Բաղիյան, Գրիշա Լևոնի

Բաղիյան, Գրիշա Լևոնի

Grisha Baghiyan

menu_book Wikipedia: Հայերեն

1953 թ․ menu_book Տեսնել նյութերը
Գրիշա Բաղիյանը (ծնվ. 1953) հայ անասնաբույժ և պետական գործիչ է, անասնաբուժական գիտությունների դոկտոր։ Ծնվել է Լեռնային Ղարաբաղի Տումի գյուղում, 1976 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1990-1995 թվականներին եղել է Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 2011-2016 թվականներին՝ գյուղատնտեսության նախարարի առաջին տեղակալ։ Մարդու և կենդանիների համար ընդհանուր բրուցելոզի և տուբերկուլյոզի մասին ավելի քան 30 գիտական հոդվածների հեղինակ է։ ELIB-ում ներկայացված նրա աշխատությունները նվիրված են Հայաստանում խոշոր և մանր եղջերավոր կենդանիների բրուցելոզի և տուբերկուլյոզի համաճարակաբանությանը։

Հեղինակի գրքերը (2)

Օնլայն

Բժշկություն

Խոշոր և մանր եղջերավոր կենդանիների բրուցելոզի համաճարակաբանական առանձնահատկությունները, կանխարգելման ու պայքարի միջոցառումների կատարելագործումը Հայաստանում

Այս աշխատությունը վերաբերում է խոշոր և մանր եղջերավոր կենդանիների բրուցելոզի համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Հայաստանում, ինչպես նաև հիվանդության կանխարգելման և պայքարի միջոցառումների կատարելագործման ուղիներին՝ անասնաբուժական և հանրային առողջապահության համատեքստում։ Բրուցելոզը քրոնիկ ընթացքով բակտերիալ զոոնոզ հիվանդություն է, որը պայմանավորված է Brucella ցեղի միկրոօրգանիզմներով և փոխանցվում է կենդանիներից մարդուն հիմնականում անմիջական շփման, վարակված արտադրանքի կամ կենդանական ծագման չմշակված մթերքների միջոցով։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդության տարածման աղբյուրները՝ խոշոր եղջերավոր, մանր եղջերավոր կենդանիների և երբեմն նաև այլ գյուղատնտեսական կենդանիների պոպուլյացիաներում, ինչպես նաև վարակի պահպանման բնական օջախների ձևավորման առանձնահատկությունները տարբեր տարածաշրջաններում։ Հայաստանում բրուցելոզի համաճարակաբանական իրավիճակը պայմանավորված է մի շարք գործոններով՝ անասնապահական տնտեսությունների կառավարման մակարդակով, կենդանիների տեղաշարժով, անասնաբուժական վերահսկողության արդյունավետությամբ և բնակչության իրազեկվածությամբ։ Հիվանդության կանխարգելման համակարգում կարևոր դեր ունեն պարբերական ախտորոշիչ հետազոտությունները, վակցինացիոն ծրագրերը, հիվանդ կենդանիների ժամանակին մեկուսացումն ու վերացումը, ինչպես նաև անասնաբուժասանիտարական կանոնների խիստ պահպանումը։ Բացի այդ, կարևոր է ինտեգրված մոտեցումը՝ «Մեկ առողջություն» սկզբունքի կիրառմամբ, որը համադրում է անասնաբուժական և բժշկական ծառայությունների համագործակցությունը՝ մարդկանց շրջանում հիվանդության տարածումը կանխելու նպատակով։ Կատարելագործման հիմնական ուղղությունները ներառում են վերահսկողության համակարգերի թվայնացում, լաբորատոր ախտորոշման արդիականացում, ռիսկային գոտիների քարտեզագրում և կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետության բարձրացում։ Այսպիսով, բրուցելոզի դեմ պայքարի համակարգի կատարելագործումը Հայաստանում պահանջում է համալիր, գիտականորեն հիմնավորված և կազմակերպված մոտեցում՝ ուղղված ինչպես կենդանիների առողջության, այնպես էլ հանրային առողջության պաշտպանությանը։

Թարմացվել է՝ 2026-09-10
Խոշոր և մանր եղջերավոր կենդանիների բրուցելոզի համաճարակաբանական առանձնահատկությունները, կանխարգելման ու պայքարի միջոցառումների կատարելագործումը Հայաստանում

Անվճար

Օնլայն

Բժշկություն

Խոշոր եղջերավոր կենդանիների տուբերկուլյոզի համաճարակաբանության ուսումնասիրությունը ՀՀ-ում

Անասնաբուժական գիտությունների, անասնահամաճարակաբանության և գյուղատնտեսական կենդանիների վարակիչ հիվանդությունների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում խոշոր եղջերավոր կենդանիների տուբերկուլյոզի տարածման համաճարակաբանական օրինաչափությունների, առաջացման գործոնների և կանխարգելման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տուբերկուլյոզի հարուցիչի կենսաբանական առանձնահատկությունները, վարակի փոխանցման հիմնական ուղիները և հիվանդության տարածման վրա ազդող անասնապահական, բնապահպանական ու կազմակերպական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրապետության տարբեր մարզերում խոշոր եղջերավոր կենդանիների տուբերկուլյոզի տարածվածության հնարավոր տարբերություններին, հիվանդության հայտնաբերման հաճախականությանը և անասնագլխաքանակի վարակվածության գնահատմանը։ Վերլուծվում են կենդանիների պահվածքի, կերակրման, անասնապահական տնտեսությունների սանիտարահիգիենիկ պայմանների և կենդանիների տեղաշարժի ազդեցությունները վարակի տարածման գործընթացների վրա։ Քննարկվում են տուբերկուլյոզի ախտորոշման, անասնաբուժական հսկողության, վարակված կենդանիների հայտնաբերման և հիվանդության կանխարգելման կազմակերպական ու մեթոդաբանական խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել տուբերկուլինային ախտորոշման, լաբորատոր հետազոտությունների և համաճարակաբանական տվյալների վիճակագրական մշակման կիրառման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում վարակի բնական օջախների, կենդանիների տարբեր տարիքային խմբերի ընկալունակության և անասնապահական տնտեսությունների միջև վարակի տարածման հնարավոր գործոններին։ Կարևորվում է խոշոր եղջերավոր կենդանիների տուբերկուլյոզի՝ որպես կենդանիներից մարդուն փոխանցվող հիվանդության, հանրային առողջապահական նշանակությունը և անասնաբուժական ու բժշկական ծառայությունների համագործակցությունը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Հայաստանի Հանրապետությունում տուբերկուլյոզի անասնահամաճարակաբանական իրավիճակի գնահատմանը, վերահսկողության միջոցառումների կատարելագործմանը և անասնապահական տնտեսությունների կենսաբանական անվտանգության բարձրացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անասնաբուժության, անասնահամաճարակաբանության, վարակաբանության, անասնապահության և հանրային առողջապահության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Թարմացվել է՝ 2026-10-10
Խոշոր եղջերավոր կենդանիների տուբերկուլյոզի համաճարակաբանության ուսումնասիրությունը ՀՀ-ում

Անվճար

Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Տեսնել ավելին Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Տեսնել ավելին Միսաք Մեծարենց Միսաք Մեծարենց 1886 թ․ – 1908 թ․ Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարական պոեզիայի ամենապայծառ ներկայացուցիչներից է։ Չնայած կարճ կյանքին, նա ստեղծել է բարձրարժեք գրական ժառանգություն։Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարերգության ամենապայծառ անուններից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, սերը և կյանքի գեղեցկությունը։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա հասցրել է ստեղծել բարձրարժեք պոեզիա։ Նրա լեզուն երաժշտական է և նուրբ։ Մեծարենցը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ռոմանտիկ պոեզիայի վրա։ Նրա բանաստեղծությունները լի են լույսով և զգացմունքայնությամբ։ Նա համարվում է արևմտահայ պոեզիայի ամենաքնարական ձայներից մեկը։ Նրա գործերը մինչ օրս սիրով ընթերցվում են։ Նրա ժառանգությունը փոքր ծավալով, բայց մեծ արժեք ունի։ Նա հայ գրականության բացառիկ տաղանդներից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Տեսնել ավելին