Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է հելլենիստական շրջանի նշանավոր հրեա փիլիսոփա և աստվածաբանական մտածող Փիլոն Ալեքսանդրացու գաղափարական ժառանգության ազդեցության ուսումնասիրությանը հայկական միջնադարյան մեկնողական ավանդույթի ձևավորման և զարգացման համատեքստում։ Քննարկվում են նրա փիլիսոփայական և աստվածաբանական հայացքները, սուրբգրային տեքստերի մեկնաբանության սկզբունքները, այլաբանական մեկնության առանձնահատկությունները և դրանց առնչությունները հայ միջնադարյան մտավոր մշակույթի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անտիկ փիլիսոփայության, հուդայական կրոնական մտածողության և քրիստոնեական աստվածաբանության փոխազդեցությանը, ինչպես նաև դրանց արտահայտություններին հայկական մեկնողական գրականության մեջ։ Ուսումնասիրվում են Փիլոնի երկերի հայերեն թարգմանությունների պատմությունը, դրանց պահպանման և տարածման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ մատենագրության մեջ նրա գաղափարների ընկալման ու վերաիմաստավորման հնարավոր ուղիները։ Դիտարկվում են սուրբգրային պատմությունների խորհրդանշական մեկնաբանության, բառացի և այլաբանական իմաստների հարաբերակցության, աստվածային ճանաչողության, մարդու հոգևոր կատարելագործման և բարոյական արժեքների վերաբերյալ պատկերացումները։ Կարևորվում են հայկական միջնադարյան մեկնիչների կողմից փիլիսոփայական հասկացությունների կիրառման առանձնահատկությունները, հունական մտավոր ավանդույթի յուրացումը և աստվածաբանական մեկնությունների ձևավորման պատմական պայմանները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել Փիլոնի մեկնողական մոտեցումները և հայ միջնադարյան հեղինակների աշխատություններում հանդիպող համապատասխան գաղափարներն ու մեկնաբանական սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական թարգմանական գրականության դերին անտիկ փիլիսոփայական ժառանգության պահպանման, փոխանցման և հետագա ուսումնասիրության գործում։ Առանձնացվում են մեկնողական տեքստերի լեզվաոճական, իմաստաբանական և գաղափարական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև փիլիսոփայական եզրաբանության ձևավորման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտածողության կապը վաղ քրիստոնեական մեկնողական ավանդույթների հետ և դրանց փոխազդեցությունը հելլենիստական փիլիսոփայության գաղափարների հետ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հայ միջնադարյան մտքի պատմության, սուրբգրային մեկնության մեթոդների և հայ-հունական մշակութային առնչությունների առավել խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության արդյունքները նշանակություն ունեն նաև հայերեն թարգմանություններով պահպանված փիլոնյան ժառանգության գիտական գնահատման և համաշխարհային փիլիսոփայական մտքի պատմության մեջ հայկական մատենագրության դերի լուսաբանման համար։ Այն օգտակար է հայագետների, փիլիսոփայության պատմաբանների, աստվածաբանների, բանասերների, ձեռագրագետների, կրոնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։