Հեղինակի գրքերը (2)

Օնլայն

Պատմություն

Հայերի բռնի մահմեդականացումը․ լռություն, ժխտում և ուծացում

Գիրքը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության բարդ և երկար ժամանակ հանրային ու պատմագիտական քննարկումների շրջանակում սահմանափակ անդրադարձ ստացած հիմնախնդիրներից մեկին՝ հայերի բռնի մահմեդականացմանը, դրա պատմական նախադրյալներին, դրսևորումներին, հետևանքներին և հետագա սերունդների ինքնության վրա ունեցած ազդեցությանը։ Աշխատության առանցքում բռնի կրոնափոխության երևույթն է՝ դիտարկված ոչ միայն որպես կրոնական պատկանելության փոփոխություն, այլև որպես հայ ժողովրդի էթնիկ, ազգային, լեզվական և մշակութային ինքնության վրա ներգործող բռնության ու ձուլման գործընթաց։ Հեղինակային ուսումնասիրության մեջ կարևորվում են այն պատմական հանգամանքները, որոնց պայմաններում հայերը հարկադրաբար հրաժարվել են իրենց կրոնից, իսկ կրոնափոխությունը հաճախ ուղեկցվել է ազգային ինքնության կորստի, հայկական անունների ու ավանդույթների մոռացության, մայրենի լեզվից հեռացման և նոր հասարակական միջավայրում ձուլման գործընթացներով։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանանում բռնի մահմեդականացման շուրջ ձևավորված լռության, ժխտման և պատմական հիշողության խեղաթյուրման խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են բռնության, վախի, սոցիալական ճնշման և պատմական իրադարձությունների հետևանքով առաջացած ինքնության փոփոխությունները հետագայում արտացոլվել անհատական ու հավաքական հիշողության մեջ, ինչպես նաև ինչու են այդ գործընթացների մասին տեղեկությունները երկար ժամանակ դուրս մնացել հասարակական գիտակցության և պատմական քննարկումների առաջնային շրջանակից։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ հայերի բռնի կրոնափոխության ոչ միայն անմիջական պատմական հետևանքներին, այլև դրա երկարաժամկետ ազդեցությանը հայկական համայնքների, ընտանիքների և հետագա սերունդների ինքնության պահպանման վրա։ Կարևորվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես կարող են կրոնական պատկանելության փոփոխության պայմաններում պահպանվել հայկական ծագման, ընտանեկան հիշողության, մշակութային սովորույթների և ազգային ինքնագիտակցության տարբեր տարրեր՝ անգամ այն դեպքերում, երբ դրանց կրողները երկար ժամանակ չեն բարձրաձայնել իրենց հայկական արմատների մասին։ Գրքի գաղափարական առանցքը պատմական հիշողության վերականգնման, լռության հաղթահարման և մոռացված կամ անտեսված պատմական փորձառությունների ճանաչման անհրաժեշտությունն է։ Այն անդրադառնում է նաև պատմության ուսումնասիրության ու հանրային հիշողության փոխհարաբերությանը՝ ընդգծելով, որ անցյալի բռնի գործընթացների ճանաչումն ու դրանց հետևանքների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունեն ազգային ինքնության, պատմական գիտակցության և հավաքական հիշողության ձևավորման համար։ Աշխատության թեմատիկան ունի ոչ միայն պատմագիտական, այլև հասարակական, մշակութային և ինքնության պահպանման նշանակություն, քանի որ բացահայտում է հայ ժողովրդի պատմական փորձառության այն շերտերը, որոնք առնչվում են բռնության, կրոնական ինքնության, ազգային պատկանելության և ձուլման բարդ փոխհարաբերություններին։ Այն կարևոր ընթերցանության նյութ է հայոց պատմությամբ, Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ, կրոնական ու էթնիկ բռնությունների ուսումնասիրությամբ, պատմական հիշողության պահպանմամբ և հայ ինքնության խնդիրներով հետաքրքրվողների համար՝ նպաստելով հայ ժողովրդի պատմության քիչ լուսաբանված էջերի ճանաչմանը և դրանց շուրջ գիտական ու հասարակական հետաքրքրության ընդլայնմանը։

Թարմացվել է՝ 2026-11-19
Հայերի բռնի մահմեդականացումը․ լռություն, ժխտում և ուծացում

Անվճար

Օնլայն

Պատմություն

Երիտթուրքերի գործած ոճիրը մարդկության դեմ․ Հայոց ցեղասպանությունը և էթնիկ զտումները Օսմանյան կայսրությունում

Գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում երիտթուրքական իշխանությունների իրականացրած պետական հանցագործություններին, մասնավորապես՝ Հայոց ցեղասպանությանը և կայսրության տարածքում տարբեր էթնիկ ու կրոնական համայնքների նկատմամբ կիրառված բռնաճնշումների, տեղահանությունների, զանգվածային կոտորածների և էթնիկ զտումների քաղաքականությանը։ Աշխատության առանցքում երիտթուրքական վարչակարգի գաղափարախոսության, քաղաքական նպատակների և պետական կառավարման այն մեխանիզմների ուսումնասիրությունն է, որոնց միջոցով կազմակերպվեց և իրականացվեց հայ բնակչության բնաջնջման ու հայրենազրկման ծրագիրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Օսմանյան կայսրության քաղաքական և հասարակական կյանքի այն գործընթացներին, որոնք նախապատրաստեցին ցեղասպանական քաղաքականության ձևավորումը, ինչպես նաև երիտթուրքական շարժման իշխանության գալուց հետո ազգային հարցի լուծման բռնի մեթոդների վերածմանը պետական քաղաքականության։ Ներկայացվող պատմական հիմնախնդիրները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու Հայոց ցեղասպանությունը ոչ թե որպես առանձին կամ պատահական բռնությունների ամբողջություն, այլ որպես համակարգված, նպատակային և պետականորեն կազմակերպված հանցագործություն՝ ուղղված հայ ժողովրդի գոյության, ազգային ինքնության, պատմական հայրենիքի և մշակութային ժառանգության ոչնչացմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ցեղասպանության և էթնիկ զտումների փոխկապակցվածության բացահայտումը՝ Օսմանյան կայսրության բազմազգ կառուցվածքի, ազգային հարաբերությունների սրման, թուրքական ազգայնականության տարածման և կայսրության վերափոխման քաղաքական համատեքստում։ Այս դիտանկյունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն հայերի նկատմամբ իրականացված բռնությունները, այլև կայսրության այլ ժողովուրդների ու համայնքների ճակատագիրը՝ բացահայտելով էթնիկ և կրոնական պատկանելության հիմքով խտրականության, հալածանքների, բռնի տեղահանությունների և ժողովրդագրական պատկերի արմատական փոփոխության ընդհանուր քաղաքական տրամաբանությունը։ Գրքում արծարծվող հիմնահարցերը կարևոր նշանակություն ունեն երիտթուրքական իշխանությունների պատասխանատվության, պետական հանցագործությունների կազմակերպման և իրականացման, ինչպես նաև մարդկության դեմ ուղղված հանցագործությունների պատմական ու քաղաքական գնահատման տեսանկյունից։ Առանձին կարևորություն ունի ցեղասպանության ուսումնասիրությունը միջազգային պատմագիտական և իրավաքաղաքական համատեքստում, քանի որ այն առնչվում է մարդկության դեմ հանցագործությունների ճանաչման, պատմական արդարության վերականգնման, ժխտողականության հաղթահարման և նման ոճիրների կանխարգելման հիմնարար խնդիրներին։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է Հայոց ցեղասպանության պատմության, երիտթուրքական վարչակարգի քաղաքականության և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի էթնոքաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության մեջ։ Այն արժեքավոր է ինչպես հայ ժողովրդի պատմությամբ և ցեղասպանագիտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, այնպես էլ պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, իրավաբանների, հասարակագետների և ուսանողների համար՝ նպաստելով պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերի ընկալմանը, ազգային հիշողության պահպանմանը և մարդկության դեմ կատարված հանցագործությունների վերաբերյալ գիտական ու քննադատական մտածողության ձևավորմանը։

Թարմացվել է՝ 2026-11-19
Երիտթուրքերի գործած ոճիրը մարդկության դեմ․ Հայոց ցեղասպանությունը և էթնիկ զտումները Օսմանյան կայսրությունում

Անվճար

Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Տեսնել ավելին Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book18 Տեսնել ավելին Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Տեսնել ավելին Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին