Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Նախնադարյան տոնը և դիցաբանությունը

Լևոն Աբրահամյանի գիտական աշխատությունը նվիրված է նախնադարյան հասարակությունների տոնական ծեսերի և դիցաբանական պատկերացումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով տոնի՝ որպես մշակութային, սոցիալական և խորհրդանշական երևույթի առաջացմանն ու զարգացմանը։ Աշխատության թեմատիկ առանցքում տոնական արարողությունների և առասպելների միջև առկա կապն է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են վաղ հասարակությունները մեկնաբանել աշխարհի ծագումը, բնության երևույթները, կյանքի ու մահվան շրջափուլերը, համայնքի գոյությունը և մարդու տեղը տիեզերական կարգի մեջ։ Նախնադարյան տոնը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ուրախության կամ հավաքական հանգստի դրսևորում, այլև որպես ծիսական գործողությունների համակարգ, որի միջոցով համայնքը վերարտադրում էր իր հավատալիքները, ամրապնդում հասարակական կապերը և փոխանցում սերունդներին մշակութային հիշողությունը։ Դիցաբանական պատումները նման ծեսերին հաղորդում էին իմաստ և խորհրդանշական հիմք՝ բացատրելով դրանց ծագումը, նշանակությունն ու կատարման կարգը։ Այս տեսանկյունից տոնը, ծեսը և առասպելը հանդես են գալիս որպես փոխկապակցված մշակութային ձևեր, որոնց միջոցով կազմակերպվում էին համայնքային կյանքը և աշխարհընկալումը։ Աշխատության ուսումնասիրական նշանակությունը կապված է նաև մշակութային երևույթների համեմատական վերլուծության հնարավորության հետ՝ տարբեր ժողովուրդների ծիսական ավանդույթներում ընդհանրություններ և առանձնահատկություններ բացահայտելու նպատակով։ Տոնական վարքաձևերի, խորհրդանիշների, ծիսական գործողությունների և առասպելական պատկերների քննությունը կարևոր նյութ է տրամադրում վաղ կրոնական մտածողության, հասարակական հարաբերությունների և մշակույթի պատմական զարգացման մասին։ Այս մոտեցումը նպաստում է տոնի՝ որպես հասարակության ինքնակազմակերպման, հավաքական ինքնության պահպանման և մշակութային իմաստների փոխանցման միջոցի ըմբռնմանը։ Գիրքը արժեքավոր է նախնադարյան մշակույթի, ծիսագիտության, դիցաբանության և կրոնական պատկերացումների ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար է մարդաբաններին, ազգագրագետներին, բանագետներին, մշակութաբաններին, կրոնագետներին ու մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Թարմացվել է՝ 2026-10-25
Նախնադարյան տոնը և դիցաբանությունը

Անվճար

Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Տեսնել ավելին Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book15 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book9 Տեսնել ավելին Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book2 Տեսնել ավելին Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Տեսնել ավելին