուղական ինքնուրույն գրադարանների 1973–1974 թվականների գործունեության հիմնական ցուցանիշների ուսումնասիրմանն ու համեմատական վերլուծությանը՝ տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային սպասարկման վիճակը, արդյունավետությունը և զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության հիմքում գրադարանային վիճակագրական տվյալներն են, որոնց միջոցով գնահատվում են գրքային ֆոնդերի ծավալն ու կազմը, դրանց համալրման ընթացքը, ընթերցողների թիվը, հաճախումները, գրքատացքը և գրականության օգտագործման ինտենսիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առանձին գյուղական գրադարանների ցուցանիշների համադրմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց գործունեության ընդհանրություններն ու տարբերությունները և գնահատելու սպասարկման կազմակերպման արդյունքները։ Քննվում է գրքային ֆոնդերի համապատասխանությունը գյուղական բնակչության ընթերցողական պահանջներին, նոր գրականության համալրման նշանակությունը և տարբեր թեմատիկ բաժինների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև ընթերցողների սոցիալական և տարիքային կազմի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե բնակչության որ խմբերն են առավել ակտիվ օգտվել գրադարանային ծառայություններից և ինչպիսի ընթերցողական հետաքրքրություններ են բնորոշ եղել նրանց։ Վերլուծության շրջանակում կարող են դիտարկվել զանգվածային և մշակութային աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ գրքի քննարկումներ, ցուցադրություններ, ընթերցողական միջոցառումներ և գրականության տարածմանը նպաստող այլ նախաձեռնություններ։ Երկու հաջորդական տարիների ցուցանիշների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գրադարանների գործունեության փոփոխություններին, արձանագրելու դրական կամ նվազող միտումները և առանձնացնելու կազմակերպական այն խնդիրները, որոնք ազդել են աշխատանքի արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է վիճակագրական հաշվառման ճշգրտությունը՝ որպես գրադարանային աշխատանքի պլանավորման և գնահատման անհրաժեշտ հիմք։ Միաժամանակ վերլուծական տվյալները կարող են օգտագործվել ֆոնդերի համալրման, ընթերցողների ներգրավման և գյուղական բնակչության գրադարանային սպասարկման կատարելագործման վերաբերյալ մեթոդական առաջարկությունների ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Արարատի շրջանի գյուղական գրադարանների գործունեության փաստագրական պատկերը և արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի գյուղական գրադարանային գործի կազմակերպման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է գրաբարի բառարանագրության ձևավորման, զարգացման և գիտական ուսումնասիրման պատմությանը՝ ընդգրկելով հայերեն բառարանների ստեղծման ավանդույթները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բառապաշարի ներկայացման սկզբունքները և բառարանագրական մեթոդների զարգացումը։ Հետազոտության կենտրոնում գրաբարի՝ որպես հայոց լեզվի դասական ձևի, բառապաշարի գրանցման և բացատրության պատմությունն է։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հայ միջնադարյան մատենագրության մեջ բառերի մեկնաբանման, օտարաբանությունների բացատրության և անհասկանալի բառերի իմաստների պարզաբանման վաղ փորձերին, որոնք հետագայում հիմք են հանդիսացել ավելի համակարգված բառարանագրական աշխատանքի համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել հայ բառարանագրության զարգացման տարբեր փուլերին և այն գործիչների ներդրմանը, որոնք կազմել են հայերեն բառարաններ կամ նպաստել գրաբարի բառապաշարի ուսումնասիրմանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև բառարանների տեսակների տարբերակումը՝ բացատրական, թարգմանական, ստուգաբանական, հոմանիշային և մասնագիտական բառարաններ, ինչպես նաև դրանցում բառային միավորների ընտրության ու դասակարգման սկզբունքները։ Հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել բառահոդվածի կառուցվածքը, բառի գլխաբառային ձևը, քերականական բնութագրումը, իմաստների բացատրությունը, կիրառության օրինակները, ծագումնաբանական տեղեկությունները և աղբյուրների մատնանշումը։ Գրաբարի բառարանագրության համար հատկապես կարևոր է հին և միջնադարյան գրավոր աղբյուրների օգտագործումը, քանի որ բառի իմաստը հաճախ հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն դրա պատմական գործածության համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրաբարի բառապաշարի հարստությանը և դրա մեջ առկա բնիկ հայերեն բառերի, փոխառությունների, բարբառային տարրերի ու այլ լեզուներից ներթափանցած բառերի ներկայացմանը։ Բառարանագրական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն պարզելու առանձին բառերի նշանակությունը, այլև բացահայտելու հայերենի պատմական զարգացման, բառաստեղծման և իմաստափոխության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայերեն բառարանների համեմատական քննությունը, որի միջոցով հնարավոր է հետևել նույն բառի ներկայացման փոփոխություններին, տարբեր հեղինակների մեկնաբանություններին և բառապաշարի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների զարգացմանը։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել նաև այն խնդիրները, որոնք առաջանում են գրաբարյան բառերի բազմիմաստության, ուղղագրական տարբերակների, հոմանիշների, ձևաբանական փոփոխությունների և պատմականորեն փոփոխված իմաստների գրանցման ժամանակ։ Այդպիսի խնդիրների լուծումը պահանջում է լեզվաբանական, պատմական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ գրաբարի բառարանագրական ավանդույթը կարևոր աղբյուր է հայոց լեզվի պատմության և հայ մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Բառարանները հնարավորություն են տալիս համակարգված կերպով ուսումնասիրելու հին գրական լեզվի բառապաշարը, դրա իմաստային կառուցվածքը և զարգացման ընթացքը, ինչպես նաև հեշտացնում են դասական հայերեն բնագրերի ընթերցումն ու գիտական մեկնաբանությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել հայերեն պատմական բառարանների հետագա կատարելագործման, գրաբարի ուսուցման, հին հայկական բնագրերի հրատարակության և թարգմանության, ինչպես նաև հայերենի պատմական բառապաշարի թվայնացման ու էլեկտրոնային բառարանների ստեղծման աշխատանքներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, լեզվաբաններին, բառարանագիրներին, բանասերներին, բնագրագետներին, պատմաբաններին, գրաբարի դասախոսներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և դասական հայերենով ու հայոց լեզվի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։