Готовые материалы

Ժողովածուն միավորում է տարբեր երգեր և ներկայացնում հայերեն երգային գրականության ու երաժշտական մշակույթի բազմազանությունը։ Երգը հայ ժողովրդի բանավոր և գրավոր մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից է, որի միջոցով արտահայտվել են անձնական զգացմունքները, սիրային ապրումները, ուրախությունն ու տխրությունը, առօրյա կյանքի պատկերները, հասարակական հարաբերությունները և բարոյական պատկերացումները։ Տարբեր բնույթի երգերի մեկ ժողովածուում ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու երգային ստեղծագործության թեմատիկ բազմազանությունը և դրա տեղը ժամանակի ընթերցողական ու երաժշտական կյանքում։ Նման երգարանները նշանակալի դեր են ունեցել երգերի գրավոր պահպանման, տարածման և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում՝ լրացնելով բանավոր կատարողական ավանդույթը։ Դրանք կարող են ծառայել որպես աղբյուր՝ ուսումնասիրելու երգերի լեզուն, բանաստեղծական կառուցվածքը, արտահայտչամիջոցները և ժողովրդական կամ հեղինակային երգարվեստի փոխհարաբերությունները։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ երաժշտական բանահյուսությամբ, երգարանների պատմությամբ և 19-րդ դարի հայ մշակութային կյանքով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հայ տպագիր գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես երգային ժառանգության գրավոր ամրագրման և տարածման օրինակ։

Ժողովածուն նվիրված է Պետրոս Տեր Հովսեփյան Մադաթյանցի՝ Շամախեցի Սեյյադ մականունով հայտնի ստեղծագործողի երգերին և հայ աշուղական մշակույթի գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ է։ Աշուղական արվեստը հայ ժողովրդի երաժշտական ու գրական ավանդույթների նշանակալի մասն է, որտեղ բանաստեղծական խոսքը զուգորդվում է մեղեդու, կատարողական արվեստի և բանավոր փոխանցման մշակույթի հետ։ Աշուղական երգերում հաճախ արտահայտվել են մարդկային զգացմունքները, սիրո և բարեկամության թեմաները, կյանքի փորձից բխող խոհերը, բարոյական պատկերացումները և հասարակական միջավայրի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Երգերի ժողովածուները նպաստել են այդ ստեղծագործությունների պահպանմանը՝ դրանք բանավոր կատարումներից տեղափոխելով գրավոր մշակույթի դաշտ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աշուղների ստեղծագործական ինքնությունը, մականունների կիրառման ավանդույթը, երգային ժառանգության տարածման ուղիները և ժամանակաշրջանի մշակութային կապերը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական բանահյուսության, աշուղական բանաստեղծության, 19-րդ դարի հայ մշակույթի և գրական-երաժշտական ժառանգության պահպանման հարցերով զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր մատենագիտական նյութ է հայերեն տպագիր երգարանների պատմության ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է Հովհաննես Կարապետյանի՝ Աշըղ Շիրին մականունով հայտնի աշուղի երգարվեստը և արժեքավոր նյութ է հայ աշուղական ու ժողովրդական երաժշտական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Աշուղական արվեստը հայ մշակութային ավանդույթում միավորում է բանաստեղծական խոսքը, երաժշտությունը, կատարողական վարպետությունը և բանավոր ստեղծագործության փոխանցման եղանակները։ Աշուղները հաճախ իրենց երգերում անդրադարձել են սիրուն, մարդկային զգացմունքներին, անձնական ապրումներին, բարոյական արժեքներին և հասարակական կյանքին՝ ստեղծելով ինչպես քնարական, այնպես էլ խրատական ու պատմողական բնույթի ստեղծագործություններ։ Տարբեր երգերի համախմբումը մեկ ժողովածուում հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու աշուղական երգացանկի բազմազանության և երգային ավանդույթի գրավոր պահպանման նշանակության մասին։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել բանավոր միջավայրում տարածվող երգերի գրառման, պահպանման և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական բանահյուսությամբ, աշուղական բանաստեղծությամբ, 19-րդ դարի մշակութային կյանքով և հայ տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև մատենագիտական նշանակություն ունի՝ որպես հայ աշուղական ժառանգության պահպանմանն ու ուսումնասիրությանն առնչվող տպագիր աղբյուր։

Գիրքը վերնագրով առնչվում է զատկի՝ քրիստոնեական գլխավոր տոներից մեկի, և նախասահմանության՝ աստվածաբանական ու փիլիսոփայական մտքի կարևոր հասկացություններից մեկի թեմաներին։ Զատիկը քրիստոնեական ավանդության մեջ խորհրդանշում է Հիսուս Քրիստոսի հարությունը և կապված է փրկության, հավատի, հոգևոր նորոգման ու հավիտենական կյանքի գաղափարների հետ։ Նախասահմանության հասկացությունը վերաբերում է Աստծո կամքի, մարդկային կյանքի ընթացքի, ազատ կամքի և փրկության փոխհարաբերությունների շուրջ ձևավորված կրոնական պատկերացումներին։ Այս երկու թեմաների համադրությունը հնարավորություն է տալիս գիրքը դիտարկելու քրիստոնեական դավանաբանության, կրոնական մտածողության և բարոյական հարցադրումների համատեքստում։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցական գրականության, քրիստոնեական տոնակարգի և աստվածաբանական գաղափարների պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Հրատարակությունը նաև նյութ է 19-րդ դարի հայալեզու կրոնական գրականության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով այն միջավայրը, որտեղ տպագիր գրքերը ծառայում էին հավատքի ուսուցմանը, կրոնական գիտելիքների տարածմանը և աստվածաբանական հարցերի շուրջ ընթերցողական հետաքրքրության ձևավորմանը։ Գրքի վերնագրում զատկի և նախասահմանության հիշատակումը միավորում է տոնական-ծիսական և դավանաբանական թեմաները՝ այն դարձնելով հայ կրոնական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար ուշադրության արժանի մատենագիտական միավոր։

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է Զավան և Փառնակ անունների շուրջ կառուցված գրական պատմություն՝ ընթերցողին տեղափոխելով գեղարվեստական պատումի աշխարհ։ Վերնագրում հիշատակված կերպարները ստեղծագործության կենտրոնական առանցքն են, որոնց միջոցով կարող են բացահայտվել մարդկային հարաբերությունների, անձնական ընտրությունների, հասարակական միջավայրի և բարոյական պատկերացումների տարբեր կողմեր։ Երկի գրական արժեքը կարելի է դիտարկել նաև ժամանակաշրջանի հայալեզու գեղարվեստական արձակի զարգացման համատեքստում, երբ տպագիր գրականությունը կարևոր դեր ուներ ընթերցանության մշակույթի տարածման, գրական ճաշակի ձևավորման և հասարակական գաղափարների փոխանցման գործում։ Ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել 19-րդ դարի հայ գրականության, արևմտահայ գրական միջավայրի և հայերեն տպագիր գրքի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու ժամանակի գրական լեզվին, պատումի կառուցման եղանակներին, կերպարների ներկայացման սկզբունքներին և ընթերցողին ուղղված գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկություններին։ Գիրքը կարող է դիտարկվել որպես հայ գրական ժառանգության ուսումնասիրության նյութ՝ հատկապես այն հետազոտությունների շրջանակում, որոնք անդրադառնում են 19-րդ դարի հայալեզու հրատարակություններին, գեղարվեստական պատմությունների տարածմանը և ընթերցանության ավանդույթների ձևավորմանը։

Այս փոքրածավալ հրատարակությունը ներկայացնում է զավեշտական գուշակությունների թեման՝ համադրելով ժամանցը, հումորը և ապագայի մասին ենթադրություններ անելու տարածված սովորույթը։ Գուշակությունները տարբեր ժողովուրդների կենցաղային ու տոնական մշակույթի մաս են կազմել՝ հանդես գալով որպես զվարճանքի, հետաքրքրասիրության բավարարման և մարդկանց միջև աշխույժ շփման միջոց։ Զավեշտական բնույթը ենթադրում է, որ գուշակությունները նախատեսված են ոչ այնքան լուրջ կանխատեսումների, որքան ծիծաղ առաջացնելու, անսպասելի պատասխաններով զարմացնելու և ընթերցողին զվարճացնելու համար։ Նման նյութերում հումորը կարող է կառուցվել բառախաղերի, երկիմաստ արտահայտությունների, առօրյա իրավիճակների և մարդկային սովորությունների սրամիտ մեկնաբանությունների վրա։ Կարճ ձևաչափով զվարճալի գրքերը կարևոր տեղ են ունեցել 19-րդ դարի ընթերցանության մշակույթում՝ հասանելի լինելով տարբեր տարիքային և հասարակական խմբերի և ծառայելով որպես անհատական կամ խմբային ժամանցի միջոց։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն զվարճալի գրականության, ժողովրդական գուշակությունների մշակույթի, հումորային տպագիր նյութերի և ժամանակաշրջանի ժամանցային սովորույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև բանագետներին, մշակույթի պատմաբաններին և հայ տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս փոքրածավալ հրատարակության վերնագիրը կապվում է ժողովրդի ժամանցի և զվարճանքի ձևերի հետ՝ մասնավորապես հիշատակելով «վիճակներ» հասկացությունը, որը կարող է վերաբերել վիճակահանությամբ կամ պատահական ընտրությամբ անցկացվող խաղերին ու զվարճանքներին։ Ժողովրդական զվարճանքները տարբեր ժամանակներում կարևոր տեղ են զբաղեցրել հասարակական և ընտանեկան կյանքում՝ դառնալով մարդկանց հավաքների, տոնական առիթների և համայնքային շփումների բաղադրիչ։ Դրանք կարող էին ներառել խաղեր, կատակային զբաղմունքներ, գուշակություններ և այլ մասնակցային ձևեր, որոնք համատեղում էին ժամանցը, ավանդույթը և մարդկանց միջև փոխազդեցությունը։ Նման նյութերի գրավոր ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պահպանելու ժողովրդական ժամանցի որոշ ձևերի մասին տեղեկությունները և ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին դրանք ներկայացվում տպագիր մշակույթում։ 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում զվարճանքի ու հավաքական զբաղմունքների նկարագրությունները կարող են արժեքավոր նյութ լինել առօրյա սովորույթների, տոնական մշակույթի և հանրային ժամանցի պատմության համար։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել բանահյուսությամբ, ժողովրդական խաղերով, հասարակական կենցաղով և հայ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն նաև օգտակար աղբյուր կարող է լինել ժամանակաշրջանի ժամանցային գրականության ու տպագրական արտադրանքի բազմազանությունը դիտարկելու համար։

Այս աշխատությունը վերաբերում է տոներին՝ որպես կրոնական, հոգևոր և հասարակական կյանքի կարևոր բաղադրիչի։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ տոները կապված են աստվածաշնչյան իրադարձությունների, սրբերի հիշատակի, եկեղեցական պատմության և հավատքի հիմնական գաղափարների հետ։ Դրանք իրենց արտահայտությունն են գտել եկեղեցական արարողություններում, աղոթքներում, ծիսական սովորույթներում և ժողովրդական կենցաղում՝ դառնալով հոգևոր կյանքի ու մշակութային ինքնության պահպանման միջոց։ Տոների նշանակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական պատկերացումներն ու եկեղեցական ավանդույթները փոխանցվել սերնդեսերունդ և ինչպես են ազդել համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Տոնացույցին և տոնական սովորույթներին նվիրված գրականությունը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել տոների բովանդակությանը, դրանց հոգևոր իմաստին և եկեղեցական օրացույցում ունեցած տեղին։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել կրոնական գիտելիքների տարածման և հավատացյալների շրջանում եկեղեցական ավանդույթների ճանաչելիության բարձրացման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում քրիստոնեական տոնական մշակույթի, հայ եկեղեցական ավանդությունների և կրոնական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանությամբ, հայ եկեղեցու պատմությամբ, տոնացույցով և հայ ժողովրդի հոգևոր-մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է Զեյթունի պատմությանն առնչվող դեպքերին և իրադարձություններին։ Զեյթունը Կիլիկիայի հայկական բնակավայրերից էր, որն առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցրել հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ՝ իր ինքնուրույնության ձգտումներով, տեղական կառավարման ավանդույթներով և Օսմանյան իշխանությունների հետ ունեցած բարդ հարաբերություններով։ Զեյթունի բնակչության հասարակական ու քաղաքական կյանքը ձևավորվել է տարածաշրջանի պատմական պայմանների, վարչական հարաբերությունների և հայ բնակչության իրավունքների պահպանման շուրջ ծավալված հակասությունների ազդեցությամբ։ Զեյթունի իրադարձությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի, տեղական ինքնակազմակերպման, ազգային ինքնագիտակցության և հայ բնակչության դիմադրության պատմական դրսևորումները հասկանալու համար։ Նման հրատարակությունները կարող են տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանում շրջանառվող պատմական պատկերացումների և հասարակական արձագանքների մասին՝ նպաստելով ազգային պատմության վերաբերյալ տպագիր նյութերի ուսումնասիրությանը։ Թեև վերնագիրը չի հստակեցնում, թե հատկապես որ դեպքերն են ներկայացված, այն թույլ է տալիս գիրքը դիտարկել Զեյթունի պատմությանը նվիրված պատմական գրականության շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Կիլիկիայի հայկական բնակավայրերի անցյալով, 19-րդ դարի ազգային շարժումներով և հայ տպագիր պատմագրության զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Այս կարճ աշխատության վերնագիրը բարձրացնում է հարստության և աղքատության տարբերության, ինչպես նաև մարդու իրական արժեքը գնահատելու չափանիշների հարցը։ Հարստության և աղքատության թեման կարևոր տեղ է զբաղեցրել հասարակական ու բարոյախոսական գրականության մեջ, քանի որ այն առնչվում է նյութական բարեկեցությանը, սոցիալական անհավասարությանը, աշխատանքի արժեքին և մարդկանց միջև փոխհարաբերություններին։ Նման հարցադրումը կարող է ընթերցողին մղել խորհելու այն մասին, թե արդյոք մարդու հարստությունը պետք է գնահատել միայն ունեցվածքով ու նյութական հնարավորություններով, թե նաև նրա գիտելիքներով, առաքինություններով, վարքագծով և հասարակության հանդեպ վերաբերմունքով։ Հարստության ու աղքատության հակադրությունը հաճախ օգտագործվել է բարոյական դատողություններ ներկայացնելու և հասարակական պատկերացումները քննարկելու համար՝ ուշադրություն հրավիրելով արտաքին պայմանների և մարդկային արժանիքների միջև տարբերության վրա։ Վերնագրի հարցական ձևը մատնանշում է քննարկման կամ մտորումների խթանման նպատակ՝ ընթերցողին առաջարկելով ինքնուրույն գնահատել նյութական վիճակի և իրական արժեքի փոխհարաբերությունը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն հասարակական ու բարոյախոսական գրականության, սոցիալական թեմաների և կարճ դաստիարակչական հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայ հասարակական մտքի պատմությամբ և ժամանակաշրջանի տպագիր մշակույթով հետաքրքրվողներին։

Այս աշխատության վերնագիրը մատնանշում է ամուսնական զույգերին ուղղված նվիրական կամ խրատական բնույթի նյութ։ Ընտանեկան հարաբերություններին վերաբերող գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել 19-րդ դարի դաստիարակչական և հասարակական մտքի մեջ՝ անդրադառնալով ամուսինների փոխհարաբերություններին, փոխադարձ հարգանքին, վստահությանը, պատասխանատվությանը և ընտանիքի կայունության նշանակությանը։ Ամուսնությունը դիտարկվել է ոչ միայն որպես անձնական հարաբերություն, այլև որպես հասարակական կյանքի կարևոր հիմք, որի բարեկեցությունը կապված է ընտանիքի անդամների վարքագծի, պարտականությունների և միմյանց հանդեպ վերաբերմունքի հետ։ Այսպիսի հրատարակությունները կարող էին ծառայել որպես ընթերցանության կամ նվիրելու համար նախատեսված նյութ՝ ընտանեկան կյանքի վերաբերյալ խորհուրդներ և բարոյական մտորումներ ներկայացնելու նպատակով։ Վերնագիրը նաև արտացոլում է ժամանակաշրջանի տպագիր մշակույթում տարածված սովորույթը՝ որոշակի ընթերցողական խմբերի համար նախատեսված գրքերն առանձնացնելու ըստ թեմայի կամ հասցեատիրոջ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ընտանեկան հարաբերությունների պատմությամբ, հայ հասարակական կենցաղով, բարոյական դաստիարակության գրականությամբ և 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրքի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին ամուսնական կյանքի և ընտանեկան արժեքների թեմաները ներկայացվում ժամանակաշրջանի հայալեզու հրատարակություններում։

Այս հրատարակության վերնագիրը վերաբերում է զինվորական օթևանին՝ զինվորականների ժամանակավոր կացության և հանգստի համար նախատեսված վայրին կամ այդպիսի հաստատության գործունեությանը։ Զինվորական օթևանները կարևոր դեր են ունեցել զինվորների տեղավորման, ճանապարհորդության ընթացքում գիշերակացի ապահովման և ծառայության հետ կապված կենցաղային կարիքների կազմակերպման գործում։ Դրանց անհրաժեշտությունը պայմանավորված էր զորքերի տեղաշարժով, զինվորական ծառայության պայմաններով և այն ժամանակաշրջանի տրանսպորտային ու կացարանային հնարավորություններով։ Զինվորականների կեցության կազմակերպումը կապված էր ոչ միայն ռազմական կառավարման, այլև սոցիալական ու վարչական հարցերի հետ, քանի որ օթևանների միջոցով կարգավորվում էին զինվորների ընդունման, տեղավորման և առօրյա պայմանների ապահովման խնդիրները։ Կարճ ծավալով այս հրատարակությունը կարող է վերաբերել զինվորական օթևանի կազմակերպմանը, դրա նշանակությանը կամ այդ անվամբ հայտնի առանձին նյութի ներկայացմանը։ Վերնագիրը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել զինվորական կենցաղի և զինվորների կացության կազմակերպման թեմայի շրջանակում՝ առանց բովանդակության մասին չհաստատված մանրամասներ վերագրելու։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, զինվորական հաստատությունների զարգացմամբ, 19-րդ դարի հասարակական կյանքով և հայերեն տպագիր նյութերի մատենագիտական ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։

Այս ժողովածուն նվիրված է Իվան Բալակիրևին՝ ռուս կայսր Պետրոս Մեծի արքունիքի հետ կապվող հայտնի պալատական կատակասերին, որի անունը հետագայում լայնորեն տարածվել է զվարճալի պատմությունների և սրամիտ խոսքերի շնորհիվ։ Պալատական կատակասերների կերպարները կարևոր տեղ են զբաղեցրել եվրոպական և ռուսական մշակութային ավանդույթներում․ նրանց վերագրվող պատմություններում հումորը հաճախ ծառայել է հասարակական հարաբերությունները ներկայացնելու, իշխանավորների վարքագծի շուրջ ակնարկներ անելու և մարդկային թերությունները ծաղրելու նպատակին։ Բալակիրևի անվան շուրջ ձևավորված զվարճապատումները կապվում են Պետրոս Մեծի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի մասին հետագա պատկերացումների հետ և արտացոլում են հետաքրքրությունը կայսերական միջավայրի սովորույթների ու կատակային մշակույթի նկատմամբ։ Այսպիսի պատմություններում սրամտությունը, բառախաղը և անսպասելի պատասխանները դառնում են պատմողական հիմնական միջոցներ՝ ընթերցողին զվարճացնելու և միաժամանակ մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը բացահայտելու համար։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուսական ժողովրդական ու պալատական անեկդոտների պատմության, Պետրոս Մեծի դարաշրջանի մշակութային ընկալումների և հումորային գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայերեն թարգմանական գրականության պատմությամբ և 19-րդ դարի ընթերցանության մշակույթով հետաքրքրվողներին։

Այս ժողովածուն ներկայացնում է ժողովրդական զվարճալի մանրապատումներ՝ կարճ պատմություններ, որոնց հիմնական նպատակն է ընթերցողին զվարճացնել, առաջացնել ժպիտ և փոխանցել ժողովրդական կենսափորձը։ Ժողովրդական մանրապատումները բանավոր մշակույթի կարևոր տեսակներից են․ դրանք հաճախ կառուցվում են առօրյա իրավիճակների, մարդկային բնավորության առանձնահատկությունների, անսպասելի դեպքերի և սրամիտ պատասխանների շուրջ։ Հումորային պատմությունների միջոցով ժողովուրդն արտահայտել է իր վերաբերմունքը հասարակական հարաբերությունների, կենցաղային դժվարությունների, մարդկային թերությունների և վարքագծի տարբեր դրսևորումների նկատմամբ։ Նման պատմություններում ծիծաղը կարող է ծառայել ոչ միայն զվարճանքի, այլև խրատական նպատակների՝ ընդգծելով խոհեմության, հնարամտության, արդարամտության և ողջամիտ դատողության կարևորությունը։ Ժողովրդական բանավոր ստեղծագործությունների գրավոր հավաքումն ու հրատարակումը նպաստել են պատմությունների պահպանմանը և սերունդներին փոխանցմանը՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական արտահայտչամիջոցները, կենցաղային պատկերացումները և հումորի ձևերը։ Այս ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ ժողովրդական բանահյուսության, կարճ պատմողական ժանրերի, հումորային խոսքի և ժողովրդական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, գրականագետներին, լեզվաբաններին և հայ մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։