Աքչամ, Թաներ

Աքչամ, Թաներ

menu_book View materials

Books by this author (2)

Online

History

Հայերի բռնի մահմեդականացումը․ լռություն, ժխտում և ուծացում

Գիրքը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության բարդ և երկար ժամանակ հանրային ու պատմագիտական քննարկումների շրջանակում սահմանափակ անդրադարձ ստացած հիմնախնդիրներից մեկին՝ հայերի բռնի մահմեդականացմանը, դրա պատմական նախադրյալներին, դրսևորումներին, հետևանքներին և հետագա սերունդների ինքնության վրա ունեցած ազդեցությանը։ Աշխատության առանցքում բռնի կրոնափոխության երևույթն է՝ դիտարկված ոչ միայն որպես կրոնական պատկանելության փոփոխություն, այլև որպես հայ ժողովրդի էթնիկ, ազգային, լեզվական և մշակութային ինքնության վրա ներգործող բռնության ու ձուլման գործընթաց։ Հեղինակային ուսումնասիրության մեջ կարևորվում են այն պատմական հանգամանքները, որոնց պայմաններում հայերը հարկադրաբար հրաժարվել են իրենց կրոնից, իսկ կրոնափոխությունը հաճախ ուղեկցվել է ազգային ինքնության կորստի, հայկական անունների ու ավանդույթների մոռացության, մայրենի լեզվից հեռացման և նոր հասարակական միջավայրում ձուլման գործընթացներով։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանանում բռնի մահմեդականացման շուրջ ձևավորված լռության, ժխտման և պատմական հիշողության խեղաթյուրման խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են բռնության, վախի, սոցիալական ճնշման և պատմական իրադարձությունների հետևանքով առաջացած ինքնության փոփոխությունները հետագայում արտացոլվել անհատական ու հավաքական հիշողության մեջ, ինչպես նաև ինչու են այդ գործընթացների մասին տեղեկությունները երկար ժամանակ դուրս մնացել հասարակական գիտակցության և պատմական քննարկումների առաջնային շրջանակից։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ հայերի բռնի կրոնափոխության ոչ միայն անմիջական պատմական հետևանքներին, այլև դրա երկարաժամկետ ազդեցությանը հայկական համայնքների, ընտանիքների և հետագա սերունդների ինքնության պահպանման վրա։ Կարևորվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես կարող են կրոնական պատկանելության փոփոխության պայմաններում պահպանվել հայկական ծագման, ընտանեկան հիշողության, մշակութային սովորույթների և ազգային ինքնագիտակցության տարբեր տարրեր՝ անգամ այն դեպքերում, երբ դրանց կրողները երկար ժամանակ չեն բարձրաձայնել իրենց հայկական արմատների մասին։ Գրքի գաղափարական առանցքը պատմական հիշողության վերականգնման, լռության հաղթահարման և մոռացված կամ անտեսված պատմական փորձառությունների ճանաչման անհրաժեշտությունն է։ Այն անդրադառնում է նաև պատմության ուսումնասիրության ու հանրային հիշողության փոխհարաբերությանը՝ ընդգծելով, որ անցյալի բռնի գործընթացների ճանաչումն ու դրանց հետևանքների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունեն ազգային ինքնության, պատմական գիտակցության և հավաքական հիշողության ձևավորման համար։ Աշխատության թեմատիկան ունի ոչ միայն պատմագիտական, այլև հասարակական, մշակութային և ինքնության պահպանման նշանակություն, քանի որ բացահայտում է հայ ժողովրդի պատմական փորձառության այն շերտերը, որոնք առնչվում են բռնության, կրոնական ինքնության, ազգային պատկանելության և ձուլման բարդ փոխհարաբերություններին։ Այն կարևոր ընթերցանության նյութ է հայոց պատմությամբ, Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ, կրոնական ու էթնիկ բռնությունների ուսումնասիրությամբ, պատմական հիշողության պահպանմամբ և հայ ինքնության խնդիրներով հետաքրքրվողների համար՝ նպաստելով հայ ժողովրդի պատմության քիչ լուսաբանված էջերի ճանաչմանը և դրանց շուրջ գիտական ու հասարակական հետաքրքրության ընդլայնմանը։

Updated: 2026-11-19
Հայերի բռնի մահմեդականացումը․ լռություն, ժխտում և ուծացում

Free

Online

History

Երիտթուրքերի գործած ոճիրը մարդկության դեմ․ Հայոց ցեղասպանությունը և էթնիկ զտումները Օսմանյան կայսրությունում

Գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում երիտթուրքական իշխանությունների իրականացրած պետական հանցագործություններին, մասնավորապես՝ Հայոց ցեղասպանությանը և կայսրության տարածքում տարբեր էթնիկ ու կրոնական համայնքների նկատմամբ կիրառված բռնաճնշումների, տեղահանությունների, զանգվածային կոտորածների և էթնիկ զտումների քաղաքականությանը։ Աշխատության առանցքում երիտթուրքական վարչակարգի գաղափարախոսության, քաղաքական նպատակների և պետական կառավարման այն մեխանիզմների ուսումնասիրությունն է, որոնց միջոցով կազմակերպվեց և իրականացվեց հայ բնակչության բնաջնջման ու հայրենազրկման ծրագիրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Օսմանյան կայսրության քաղաքական և հասարակական կյանքի այն գործընթացներին, որոնք նախապատրաստեցին ցեղասպանական քաղաքականության ձևավորումը, ինչպես նաև երիտթուրքական շարժման իշխանության գալուց հետո ազգային հարցի լուծման բռնի մեթոդների վերածմանը պետական քաղաքականության։ Ներկայացվող պատմական հիմնախնդիրները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու Հայոց ցեղասպանությունը ոչ թե որպես առանձին կամ պատահական բռնությունների ամբողջություն, այլ որպես համակարգված, նպատակային և պետականորեն կազմակերպված հանցագործություն՝ ուղղված հայ ժողովրդի գոյության, ազգային ինքնության, պատմական հայրենիքի և մշակութային ժառանգության ոչնչացմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ցեղասպանության և էթնիկ զտումների փոխկապակցվածության բացահայտումը՝ Օսմանյան կայսրության բազմազգ կառուցվածքի, ազգային հարաբերությունների սրման, թուրքական ազգայնականության տարածման և կայսրության վերափոխման քաղաքական համատեքստում։ Այս դիտանկյունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն հայերի նկատմամբ իրականացված բռնությունները, այլև կայսրության այլ ժողովուրդների ու համայնքների ճակատագիրը՝ բացահայտելով էթնիկ և կրոնական պատկանելության հիմքով խտրականության, հալածանքների, բռնի տեղահանությունների և ժողովրդագրական պատկերի արմատական փոփոխության ընդհանուր քաղաքական տրամաբանությունը։ Գրքում արծարծվող հիմնահարցերը կարևոր նշանակություն ունեն երիտթուրքական իշխանությունների պատասխանատվության, պետական հանցագործությունների կազմակերպման և իրականացման, ինչպես նաև մարդկության դեմ ուղղված հանցագործությունների պատմական ու քաղաքական գնահատման տեսանկյունից։ Առանձին կարևորություն ունի ցեղասպանության ուսումնասիրությունը միջազգային պատմագիտական և իրավաքաղաքական համատեքստում, քանի որ այն առնչվում է մարդկության դեմ հանցագործությունների ճանաչման, պատմական արդարության վերականգնման, ժխտողականության հաղթահարման և նման ոճիրների կանխարգելման հիմնարար խնդիրներին։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է Հայոց ցեղասպանության պատմության, երիտթուրքական վարչակարգի քաղաքականության և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի էթնոքաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության մեջ։ Այն արժեքավոր է ինչպես հայ ժողովրդի պատմությամբ և ցեղասպանագիտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, այնպես էլ պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, իրավաբանների, հասարակագետների և ուսանողների համար՝ նպաստելով պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերի ընկալմանը, ազգային հիշողության պահպանմանը և մարդկության դեմ կատարված հանցագործությունների վերաբերյալ գիտական ու քննադատական մտածողության ձևավորմանը։

Updated: 2026-11-19
Երիտթուրքերի գործած ոճիրը մարդկության դեմ․ Հայոց ցեղասպանությունը և էթնիկ զտումները Օսմանյան կայսրությունում

Free

Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Read more Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Read more Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Read more Վահան Թեքեյան Վահան Թեքեյան 1878 թ․ – 1945 թ․ Վահան Թեքեյանը սփյուռքահայ գրականության ամենահայտնի բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են իրենց խորը քնարականությամբ և հայրենասիրությամբ։ Թեքեյանը գրել է սիրո, հայրենիքի և մարդկային կյանքի մասին։ Նա նաև ակտիվ լրագրող և հասարակական գործիչ էր։ Նրա պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել հայկական սփյուռքում։ Թեքեյանի լեզուն նուրբ է և արտահայտիչ։ Նա կարևոր դեր է ունեցել արևմտահայ մշակույթի պահպանման գործում։ Նրա գործերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով։ Շատ գրականագետներ նրան անվանում են «Սփյուռքի բանաստեղծ իշխան»։ Նրա անունը շարունակում է մնալ հայ պոեզիայի կարևոր էջերից մեկը։ menu_book2 Read more Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Read more Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1894 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Read more