Устав Армянскаго этнографическаго общества

Математика

Օպտիմիզացիայի մեթոդները մեքենայական ուսուցման խնդիրներում աշխատությունը նվիրված է մեքենայական ուսուցման մաթեմատիկական և հաշվարկային հիմքերին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով օպտիմիզացիայի մեթոդներին, որոնք կիրառվում են մոդելների ուսուցման և արդյունավետության բարձրացման գործընթացում, այն ներկայացնում է նպատակային ֆունկցիաների մինիմալացման և մաքսիմալացման հիմնական մոտեցումները, ներառյալ գրադիենտային մեթոդները, ստոխաստիկ օպտիմիզացիան, կոնվեքս և ոչ կոնվեքս խնդիրների լուծման եղանակները, ինչպես նաև նեյրոնային ցանցերի ուսուցման ընթացքում կիրառվող ալգորիթմները, գիրքը բացատրում է, թե ինչպես են տվյալների ծավալը, պարամետրերի ընտրությունը և հաշվարկային բարդությունը ազդում ուսուցման որակի և մոդելի ընդհանրացման կարողության վրա, միաժամանակ ներառելով տեսական հիմնավորումներ, մաթեմատիկական ապացույցներ և գործնական օրինակներ, որոնք օգնում են հասկանալ ժամանակակից արհեստական բանականության համակարգերի աշխատանքի հիմքում ընկած օպտիմիզացիոն սկզբունքները։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ազգային դպրոցի 4–7-րդ դասարանների աշակերտների երկխոսական խոսքի զարգացման մեթոդական խնդիրներին՝ տեքստը դիտարկելով որպես բանավոր հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման հիմնական հենարան։ Հետազոտության կենտրոնում այն մանկավարժական և լեզվադիդակտիկական միջոցներն են, որոնց օգնությամբ ընթերցված կամ ուսումնասիրված տեքստի բովանդակությունը կարող է ծառայել հարցուպատասխանի, զրույցի, քննարկման և հաղորդակցական տարբեր իրավիճակների կազմակերպման հիմք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սովորողների տարիքային առանձնահատկություններին, լեզվական պատրաստվածության մակարդակին և մայրենի լեզվի հնարավոր ազդեցությանը ուսումնասիրվող լեզվով խոսքային հմտությունների ձևավորման գործընթացում։ Տեքստի կիրառումը հնարավորություն է տալիս աշակերտներին տրամադրել թեմատիկ, բառապաշարային և քերականական նյութ, որի հիման վրա նրանք կարող են կառուցել սեփական արտահայտությունները, արձագանքել զրուցակցի խոսքին, ձևակերպել հարցեր և շարունակել երկխոսությունը։ Քննվում են տեքստի ընտրության սկզբունքները՝ դրա բովանդակային մատչելիության, հաղորդակցական արժեքի, լեզվական բարդության և սովորողների հետաքրքրություններին համապատասխանության տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում վարժությունների համակարգի կառուցումը՝ աստիճանական անցումով տեքստի ընկալումից և վերարտադրումից դեպի ավելի ինքնուրույն խոսքային գործունեություն։ Այդ գործընթացում կարող են կիրառվել տեքստի շուրջ հարցերի կազմում, դերային իրավիճակների ստեղծում, երկխոսության շարունակություն, բովանդակության քննարկում և տարբեր տեսակետների արտահայտում։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև ուսուցչի դերը հաղորդակցական միջավայրի կազմակերպման, սովորողների ակտիվ մասնակցության խթանման և լեզվական դժվարությունների հաղթահարման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում երկխոսական խոսքի այնպիսի հատկանիշների զարգացմանը, ինչպիսիք են խոսքային արձագանքի արագությունը, տրամաբանական հաջորդականությունը, հարց տալու և պատասխանելու կարողությունը, զրուցակցի խոսքը հասկանալը և հաղորդակցական իրավիճակին համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությունը։ Տեքստային հենարանի աստիճանական նվազեցումը կարող է նպաստել սովորողների խոսքային ինքնուրույնության ձևավորմանը՝ նախապատրաստելով նրանց իրական հաղորդակցական իրավիճակներում լեզվի կիրառմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության, խոսքի զարգացման և հաղորդակցական ուսուցման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել միջին դպրոցական տարիքի աշակերտների երկխոսական խոսքի ձևավորման գործընթացը։

Экономика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է համեմատական առավելության տեսության կիրառմամբ Հայաստանի Հանրապետության արտահանման կառուցվածքի ուսումնասիրությանը և դրա բարելավման ու դիվերսիֆիկացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ երկրի արտաքին առևտրային մրցունակությունը պայմանավորված է ոչ միայն արտադրության բացարձակ արդյունավետությամբ, այլև այն հարաբերական առավելություններով, որոնք ձևավորվում են տարբեր ապրանքների արտադրության այլընտրանքային ծախսերի, ռեսուրսների առկայության, մասնագիտացման, տեխնոլոգիական կարողությունների և միջազգային շուկաների պահանջարկի համադրությամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ՀՀ արտահանման ապրանքային և աշխարհագրական կառուցվածքը, դրա փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում և առանձին ապրանքախմբերի մասնագիտացման մակարդակը։ Համեմատական առավելության գնահատման համար կարող են կիրառվել արտահայտված համեմատական առավելության տարբեր ցուցանիշներ, որոնց միջոցով պարզվում է, թե որ ապրանքների արտահանման մեջ է Հայաստանը տվյալ ապրանքի համաշխարհային կամ համադրելի երկրների արտահանման համեմատությամբ առավել մասնագիտացված։ Հայաստանի վերաբերյալ հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ համեմատական առավելություններ արձանագրվել են մի շարք ապրանքախմբերում, այդ թվում՝ թանկարժեք մետաղների, հանքաքարերի, ծխախոտի, ալկոհոլային խմիչքների, տրիկոտաժի, կենդանի կենդանիների, բանջարեղենի և դրանց վերամշակված արտադրանքի ոլորտներում։ Միաժամանակ վերջին տարիներին որոշ ուղղություններով այդ առավելությունների չափը և ընդգրկումը նվազել են, ինչը մատնանշում է արտահանման կառուցվածքի հետագա դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել ՀՀ արտահանման կառուցվածքի ուժեղ և թույլ կողմերը։ Մի կողմից՝ որոշ ավանդական ճյուղերում առկա են ձևավորված արտադրական փորձ, հումքային ռեսուրսներ, մասնագիտական կարողություններ և միջազգային շուկաներում ճանաչելի արտադրանք, որոնք կարող են հիմք հանդիսանալ արտահանման ընդլայնման համար։ Մյուս կողմից՝ արտահանման չափազանց մեծ կենտրոնացումը սահմանափակ թվով ապրանքների կամ շուկաների վրա կարող է տնտեսությունը դարձնել արտաքին պահանջարկի, միջազգային գների, փոխարժեքների և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների նկատմամբ ավելի խոցելի։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև արտահանվող արտադրանքի տեխնոլոգիական բարդության և ավելացված արժեքի խնդիրը։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Հայաստանի արտահանումը մեծապես կենտրոնացած է համեմատաբար պարզ և ցածր բարդության ապրանքների վրա, մինչդեռ ավելի բարդ և բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների արտահանման ներուժը լիարժեքորեն չի օգտագործվում։ Այդ պատճառով արտահանման կառուցվածքի բարելավման կարևոր ուղղություն կարող է լինել հումքային և քիչ մշակված արտադրանքից դեպի ավելի վերամշակված, տեխնոլոգիապես ավելի բարդ և բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների աստիճանական անցումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել տեքստիլի, քիմիական արտադրանքի, մետաղական պատրաստի արտադրանքի, սննդի վերամշակման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և այլ ոլորտների զարգացման հնարավորությունները։ Նպատակն այն չէ, որ առկա համեմատական առավելությունները պարզապես փոխարինվեն նոր ճյուղերով, այլ այն, որ գործող արտադրական կարողությունների հիման վրա ստեղծվեն փոխկապակցված նոր արտադրություններ և ավելի բարձր արժեքային շղթաներ։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս արտահանման ընդլայնումը կապել արտադրության կառուցվածքային վերափոխման և տնտեսական բարդության բարձրացման հետ։ Աշխատության մեջ կարևոր նշանակություն կարող է ունենալ նաև արտահանման աշխարհագրական դիվերսիֆիկացումը։ Հայաստանի փոքր ներքին շուկան և որոշ արտահանման ուղղությունների բարձր կենտրոնացվածությունը մեծացնում են արտաքին ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ Միջազգային կառույցների գնահատականները նույնպես ընդգծում են արտահանման շուկաների և ապրանքային կառուցվածքի դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև լոգիստիկայի, միջազգային չափանիշներին համապատասխանության և կարգավորող միջավայրի բարելավման կարևորությունը։ Հետևաբար աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նոր շուկաներ մուտք գործելու հնարավորությունները, առևտրային համաձայնագրերի օգտագործումը, միջազգային սերտիֆիկացման խնդիրները, տրանսպորտային ծախսերը և արտահանող ընկերությունների մրցունակության բարձրացման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել համեմատական առավելության ցուցանիշների և արտահանման հեռանկարների միջև կապին։ Այն ապրանքները, որոնցում երկիրն արդեն ունի համեմատական առավելություն, կարող են դիտարկվել որպես զարգացման անմիջական հիմք, իսկ այն ապրանքները, որոնց արտադրության համար առկա են անհրաժեշտ կարողություններ և հարակից գիտելիքներ, կարող են դիտարկվել որպես ապագա մասնագիտացման ուղղություններ։ Այս մոտեցումը համահունչ է «արտադրական հնարավորությունների» զարգացման գաղափարին, ըստ որի նոր ապրանքների յուրացումը սովորաբար ավելի իրատեսական է այն դեպքում, երբ դրանք տեխնոլոգիական և գիտելիքային առումով մոտ են արդեն գոյություն ունեցող արտադրություններին։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել ՀՀ արտահանման խթանման և արդյունաբերական քաղաքականության մշակման ժամանակ՝ առանձնացնելով այն ապրանքներն ու ոլորտները, որոնց զարգացման համար կան առավել բարենպաստ նախադրյալներ։ Կարող են առաջարկվել արտահանման խթանման, արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացման, նոր շուկաների որոնման, ներդրումների ներգրավման, միջազգային ստանդարտների ներդրման և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի ստեղծման ուղղություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համեմատական առավելության սկզբունքը դիտարկում է որպես Հայաստանի արտահանման կառուցվածքի գնահատման և դրա հետագա կատարելագործման գործիք՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկրի առկա մասնագիտացման ուժեղ կողմերը, նվազեցնել արտահանման կենտրոնացվածությունն ու խոցելիությունը, բարձրացնել արտադրանքի տեխնոլոգիական և արժեքային մակարդակը և ձևավորել ավելի բազմազան, մրցունակ ու կայուն արտահանման կառուցվածք։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում և Ռուսաստանի Դաշնությունում մարդու և քաղաքացու միավորվելու սահմանադրական իրավունքի համեմատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի՝ իր ընդհանուր շահերի, համոզմունքների, մասնագիտական, հասարակական կամ քաղաքական նպատակների շուրջ այլ անձանց հետ կամավոր միավորվելու իրավական հնարավորությունն է, ինչպես նաև այդ ազատության սահմանադրական ճանաչման, պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմները։ Միավորվելու իրավունքը ժողովրդավարական և իրավական պետության կարևորագույն քաղաքական իրավունքներից է և սերտորեն կապված է խոսքի, հավաքների, քաղաքական մասնակցության, խղճի և արտահայտվելու ազատությունների հետ։ Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգում այս իրավունքը ամրագրված է Սահմանադրության 30-րդ հոդվածով, որը ճանաչում է յուրաքանչյուրի միավորվելու իրավունքը և արգելում անձին հարկադրել անդամակցելու որևէ միավորման կամ մնալու դրա կազմում։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել միավորման իրավունքի սահմանադրաիրավական բնույթը, դրա սուբյեկտների շրջանակը, իրականացման ձևերը և իրավական երաշխիքները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հասարակական միավորումների, քաղաքական կուսակցությունների, արհմիությունների, հասարակական կազմակերպությունների և այլ ինքնակազմակերպվող կառույցների ստեղծման ու գործունեության իրավական հիմքերին։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է մարդու և քաղաքացու իրավունքների տարբերակման ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու ազատությունն իր բնույթով կարող է վերաբերել յուրաքանչյուր անձի՝ անկախ քաղաքացիությունից, սակայն դրա առանձին դրսևորումները, հատկապես քաղաքական մասնակցության և կուսակցական գործունեության ոլորտում, կարող են կապված լինել քաղաքացիական կարգավիճակի հետ։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդու ընդհանուր իրավունքների և քաղաքացու քաղաքական իրավունքների փոխհարաբերությունը։ Համեմատական վերլուծությունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի և Ռուսաստանի սահմանադրական կարգավորումների նմանություններն ու տարբերությունները՝ սկսած իրավունքի ձևակերպումից մինչև հասարակական միավորումների ստեղծման, գրանցման, գործունեության և լուծարման իրավական ընթացակարգերը։ Կարևոր ուղղություն է նաև պետության միջամտության սահմանների ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու իրավունքի արդյունավետ պաշտպանությունը ենթադրում է, որ պետական մարմինները չպետք է անհիմն կերպով խոչընդոտեն անձանց ինքնակազմակերպմանը, սակայն միաժամանակ օրենսդրությունը կարող է սահմանել որոշակի սահմանափակումներ՝ կապված սահմանադրական կարգի, հանրային անվտանգության, այլ անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միավորման ազատության և քաղաքական բազմակարծության փոխկապակցվածությանը։ Հասարակական միավորումների բազմազանությունը քաղաքացիական հասարակության կարևոր բաղադրիչ է, իսկ քաղաքական կուսակցությունների ազատ գործունեությունը՝ ժողովրդավարական քաղաքական համակարգի հիմնարար պայմաններից մեկը։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է գնահատել, թե սահմանադրական և օրենսդրական ինչ երաշխիքներ են նախատեսված կազմակերպությունների ինքնուրույնության և ներքին գործունեության ազատության ապահովման համար։ Առանձին նշանակություն ունի իրավական պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ դատական պաշտպանության հնարավորությունները, պետական մարմինների որոշումների վիճարկումը և սահմանադրական վերահսկողության գործիքները։ Հետազոտությունը կարող է նաև դիտարկել միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը միավորվելու իրավունքի ազգային կարգավորման վրա և պարզել, թե ինչպես են այդ չափանիշներն արտացոլվում երկու երկրների սահմանադրական և ընթացիկ օրենսդրության մեջ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրել գործող իրավական համակարգերը, այլև բացահայտել դրանց առավելություններն ու խնդիրները, գնահատել իրավակարգավորման արդյունավետությունը և մշակել օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է միավորվելու իրավունքի՝ որպես մարդու և քաղաքացու սահմանադրական կարգավիճակի կարևոր բաղադրատարրի առավել ամբողջական բնութագրմամբ։ Գործնական նշանակությունը կարող է դրսևորվել հասարակական կազմակերպությունների և քաղաքական միավորումների իրավական կարգավիճակի կատարելագործման, քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների կողմից այդ իրավունքների իրացման համար անհրաժեշտ երաշխիքների ապահովման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, մարդու իրավունքների մասնագետներին, քաղաքական ինստիտուտների և քաղաքացիական հասարակության հետազոտողներին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և սահմանադրական իրավունքով զբաղվող ուսանողներին։

Медицина

Научная работа посвящена комплексному подходу к диагностике, лечению и прогнозированию результатов в стоматологической имплантологии. Основная идея исследования заключается в том, что успешность имплантологического лечения определяется не отдельной процедурой, а последовательным учётом целого комплекса факторов, связанных с состоянием пациента, особенностями костной ткани, состоянием полости рта, конструкцией имплантата, хирургической техникой и последующим ортопедическим этапом. Такой подход позволяет перейти от стандартного выполнения отдельных манипуляций к индивидуальному планированию лечения и более обоснованной оценке ожидаемого результата. Диагностический этап имеет принципиальное значение, поскольку именно на нём определяется состояние зубочелюстной системы, оцениваются объём и качество костной ткани, состояние мягких тканей, особенности прикуса и функциональная нагрузка. В комплексное обследование могут входить клинический осмотр, анализ медицинского и стоматологического анамнеза, рентгенологические методы, а при необходимости — трёхмерная визуализация и цифровое планирование. Полученные данные позволяют определить возможность имплантации, выбрать оптимальное расположение имплантатов и выявить факторы, способные увеличить вероятность осложнений. Существенное внимание уделяется индивидуальным особенностям пациента. Общее состояние здоровья, наличие хронических заболеваний, состояние пародонта, качество гигиены полости рта, курение, особенности костного обмена и соблюдение пациентом рекомендаций могут существенно влиять на процесс заживления и долгосрочную стабильность имплантационной конструкции. Поэтому комплексная диагностика предполагает не только оценку локального состояния тканей, но и анализ факторов риска, которые необходимо учитывать при составлении плана лечения. Лечебная часть исследования может охватывать различные этапы имплантологического лечения: подготовку полости рта, устранение воспалительных процессов, хирургическую установку имплантатов, при необходимости — проведение костнопластических вмешательств, последующее формирование условий для остеоинтеграции и ортопедическую реабилитацию. Важным принципом является последовательность и согласованность всех этапов, поскольку результат хирургического вмешательства непосредственно связан с последующим протезированием и функциональной нагрузкой. Отдельное место занимает прогнозирование. Оно направлено на оценку вероятности успешной остеоинтеграции, сохранения имплантата и стабильности ортопедической конструкции в долгосрочной перспективе. Для этого могут анализироваться клинические и рентгенологические показатели, индивидуальные факторы риска и результаты наблюдения пациентов. Использование комплексного подхода позволяет своевременно выявлять потенциальные осложнения и корректировать лечебную тактику ещё до возникновения серьёзных проблем. Современная имплантология также активно использует цифровые технологии, которые позволяют моделировать будущую конструкцию, оценивать анатомические особенности и повышать точность хирургического планирования. Их сочетание с клиническими методами обследования способствует более предсказуемому проведению лечения. Практическая значимость работы заключается в систематизации диагностических и лечебных мероприятий и разработке принципов индивидуального прогнозирования результатов имплантации. Такой подход способствует повышению обоснованности выбора метода лечения, снижению вероятности осложнений и улучшению функциональных и эстетических результатов стоматологической реабилитации. В целом исследование рассматривает стоматологическую имплантологию как многоэтапный процесс, в котором диагностика, хирургическое лечение, ортопедическая реабилитация, профилактика осложнений и последующее наблюдение должны рассматриваться как единая взаимосвязанная система.

Экономика

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային քաղաքականության ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով հարկային համակարգի կայացման պատմական նախադրյալները, տնտեսական և իրավական հիմքերը, պետական ֆինանսների կառավարման առանձնահատկությունները և հարկային կարգավորման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է անկախության ձեռքբերումից հետո Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային համակարգի ձևավորման գործընթացի, իրականացված հարկային բարեփոխումների, հարկատեսակների կառուցվածքի և հարկային քաղաքականության տնտեսական ազդեցությունների վերլուծության հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում դիտարկվում են հարկային քաղաքականության տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, հարկերի տնտեսական էությունը, դրանց գործառույթները, պետական բյուջեի եկամուտների ձևավորման մեխանիզմները և հարկային համակարգի դերը ազգային տնտեսության զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի հարկային օրենսդրության կատարելագործման, հարկային բեռի օպտիմալ բաշխման, հարկման արդարության ապահովման, հարկային վարչարարության արդյունավետության բարձրացման և հարկատուների իրավունքների պաշտպանության հիմնահարցերը։ Հայաստանի հարկային համակարգի զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անցումային տնտեսության պայմաններում հարկային քաղաքականության իրականացման առանձնահատկությունները, տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունը հարկային հարաբերությունների վրա և պետական եկամուտների կայունության ապահովման հետ կապված դժվարությունները։ Կարևոր նշանակություն ունեն ուղղակի և անուղղակի հարկերի հարաբերակցության, եկամտային հարկի, շահութահարկի, ավելացված արժեքի հարկի, ակցիզային հարկի և այլ պարտադիր վճարների կիրառման տնտեսական հետևանքների ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է նաև հարկային արտոնությունների տրամադրման նպատակահարմարությունը, դրանց ազդեցությունը ներդրումային միջավայրի, ձեռնարկատիրական գործունեության և տնտեսական մրցակցության վրա, ինչպես նաև հարկային խթանների կիրառման հնարավորությունները տնտեսության առաջնահերթ ոլորտների զարգացման նպատակով։ Առանձին ուշադրության են արժանի փոքր և միջին ձեռնարկատիրության հարկման առանձնահատկությունները, հարկային պարտավորությունների կատարման գործընթացում առաջացող վարչարարական դժվարությունները և հարկային կարգավորման ազդեցությունը տնտեսավարող սուբյեկտների ֆինանսական գործունեության վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ստվերային տնտեսության, հարկերից խուսափելու, հարկային կարգապահության և հարկային վերահսկողության արդյունավետության հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությունը։ Այս համատեքստում կարևորվում են հարկային մարմինների գործունեության կազմակերպումը, հարկային տեղեկատվության հավաքագրման և մշակման մեխանիզմները, հարկային վերահսկողության ժամանակակից մոտեցումները և հարկատուների ու պետական կառույցների միջև փոխվստահության ամրապնդումը։ Հարկային քաղաքականության կատարելագործման տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունեն միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը, տարբեր երկրների հարկային համակարգերի համեմատական վերլուծությունը և Հայաստանի տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ առանձնահատկություններին համապատասխան հարկային կարգավորման արդյունավետ գործիքների ընտրությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր են նաև հարկաբյուջետային քաղաքականության և մակրոտնտեսական կայունության փոխկապակցվածությունը, հարկային եկամուտների ազդեցությունը պետական ծախսերի ֆինանսավորման, սոցիալական ծրագրերի իրականացման, տնտեսական աճի խթանման և հանրային ծառայությունների զարգացման վրա։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է հարկային քաղաքականության արդյունավետության գնահատման, գործող կարգավորման մեխանիզմների թերությունների բացահայտման և հարկային համակարգի բարելավման ուղղությունների հիմնավորման անհրաժեշտությամբ։ Հարկային բարեփոխումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պետական ֆինանսական քաղաքականության և մասնավոր հատվածի տնտեսական շահերի հավասարակշռման, հարկային համակարգի կանխատեսելիության ապահովման և գործարար միջավայրի բարելավման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, ֆինանսների և հարկային կառավարման մասնագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության, հանրային ֆինանսների և հարկային օրենսդրության զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային քաղաքականության ձևավորման փորձի, հարկային համակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացման և պետական ֆինանսների արդյունավետ կառավարման հիմնախնդիրների առավել խորքային ընկալմանը։