The fall of the Ottomans

Финансы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերության ոլորտում հիմնական կապիտալի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման ֆինանսական լծակների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն ու ֆինանսական գործիքներն են, որոնց միջոցով արդյունաբերական կազմակերպությունները կարող են ավելի արդյունավետ օգտագործել շենքերը, սարքավորումները, մեքենաները, արտադրական ենթակառուցվածքները և այլ երկարաժամկետ ակտիվներ՝ բարձրացնելով դրանց արտադրողականությունը, շահութաբերությունը և ներդրումային վերադարձը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են հիմնական կապիտալի կազմը, կառուցվածքը, վերարտադրության և նորացման գործընթացները, ինչպես նաև դրա տեխնիկական վիճակի ու օգտագործման ինտենսիվության ազդեցությունը ձեռնարկության ֆինանսական արդյունքների վրա։ Կարևոր նշանակություն է տրվում հիմնական միջոցների մաշվածությանը, ամորտիզացիոն քաղաքականությանը, վերազինմանը և տեխնոլոգիական արդիականացմանը, քանի որ արտադրական ակտիվների ֆիզիկական և բարոյական մաշվածությունը կարող է նվազեցնել աշխատանքի արտադրողականությունն ու բարձրացնել արտադրանքի ինքնարժեքը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆինանսական լծակների ուսումնասիրությունը՝ սեփական և փոխառու միջոցների հարաբերակցության, վարկավորման, լիզինգի, ներդրումային ֆինանսավորման, ամորտիզացիոն միջոցների և շահույթի վերաներդրման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Այդ գործիքների ճիշտ համադրումը կարող է արդյունաբերական կազմակերպություններին հնարավորություն տալ իրականացնել հիմնական կապիտալի վերականգնում և ընդլայնում՝ առանց ֆինանսական կայունությունը վտանգելու։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել նաև հիմնական կապիտալի օգտագործման արդյունավետության ցուցանիշները՝ կապիտալի հատույցը, ֆոնդերի վերադարձը, ակտիվների շահութաբերությունը, արտադրական հզորությունների օգտագործման մակարդակը, կապիտալի շրջանառության և ներդրումների արդյունավետության ցուցանիշները։ Դրանց միջոցով հնարավոր է գնահատել, թե որքան արդյունավետ են օգտագործվում կազմակերպության երկարաժամկետ ակտիվները և ինչ ֆինանսական գործոններ են առավել մեծ ազդեցություն ունենում արդյունքի վրա։ Հայաստանի արդյունաբերության օրինակով ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել ոլորտի ֆինանսավորման առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական վերազինման խնդիրները, ներդրումային ռեսուրսների սահմանափակությունը և արտաքին ու ներքին ֆինանսավորման աղբյուրների արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ կարևորություն կարող է ունենալ լիզինգային ֆինանսավորման, բանկային վարկերի, պետական աջակցության ծրագրերի և մասնավոր ներդրումների համադրման ուսումնասիրությունը՝ արտադրական կարողությունների արդիականացման նպատակով։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ հիմնական կապիտալի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման, ֆինանսական ռիսկերի նվազեցման, ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման և արդյունաբերական ձեռնարկությունների մրցունակության ամրապնդման առաջարկությունների մշակման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, արդյունաբերական ձեռնարկությունների ղեկավարներին, ներդրումային և բանկային ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

История

Ստեղծագործությունը գիտական-պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որի հեղինակը Ռաֆայել Իշխանյան, անդրադառնում է հայ ժողովրդի ծագման և հնագույն պատմության շուրջ ձևավորված տարբեր գիտական վարկածներին, աղբյուրագիտական տվյալներին և դրանց մեկնաբանություններին։ Գրքում քննարկվում են հայերի էթնոգենեզի վերաբերյալ հիմնական տեսությունները՝ համադրելով լեզվաբանական, հնագիտական և պատմական տվյալները, ինչպես նաև հին մատենագրական աղբյուրների վկայությունները։ Հեղինակը փորձում է քննադատական մոտեցմամբ վերլուծել այն հարցերը, որոնք վերաբերում են հայ ժողովրդի ձևավորման գործընթացին, հին պետական կազմավորումներին և տարածաշրջանային պատմական զարգացումներին՝ առանձնացնելով փաստերի վրա հիմնված եզրակացությունները տարբեր գաղափարական կամ ոչ գիտական մեկնաբանություններից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնել հայ ժողովրդի հնագույն պատմության խնդիրները գիտական քննարկման դաշտում՝ ընդգծելով աղբյուրների կարևորությունը և պատմական մտածողության մեթոդաբանությունը։

Информатика

Ուսումնասիրությունը նվիրված է անտիպ ֆունկցիոնալ ծրագրերի իմաստաբանության տեսական խնդիրներին և դրանց ֆորմալ նկարագրման մեթոդներին։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես կարելի է առանց ավանդական տիպային համակարգի ֆունկցիոնալ ծրագրերի նշանակությունը ներկայացնել խիստ և մաթեմատիկորեն հիմնավորված ձևով։ Ուսումնասիրվում են ֆունկցիոնալ ծրագրերի կառուցվածքային և գործառական հատկությունները, արտահայտությունների մեկնաբանման սկզբունքները, ֆունկցիաների կիրառման գործընթացները և հաշվարկների արդյունքում ստացվող արժեքների ձևավորումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ծրագրային լեզվի շարահյուսության և իմաստաբանության փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև ծրագրերի վարքը ֆորմալ համակարգերի միջոցով նկարագրելու հնարավորություններին։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել ֆունկցիոնալ ծրագրավորման համար կիրառվող ձևական մոդելներ, վերագրման և հաշվարկի կանոններ, ծրագրերի համարժեքության ու փոխակերպման խնդիրներ։ Անտիպ մոտեցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ծրագրերի հաշվարկային և իմաստային հատկությունները՝ դրանք չկապելով ստատիկ տիպային սահմանափակումների հետ, և այդպիսով հետազոտել ֆունկցիոնալ հաշվարկների ավելի ընդհանուր տեսական կառուցվածքները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ծրագրավորման լեզուների տեսության, ֆորմալ իմաստաբանության և հաշվարկելիության հետ կապված խնդիրների համար, քանի որ ծրագրի նշանակության հստակ սահմանումը հնարավորություն է տալիս ձևակերպել դրա վարքի մասին ճշգրիտ դատողություններ և ուսումնասիրել ծրագրերի փոխակերպման ու ճիշտության հարցերը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել համակարգչային գիտության տեսաբաններին, ծրագրավորման լեզուների և ֆորմալ մեթոդների մասնագետներին, մաթեմատիկական տրամաբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է երկրատեղեկատվական համակարգերում տարածական տեղեկատվության կազմակերպման, մշակման, պահպանման և փոխանակման տեխնոլոգիական ու տեղեկատվական հիմքերի կատարելագործմանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում դրանց կիրառման առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում աշխարհագրական դիրք ունեցող տվյալների միասնական կառավարման մեխանիզմների ձևավորումն է, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացված քարտեզագրական, գեոդեզիական, բնապահպանական, վարչատարածքային, ենթակառուցվածքային և այլ տեղեկություններ ներառել փոխկապակցված տեղեկատվական միջավայրում։ Քննվում են տարածական տվյալների կառուցվածքի, դասակարգման, թվայնացման, համակարգման և տվյալների բազաներում պահպանման սկզբունքները, ինչպես նաև տարբեր տեղեկատվական համակարգերի միջև տվյալների համատեղելիության ապահովման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մետատվյալներին՝ որպես տարածական տվյալների բովանդակությունը, ծագումը, ժամանակային արդիականությունը, ճշգրտությունը, կոորդինատային համակարգը, հասանելիության պայմանները և այլ կարևոր բնութագրեր նկարագրող տեղեկատվական շերտի։ Մետատվյալների բազաների նախագծումը դիտարկվում է որպես տարածական ռեսուրսների արդյունավետ որոնման, գնահատման, փոխանակման և կրկնակի օգտագործման կարևոր նախապայման։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տվյալների մոդելավորման, բազաների կառուցվածքի նախագծման, դասակարգիչների և միասնական նկարագրական դաշտերի ձևավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել տարբեր կազմակերպությունների կողմից օգտագործելի համակարգված տեղեկատվական միջավայր։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարածական տվյալների ստանդարտացման և փոխգործունակության խնդիրը, քանի որ տարբեր պետական ու մասնագիտական կառույցներում ստեղծվող տեղեկատվության համադրումը պահանջում է ընդհանուր տեխնիկական և կազմակերպական սկզբունքներ։ Հայաստանի պայմաններում նման համակարգերի զարգացումը կարող է դիտարկվել տարածքային կառավարման, քաղաքաշինության, հողային ռեսուրսների հաշվառման, բնապահպանական մոնիթորինգի, տրանսպորտային ենթակառուցվածքների և այլ ոլորտների տեղեկատվական ապահովման տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տվյալների արդիականացման, որակի վերահսկման, հասանելիության և տեղեկատվական անվտանգության խնդիրներին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է երկրատեղեկատվական տեխնոլոգիաների, տարածական տվյալների ենթակառուցվածքների, տվյալների բազաների նախագծման և թվային քարտեզագրության մոտեցումները՝ ուղղված տարածական տեղեկատվության միասնական, հուսալի և արդյունավետ կառավարման համակարգերի ձևավորմանը։

Право

Քննչական ընթացակարգերը և հաշտարար ընթացակարգերը դատավարական համակարգում կիրառվող երկու տարբեր մոտեցումներ են, որոնք ծառայում են վեճերի լուծմանը, սակայն ունեն տարբեր նպատակներ, մեթոդներ և կիրառման ոլորտներ։ Քննչական ընթացակարգերը հիմնականում կիրառվում են քրեական վարույթում և ուղղված են հանցագործությունների բացահայտմանը, ապացույցների հավաքագրմանը և գործի հանգամանքների ամբողջական պարզաբանմանը։ Այս ընթացակարգերում հիմնական դերակատարներն են քննիչը, հետաքննիչը և դատախազը, որոնք օրենքով սահմանված լիազորությունների շրջանակում իրականացնում են հարցաքննություններ, զննություններ, փորձաքննություններ, առգրավումներ և այլ քննչական գործողություններ։ Քննչական ընթացակարգերի նպատակն է պարզել ճշմարտությունը, հաստատել հանցագործության փաստը և ապահովել արդար դատաքննության համար անհրաժեշտ ապացուցողական հիմքը։ Այս գործընթացը կրում է պետական-պարտադրողական բնույթ և իրականացվում է խիստ իրավական կարգավորման պայմաններում։ Հաշտարար ընթացակարգերը, ընդհակառակը, հիմնականում կիրառվում են քաղաքացիական և որոշ դեպքերում նաև քրեական գործերում՝ կողմերի միջև վեճը խաղաղ և համաձայնեցված եղանակով լուծելու համար։ Հաշտարարության դեպքում ներգրավվում է անկախ միջնորդ՝ հաշտարար, որը օգնում է կողմերին հասնել փոխընդունելի համաձայնության՝ առանց դատարանի կողմից պարտադրված որոշման։ Այս գործընթացը կամավոր է, գաղտնի և ուղղված է կողմերի շահերի հավասարակշռված բավարարմանը։ Հաշտարարությունը հնարավորություն է տալիս խնայել ժամանակ և ֆինանսական միջոցներ, ինչպես նաև պահպանել կողմերի միջև հարաբերությունները։ Քննչական ընթացակարգերը և հաշտարարությունը տարբերվում են նաև իրենց արդյունքով․ առաջին դեպքում գործը կարող է ավարտվել մեղադրական եզրակացությամբ և դատական վճռով, իսկ երկրորդ դեպքում՝ համաձայնության պայմանագրով, որը հաստատվում է օրենքով սահմանված կարգով։ Այսպիսով, քննչական ընթացակարգերը ապահովում են պետության կողմից իրավախախտումների բացահայտումն ու պատժումը, իսկ հաշտարար ընթացակարգերը նպաստում են վեճերի խաղաղ և փոխհամաձայնեցված լուծմանը՝ նվազեցնելով դատական ծանրաբեռնվածությունը և խթանելով իրավական մշակույթի զարգացումը։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է անվտանգ բազմակողմ հաշվարկների գաղտնագրային մեթոդների ուսումնասիրությանը և նոր անտեղյակ փոխանցման արձանագրության հիման վրա տվյալների գաղտնիությունը պահպանող հաշվարկային մեխանիզմների մշակմանը։ Հետազոտության առանցքում այն խնդիրն է, թե ինչպես կարող են միմյանց ամբողջությամբ չվստահող մի քանի մասնակիցներ համատեղ հաշվարկել որոշակի ֆունկցիայի արդյունքը՝ առանց միմյանց բացահայտելու իրենց գաղտնի մուտքային տվյալները։ Անվտանգ բազմակողմ հաշվարկները դիտարկվում են որպես ժամանակակից գաղտնագրության կարևոր ուղղություն, որը հնարավորություն է տալիս համատեղ մշակել բաշխված տվյալներ՝ պահպանելով յուրաքանչյուր մասնակցի տեղեկատվության գաղտնիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անտեղյակ փոխանցման գաղափարին, որը բազմաթիվ գաղտնագրային արձանագրությունների հիմնարար բաղադրիչներից է։ Դրա ընդհանուր սկզբունքն այն է, որ տվյալների փոխանցման ընթացքում ստացող կողմը հնարավորություն է ստանում ընտրությամբ ստանալ որոշակի տեղեկատվություն՝ առանց ուղարկողին ամբողջությամբ բացահայտելու իր ընտրությունը, մինչդեռ ստացողը չի ստանում իրեն չնախատեսված տվյալները։ Հետազոտության շրջանակում նոր առաջարկվող մոտեցումը կարող է գնահատվել անվտանգության, հաշվարկային բարդության, հաղորդակցման ծախսերի և բազմակողմ հաշվարկային համակարգերում ինտեգրման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Կարևորվում է արձանագրության անվտանգության տեսական հիմնավորումը՝ սահմանելով հնարավոր հակառակորդի մոդելը, մասնակիցների վարքագծի վերաբերյալ ենթադրությունները և այն գաղտնագրային հատկությունները, որոնք պետք է պահպանվեն տարբեր պայմաններում։ Քննվում են կիսաազնիվ և հնարավոր վնասակար վարք ունեցող մասնակիցների պայմաններում անվտանգության ապահովման ընդհանուր խնդիրները, ինչպես նաև գաղտնիության, տվյալների ամբողջականության և հաշվարկի արդյունքի ճշտության փոխհարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արձանագրությունների արդյունավետությանը, քանի որ գործնական բազմակողմ հաշվարկներում կարևոր են ոչ միայն անվտանգության ապացուցելի հատկությունները, այլև հաղորդագրությունների քանակը, փոխանցվող տվյալների ծավալը և հաշվարկային ռեսուրսների պահանջները։ Նոր մեխանիզմի համեմատությունը գոյություն ունեցող մոտեցումների հետ հնարավորություն է տալիս գնահատելու դրա առավելություններն ու սահմանափակումները տարբեր կիրառական սցենարներում։ Նման տեխնոլոգիաները կարող են կիրառվել այնպիսի համակարգերում, որտեղ տարբեր կազմակերպություններ կամ օգտատերեր ցանկանում են համատեղ վերլուծել տվյալներ՝ առանց սկզբնական գաղտնի տեղեկատվությունը փոխանակելու։ Աշխատությունը միավորում է տեսական գաղտնագրության, բաշխված հաշվարկների և տեղեկատվական անվտանգության մոտեցումները՝ նպաստելով գաղտնիությունը պահպանող հաշվարկային համակարգերի և անվտանգ համագործակցային տվյալների մշակման մեթոդների զարգացմանը։